Δημοψήφισμα με το ερώτημα «Αν οι Έλληνες θέλουν τον εποικισμό τους ή όχι»

Kostas Vittas: Επειδή χωράνε ολοι εκτός απο τούς φασίστες, αντί λοιπόν να φορέσετε τις κουκούλες και να διώξετε τούς «φασίστες» με το ξύλο ( κατα την προσφιλή σας συνήθεια ), προτείνω κάτι εντελώς αμεσοδημοκρατικό, ( ναι ακόμη και οι «φασίστες» τολμάνε να προτείνουν δημοκρατικές λύσεις ).
Να πείσετε την κυβέρνησή σας λοιπόν, να κάνει δημοψήφισμα με το ερώτημα αν οι Ελληνες θέλουν τον εποικισμό τους ή οχι….
Αν βγει ΝΑΙ τότε να αποχωρήσουν αμέσως απο τη χώρα όλοι οι «φασίστες»
Αν όμως βγει ΟΧι να τσακιστείτε απο δω κι εσείς, και οι ΜΚΟ σας, και οι αγαπημένοι σας ΛΑΘΡΟμετανάστες, και η τσογλαναρία τών κουκουλοφόρων και δήθεν αντιεξουσιαστών καθώς και τα κόμματα που είναι υπέρ τών ΛΑΘΡεποίκων….
Αλλά δεν θα το κάνετε ποτέ το δημοψήφισμα ( οχι τουλάχιστο οσο δεν εχουν ακόμη δικαίωμα ψήφου οι ΠακιστανοΑφγανοί και λοιποί εισβολείς ) , κι επίσης γιατί είστε οι χειρότεροι φασίστες που απλώς αυτοαποκαλούνται….δημοκράτες…..
( κάποτε σε μια «διένεξή» μου με έναν τέτοιο «δημοκράτη» τού πρότεινα τη λύση τού δημοψηφίσματος και μού απάντησε οτι ο Ελληνικός λαός είναι….ανώριμος να καταλάβει το….συμφέρον του )……


όλοι άνθρωποι είναι αδέλφια μεταξύ τους. με τα ζώα και τα ψάρια έχουμε συγγένεια. με τη γη και ουρανό έχουμε συγγένεια. προερχόμαστε από τα ζώα και τα ψάρια, προερχόμαστε από τη γη και ουρανό, αλλά…
ακομμάτιστος Β.Κ.

Φωτογραφία του Kostas Vittas.
Advertisements

Αυτή είναι η Δημοκρατία!!!

Stavros Vitalis
Αυτή είναι Δημοκρατία, και όχι το τσιπριστάν/μητσοτακισταν/γεννηματιστάν/μιχαλολιακισταν/κουτσουμπιστάν του Ελλαντιστάν…
15134681_196276290778980_8521374914949096505_n

Αλέξανδρος Κόντος: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ένα άγνωστο πολίτευμα

Alexander Tomboulidis, Facebook

Δημοκρατικόν μέν είναι τό κληρωτάς είναι τάς αρχάς, τό δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν”

Αριστοτέλης, Πολιτικά, Δ, 1294β 7-9

Η Δημοκρατία στάθηκε το κύριο στοιχείο, η ειδοποιά διαφορά, που έκανε τον Ελληνικό Πολιτισμό μοναδικό. Η Δημοκρατία, αυτή μόνη, διαφοροποίησε τον Ελληνικό Πολιτισμό από όλους τους άλλους. Τίποτε άλλο. Ούτε το κλίμα ούτε η γεωγραφική θέση. Η Δημοκρατία είναι και αρχαιολογικά διαπιστωμένη στον Ελληνικό Χώρο, στην Πολιόχνη της Λήμνου, από το 3000 π.Χ. περίπου.

Μόνο οι Έλληνες, λόγω της Δημοκρατίας, δημιούργησαν πολίτες. Και ίσως μόνο το Ελληνικό Επίτευγμα μπορεί να χαρακτηρισθεί «πολιτισμός», μια και η έννοια «πολιτισμός» προϋποθέτει την έννοια «πολίτες».

Ανώτατο πολιτειακό όργανο και κυρίαρχος θεσμός της Δημοκρατίας ήταν η Εκκλησία του Δήμου· στην Σπάρτη το όργανο αυτό ονομαζόταν Απέλλα. Ο δεύτερος θεμελιώδης θεσμός της Δημοκρατίας ήταν η ενιαύσια και μη επαναλήψιμη θητεία των αρχόντων, καθώς και η λογοδοσία τους μετά το πέρας της θητείας τους. Οι πολίτες υπήρξαν το δημιούργημα αυτών των δύο θεσμών. Αν δεν υπάρχουν αυτοί οι δύο θεσμοί, δεν υπάρχουν και πολίτες· υπάρχουν μόνο υπήκοοι. Οι κατάλογοι των Ολυμπιονικών αποδείχνουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες που δεν είχαν θεσμοθετημένους αυτούς τους δύο θεσμούς δεν γίνονταν δεκτοί, στα Ολύμπια και κατά συνέπεια και στους άλλους Πανελλήνιους Αγώνες, τα Ίσθμια, τα Νέμεα, τα Πύθια. Τόση σημασία δινόταν από τους αρχαίους Έλληνες στο δημοκρατικό πολίτευμα.

Αποκορύφωμα της Δημοκρατίας ήταν η ανάδειξη των περισσότερων από τα 99% των αρχόντων με κλήρωση. Η Σπάρτη δεν είχε την κλήρωση σαν τρόπο ανάδειξης των αρχόντων αλλά την εκλογή· γι’ αυτό ο Αριστοτέλης την θεωρεί Ολιγαρχία, ο Θουκυδίδης την αποκαλεί «Ισόνομη Ολιγαρχία» που σημαίνει «Δημοκρατική (!) Ολιγαρχία», μια και με το ουσιαστικό «ισονομία» εννοούσαν, όπως φαίνεται στον Ηρόδοτο, το δημοκρατικό πολίτευμα, πριν χρησιμοποιηθεί και γενικευθεί η λέξη «δημοκρατία»· συνεπώς το αντίστοιχο επίθετο «ισόνομος» ισοδυναμούσε με το «δημοκρατικός». Η δική μου πάντως άποψη είναι πως το πολίτευμα της Σπάρτης, εφόσον είχε τους δύο βασικούς θεσμούς, πρέπει να ονομάζεται «Συρρικνωμένη Δημοκρατία».

Όλοι οι άλλοι λαοί ήσαν και είναι υπήκοοι· ποτέ πολίτες. Και οι Έλληνες από πολίτες κατάντησαν κι εκείνοι υπήκοοι εξαιτίας της επικράτησης του μοναρχικού πολιτεύματος μετά την Μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ.

Αλέξανδρος Κόντος

(Από τό οπισθόφυλλο τού βιβλίου)

Το βιβλίο βόμβα που αποκαλύπτει πώς το σύνταγμα καταστρέφει την ελευθερία μας και εξηγεί πως να την ανακτήσουμε!

tn

anti-ntp.net Το διαβάσαμε και το προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Το βιβλίο αυτό  – στο πρώτο του μέρος- ερμηνεύει πώς το Σύνταγμα, μέσα από συγκεκριμένα άρθρα του, καταλύει την ελευθερία μας και μας υποτάσσει στα συμφέροντα της κομματικής ολιγαρχίας. Το παρών πολίτευμα μας παραχωρεί ορισμένα προνόμια   αλλά ταυτόχρονα στερώντας μας την πραγματική… δυνατότητα να ορίζουμε τις ζωές μας,  το αποκαλούν ψευδεπίγραφα Δημοκρατία. Όμως το βιβλίο δεν μένει μόνο στην άσκηση κριτικής, αλλά προτείνει ένα νέο σύνταγμα μέσω του οποίου κατοχυρώνεται η Ελληνικότητα, η λαϊκή και εθνική  κυριαρχία και οι Δημοκρατικές διαδικασίες, ώστε η Ελληνική κοινωνία να γίνει κυρίαρχη του κράτους της και να ορίζει η ίδια τις τύχες της. Τα 103 άρθρα που προτείνονται αποτελούν μία πρόταση ή ένα προσχέδιο για να τονωθεί ο δημόσιος διάλογος που έχει ανοίξει στην κοινωνία, σχετικά με την ανάγκη δημιουργίας νέου Δημοκρατικού συντάγματος.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Το «συμβόλαιο της υποταγής» είναι ο όρος που περιγράφει την κατάσταση στην οποία εκπίπτει ένα Σύνταγμα όταν αντί να κατοχυρώνει την ανεξαρτησία και την ελευθερία μίας κοινωνίας, επιβάλλει την υποταγή της και την υποδούλωσή της. Τέτοιο είναι το Σύνταγμα του Ελληνικού Κράτους σήμερα. Για αυτό είναι επιτακτική ανάγκη η ίδια η κοινωνία να αλλάξει το Σύνταγμα κι όχι τα κομματικά διευθυντήρια, ώστε να το μετατρέψουμε από συμβόλαιο υποταγής που είναι σήμερα σε συμβόλαιο ελευθερίας της κοινωνίας μας.
Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας, αποκαλύπτει τους τρόπους με τους οποίους το Σύνταγμα επιβάλλει την υποταγή της κοινωνίας μας σε εγχώριους και εξωτερικούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς και τέλος προτείνει τον τρόπο ανάκτησης της ελευθερίας μας μέσα από ένα νέο Σύνταγμα όπου οι πολίτες και η κοινωνία θα γίνουν αυτό που εξ αρχής προορίζονταν να είναι: κυρίαρχοι της πολιτείας τους κι όχι υπόδουλοί της.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Αναστάσιος Π. Συριανός κατάγεται από την Μύκονο. Έχει σπουδάσει Ευρωπαϊκές Σπουδές στο University of Plymouth και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Πολιτική Κοινωνιολογία του University of Kent. Σήμερα ζει κι εργάζεται στον τόπο καταγωγής του, ενώ παράλληλα ασχολείται με το blogging, τον εθελοντισμό και τον ακτιβισμό. Το «Συμβόλαιο της Υποταγής» είναι το πρώτο του βιβλίο.
Οσελοτος_βιβλιοπωλείο
Ξεφυλλίστε μερικές σελίδες από το βιβλίο

Προς Αλέξη Τσίπρα, Αλέκα Παπαρήγα, όλους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, Συνδικάτα, όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου

Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Όταν καλούν ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ σε γενική απεργία, χωρίς να έχουν στόχο να μπουν στη Βουλή και να προχωρήσουν στην αλλαγή του Αντιδημοκρατικού Συστήματος, να ζητήσουν να φέρουν στην Ελλάδα Γνήσια Δημοκρατία των Αρχαίων Ελλήνων από τον λαό, για τον λαό, στην οποία οι βουλευτές ήταν ανεξάρτητοι πολίτες και έβγαιναν με κλήρο, όχι με ψήφο δεν γίνετε τίποτα. Να πουν ο Αλέξης Τσίπρας και Αλέκα Παπαρήγα, όλοι βουλευτές αυτών των κομμάτων, ότι παραιτούνται από κοινοβούλιο, ότι από δω και πέρα δεν θα έχουν καμία σχέση με τη Βουλή (ουτοπικό). Το ίδιο να πουν και όλοι βουλευτές όλων των κομμάτων που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ νοιάζονται για τον λαό της Ελλάδας.
Ένας πολιτικός είναι υποχρεωμένος να ξέρει, ότι από τότε που δημιουργήθηκε το Ελληνικό Κράτος δεν είχαμε Γνήσια Δημοκρατία των Αρχαίων Ελλήνων, αλλά Κοινοβουλευτικό Φασισμό, τη Magna Carta και Πρωθυπουργική Δικτατορία. Το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ είναι τα μόνα κόμματα στην Ελλάδα, που μπορούν να ενώσουν όλους τους αγανακτισμένους Έλληνες.  Γίνετε όμως να κάνουν αυτό που είπα πριν, να παραιτηθούν από την Βουλή και να ζητήσουν να φέρουν στην Ελλάδα Γνήσια Δημοκρατία των Αρχαίων Ελλήνων????  Να ζητήσουν να μην πληρώνονται??? Δύσκολα….Καλώ όλους τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, τον Αλέξη Τσίπρα και την Αλέκα Παπαρήγα, όλους τους βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αγαπάνε και νοιάζονται για το λαό της Ελλάδας να παραιτηθούν Άμεσα από την Βουλή για να σώσουν το Λαό της Ελλάδας.
Βασίλης Καφαταρίδης
Βλ. Επίσης

Δεν θα γίνει εμφύλιος, αλλά… ντου από παντού

 

Η ώρα των ελικόπτερων ήρθε. Το γνωρίζουν πολύ καλά αυτοί που είναι να επιβιβαστούν σε αυτά. Αλίμονο σε αυτούς που θα μείνουν πίσω για να προστατεύσουν την διαφυγή τους… Όμως, για να γίνει αυτή η διαφυγή με ασφάλεια, απαιτείται πρωτίστως να επιβληθεί ένα κλίμα απόλυτης τρομοκρατίας. Ένα κλίμα απόλυτης ανασφάλειας και φόβου…
Και προς ικανοποίηση αυτού του «στόχου», οι «εργολάβοι» του είδους, έπιασαν δουλειά. Πρέπει όλοι μας να πεισθούμε πως επίκειται… εμφύλιος!

Αλλά, τι είδους εμφύλιος θα είναι αυτός, όταν το 90%+ του πληθυσμού θα είναι από τη μία πλευρά και κάποιοι ανεγκέφαλοι πραιτωριανοί (βλ. αστυνομία) από την άλλη; Απόπειρα κατάλυσης του πολιτεύματος μπορεί να έχουμε, αλλά εμφύλιο… μάλλον όχι. Εκτός και εάν οι λοβοτομημένοι πολιτικοί ηγέτες αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν τα γνωστά – άγνωστα σκοτεινά κέντρα (βλ. ΜΚΟ) και ξαμολύσουν απέναντι στους Έλληνες πολίτες τις τελευταίες τους εφεδρείες, δηλαδή τον συρφετό των λαθρομεταναστών που σιτίζουν αφειδώς τα τελευταία χρόνια… Όμως, τότε, δεν θα γίνει εμφύλιος, αλλά το απόλυτο ξέσπασμα, που παρόμοιό του δεν θα έχει υπάρξει στα χρονικά…

Ας επανέλθουμε όμως στους πρόθυμους κονδυλοφόρους, οι οποίοι σπέρνουν ανέμους και πρέπει να γνωρίζουν πως θα θερίσουν θύελλες! Οι οποίοι θέλουν να παραγνωρίζουν πως όλα πια έχουν γίνει απλή αριθμητική ή οι θεμελιώδεις κανόνες φυσικής. Ένα κι ένα κάνουν δύο και η δράση γεννά αντίδραση… Και η αντίδραση αυτή είναι νομοτελειακός κανόνας. Μάλιστα, επειδή έχει υπάρξει μεγάλη μέχρι στιγμής «ελαστικότητα», ενδέχεται αυτή η αντίδραση να είναι τέτοιας έντασης που θα ισοπεδώσει –κυριολεκτικά- όσους τολμήσουν να σταθούν απέναντί της.

Ο κόσμος που πεινάει, υποφέρει. Ο κόσμος που παραπάνω από 2 χρόνια τώρα δέχεται από παντού πιέσεις, που βλέπει τα όνειρα και τα σχέδια της ζωής του να γκρεμίζονται (το είδος τους δε θα το κρίνω εγώ)

Ο κόσμος ο οποίος ξυπνά με τον πιο οδυνηρό τρόπο και συνειδητοποιεί πως όλα γύρω του είναι ένα κακοστημένο ψέμα (πολλοί είσαστε οι ένοχοι)

Όλος αυτός ο κόσμος, από κάπου πρέπει να πιαστεί για να ξαναβρεί την ελπίδα του, κάπου πρέπει να ξεσπάσει το θυμό του (δυστυχώς θα το κάνει κυρίως επί αδίκων).

Και θα ξεσπάσει. Όλοι το γνωρίζουν, αλλά θέλουν να το αναστρέψουν και να προσδιορίσουν από τώρα τον «φταίχτη»… Είπαμε, το παιχνίδι είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο…

Είναι η ψυχολογία των μαζών, την οποία οι κύριοι της εξουσίας την έχουν σπουδάσει πολύ καλά και ξέρουν που ακριβώς οδηγούν τα πράγματα και τις καταστάσεις. Και θα προσπαθήσουν να μην βγουν αυτοί χαμένοι…

Όταν σε όλη αυτή την πιεσμένη κατάσταση καταστροφής, μελετημένα, δε δίνεται ελπίδα, έστω ένα αμυδρό φως στο τούνελ, τότε το μόνο σίγουρο είναι πως θα ακολουθήσουν ανεξέλεγκτες, πρωτόγνωρες, καταστάσεις.

Το νου σας όμως, γιατί όσοι από εσάς έχετε εργολαβικά αναλάβει να είστε οι αγγελιοφόροι και η φωνή της εξουσίας προς τα έξω, τυχαίνει η πλειονότητα σας να μην χαίρει την ίδια προστασία που έχουν οι ίδιοι.

Αντί να απειλείτε και να φοβερίζετε, καλύτερα βρείτε τον πραγματικό σας ρόλο και μορφώστε το κοινό σας με τις πληροφορίες σας, δίνοντας μια ελπίδα για το μέλλον κι όχι καταστροφολογώντας!

Η καταστροφή που σπέρνουν οι κηφήνες, είναι δεδομένη. Μόνο που θα αφορά ΚΑΙ τους ίδιους.

Όταν θα μας κάνουν ντου οι Τούρκοι αργότερα, όταν η Ευρώπη και οι Αγορές θα κάνουν ότι μπορούν ώστε να πεινάσουμε με ένα ξεφτιλισμένο νόμισμα για να μην ενθαρρυνθούν και άλλες χώρες να βαρέσουν ανεξέλεγκτο κανόνι και να τρομάξουν οι άλλοι λαοί από τα δεινά μας, τότε η ιστορία θα γράψει ποιοι ήταν οι πατριώτες και ποιοι οι καταστροφείς.

Καταλάβατε κύριοι;

Εμφύλιος δεν πρόκειται να γίνει, αγαπητοί μου. Ξεσηκωμός των Ελλήνων, απέναντι στα πεσμένα στα τέσσερα μίσθαρνα του νεοταξισμού, ναι θα γίνει. Και τότε, ο κάθε κατεργάρης θα μπει στον πάγκο του ή για να είμαστε πιό ακριβείς, στο κελί του (αν είναι τυχερός και προλάβει…)

kostasxan

Σημαντικό – Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις [ΔΙΑΒΑΣΤΕ]

Η ιστορία ή οποία αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό για την συνεχιζόμενη επανάσταση στην Ισλανδία είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λίγο τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο. 

Το 2008, κατά την έναρξη της «κρίσης», η Ισλανδία κυριολεκτικά πτώχευσε…
Από τότε αυτό το ελάχιστα γνωστό μέλος της Ευρωπης «έχει χαθεί από τα ραντάρ της ενημέρωσης».

Κατά την διάρκεια που οι ευρωπαϊκές χώρες, η μια μετά την άλλη, απειλούνται από την πτώχευση, η οποία (η πτώχευση) απειλεί την ύπαρξη του Ευρώ, το πέσιμο της οποίας θα έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες για όλο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι εξουσιαστές αυτού κόσμου είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα για άλλες χώρες.

Ας δούμε γιατί.

Η Ισλανδία (πληθυσμός 320 χιλιάδες) ήταν μια από της πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Το 2003 με την τελική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος όλες οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι τράπεζες αυτές προσέφεραν το ονλαϊν-μπάνκινκ και με την συνδρομή του χαμηλότερου δυνατού κόστους οι τράπεζες αυτές έδειχναν μεγάλα ποσοστά κερδών. Οι λογαριασμοί, οι οποίοι ονομάστηκαν IceSave, προσέλκυσαν πολλούς μικρούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές. Αλλά παράλληλα με την αύξηση των επενδύσεων αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος των τραπεζών.

Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 είχε φτάσει στο 900%. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έκανε το τελικό χτύπημα. Οι τρείς βασικές τράπεζες της Ισλανδίας ( Landbanki, Kapthing και η Glitnir) πτώχευσαν. Η κρόνα έχασε 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ. Στο τέλος του χρόνου η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.

Η κρίση οδήγησε την Ισλανδία, με την διαδικασία της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, στην αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ισλανδών μέσον του νέου συντάγματος. Αλλά αυτό επιτεύχθηκε με μεγάλο πόνο.

Να πως έγινε αυτό.

Ο πρωθυπουργός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού Γκέιρ Χόρντε βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για την παροχή δανείου ύψους 2.1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο οποίο (στο δάνειο) η Βρετανία και η Ολλανδία πρόσθεσαν ακόμα 2.5 δισεκατομμύρια. Η διεθνής οικονομικοί κύκλοι πίεζαν την Ισλανδία για δραστικά μέτρα. Το ΔΝΤ και η ΕΕ ήθελαν να πάρουν το πιο πάνω χρέος «πάνω τους» με επιχείρημα ότι αυτός ο τρόπος είναι ο μόνος για να μπορέσει η Ισλανδία να ξεπληρώσει την Βρετανία και την Ολλανδία.

Οι συνεχόμενες διαμαρτυρίες και ταραχές ανάγκασαν την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Οι πρόωρες εκλογές του Απριλίου του 2009 ανέδειξαν στην κυβέρνηση έναν αριστερό συνασπισμό το οποίο καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά αμέσως παραδόθηκε στις απαιτήσεις η Ισλανδία να επιστρέψει συνολικά τρία και πλέον δισεκατομμύρια Ευρώ. Έπρεπε ο κάθε Ισλανδός τα επόμενα 15 χρόνια να πληρώνει 100 Ευρώ κάθε μήνα. Έπρεπε δηλ. ο λαουτζίκος να θυσιαστεί για χρέη κάποιον ιδιωτών προς κάποιους άλλους ιδιώτες. Αυτό ήταν η σταγόνα η οποία υπερχείλισε το ποτήρι.

Αυτό που συνέβη ήταν πρωτοφανές. Η γνώμη ότι οι Ισλανδοί πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη των οικονομικών μονοπωλίων, ότι το σύνολο της χώρας πρέπει να πολιορκείται για αποπληρωμή ιδιωτικών χρεών, άλλαξε την σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών, γεγονός το οποίο τελικά οδήγησε την πολιτική ελίτ της Ισλανδίας να πάρει μέρος του εκλογικού σώματος. Ο πρωθυπουργός Όλαφ Ραγκνάρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο το οποίο ανάγκαζε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να συγκαλέσει δημοψήφισμα.

Φυσικά η διεθνής κοινότητα αύξησε την πίεση στην Ισλανδία. Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή καταστολή η οποία θα οδηγούσε σε απομόνωση της χώρας. Όταν η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα, το ΔΝΤ απειλούσε την χώρα να στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών. Όπως έλεγε ο Γκρίμσον: «Μας έλεγαν αν δεν δεχθούμε τους όρους τους, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν συμφωνούσαμε θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά».

Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010 το 93% των Ισλανδών ψήφισαν κατά των πληρωμή των χρεών. Το ΔΝΤ πάγωσε τους δανεισμούς αμέσως. Αλλά η επανάσταση (για την οποία δεν έγραψε κανένα από τα ΜΜ«Ε», περιλαμβανομένου και του Εβραιονιούζ-Evronews) δεν πτοήθηκε. Με την υποστήριξη των οργισμένων πολιτών η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Το Ιντερπόλ εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της τράπεζας Kaupthing Σιγκιζμούντ Έϊναρδσον. Αλλά και πολλοί τραπεζίτες, εγκατέλειψαν εσπευσμένα την χώρα.

Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί: αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απαλλάξει την χώρα από την δύναμη της Διεθνής οικονομίας και των εικονικών νομισμάτων.

Για να γραφτεί νέο σύνταγμα ο Λαός της Ισλανδίας εξέλεξε 25 άτομα μεταξύ 522 ενήλικων, οι οποίοι δεν ανήκαν σε κανένα από τα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου. Οι αντιπρόσωποι αυτοί έπρεπε να είχαν προταθεί τουλάχιστον από 30 άτομα. Το έγγραφο γράφτηκε μέσα από το διαδίκτυο. Οι πολίτες μπορούσαν να κάνουν προτάσεις και σχόλια, βλέποντας με τα ίδια τους τα μάτια την διαμόρφωση του συντάγματος. Το σύνταγμα το οποίο τελικά γεννήθηκε μέσα από συμμετοχή των πολιτών, θα παρουσιαστεί στο κοινοβούλιο προς έγκριση μετά από τις επόμενες εκλογές.

Σήμερα οι ίδιες λύσεις προτείνονται σε άλλα Έθνη. Λένε στο Έθνος των Ελλήνων ότι η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας είναι η μοναδική διέξοδος από το οικονομικό τέλμα. Τώρα τα ίδια λένε και στους Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους.

Ας ρίξουν μια ματιά στην Ισλανδία. Στην άρνησή τους να υποκύψουν στα ξένα συμφέροντα: όταν μια μικρή χώρα με δύναμη και με σαφήνεια διακηρύσσει ότι ο Λαός τους είναι κυρίαρχος….

Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις.

Δίκτυο Ουκρανικής Αυτόνομης Αντίστασης,

Διαβάστε Ακόμα

Άμεση Δημοκρατία

γράφει ο Λόγιος Ερμής

Τα πολύπλοκα συστήματα τείνουν να παράγουν πολύπλοκες αντιδράσεις – όχι λύσεις – στα προβλήματα.
Από τα «Systemantics»
(Systemantics: μια ψευδοεπιστημονική αλλά καθόλου αδιάφορη θεωρία των Συστημάτων)
Το πολιτικό σύστημα μας είναι αναμφίβολα τόσο περίπλοκο που δεν διακρίνεται πουθενά ούτε η αρχή του, ούτε το τέλος του, θυμίζοντας κάπως την περίπτωση του γόρδιου δεσμού. Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση δεν πρέπει να αναζητάμε ποιός απο μηχανής θεός θα λύσει τον δεσμό αυτόν, αλλά με ποιόν τρόπο θα λυθεί ωστε να βγούμε άμεσα απο αυτή την στημένη και με μαθηματική ακρίβεια, αδιέξοδη κρίση.
Πρωτίστως λοιπόν πρέπει να κατανοήσουμε και να αντιληφθούμε ότι το παρόν πολιτικό μας σύστημα δημιουργήθηκε απο την ίδια την κοινωνία μας για να την εξυπηρετεί σε πολιτειακό και οργανωτικό επίπεδο, επομένως μέρος του πολύπλοκου αυτού συστήματος είναι σε πρώτο επίπεδο ο καθένας απο εμάς ως μέλη αυτής της κοινωνίας και μετέπειτα η εξουσία η οποία πηγάζει από την κοινωνία για να υπηρετεί τα συμφέροντα της.
Για να αντιμετωπίσουμε αυτό το σύστημα αποτελεσματικά, δημιουργώντας παράλληλα μια εφικτή και κοινά αποδεκτή λύση απο το σύνολο της κοινωνίας, πρέπει να ξεπεράσουμε τα υπερυψωμένα τείχη της κοινωνικής κατάθλιψης που βιώνουμε και που μας αποτρέπουν απο την κοινωνική μας εξέλιξη και εξιδανίκευση, μέσω της αλλαγής.
Οφείλουμε ατομικά να αφιερώσουμε ενέργεια και χρόνο ως μέλη αυτής της αρχέγονης ελληνικής κοινωνίας, προς έναν κοινό σκοπό. Την βελτίωση του υπάρχοντος συστήματος μας μέσω μιας αλλαγής καθαρά αποκομματικοποιημένης και πραγματικά πολιτικοποιημένης ανατρέποντας την σημερινή κατάσταση στα πλαίσια της παρούσας δημοκρατίας επιζητώντας την καλύτερη.

Η καλύτερη δημοκρατία είναι εκείνη, όπου στους κακούς δεν επιτρέπεται να παίρνουν την εξουσία και στους καλούς δεν επιτρέπεται ν’ αρνούνται τη διακυβέρνηση του τόπου τους.
Πιττακός ο Μυτιληναίος, 650-570 π.Χ., εκ των 7 σοφών της Αρχ .Ελλάδας

Η πραγματικά καλύτερη Δημοκρατία είναι μόνο η Άμεση, ενώ η έμμεση αντιπροσωπευτική εκδοχή της, που σήμερα έχει τη μορφή του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος και στο οποίο στηρίζεται το σύστημα μας δεν λειτουργεί ουσιαστικά δημοκρατικά, αλλά αναδεικνύει ολιγαρχίες της πολιτικής που διαπλέκονται συστηματικά και καθ’ έξη με τις ολιγαρχίες του πλούτου και κάθε μορφής φανερούς ή αφανείς εξουσιαστές. Χαρακτηριστικό είναι το απόφθεγμα του Αριστοτέλη ότι :

«Δημοκρατικόν εστί κληρωτόν είναι τας Αρχάς, το διαιρετόν ολιγαρχικόν», 

δηλαδή θεωρούσε δημοκρατικό θεσμό τη κλήρωση πολιτών στα αξιώματα, ενώ τις εκλογές προσώπων, που σήμερα παίρνει τη μορφή εκλογής αντιπροσώπων μας στη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία ως δείγμα ολιγαρχικού Πολιτεύματος.
Άλλωστε και η καθημερινή μας εμπειρία αποδεικνύει ότι δεν επικρατεί η ισονομία , η ισηγορία και η ισοπολιτεία, αλλά η διαφθορά στο δημόσιο βίο και οι διαπλεκόμενες σχέσεις των κομμάτων εξουσίας, που επιβάλλουν με τις αρχές του δήθεν «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» και την κομματική πειθαρχία στους ολίγους εκλεγμένους, να αποδέχονται τις βουλήσεις των ολίγων πλουτοκρατών και των κάθε μορφής «βαρώνων», συχνά εις βάρος των πολλών, του περιβάλλοντος και των δημόσιων αγαθών, ώστε να καθιστούν στην πραγματικότητα το πολίτευμά μας «Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Ολιγαρχία»!
Οι πολιτικοί έχοντας εγκαταλείψει καριέρες (λάβετε υπ’όψη και το ασυμβίβαστο των βουλευτών) έχουν την ανάγκη να αναπαραχθούν ως πολιτικοί και ως εξουσιαστές, με αποτέλεσμα, αντί να πρυτανεύει στους περισσότερους από αυτούς το συμφέρον των πολλών, να πρυτανεύει η συνέχιση του ρόλου τους, του επαγγέλματός τους. Και αυτό γιατί, δυστυχώς, με τον κοινοβουλευτισμό η πολιτική κατάντησε επάγγελμα, ενώ στην πραγματικότητα θα όφειλε να είναι έκφραση ζωής.
Στην παρούσα κοινωνική φάση η εξουσία του πολύπλοκου αυτού πολιτικού συστήματος, μας έχει απομονώσει σκοπίμως σε πολύ μεγάλο βαθμό, ελέγχει πλήρως τις πληροφορίες γύρω μας, επιβάλλει αποφάσεις εξαλείφοντας κάθε παράγραφο του Συντάγματος των Ελλήνων, περιορίζει επικίνδυνα τα θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα μας, σχεδιάζει και συντελλεί το ξεπούλημα της εθνικής μας περιουσίας, θέτει απρόκλητα σε αμφισβήτηση τα κυριαρχικά μας δικαιώματα με απώτερο σκοπό τον περιορισμό της άσκηση της δημοκρατίας, μας δολοφονεί καθημερινά μέσα απο την εξαθλίωση και την περιφρόνηση οδηγώντας μας στον σταδιακό μας αφανισμό.
Αυτό το πολιτικό σύστημα λοιπόν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε γράφοντας ιστορία.
Εξάλλου η κρίση που βιώνουμε είναι μια αλλαγή που προσπαθεί να συμβεί αλλά δεν βρίσκει το απαιτούμενο έδαφος για να καρποφορήσει. Αυτό το έδαφος πρέπει να το προετοιμάσουμε όλοι μαζί, με θεμέλια στέρεα και βαθιά στη γη μας αλλά και ανοιχτούς ορίζοντες στην οικουμένη, ξεκινώντας απο την βάση του συστήματος και τον πλήρη διαχωρισμό και την αναδιανομή της εξουσίας.
Ένας τρόπος για να επιτευχθεί αυτή η αλλαγή είναι μέσα απο την διενέργεια δημοψηφίσματος, όχι όμως για οποιοδήποτε δημοψήφισμα αλλά για αυτό που αφορά το πραγματικό μας πρόβλημα, που είναι η αλλαγή του συστήματος.
Πρέπει να γράψουμε ιστορία, διαμορφώνοντας τον καταστατικό χάρτη της χώρας μας συμμετέχοντας όλοι ενεργά στη διαμόρφωση ενός νέου Συντάγματος της χώρας.
Πρέπει ο λαός μας να αφυπνιστεί και να επαναστατήσει, όχι όμως βγαίνοντας στους δρόμους, αλλά παίρνοντας το μέλλον ρεαλιστικά στα χέρια του.
Να απαιτήσουμε δημοκρατικά την έναρξη της διαδικασίας για την διενέργεια δημοψηφίσματος με στόχο την αναθεώρησή του Συντάγματος, ξεκινώντας παράλληλα δημόσια διαβούλευση.
Σε περίπτωση δε θετικής ψήφου από τον ελληνικό λαό ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να κυρήξει έκτακτες εκλογές για την δημιουργία ενός Συνταγματικού Συμβουλίου.
Το Συνταγματικό Συμβούλιο, μπορεί να αποτελλείτε απο μια 50μελής ομάδα ακέραιων και ικανών πολιτών που θα εκλεγούν από τον λαό και θα διοριστούν από τη Βουλή για να μελετήσουν και να παρουσιάσουν το νέο νομοθέτημα.
Η ομάδα αυτή θα δέχεται καθημερινά για ένα εύλογο χρονικό διάστημα τα σχόλια και τις προτάσεις των συμπατριωτών τους τηλεφωνικώς μέσω ταχυδρομείου και ίντερνετ. Το τελικό κείμενο θα παραδόθεί στο κοινοβούλιο και θα υποβληθεί σε δημοψήφισμα πριν επικυρωθεί.
Ο «χρυσός αιώνας» του Περικλή μπορεί να αναβιώσει σε ένα πολίτευμα άμεσης Δημοκρατίας, προσαρμοσμένο στα δεδομένα του 21ου αιώνα.
Τα κεφάλαια και τα άρθρα που θα απαρτίζουν το νέο Σύνταγμα θα πρέπει να διέπονται από μια έντονη διάθεση για μια καλύτερη και αμεσότερη δημοκρατία μέσω της άσκησης εξουσίας. Η αναθεώρηση του επομένως πρέπει να είναι στην κατεύθυνση της μεγαλύτερης λαϊκής συμμετοχής, της διαφάνειας και της ανάληψης ευθύνης από τους πολιτικούς και τους πολίτες.
Προτάσεις θα υπάρξουν πολλές σε αυτή τη νέα Συντακτική διαδικασία, ας ξεκινήσουμε από εδώ με μερικές με κύριο στόχο την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και τον πλήρη διαχωρισμό των τριών βασικών εξουσιών: της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής.
  • Δημιουργία Βουλής των πολιτών, από 100 κληρωτούς πολίτες, με διετή θητεία, που θα έχει σκοπό τον έλεγχο των πολιτικών και τις εφαρμογές των νόμων και των άρθρων του Συντάγματος με απώτερο σκοπό πάντα την προάσπιση και προώθηση του εθνικού συμφέροντος την μεγαλύτερη διαφάνεια και την ανάληψη ευθύνης όχι μόνο από τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες.
  • Ασυμβίβαστο η ιδιότητα του βουλευτού με τη θέση του Υπουργού μέσω ειδικής ρύθμισης του Συντάγματος. Να θεωρείται ασυμβίβαστο δηλαδή η ιδιότητα του βουλευτού με αυτή του Υπουργού, διαχωρίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο πλήρως την νομοθετική απο την εκτελεστική εξουσία του κράτους.
  • Ο Πρωθυπουργός θα αποτελεί την κεφαλή της κυβέρνησης και θα εκλέγεται απο την απόλυτη πλειοψηφία της Βουλής. Ο Πρωθυπουργός θα εξασφαλίζει την ενότητα της Κυβέρνησης και θα κατευθύνει τις ενέργειές της, καθώς και των δημοσίων γενικά υπηρεσιών για την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στο πλαίσιο των νόμων. Οι βασικότερες εξουσίες του θα είναι να προεδρεύει του Υπουργικού Συμβουλίου, στο οποίο θα μετέχει μαζί με τους Υπουργούς καταρτίζοντας το τετραετές πρόγραμμα που θα ακολουθηθεί ενώ παράλληλα θα καθορίζει με τον οικείο Υπουργό τις αρμοδιότητες των Υφυπουργών. Θα έχει την δυνατότητα επίσης να καταθέτει πρότασή ωστε να παύονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας οι Υπουργοί και οι Υφυπουργοί της Κυβέρνησης ενώ θα πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύεται από εισήγηση του για το πρόσωπο που θα το αντικαταστήσει και το οποίο θα εγκρίνεται απο την βουλή των πολιτών.
  • Η νομοθετική εξουσία θα ασκείται από την νομοθετική βουλή (Βουλή των Ελλήνων) τα μέλη της οποίας θα εκλέγονται με καθολική μυστική ψηφοφορία απο τον λαό για τετραετή θητεία και θα εγκρίνει ή απορρίπτει μέσω των νομοθετικών πράξεων τη γενική πολιτική της Χώρας. Οι βουλευτές θα μετέχουν στη νομοπαρασκευαστική διαδικασία, μέσω της μελέτης και της αποδοχής ή απόρριψης των προς ψήφιση νομοσχεδίων που θα καταθέτει προς έγκριση η κυβέρνηση δια των Υπουργών της. Η Νομοθετική Βουλή οφείλει να απολαύει της εμπιστοσύνης της Βουλής των πολιτών, να έχει λάβει δηλαδή ψήφο εμπιστοσύνης από την πλειοψηφία των κληρωτών πολιτών
  • Η εκτελεστική εξουσία θα ασκείται από την κυβέρνηση (Υπουργικό συμβούλιο) και της οποίας κεφαλή θα είναι ο Πρωθυπουργός . Τα μέλη της κυβέρνησης θα καθορίζονται με κλήρωση απο το σώμα της Βουλής των Ελλήνων (απο οποιοδήποτε κόμμα) για τετραετή θητεία. Με την διαδικασία της κλήρωσης διασφαλίζεται το άμεσο τέλος της οικογενειοκρατίας και της πελατειακής σχέσης που επικρατεί σήμερα εξασφαλίζοντας παράλληλα την μελλοντική αποτροπή παρόμοιων περιπτώσεων που θα οδηγούσαν σε δυσλειτουργία του κράτους λόγο προσωπικών συμφερόντων συγκεντρώνοντας παράλληλα όλα τα στοιχεία μια σύγχρονης και προ παντώς εθνικής και όχι κομματικής κυβέρνησης. Κύριος σκοπός της κυβέρνησης θα είναι η εκτελεστική λειτουργία του κράτους. Θα καθορίζει δηλαδή την γενική πολιτική της Χώρας, μετέχοντας στη νομοπαρασκευαστική διαδικασία, μέσω της σύνταξης και της προώθησης προς ψήφιση νομοσχεδίων, αλλά ταυτόχρονα εφαρμόζοντας την πολιτική που εγκρίνει μέσω των νομοθετικών πράξεων η Νομοθετική Βουλή. Το υπουργικό συμβούλιο οφείλει να απολαύει της εμπιστοσύνης της Βουλής των πολιτών, να έχει λάβει δηλαδή ψήφο εμπιστοσύνης από την πλειοψηφία των κληρωτών πολιτών.
  • Η πολιτειακή εξουσία θα ασκείται από την Βουλή των πολιτών και θα έχει κυρίως ελεγκτικό χαρακτήρα. Στις κύριες αρμοδιότητες της βουλής των πολιτών θα είναι η πιστή εφαρμογή του τετραετούς προγράμματος που θα καταθέτει η εκάστοτε κυβέρνηση, όπως και η επίβλεψη των προς ψήφιση νομοσχεδίων με πρωτεύον κριτήριο την προάσπιση και προώθηση του εθνικού συμφέροντος. Σε περίπτωση που διαπιστώσει οποιαδήποτε παράβαση θα μπορεί να καταθέτει στοιχειοθετημένες προτάσεις μομφής εναντίον οποιουδήποτε πολιτικού που κατέχει οποιαδήποτε θέση στη Δημόσια Διοίκηση (Υπουργό, βουλευτή, δήμαρχο) με το αιτιολογικό της εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού και να την κοινοποιεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σε περίπτωση που η μομφή κατατίθενται εναντίον του Πρωθυπουργού η Βουλή των Πολιτών θα έχει την ευχέρεια να διαλύσει την Βουλή και να προκηρύξει νέες εκλογές.
  • Προυποθέσεις για τα υποψήφια στελέχη της Δημόσιας Διοίκησης, είτε Βουλευτής είτε Υπουργός, είτε μέλος της Βουλής των Πολιτών, είτε Τοπικός Άρχοντας (όπως Δήμαρχοι, Νομάρχες, Περιφερειάρχες) είτε Διευθυντής οργανισμού, είτε απλός δημόσιος υπάλληλος που διορίζεται ή εκλέγεται απο διάφορους φορείς ή όποιοι διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα καθ’ οιονδήποτε τρόπο είτε μέσω οργανισμών, είτε Υπουργείων, είτε ΔΕΚΟ, είτε οργανισμών τοπικου φορέα κλπ, να είναι ‘Ελληνας πολίτης, να έχει τη νόμιμη ικανότητα να εκλέγει, να έχει συμπληρώσει το εικοστό πέμπτο έτος (25) της ηλικίας του κατά την ημέρα της εκλογής, να καταγράφετε όλη η περιουσία αυτού καθώς και της οικογένειας του. Υποψήφιος που στερήθηκε κάποιο από τα παραπάνω προσόντα εκπίπτει αυτοδικαίως από το δημόσιο αξίωμα. Μετά το τέλος της θητείας του κάθε πρόσωπο είναι υποχρεωμένο να λογοδοτήσει για τον τρόπο άσκησης των καθηκόντων του, σε ειδικά ανεξάρτητα πολιτειακά δικαστήρια. Σε περίπτωση που αποδειχτεί ότι κατα την διαρκεια της θητεία του ήταν οικονομικά ζημιογόνος για την Χώρα, τότε θα πρέπει να κατασχεθεί από την καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε οικονομικά η Χώρα. Αν για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να καλυφθεί το ποσόν τότε θα κατασχεθεί όλη η περιουσία του και το υπόλοιπο που αδυνατεί να καλύψει θα το εξοφλεί δουλεύοντας σε δημόσια έργα. Παράλληλα θα ελέγχονται άμεσα τα περιουσιακά στοιχεία των συγγενών του και θα δημέυονται τα ποσά εκείνα που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από τις νόμιμες απολαβές τους.
  • Kατάργηση της ασυλίας των βουλευτών και του επαίσχυντου Νόμου περί Ευθύνης Υπουργών αλλά και κάθε είδους παραγραφής για αδικήματα σε όλους τους συμμετέχοντες στην δημόσια διοίκηση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.
  • Περιορισμός της θητείας στην Noμοθετική και Εκτελεστική Εξουσία πέραν των 8 ετών δια ειδικής ρύθμισης του Συντάγματος. Για κάθε δηλαδή Υπουργό, βουλευτή, δήμαρχο θα υπάρχουν μόνον 2 θητείες. Έτσι, θα αποφεύγεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η διαπλοκή με ξένα προς το συμφέρον του δημοσίου συμφέροντα και θα υπάρχει ελευθερία της βούλησης του εκάστοτε αρμόδιου, του οποίου μοναδικός σκοπός θα είναι η απόλυτη εκπροσώπηση της βούλησης του ελληνικού λαού, μέσω του οποίου αυτός εξελέγη.
  • Δημοψήφισμα για κάθε νόμο εφόσον το ζητήσουν 10 στους 100 ψηφοφόρους διασφαλίζοντας το δικαίωμα του κοινού να λαμβάνει μέρος στις αποφάσεις και να διαδραματίζει ρόλο στο νομοθετικό έργο αρκεί να το επιθυμεί το 10% του εκλογικού σώματος.
  • Θεσμοθέτηση Ανεξάρτητου Ειδικού Πολιτειακού Δικαστηρίου Tο οποίο θα ασχολείται με λάθη, παραλείψεις και παραπτώματα στην Δημόσια Διοίκηση. Στο Ανεξάρτητο Ειδικό Πολιτειακό Δικαστήριο θα παραπέμπονται άμεσα όλα τα εμπλεκόμενα πρόσωπα μετά τη γνωστοποίηση του παραπτώματος που θα προκύπτει είτε από εισήγηση της Βουλής των Πολιτών, είτε από μηνυτήρια αναφορά απλού πολίτη, είτε οποιουδήποτε δημοσίου λειτουργού που εργάζεται σε κάποιο Υπουργείο και αφορά προϊσταμένους του Υπουργούς, Υφυπουργούς και Γενικούς Διευθυντές είτε ακόμη από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Κυβέρνησης.
  • Αλλαγή στις απολαβές των βουλευτών ή οποία θα επιβάλλεται μέσω των ασφαλιστικων δικλίδων που θα δημιουργηθούν, είτε με τους πολίτες (βουλή των πολιτών) είτε με τα θεσμικά όργανα (Πολιτειακό δικαστήριο, κατάργηση ασυλίας κλπ). Εφ’ όσον υπάρξει σαφής παράβαση καθηκόντων απο οποιονδήποτε και καταγγελθεί μέσω οποιουδήποτε φορέα ή απλού πολίτη ακόμη, θα επεμβαίνει άμεσα η δικαιοσύνη μέσω των αρμόδιων Εισαγγελέων. Οποιοσδήποτε μπορεί να είναι αυτός, απο τον Πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο. Για τους μεν κυβερνούντες υπάρχει το πολιτειακό δικαστήριο, για τους δέ υπάρχουν τα ποινικά δικαστήρια. Οι μισθοί των βουλευτών θα πρέπει να ορίζονται απο την Πολιτεία, με βάση 1) την εντοπιότητα του βουλευτή ή του Πολίτη (της Βουλής των Πολιτών δηλ) και 2) έξοδα που θα δικαιολογούν την ύπαρξη πολιτικού γραφείου που δεν θα υπερβαίνουν κάποιο συγκεκριμένο ποσό το οποίο θα είναι ίσο με τους κανόνες της Αγοράς (δηλ. κόστος γραφείου στην τάδε περιοχή και κόστος γραμματειακής υποστήριξης με τους κανόνες της εργασιακής σύμβασης που εκάστοτε θα ισχύει. Σε καμμιά περίπτωση δεν θα υπερβαίνουν όλα αυτά ένα ποσόν μηνιαίως με τη εκάστοτε αξία τιμών. Οι πολίτες δεν χρειάζονται γραφεία και γραμματειακές υποστηρίξεις και η μηνιαία αποζημίωσή τους θα καλύπτει μισθό και έξοδα παραμονής (λόγω εντοπιότητας). Ο μισθός θα καθορίζεται με βάση τις αποδοχές που είχε στην κανονική εργασία του πριν γίνει μέλος της Βουλής και σε καμμία περίπτωση δεν θα μπορεί να υπερβαίνει το ποσό των 3.000 ευρώ, κυμαινόμενο απο την εντοπιότητα. Σε όλες τις περιπτώσεις, θα πρέπει να αντιληφθεί ο λαός οτι η βουλευτική θέση είναι θέση τιμής για τον καθένα που εκλέγεται και οτι εφ’ όσον είναι έτσι και πρέπει να είναι έτσι, ο Βουλευτής πρέπει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Και να του παρέχονται όλα τα μέσα για να είναι απερίσπαστος στο έργο του κι τα καθήκοντά του. (Αντιθέτως, εαν δυσχεραίνει το έργο του η ίδια η Πολιτεία, ο Βουλευτής θα παρανομήσει ή θα χρηματιστεί ή στη καλύτερη περίπτωση απλά θα παραιτηθεί γιατί δεν τα βγάζει πέρα!) Οι βουλευτές θα συνταξιοδοτούνται από τα ταμεία στα οποία ήταν ασφαλισμένοι πριν εκλεγούν και με τις προϋποθέσεις που προβλέπονται για όλους τους ασφαλισμένους στα ταμεία αυτά. Δηλαδή, εάν κάποιος υποψήφιος βουλευτής ασκούσε το επάγγελμα του εμπόρου π.χ., και εκλέγεται βουλευτής, τα χρόνια της βουλευτικής του θητείας θα προσμετρούνται ως συντάξιμα στο ταμείο το οποίο άνηκε όταν εξασκούσε το επάγγελμα του εμπόρου. Οι βουλευτές επειδή θα έχουν περιορισμένη βουλευτική θητεία (από 4 έως 8 χρόνια), όσα χρόνια διατελέσουν βουλευτές, τόσα χρόνια θα προσμετρηθούν στα συνταξιοδοτικά τους ταμεία.
  • Κατάργηση κάθε είδους επιχορηγήσεων. Να κοπούν τελείως κάθε είδους επιχορηγήσεις σε κόμματα και πολιτικούς γενικά από τον κρατικό προϋπολογισμό. Οποιοσδήποτε Ελληνας πολίτης έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, αλλά αυτό δε σημαίνει οτι η κίνησή του αυτή θα πρέπει και να επιβαρύνει το υστέρημα του Ελληνικού Λαού. Αν λοιπόν αποφασίσει να ιδρύσει οποιοδήποτε κόμμα η κίνηση που σκοπό έχει την ανάμειξή του στα κοινά, θα είναι και υποχρεωμένος να βρεί και τους οικονομικούς πόρους που απαιτούνται για κάτι τέτοιο.
  • Θέσπιση κάνονων για τις προεκλογικές εμφανίσεις και εκστρατείες. Οι προεκλογικές εμφανίσεις και εκστρατείες κομμάτων και υποψηφίων βουλευτών να γίνονται ανέξοδα μέσω της Εθνικής Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου (ΕΡΤ) δωρεάν, καθώς επίσης από χώρους που θα διαθέτουν οι δήμοι στους υποψήφιους της περιοχής τους, π.χ. γήπεδα, αίθουσες πνευματικών κέντρων κλπ. Αυτό να γίνεται για να αποφεύγεται το δυνατόν περισσότερο η «κατ’ ανάγκην» χρηματοδότηση απο «σκοτεινούς» παράγοντες που σκοπό έχουν να ελέγχουν τον κάθε υποψήφιο για την δημόσια διοίκηση και τη βούλησή του. Επίσης να απαγορευτούν οι γιγαντοαφίσες και οι μεγαφωνικές εγκαταστάσεις σε υπαίθριους χώρους για λόγους των υποψηφίων. Έτσι θα αποτραπούν οι ογκώδεις συγκεντρώσεις για λόγους εντυπώσεων, στις οποίες μεταφέρονται άνθρωποι από διάφορα σημεία.
  • Δημιουργία νομικού πλαισίου για την διαφάνεια στα έσοδα των κομμάτων. Τα κόμματα θα είναι πλέον υποχρεωμένα απο το νόμο να ενημερώνουν κάθε μήνα τα μέλη τους, αλλά και σε τρίτους που θα δηλώνουν ενδιαφέρον για τα οικονομικά τους και την προέλευση των εσόδων τους, τις εισφορές των μελών, τους σπόνσορες και τους υποστηρικτές (φορείς, επιχειρηματίες κλπ) αλλά και τα έξοδα και τις δαπάνες. Οι τρίτοι που θα εκδηλώσουν τέτοιο ενδιαφέρον, εκτός από οποιαδήποτε ελεγκτική δημόσια αρχή ή φορέα, θα χρειαστεί απλά να σημπληρώσουν μια ενυπόγραφη δήλωση καθορίζοντας τον λόγο του ενδιαφέροντος τους.
  • Τα κύρια χαρακτηριστικά γνώρισματα της επιδιωκόμενης αλλαγής του συστήματος θα πρέπει να είναι η καλύτερη δημοκρατία, χωρίς την αναγκαστική παρεμβολή ενδιάμεσων επαγγελματιών της πολιτικής και όπου οι πολίτες μπορούν να λαμβάνουν τις βασικές πολιτικές αποφάσεις για τα θέματα που τους αφορούν.
Με την ανάπτυξη των σύγχρονων τεχνολογιών και την απίστευτη άνοδο της πληροφόρησης και του μορφωτικού επιπέδου όλων ανεξαίρετα των πολιτών και ειδικότερα της νέας γενιάς το αίτημα για Καλύτερη Δημοκρατία μπορεί και οφείλεται να υποστηρίζεται πλέον καθολικά και είναι θέμα χρόνου κατά την πολιτική μου εκτίμηση το να αναδειχθεί, μετά την ολοφάνερη απαξίωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και των πολιτικών που το υπηρετούν, σε πρυτανεύον πολιτικό πρόσταγμα για όλους τους πολίτες και σαν αντίβαρο στην παγκοσμιοποίηση.
Είναι προφανές ότι το πλαίσιο των προαναφερόμενων συνοπτικά εκτεθεισών απόψεων και προοπτικών συνιστά ένα εναλλακτικό πολιτικό όραμα που επιβάλλεται να εμπλουτίζεται καθημερινά από νέα ζητούμενα, εμπνέοντας σύντομα περισσότερους ενεργούς πολίτες.
Η λύση στο αδιέξοδο υπάρχει και είναι ένα εναλλακτικό πολιτικό όραμα για μια καλύτερη δημοκρατία!
Λόγιος Ἑρμῆς
Σύνδεσμος στο άρθρο:

Εμφάνιση 2 σχολίων

Jim_poulman Collapse
Με τοσο πληθυσμο και τοση ανωνυμια, αμεση δημοκρατια δεν προκειται να υπαρξει, ακομη κι ως θαυμα της τεχνολογιας.
Θα επρεπε να εχουμε πολεις-κρατη σαν τους αρχαιους ελληνες.
Ισως να γινοταν καθε νομος της χωρας να αυτονομειτο, λειτουργωντας με αμεση δημοκρατια, και επειτα να λογοδοτουσε σε ενα κεντρικο πανελληνιο συμβουλιο (ας το πουμε «Βουλη») με εκπροσωπους μεσα σε αυτο.
simfiliosi Collapse
Για να κάνουν οι αρχαίοι κλήρωση, είχαν προηγηθεί εκλογές από έναν ΕΝΙΑΙΟ κατάλογο, ώστε να κληρώσουν ανάμεσα στους ψηφισμένους ως πιο κατάλληλους:Αριστοτέλη Αθηναίων Πολιτεία
κεφ.8:
[-592: O Σόλωνας] Τις αρχές όρισε να αναδείχνονται με κλήρο από αυτούς που είχαν από πριν κριθεί (ως αναδείξιμοι), τους οποίους γι’ αυτόν τον λόγο προέκρινε (ψήφιζε από έναν κατάλογο χωρίς κόμματα)
κάθε φυλή. Κάθε δε φυλή για το αξίωμα των εννέα αρχόντων ψήφιζε δέκα και από αυτούς γινόταν η κλήρωση.“Τας δ’ αρχάς εποίησε κληρωτάς εκ προκρίτων, ούς εκάστη προκρίνει των φυλών. Προύκρινεν δ΄ εις τους εννέα άρχοντας εκάστη δέκα, και τούτους εκλήρουν”.Και για τον 5ο αιώνα (τότε αντί για τον όρο ‘ενιαίο ψηφοδέλτιο’ έλεγαν ‘εκ προκρίτων’, ΧΩΡΙΣ κόμματα, βέβαια):κεφ.
22.3 ἔτει δὲ μετὰ ταῦτα δωδεκάτῳ νικήσαντες τὴν ἐν Μαραθῶνι μάχην…

22.5
εὐθὺς δὲ τῷ ὑστέρῳ ἔτει, ἐπὶ Τελεσίνου ἄρχοντος, ἐκυάμευσαν τοὺς ἐννέα ἄρχοντας κατὰ φυλὰς ἐκ τῶν προκριθέντων ὑπὸ τῶν δήμων πεντακοσίων.
Μόνον οι ΑΠΛΟΙ άνθρωποι δέχονται να κρίνει ο ίδιος ο λαός πότε και πώς θα χρησιμοποιεί το συμφιλιωτικό ενιαίο ψηφοδέλτιο.
ΑΥΤΗ είναι η (αμεσο)δημοκρατική παράδοση των Ελλήνων και μερικών άλλων λαών.
http://enieopsifodeltio.wordpr…