Author Archives: vasilis kafataridis

Ιερά Εξέταση για… ζώα!!

 ΠΗΓΗ: περ. «Focus» , τ. 60  σελ 82-84 (προσαρμοσμένο)

 

Είναι δυνατόν η διαφθορά και ανοησία των Φράγκων/δυτικών να έφτασε σε τέτοιο σημείο; Και όμως! Η Ιερά Εξέταση δεν είχε να κάνει μόνο με ανθρώπους. Υπήρχε ολόκληρο δικαστικό σύστημα το οποίο δίκαζε… ζώα!
Στις 5 Μαΐου του 1986 δεκάδες εξαγριωμένοι κάτοικοι του χωριού Μαλάτσα, στη Μαλαισία, επιτέθηκαν κι έδειραν μέχρι θανάτου έναν αδέσποτο σκύλο. Οι χωρικοί ισχυρίστηκαν ότι το άτυχο τετράποδο ήταν μέλος μιας αδίστακτης συμμορίας ληστών οι οποίοι μεταμορφώνονταν σε ζώα προκειμένου να αποφύγουν τη σύλληψη. Η ιστορία έκανε το γύρο του κόσμου, ωστόσο το συμβάν δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα και μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, τα ζώα κατηγορούνταν, δικάζονταν και καταδικάζονταν σαν κοινοί εγκληματίες…
Υπηρέτες του κακού
 Στη μεσαιωνική Ευρώπη η ισχύς της [Παπικής] «Εκκλησίας» ήταν απεριόριστη και επηρέαζε κάθε λειτουργία της Πολιτείας, κυρίως τη Δικαιοσύνη. Η Ιερά Εξέταση βασάνιζε όσους τολμούσαν να ισχυριστούν ότι η Γη δεν ήταν το κέντρο του σύμπαντος κι έριχνε γυναίκες στην πυρά κατηγορώντας τες ως μάγισσες. Ούτε τα ζώα δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από το χέρι του νόμου. Το νομικό πλαίσιο για τη δικαστική δίωξη των ζώων διαμορφώθηκε το 13ο αιώνα από τον Ιταλό θεολόγο και λόγιο Θωμά τον Ακινάτη. Αυτός υποστήριζε ότι παρότι τα ζώα ήταν δημιουργήματα του Θεού, η εγκληματική τους δράση πήγαζε από μια ανίερη συμμαχία, αφού οι τετράποδοι εγκληματίες δρούσαν κατ’ εντολή του Διαβόλου. Ήταν τα όργανά του πάνω στη Γη, οι πιστοί του υπηρέτες, κατά συνέπεια μέσα από την τιμωρία τους οι πιστοί τιμωρούσαν τον ίδιο το Διάβολο.
 Τυπικές διαδικασίες
 Ο Έντουαρντ Εβανς ήταν ο πρώτος που μελέτησε και κατέγραψε αναλυτικά τις δικαστικές περιπέτειες των ζώων. Ο Αμερικανός συγγραφέας περιέγραψε στο βιβλίο του The Criminal Prosecution and Capital Punishment of Animals το οποίο κυκλοφόρησε το 1906, 191 δίκες με κατηγορουμένους ζώα. Συμφωνά με στοιχεία που παραθέτει, το 15ο αιώνα διεξήχθησαν 36 δίκες, το 16ο αιώνα 57 και το 17ο αιώνα 56 δίκες. Γουρούνια, αγελάδες, λύκοι, αρουραίοι, δελφίνια και έντομα βρέθηκαν αντιμέτωπα με τη δικαιοσύνη και κλήθηκαν να λογοδοτήσουν για τις παράνομες πράξεις τους. Η διαδικασία ήταν καθ’ όλα τυπική. Τα ζώα προφυλακίζονταν, η Πολιτεία όριζε το συνήγορο τους, το δικαστήριο άκουγε τα επιχειρήματα των αντιδίκων και στο τέλος έβγαζε την ετυμηγορία του. Όταν η σύλληψη των ζώων που κατηγορούνταν ήταν ανέφικτη, (αρουραίοι, έντομα, ψάρια), το δικαστήριο αποφάσιζε ερήμην τους. Η ταινία του 1993, «The Hour of the Pig», βασίστηκε στην έρευνα του Έβανς. Στην ταινία παρακολουθούμε έναν νεαρό δικηγόρο να υπερασπίζεται ένα… γουρούνι δολοφόνο…
 Μεγαλοδικηγόροι αρουραίων
Υπήρχαν επιτυχημένοι δικηγόροι που «έχτισαν» την καριέρα τους υπερασπιζόμενοι αποκλειστικά κατηγορουμενους/ζώα. Ο πιο ξακουστός ήταν ο Γάλλος Βαρθολομαίος Σασενέ, ικανότατος συνήγορος ο οποίος ειδικευόταν στην υπεράσπιση αρουραίων. Το 1531 οι κάτοικοι της γαλλικής πόληςΟτόν είδαν τις σιταποθήκες τους να αδειάζουν επικίνδυνα εξαιτίας της επιδρομής χιλιάδων αρουραίων. Αμέσως το τοπικό δικαστήριο απήγγειλε την κατηγορία της απρόκλητης και κακόβουλης φθοράς ξένης περιουσίας και κάλεσε τα τρωκτικά να παρουσιαστούν ενώπιον του εντός έξι ημερών. Όπως ήταν φυσικό, κανένας ποντικός δεν εμφανίστηκε, γεγονός που εξόργισε το δικαστή, ο οποίος θέλησε να επιβάλει τη θανατική ποινή στα ανυποψίαστα ζώα. Τότε ακριβώς παρενέβει ο Σασενέ τονίζοντας ότι οι αρουραίοι δεν έδειξαν ασέβεια προς το δικαστήριο, απλώς δεν ενημερώθηκαν για την κλήτευσή τους επειδή μετακινήθηκαν υπογείως στο διπλανό χωριό. Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, τα επιχειρήματα του Σασενέ έπεισαν τον δικαστή, ο οποίος όρισε νέα δικάσιμο ώστε να ειδοποιηθούν οι αρουραίοι. Δυστυχώς για τους ανθρώπους, οι δίκες αρουραίων συνεχίστηκαν και κατά τη διάρκεια της επιδημίας πανώλης που σάρωσε την Ευρώπη του  14ου αιώνα. Κανείς δεν είχε αντιληφθεί ότι τα τρωκτικά ήταν οι φορείς της επιδημίας, κι έτσι τη στιγμή που οι αρουραίοι απαγχονίζονταν στις πλατείες, ο μισός πληθυσμός της Ευρώπης αφανιζόταν από το Μαύρο Θάνατο.
 Γουρούνια Χάνιμπαλ
 Εκτός από τις κλοπές, τα ζώα κατηγορήθηκαν και για ανθρωποκτονίες. Το Δεκέμβριο του 1457 μια μικρή γουρούνα συνελήφθη στο Σαβινί της Γαλλίας κατηγορουμένη ότι έπνιξε και παραμόρφωσε ένα βρέφος την ώρα που κοιμόταν στο κρεβατάκι του. Οι αυτόπτες μάρτυρες υποστήριξαν ότι η γουρούνα μπήκε στο σπίτι όταν η μητέρα του βρέφους απουσίαζε και κατευθύνθηκε στο δωμάτιο του παιδιού. Πριν προλάβουν να επέμβουν, η γουρούνα καταπλάκωσε και ποδοπάτησε το μωρό. Μαζί με τη γουρούνα είχαν μπει στο σπίτι και τα έξι γουρουνάκια της, που βρέθηκαν λουσμένα από το αίμα του μωρού. Το δικαστήριο δήλωσε τον αποτροπιασμό του για το ειδεχθές, όπως το χαρακτήρισε, έγκλημα και διέταξε το θάνατο της γουρούνας από το δήμιο. Τα γουρουνάκια απαλλάχθηκαν των κατηγοριών λόγω του νεαρού της ηλικίας τους. Ένα ανάλογο περιστατικό συνέβη το1494 στο Κλερμόντ της Γαλλίας, όταν ένας πεινασμένος χοίρος κατασπάραξε ένα βρέφος ανήμερα το Πάσχα. Το γουρούνι καταδικάστηκε για βρεφοκτονία και οδηγήθηκε στην πλατεία της πόλης όπου και απαγχονίστηκε κάτω από τις επευφημίες του κόσμου. Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα τα οικόσιτα ζώα, ειδικότερα τα γουρούνια, ήταν οι συνήθεις κατηγορούμενοι από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου.
Ούτε που κούνησε την ουρά της
 Σε καμιά περίπτωση οι ετυμηγορίες των δικαστών δεν ήταν προαποφασισμένες. Απόδειξη ότι πολλά ζώα αθωώθηκαν και μάλιστα αποζημιώθηκαν για την ταλαιπωρία που υπέστησαν. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση καταγράφηκε το 1750 και αφορούσε σε μια προβατίνα. Το άτυχο ζώο πιάστηκε επ’ αυτοφώρω να επιδίδεται σε ερωτικές περιπτύξεις με το αφεντικό του. Εκτός από ποινικό αδίκημα, η κτηνοβασία θεωρείτο μέγα αμάρτημα με ποινή το θάνατο. Τελικά, μετά την αγόρευση των συνηγόρων, το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η προβατίνα βιάστηκε, οπότε δεν έφερε καμιά ευθύνη για τις διεστραμμένες ορέξεις του βοσκού. Βασικός μάρτυρας υπεράσπισης ήταν ο τοπικός [Παπικός] ιερέας, ο οποίος ορκίστηκε ότι γνώριζε την προβατίνα από μικρή και ουδέποτε αυτή είχε προκαλέσει τους άντρες του χωριού με τη συμπεριφορά της, κοινώς δεν είχε κουνήσει την ουρά της… Ο βοσκός καταδικάστηκε για βιασμό και κτηνοβασία και θανατώθηκε διά απαγχονισμού.
Αποσπάσματα από το άρθρο «Ζώα στο σκαμνί» του Γιάννη Παλιούρη
Μεταγραφή/επιμέλεια: Θωμάς Φ. Δρίτσας

Πηγή: http://www.oodegr.co/oode/papismos/zwa1.htm

Ελλάς στον Τάφο του Χριστιανισμού: Χριστιανισμός και Εκκλησία: Όλη η Αλήθεια (Βιβλίο)

29/5/1453 Η ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΑΛΩΘΗΚΕ , ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ … ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ;;

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ …

“Σήμερα είναι αποδεκτό από όλους τους μελετητές ότι οι ιερωμένοι είναι αυτοί που άνοιξαν την κερκόπορτα και έβαλαν τους Τούρκους μέσα στην Κωνσταντινούπολη , την πιο οχυρωμένη πόλη του κόσμου, κυριολεκτικά απόρθητη .

Η Πόλη δεν θα έπεφτε ποτέ , αν οι καλόγεροι πολεμούσαν και δεν άνοιγαν την κερκόπορτα στους Τούρκους , όπως προέβλεπε η συμφωνία που είχαν κάνει.

Το χρονικό της προδοσίας περιγράφεται από τη ΘΕΟΔΩΡΑ ΦΡΑΝΤΖΗ , η οποία ήταν κόρη του χρονικογράφου της Άλωσης Γεωργίου Φραντζή , πρωτοβεστιάριου του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ , και σύζυγος του Γάλλου Εδουάρδου Ντε Ρυστόν , που ήταν ιππότης και στρατιωτικός σύμβουλος του Αυτοκράτορα . Το βιβλίο της Θεοδώρας Φραντζή βρίσκεται σε μετάφραση στην ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ και περιγράφει όλες τις λεπτομέρειες της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ της Κωνσταντινούπολης από τους ιερωμένους…

Η επιτροπή που θα διαπραγματευόταν την ΠΑΡΑΔΟΣΗ της πόλης στο σουλτάνο ήταν εξαμελής και αποτελείτο από τον ιεροκύρηκα ΙΩΑΣΑΦ (Ιωσήφ) ΚΟΚΑ , το Μέγα Δούκα ΛΕΟΝΤΙΟ και άλλα τέσσερα άτομα.

Από τη μεριά των Τούρκων η επιτροπή είχε αρχηγό τον πασά της Ανδριανούπολης ΡΕΣΙΤ .

ΟΙ ΟΡΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΠΟΥ ΕΘΕΣΑΝ ΟΙ ΙΩΑΣΑΦ ΚΑΙ ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΕΞΗΣ :

– Η Αγία Σοφία και οι δέκα κυριότερες εκκλησίες , καθώς και τα μοναστήρια με τις περιουσίες τους και τα εισοδήματά τους , να παραμείνουν στους ιερωμένους , όπως μέχρι τώρα ..

– Εγγύηση για τη ζωή και τις περιουσίες των ατόμων που περιέχονταν στον κατάλογο που έδωσαν.

– Οι Χριστιανοί ιερείς να μην αλλάξουν αμφίεση , να λατρεύουν το Θεό τους και να καβαλάνε άλογο ..

Στη δεύτερη συνάντηση που έγινε και πάλι μεταξύ των δύο συνωμοτικών ομάδων , οι Τούρκοι έφεραν τις απαντήσεις του σουλτάνου στις προτάσεις των ιερωμένων.

Έγιναν δεκτοί οι όροι από τους Τούρκους , πλην αυτού που αφορούσε την Αγία Σοφία και την ίππευση αλόγου από τους ιερείς.

Οι μόνοι που θα ιππεύουν άλογα θα είναι αυτοί που θα παρέδιδαν την Κωνσταντινούπολη …”

ΑΙΣΧΟΣ , ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΑΥΡΟΚΟΡΑΚΕΣ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ , ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΔΩΘΕΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΘΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΟΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΓΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ….

 

https://trelosmaniatis.wordpress.com/2015/01/14/2951453-η-πολη-δεν-αλωθηκε-παραδοθηκε-απο-π/

Τι συνέβη με τους μητροπολίτες που ξετρύπωσε το ΣΔΟΕ;

Ένας αδιάφθορος υπουργός, ο κ. Νικολούδης, δίνει ελπίδες

lask29jan15

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Γράφει το ‘ΒΗΜΑ’ (Παπαδάκου Γιάννα, 27/1): «..Ο κ. Παναγιώτης Νικολούδης, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και επικεφαλής της Αρχής κατά του Ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, .. Είναι ο νέος υπουργός Επικρατείας κατά της Διαφθοράς .. Είναι προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού …Ποτέ δεν δίστασε να πει την αλήθεια … στους βουλευτές της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας ανέφερε πώς κατάφερε να δεσμεύσει τα 200 εκατ. ευρώ των εξοπλιστικών. Για τις προμήθειες των εξοπλιστικών ..τις είχε χαρακτηρίσει «Σόδομα και Γόμορρα». .. μιλώντας για το σκάνδαλο της Proton (σημ.Λασκ. του αρχιεπισκοπικού φίλου κ.Λαυρεντιάδη) είπε ότι «τόσα χρόνια εισαγγελέας δεν είχε ξαναδεί τέτοιο σκάνδαλο…» Δεν δίστασε να πει για τους εγκληματίες των τραπεζών ότι «αυτοί δεν χρησιμοποιούν καλάσνικοφ και μάσκες, αλλά ΜΜΕ..…Είναι αυτός που κάλεσε και ανώτατο κληρικό να τον ελέγξει για τα οικονομικά του. Είναι αυτός που «τσίμπησε» και μητροπολίτες να διακινούν «μαύρα» μέσω λογαριασμών τους…». Τίθεται το ερώτημα τι απέγιναν οι υποθέσεις των μητροπολιτών και των συγγενών τους, που απασχόλησαν το ΣΔΟΕ; Γιατί σταμάτησαν απότομα τα πολυάριθμα συνταρακτικά, εκτεταμένα και πολύ αποκαλυπτικά δημοσιεύματα, που αποκάλυψαν ένα σκοτεινό κόσμο, πιο μαύρο και από τα ράσα του;

Υπενθυμίζω πως οι Ιεράρχες δεν είναι τόσο αθώοι όσο θέλει να τους εμφανίσει ο νέος Στέλιος Παπαθεμελής, δηλαδή ο δάσκαλος κ.Αμανατίδης, υπεύθυνος εκκλησιαστικών ελιγμών του ΣΥΡΙΖΑ, που ω του θαύματος, εκλέχτηκε πρώτος των πρώτων βουλευτής Θεσσαλονίκης, προφανώς επειδή ο ορθόδοξος θεός τον αντάμειψε για την ευσέβειά του, πιθανότατα μετά από προσευχές του κ.Άνθιμου. Παραθέτω μια σειρά δημοσιευμάτων που προκαλούν ερωτηματικά:

(ΕΘΝΟΣ-2/12/2012): ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΡΑΣΑ. «Το ΣΔΟΕ ‘εξομολογεί’ δέκα ιεράρχες. Νέες αποκαλύψεις για «μαύρο χρήμα» αναμένεται να συγκλονίσουν τον χώρο της Εκκλησίας καθώς, σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες, δέκα μητροπολίτες ελέγχονται από το ΣΔΟΕ για την εισοδηματική και περιουσιακή τους κατάσταση αφού στους λογαριασμούς τους βρέθηκαν ποσά καταθέσεων που ξεπερνούν το 1 εκατ. ευρώ…».

(25/10/2011): «Μητροπολίτες, που συγκαταλέγονται στους πλούσιους Έλληνες, αγοράζουν σπίτια στο Λονδίνο. Και μάλιστα ακριβά.
Μάλιστα θεωρούνται από τους καλύτερους πελάτες μεσιτικών γραφείων, αφού με τις αγορές τους ωθούν τις τιμές προς τα πάνω. Μάλιστα φέρονται να επένδυσαν έως έως και 3 εκατομμύρια λίρες στη στεγαστική αγορά του Λονδίνου.
Το θέμα σχολιάστηκε από αγγλικές εφημερίδες, αφού δημιούργησε εντύπωση. Τραβούν τα χρήματά τους από τις ελληνικές τράπεζες για να αποφύγουν την οικονομική αβεβαιότητα και τα αυστηρά φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης. ..Δεν μπορεί ο λαός να στενάζει και κληρικοί να αγοράζουν πολυτελή διαμερίσματα στο Λονδίνο».

(26|11|2012) «ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΙΜΗΤΗ. Ποιός είναι ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος που έχει εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες…».

(ΤΟ ΒΗΜΑ 21/11/2012-Λαμπρόπουλος Βασίλης Γ.): «Ο ιερέας με τα 3 εκατ. ευρώ μετά τον έλεγχο του ΣΔΟΕ. Πολυτελής κατοικία, παγκάρια, περίεργες κλοπές και καταγγελίες για κακοδιαχείριση..»

(29/11/2012) «Έξαλλος με τον μητροπολίτη Μεσογαίας ο Ιερώνυμος για το ΣΔΟΕ- «Αυτά είναι φανφάρες»…»

«Ζητούν από τον Ιερώνυμο να παρέμβει στο ΣΔΟΕ να δημοσιοποιηθεί η λίστα με τους κροίσους Αρχιερείς..».

«ΣΔΟΕ: Αβάσιμες οι καταγγελίες περί παράνομου πλουτισμού στον κλήρο. Δεν είναι βάσιμες οι καταγγελίες περί παράνομου πλουτισμού προσώπων της εκκλησίας σύμφωνα με τις έως σήμερα έρευνες του ΣΔΟΕ, αναφέρει μεταξύ άλλων σε επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ο ειδικός γραμματέας του ΣΔΟΕ, Στέλιος Στασινόπουλος…».

Το πιο απλό ερώτημα που αιωρείται είναι τι εκκλησιαστική ποινή επιβλήθηκε στον ανώνυμο ιερέα του 4ου από τα παραπάνω ρεπορτάζ, που συνελήφθη με τόσο πολύ βρώμικα χέρια; Ασφαλώς δεν είναι το μόνο. Οι ιστορίες αυτές έκλεισαν απότομα και καθόλου πειστικά, αφήνοντας τεράστιες απορίες, αφού οι εφημερίδες είχαν δημοσιεύσει ονοματεπώνυμα, φωτογραφίες και πολύ συγκεκριμένα στοιχεία, που έμειναν αναπάντητα. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι ο νέος υπουργός δεν θα χρησιμεύσει ως άλλοθι του απρόθυμου να συγκρουστεί με τη διαφθορά πρωθυπουργού, πως θα τιμήσει τη θέση του, πέρα από τις αμφίβολες επιθυμίες του κ.Τσίπρα, που δεν μας έχει πείσει για την ειλικρινή πρόθεσή του να φέρει κάθαρση στο δημόσιο βίο. Μήπως η κυβέρνηση προτίθεται να κρυφτεί πίσω από τους ΑΝΕΞΕΛ, που ο δημοσιογράφος της έγκυρης αριστερής ‘Λιμπερασιόν’, ο Γάλλος Ζαν Κατρμέρ περιγράφει ως «ένα δολοπλόκο και ξενοφοβικό μόρφωμα, που υπερασπίζεται την Ορθόδοξη Εκκλησία και είναι αντισημιτικό, ομοφοβικό, ευρωφοβικό, φιλορωσικό, αντιτουρκικό και πολλά ακόμα που πιθανότατα να ξεχάσαμε στη λίστα».

Ένα συνονθύλευμα για το οποίο η συντηρητική Figaro λέει «το κόμμα Καμμένου, είναι αντίθετο με την πολυπολιτισμικότητα και πολύ κοντά στην Ορθόδοξη Εκκλησία».

Δεν θέλω να πιστέψω πως ένας έντιμος υπουργός, πρώην δικαστικός, θα υποκύψει στις πιέσεις ενός πολύ μέτριου πρωθυπουργού ή στο βέτο ενός απερίγραπτου ακροδεξιού κυβερνητικού κόμματος. Μακάρι η συνέχεια να μας αποδείξει κακοπροαίρετους.

https://roides.wordpress.com/2015/01/29/29jan15/

Εκκλησία: Ο χάρτης της διαπλοκής Κράτους – Εκκλησίας

ΕΡΕΥΝΑ του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Χαμένη μέσα στη δίνη διαρκών θεσμικών παρεκκλίσεων, ποικίλων πελατειακών εξαρτήσεων και ιδιοτελών θρησκευτικο-πολιτικών υπερβολών βρίσκεται ακόμη η υπόθεση χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας.

Το ιδιότυπο αυτό εκκλησιαστικό-πολιτικό καθεστώς είχε αποτέλεσμα τη συνεχή παραβίαση βασικών ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών και την αναγόρευση της ελληνικής Εκκλησίας σε προνομιακό κρατικο-θρησκευτικό όργανο, όπου ευημερούν, όπως δείχνουν και τα τελευταία γεγονότα, παρεκκλησιαστικά και άλλα παρακρατικά κέντρα (βλ. Χρυσοπηγή), τα οποία διεκδικούν μερίδια νόμιμης ή παράνομης εξουσίας με πρόσχημα τη διάδοση των “ελληνοχριστιανικών ιδεών”.

Με την ανοχή ή και την ευλογία της διοίκησης, η εκκλησιαστική ιεραρχία επιμένει να απαιτεί ακόμη και σήμερα διεύρυνση του ζωτικού της χώρου, σε βάρος της κοσμικής εξουσίας. Πρόσφατα, το υπουργείο Παιδείας, υποταγμένο στα κελεύσματα των ιερατείου, αρνήθηκε να εφαρμόσει αποφάσεις ανεξάρτητων αρχών και ζητά από τους γονείς πιστοποιητικό θρησκευτικών φρονημάτων, προκειμένου να απαλλαγούν τα παιδιά τους από το μάθημα των θρησκευτικών.

Στην ίδια αρνητική κατεύθυνση κινείται άλλωστε και το θεοκρατικού περιεχομένου νομοσχέδιο για την αναβάθμιση των ιερατικών σχολών της Εκκλησίας.

Η εμπλοκή της κρατικής Εκκλησίας με τη δημόσια εκπαίδευση, το υποχρεωτικό μάθημα των θρησκευτικών και η πρόσβαση ιερωμένων στα σχολεία με σκοπό την τέλεση μυστηρίων, όπως η εξομολόγηση, είναι ορισμένα από τα σημεία τριβής της πολιτικής με την εκκλησιαστική εξουσία. Πέρα από τα συνταγματικά κατάλοιπα αυτής της διαπλοκής (όπως η “επικρατούσα θρησκεία” και ο θρησκευτικού τύπου όρκος του Προέδρου της Δημοκρατίας), οι στενές σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας επεκτείνονται παράλληλα και σε πολλά άλλα ζητήματα νομικής και διοικητικής υφής, τα οποία θα μπορούσαν να ρυθμιστούν ακόμη και μια απλή εγκύκλιο, αν βεβαίως υπήρχε η αναγκαία πολιτική βούληση.

Το 1988 έγινε η σοβαρότερη προσπάθεια εξέτασης ενός “βελούδινου διαζυγίου” Κράτους και Εκκλησίας, μετά τη θύελλα που προκάλεσε ο νόμος Τρίτση για την εκκλησιαστική περιουσία.Ομως από την 8μελή μικτή επιτροπή που είχε συσταθεί, οι 7 τάχθηκαν υπέρ της διατήρησης του ισχύοντος status quo και μόνο ο καθηγητής Μιχ. Σταθόπουλος κατέθεσε ολοκληρωμένη πρόταση χωρισμού.

Η μάχη των ταυτοτήτων ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, καθώς άλλαξε σε πολιτικό και δικαστικό επίπεδο τους παγιωμένους έως τότε συσχετισμούς υπέρ των εκκλησιαστικών συμφερόντων. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τη μη αναγραφή του θρησκεύματος αποτέλεσαν το πρώτο σημαντικό βήμα προς μια πορεία απογαλακτισμού του κράτους από τον έντονα θρησκευτικό χαρακτήρα του. Ομως απομένουν μια σειρά από συγκεκριμένα μέτρα και αλλαγές που πρέπει σταδιακά

να προωθηθούν.

Ας δούμε αναλυτικά το χάρτη με τις σημαντικότερες εστίες διαπλοκής μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας, όπως αποτυπώνονται στην πράξη σήμερα:

Σχολεία και Εκκλησία:

Οπως επισημαίνει ο καθηγητής και πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Μιχ. Σταθόπουλος, “το σύγχρονο κράτος απαγορεύεται να είναι θρησκευόμενο” καθώς στις σημερινές πολυπολιτισμικές κοινωνίες πρέπει να συνδιαλέγεται επί ίσοις όροις με πολίτες διαφορετικών πολιτισμών και θρησκευμάτων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο συνταγματολόγος Γ. Σωτηρέλης, που έχει ασχοληθεί επισταμένως με τα συνταγματικά προβλήματα της εκκλησιαστικο-πολιτικής διαπλοκής, μιλά για “παραβίαση του δικαιώματος σε μια ελεύθερη θρησκευτική εκπαίδευση, με ερμηνευτικό πρόσχημα την -ουδέτερη κατ’ αρχήν- συνταγματική επιταγή προς το κράτος για ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης” (άρθρο 16 του Συντάγματος). Εκτιμά ότι τόσο η διοίκηση όσο και η Δικαιοσύνη ερμηνεύουν αυτή την επιταγή με μια έξαρση θρησκευτικού πατριωτισμού καθώς τη θέτουν στηνπροκρούστεια κλίνη της “επικρατούσας θρησκείας” και την εξειδικεύουν υπό την εκδοχή της υποχρεωτικής και μονοφωνικής επιβολής του πλειοψηφικού ορθόδοξου δόγματος, στο πλαίσιο ενός κατηχητικού εκπαιδευτικού προτύπου.

Στην κατάσταση αυτή συνέβαλαν ο ισχύων νόμος του 1985 για το ελληνοχριστιανικό περιεχόμενο της παιδείας και οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας για την υποχρεωτικότητα του μαθήματος των θρησκευτικών και

τις ώρες διδασκαλίας του μαθήματος, υπό τη προεδρία του Αν. Μαρίνου, μετέπειτα νομικού συμβούλου της Εκκλησίας και διδάκτορα ποιμαντικής!

Πολλές είναι και οι καταγγελίες που έχουν γίνει στο Συνήγορο του Πολίτη.

Αφορούν κυρίως:

α Το μάθημα των θρησκευτικών: Το ΣτΕ με απόφασή του (3356/95) θεωρεί συμβατή με το Σύνταγμα την υποχρεωτική κατηχητική θρησκευτική εκπαίδευση, δίνοντας το δικαίωμα απαλλαγής από το μάθημα εκείνων μόνο των μαθητών οι οποίοι δεν είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, με ρητή δήλωση των γονέων τους ή και των ίδιων. Αυτό όμως παραβιάζει, σύμφωνα με τον κ. Σωτηρέλη, το δικαίωμα αποσιώπησης των θρησκευτικών πεποιθήσεων, το οποίο δέχθηκε η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας το 2002, κρίνοντας νόμιμη τη μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες.

Τον ίδιο χρόνο η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων επέβαλε (κατ’ επέκταση της απόφασης για τις ταυτότητες), ως λόγο απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών, όχι τη ρητή δήλωση μιας άλλης θρησκείας αλλά απλά την επίκληση γενικών φιλοσοφικών πεποιθήσεων εκ μέρους των γονέων.

Το υπουργείο Παιδείας αρνείται όμως να εφαρμόσει αυτή τη διάταξη! Πριν από λίγο καιρό μάλιστα σε επίσημο έγγραφό του αναφέρει ότι αν δεχθεί την εκδοχή αυτή, σε λίγο άλλοι θα ζητούν απαλλαγή και εξαίρεση από το μάθημα της ιστορίας και για το λόγο αυτό έχει ζητήσει από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων να επανεξετάσει την απόφασή της!

β Παρουσία ιερέων και διακίνηση υλικού: Πριν από λίγο καιρό η πρωτοβουλία της Μητρόπολης Αιτωλοακαρνανίας να στείλει μαζικά ιερείς σε σχολεία για προαιρετική εξομολόγηση των μαθητών προκάλεσε αντιδράσεις. Ο Συνήγορος του Πολίτη ζήτησε εξηγήσεις από το υπουργείο Παιδείας, καθώς εγκύκλιος των αρχών της δεκαετίας του 1990 απαγόρευε την είσοδο ιερέων και θρησκευτικού υλικού χωρίς άδεια του υπουργείου.

Ομως το 1997, ένα άλλο έγγραφο του υπουργείου, με αφορμή ανάλογη πρωτοβουλία τού τότε μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλου, επέτρεπε το μυστήριο της εξομόληγησης, με το σκεπτικό ότι η Εκκλησία είναι ΝΠΔΔ.

γ Αρκετές καταγγελίες έγιναν επίσης στο Συνήγορο του Πολίτη (κυρίως από μάρτυρες του Ιεχωβά), για το περιεχόμενο του μαθήματος στην Α’ Λυκείου, το οποίο παρουσιάζει, όπως ισχυρίζονται, κακόβουλα το δόγμα τους.

Εκκλησιαστική εκπαίδευση

Με “απόκρυφο” νομοσχέδιο επιχειρείται η ανωτατοποίηση όλων των ιερατικών σχολών που ελέγχονται από την Εκκλησία (μαζί με τις κρατικές ανώτατες θεολογικές σχολές). Σύμφωνα με τις δηλώσεις του πατέρα Γ. Μεταλληνού στο MEGA, το νομοσχέδιο αναγορεύει τον Αρχιεπίσκοπο “πρύτανη” όλων των νέων ενοποιημένων θεολογικών σχολών υπό την αιγίδα του κράτους, ενώ καθιερώνει και μη ακαδημαϊκά κριτήρια εισαγωγής όπως π.χ. τις συστατικές επιστολές προς υποψήφιους σπουδαστές. Μόνη διέξοδος στο πλαίσιο του χωρισμού, σύμφωνα με τον κ. Σταθόπουλο, είναι να παραμείνουν οι ιερατικές σχολές στο καθαρά εκκλησιαστικό πλαίσιο και να λειτουργούν με την ευθύνη αποκλειστικά της Εκκλησίας.

Φορολογικές ατέλειες και πολεοδομικά ευεργετήματα:

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, απολαμβάνοντας το προνόμιο της επίσημης (επικρατούσας) θρησκείας, έχει αναγορευθεί ΝΠΔΔ και αποτελεί οιονεί κράτος που δεν φορολογείται, παρά μόνο με ειδικό τρόπο, για κάποιες πράξεις

αγοραπωλησιών. Απαλλάσσεται επίσης από το φόρο δωρεάς, κάτι που επεκτάθηκε με απόφαση του ΣτΕ και στις άλλες γνωστές θρησκείες, όπως η καθολική που το διεκδίκησε.

Αποτέλεσμα της ειδικής μεταχείρισης της Εκκλησίας της Ελλάδας είναι και η απαλλαγή της από την υποχρέωση να εισφέρει σε γη και χρήμα κατά τη διαμόρφωση ρυμοτομικών σχεδίων.

  1. Τα οικονομικά της Εκκλησίας:

Ο πλήρης θεσμικός διαχωρισμός απαιτεί διευθέτηση και των ζητημάτων αποτελεσματικής και χρηστής διαχείρισης της τεράστιας εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας, η οποία αυτόματα θα πάψει να θεωρείται δημόσια.

Παράλληλα ίσως χρειαστεί να προβλεφθεί μεταβατικά ειδική ρύθμιση για φορολογική εισφορά των πιστών προς ενίσχυση της Εκκλησίας όταν τεθεί εν αμφιβόλω η μισθοδοσία των ιερέων από το κράτος. Οπως προσφυώς παρατηρεί ο συνταγματολόγος Γ. Σωτηρέλης η σημερινή εικόνα της Εκκλησίας, θυμίζει “περισσότερο μια προβληματική ΔΕΚΟ, γαντζωμένη στα υλικά προνόμιά της και λιγότερο πνευματικό ίδρυμα και θρησκευτική κοινότητα”.

  1. Αναγραφή θρησκεύματος σε δημόσια έγγραφα:

Μετά τις ταυτότητες, από την αναγραφή εξαιρέθηκαν με αποφάσεις της Αρχής τα ληξιαρχικά έγγραφα και τα πιστοποιητικά των δήμων καθώς και τα απολυτήρια των σχολείων, εκτός εάν κάτι τέτοιο απαιτείται για νόμιμο σκοπό

(π.χ. την απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών, τη μη εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας κ.λπ.). Παρέμεινε όμως η καταγραφή του θρησκεύματος των πολιτών στα αρχεία των δημόσιων υπηρεσιών γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο,

δηλαδή τη χορήγηση πιστοποιητικών.

  1. Καύση νεκρών

Θεωρητικά δεν υπάρχει διάταξη νόμου που να την απαγορεύει στην Ελλάδα, όμως λείπει εντελώς το απαραίτητο νομικό πλαίσιο. Η καύση υπόκειται στις κοινές απαγορευτικές αστυνομικές διατάξεις και τις διατάξεις περί

υγιεινής, γεγονός που απαιτεί συνολική ρύθμιση του θέματος με θέσπιση συγκεκριμένων όρων και προϋποθέσεων για την εγκατάσταση και λειτουργία αποτεφρωτηρίων-κρεματορίων.

Τα τελευταία 20 χρόνια καταβάλλονται προσπάθειες για τη νομοθετική ρύθμιση του θέματος, χωρίς όμως αποτέλεσμα, κυρίως λόγω της αντίδρασης της Εκκλησίας. Και όμως, η καύση νεκρών ισχύει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, σε αρκετές από τις οποίες μάλιστα (Αγγλία, Γαλλία) καθιερώθηκε από τον 19ο αιώνα.

Ο Σύνδεσμος Φίλων Αποτέφρωσης αριθμεί, σύμφωνα με την πρόεδρό του Χαρ. Χαλκιά, περί τα 10.000 μέλη στην Ελλάδα. Πολύ λίγοι είναι όμως αυτοί που καταφέρνουν να υλοποιήσουν, μετά θάνατον, την επιθυμία τους. Τα γραφεία τελετών στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν τις περιπτώσεις αυτές με αεροπορικά “εκδρομικά πακέτα” μεταφοράς της σορού σε άλλες χώρες, π.χ. Βουλγαρία, Γερμανία, ακόμη και Αμερική! Το κόστος ανέρχεται στα 5-6.000 ευρώ και

ευτυχώς το ΙΚΑ δεν εξετάζει τον τρόπο ταφής και αποζημιώνει με τον ίδιο τρόπο τους συγγενείς των αποθανόντων μελών του. Τα γραφεία τελετών που διοργανώνουν τις “εκδρομές” για αποτέφρωση, εκτιμούν ότι το ποσοστό ενδιαφέροντος είναι πολύ χαμηλό (μεταξύ 0,3-0,5%) και αποφεύγουν την ανάληψη πρωτοβουλιών για δημιουργία ιδιωτικών αποτεφρωτηρίων στην Ελλάδα.

Αντίθετα ζητούν να αναλάβουν τη σχετική πρωτοβουλία το κράτος και οι ΟΤΑ. Συναφές θεωρείται και το θέμα της νομοθετικής ρύθμισης του δικαιώματος σε πολιτική κηδεία.

  1. Ο όρκος του Προέδρου της Δημοκρατίας:

Το τυπικό του όρκου επιβάλλει στον Πρόεδρο να ορκισθεί ενώπιον της Βουλής “στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος”. Τούτο όμως, κατά την άποψη των συνταγματολόγων, δεν υπονοεί ούτε εμμέσως τον

αποκλεισμό μη χριστιανών από την Προεδρία της Δημοκρατίας (άρθρο 13 για τη θρησκευτική ελευθερία και άρθρο 31 για τα προσόντα εκλογιμότητας του Προέδρου της Δημοκρατίας).Αλλωστε, ο καθηγητής Αντ. Μανιτάκης υποστηρίζει  ότι η διάταξη αυτή είναι κενή κανονιστικού περιεχομένου, ενώ ο Ευάγγ. Βενιζέλος, στο βιβλίο του “Σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας”, θεωρεί ότι ο όρκος αποτυπώνει απλώς το συνήθως συμβαίνον.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πάντως, με την απόφασή του Buscarini και λοιποί, έκρινε το 1999 ότι η απαίτηση σε βάρος βουλευτών του κράτους του Σαν Μαρίνο να ορκισθούν με θρησκευτικού τύπου όρκο στο Ιερό Ευαγγέλιο, ισοδυναμεί με όρκο αφοσίωσης και δέσμευση σε συγκεκριμένη θρησκεία και παραβιάζει το άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων περί θρησκευτικής ελευθερίας.

Οπως παρατηρεί ο διδάκτωρ Νομικής Γ. Κτιστάκης, “ο εκπρόσωπος ενός δημοκρατικού λαού θα πρέπει να εκπροσωπεί όλες τις θρησκευτικές τάσεις και να μην αποτελεί όρο για την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του η ορκοδοσία προς συγκεκριμένη θρησκεία, έστω και αν η τελευταία αποτελεί συστατικό στοιχείο του συγκεκριμένου κράτους”.

  1. Ορκος σε δικαστήρια:

Το 2001 άλλαξε ο όρκος στα δικαστήρια, μόνο όμως στις πολιτικές δίκες. Ετσι ο δικαστής ερωτά πλέον τον μάρτυρα εάν θέλει να δώσει θρησκευτικό ή πολιτικό όρκο, χωρίς διαβεβαίωση πίστεως. Αντίθετα στην ποινική δικονομία παραμένει ο παλαιός τύπος θρησκευτικού όρκου, όπου ο μάρτυρας πρέπει να δηλώσει εκείνος τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του και τι είδους όρκο θέλει να δώσει.

Με απόφαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων δικαίωμα να μη δώσουν θρησκευτικό όρκο έχουν πλέον οι οπλίτες στο στράτευμα.

  1. Σύμβολα- παρεμβάσεις:

Στην ίδια κατηγορία ανήκει και η δημόσια ανάρτηση συμβόλων (σταυρού και εικόνων) στα δικαστήρια. Πολλοί Ευρωπαίοι νομικοί και δικαστές (ακόμη και Κύπριοι) που επισκέπτονται τη χώρα μας βλέπουν με σκεπτικισμό τις

θρησκευτικές εικόνες πίσω από τα έδρανα των δικαστών, εκτιμώντας ότι αυτό δεν συνάδει με την ιδέα ενός κοσμικού κράτους που απονέμει δικαιοσύνη στο όνομα του λαού.

Πολλοί ανώτατοι δικαστές (εν ενεργεία και πρώην) εξέφρασαν επίσης προβληματισμό για τις στενές σχέσεις πολλών συναδέλφων τους με κληρικούς και το ανώτερο ιερατείο. Απαγόρευσαν μάλιστα τη διοργάνωση διάφορων

θρησκευτικών εκδηλώσεων εντός των δικαστηρίων (αγιασμούς, ευχέλαια κ.ά.). Αλλοι, που είναι σε θέση να γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, δεν έκρυβαν ότι πολλοί αρεοπαγίτες, στο πλαίσιο αυτών των σχέσεων, δέχονταν παρεμβάσεις από μητροπολίτες για ευνοϊκή μεταχείριση διαφόρων προσώπων σε εκκρεμείς υποθέσεις! Αρκετοί θυμούνται ακόμη την οργή έντιμου αρεοπαγίτη, εισηγητή σε ποινική υπόθεση, για το τηλεφώνημα που δέχθηκε από ανώτατο μέλος της ιεραρχίας να δείξει επιείκεια σε κατηγορούμενο για σοβαρές ποινικές παραβάσεις. Μετά από αυτά η άνεση του Ι. Γιοσάκη να κυκλοφορεί στα δικαστήρια και στις αίθουσες των δικαστηρίων δεν είναι ανεξήγητη…

  1. Οι μεταξικοί νόμοι περί προσηλυτισμού και ανέγερσης ευκτηρίων οίκων άλλων θρησκειών:

Η Ελλάδα έχει καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τη νομοθεσία περί προσηλυτισμού με αποτέλεσμα ο προηγούμενος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευ. Κρουσταλλάκης να επιστήσει τη προσοχή σε όλους τους εισαγγελείς στην άσκηση τέτοιων διώξεων. Ο νόμος όμως εξακολουθεί να ισχύει καθώς οι κυβερνήσεις δεν προχωρούν στην κατάργησή του. Το ίδιο συμβαίνει και με το νόμο για την ανέγερση ευκτηρίων οίκων άλλων θρησκειών, καθώς εκτός των άλλων απαιτείται και η άδεια του οικείου ορθόδοξου μητροπολίτη. Το ΣτΕ ερμήνευσε την άδεια ως “γνώμη” και με βάση την ερμηνεία αυτή η Ελλάδα γλίτωσε την καταδίκη της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Παρόμοιο θέμα εκκρεμεί πάντως στην ολομέλεια ύστερα από προσφυγή μητροπολίτη κατά άδειας ανέγερσης ναού των μαρτύρων του Ιεχωβά.

Ολόκληρος ο νομικός κόσμος, ο Συνήγορος του Πολίτη και η Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ως σύμβουλος του πρωθυπουργού) ζητούν να καταργηθούν οι διατάξεις αυτές και να υπόκειται η ανέγερση ναού άλλης θρησκείας μόνο σε πολεοδομική άδεια. Στο πλαίσιο αυτό υπάγεται και η ανέγερση τεμένους στην Αττική για τις ανάγκες των μουσουλμάνων της περιοχής, χωρίς εμπλοκή της Εκκλησίας.

Η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν έτοιμη να προχωρήσει στην κατάργηση των νόμων αυτών, αλλά η κρίση των ταυτοτήτων την μπλόκαρε.

  1. Αντιρρησίες συνείδησης:

Στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι μάρτυρες του Ιεχωβά που υπηρετούν εναλλακτική κοινωνική θητεία. Επειδή συνήθως στον τόπο που υπηρετούν ασκούν και κατήχηση, βρίσκονται υπόδιωγμόν από τους ορθόδοξους μητροπολίτες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση κάποιου που υπηρετούσε στα ΕΛ.ΤΑ. Ανδρου και βρέθηκε στο στόχαστρο του μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεου, επειδή τον ελεύθερο χρόνο του ασκούσε κατήχηση (προσηλυτισμό). Τα ΕΛ.ΤΑ. του επέβαλαν ελαφρά πειθαρχική ποινή.

Διάφορα περιστατικά, κυρίως στη Β. Ελλάδα, αποδεικνύουν τη σύγχυση των αρχών, οι οποίες συνήθως προσάγουν στα αστυνομικά τμήματα μάρτυρες του Ιεχωβά και οπαδούς άλλων δογμάτων (π.χ. Ευαγγελικούς) που συναντούν στους δρόμους, χωρίς όμως να τους συλλαμβάνουν τελικώς.

Αίσθηση προκαλεί έγγραφο του μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιου, με το οποίο απειλούσε εμμέσως το δήμαρχο Ν. Ιωνίας πριν από ένα χρόνο να μην παραχωρήσει το δημοτικό θέατρο στους Μάρτυρες του Ιεχωβά διότι δεν θα μπορέσει να συγκρατήσει την οργή του ποιμνίου του! Τελικά το κτίριο παραχωρήθηκε.

  1. Υποχρεωτικότητα πολιτικού γάμου:

Οταν καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος ως προαιρετικός, η πολιτεία που αναγνωρίζει τις έννομες συνέπειες πράξεων που τελούνται μόνο από δημόσιο λειτουργό, αναγνώρισε μια παρόμοια ιδιότητα και στους ιερείς εξομοιώνοντάς τους με τους δημόσιους λειτουργούς, προκειμένου να προσδώσει έννομες συνέπειες και στην τέλεση του θρησκευτικού γάμου.

Ομως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, με αφορμή την απόφαση για την υπόθεση του μουφτή, άφησε αιχμές ζητώντας εμμέσως αναγνώριση μόνο των πολιτικών γάμων όπως απαιτεί μια σύγχρονη δημοκρατική και κοσμική πολιτεία. Το γεγονός αυτό παραπέμπει στην αναγκαιότητα να καθιερωθεί ως υποχρεωτικός ο πολιτικός γάμος και όσοι επιθυμούν να τελούν και τη θρησκευτική τελετή.

Με απόφασή της άλλωστε η Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε ζητήσει να καταργηθούν όλες οι δικαιοδοτικές και διοικητικές αρμοδιότητες του μουφτή της μουσουλμανικής μειονότητας ιδίως σε θέματα οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου και να περιοριστεί αποκλειστικά στα θρησκευτικά του καθήκοντα.

  1. Συνταγματικός χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους:

Απαιτείται νέα συνταγματική αναθεώρηση (είναι εφικτή από τον Απρίλιο του 2006) και απάλειψη σχετικών αναφορών που προσδίδουν στο κράτος έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα. Οι κυριότερες από αυτές είναι η διαγραφή του προοιμίου του Συντάγματος και η αλλαγή του άρθρου 3 που αναφέρει την Ορθόδοξη Εκκλησία ως επικρατούσα (αν και ερμηνευτικά δίδεται η εξήγηση ότι αναφέρεται στη θρησκεία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού).

Στα υπό αναθεώρηση άρθρα είναι και το άρθρο 16, το οποίο αναφέρεται στην ανάπτυξη της “θρησκευτικής συνείδησης” ως σκοπού της δημόσιας εκπαίδευσης.

Το άρθρο 3 ήταν αρχικά στα αναθεωρητέα με συμφωνία των δύο μεγάλων κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.), όμως οι εισηγητές του, Ευ. Βενιζέλος και Ι. Βαρβιτσιώτης, που σήμερα κόπτονται υπέρ του χωρισμού, τότε εν ομοφωνία και μετά από διαβουλεύσεις με τον νεοεκλεγέντα και ισχυρό τότε Αρχιεπίσκοπο, το απέσυραν τελικά από την ατζέντα!

  1. Νομοθετικές παρεμβάσεις:

Από τα νομοθετικά μέτρα που οδηγούν στο χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας χωρίς συνταγματική αναθεώρηση είναι η μετατροπή της Εκκλησίας της Ελλάδος από ΝΠΔΔ σε ειδικό εκκλησιαστικού τύπου Νομικό Πρόσωπο. Ο καθηγητής και πρώην υπουργός Μιχ. Σταθόπουλος ζητά ακόμη να μην επικυρώνεται με νόμο του κράτους ο καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας, ενώ παράλληλα θεωρεί ότι πρέπει να αλλάξει ο νόμος για τα εκκλησιαστικά δικαστήρια όχι με νέο νόμο, αλλά με τη σύνταξη εσωτερικού κανονισμού της Εκκλησίας, που θα επιβάλλει στα μέλη της τις προβλεπόμενες πειθαρχικές ποινές (επιτίμια κ.ά.), χωρίς καμία κρατική ανάμιξη. Προβληματισμό δημιουργεί έτσι η νέα πρόταση της Ιεραρχίας για συμμετοχή ανώτατων δικαστών στο συμβούλιο διερεύνησης εκκλησιαστικών σκανδάλων.

  1. Η κατάργηση των ειδικών διατάξεων για καθύβριση θρησκεύματος και κακόβουλη βλασφημία (άρθρα 198, 199 του ποινικού κώδικα), που οδήγησαν σε δεκάδες καταδίκες τα τελευταία χρόνια, είναι ένα άλλο αναγκαίο μέτρο, αφού, όπως λένε οι νομικοί, αρκούν οι απλές διατάξεις του ποινικού κώδικα περί προσβολής της τιμής. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/02/2005

Επιστροφή

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ –Τα δύο χιτώνια γίνονται τρία…

  • Στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι μπίζνες και ο πλουτισμός του “ιερού” ταμείου είναι ίσως το βασικότερο μέλημα της ηγεσίας της Εκκλησίας, αποκαλύπτει σήμερα ο “Ρ”
  • Πώς η Εκκλησία λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις ως Ανώνυμη Εταιρία με ολοένα και αυξανόμενες τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες

Αμύθητη περιουσία και μπίζνες πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δασών, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων σε όλη τη χώρα. Μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και καταθέσεις. Διαμερίσματα, υπαίθρια γκαράζ, καταστήματα, πρατήρια βενζίνης. Ανώνυμες εταιρίες που έχουν συσταθεί από την Εκκλησία για να ασκήσουν επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Τα παραπάνω αποτελούν κομμάτια του παζλ που λέγεται εκκλησιαστική περιουσία. Από τα στοιχεία, που αποκαλύπτει σήμερα ο “Ρ”, φαίνεται πως τη ρήση της Καινής Διαθήκης “ο έχων δύο χιτώνας να δίδει τον έναν”, οι ηγήτορες της Εκκλησίας τον έχουν φέρει στα μέτρα τους, μετατρέποντάς τον σε “ο έχων δύο χιτώνας, τους κάνει τρεις”… Τις επόμενες μέρες, η έρευνα του “Ρ” θα συνεχιστεί με ιδιαίτερα σημαντικές αποκαλύψεις για τα δισεκατομμύρια της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει το ακριβές ύψος της εκκλησιαστικής περιουσίας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτή η περιουσία αποτιμάται στα 15 δισ. ευρώ (περίπου 5 τρισ. δρχ.). Ωστόσο, το “ιερό” θησαυροφυλάκιο είναι τόσο βαθύ που αρκεί μία και μόνο αναφορά. Οι πέντε μονές που προσέφυγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια εναντίον του νόμου Τρίτση αποτιμούσαν τα περιουσιακά τους στοιχεία στο αστρονομικό ποσό των 8 τρισ. δρχ. (!!!). Και μάλιστα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τους επιδίκασε το ποσό των 3 τρισ. δρχ. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι εάν η περιουσία των 5 μονών άγγιζε πριν μια 20ετία τα 3 ή 8 τρισ. δρχ., τότε πώς μπορεί κανείς να υπολογίσει την περιουσία των 2.500 μοναστηριών και ναών σε όλη τη χώρα;

Ολη αυτή η περιουσία που υπάρχει, τα στελέχη της Εκκλησίας, προσπαθούν να πείσουν ότι αξιοποιείται στην κατεύθυνση του φιλανθρωπικού έργου. Επιχείρημα που βέβαια κλονίστηκε αρκετά το τελευταίο διάστημα, αφού, όπως αποκαλύπτεται, πλειάδα μητροπολιτών κατηγορούνται για τεράστιες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Υπεράκτιες εταιρίες, περιουσίες δισεκατομμυρίων, τραπεζικές καταθέσεις, προφανώς δεν είναι το αποτέλεσμα του …μόχθου των ιεραρχών.

Αυτός ο τρελός χορός δισεκατομμυρίων, τη στιγμή μάλιστα που οι Ελληνες εργαζόμενοι βιώνουν την πιο άγρια αντιλαϊκή επίθεση, έχει μετατρέψει την Εκκλησία σε μια εμπορική επιχείρηση. Που σκοπό έχει τον πολλαπλασιασμό των κερδών της, ώστε να παίξει ακόμα πιο αποτελεσματικά το ρόλο της ως δεκανίκι της κυρίαρχης πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ηγεσία της σχεδιάζει ακόμα και την ίδρυση εκκλησιαστικών πανεπιστημίων, ενώ οι προθέσεις της για επενδυτικά προγράμματα ανέγερσης ξενοδοχειακών μονάδων είναι δεδηλωμένες.

“…είναι ιερή”

Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν τα στελέχη της Εκκλησίας μιλούν για την εκκλησιαστική περιουσία. Για παράδειγμα, ο Κ. Πυλαρινός Γενικός Διευθυντής Οικονομικών και Τεχνικών Υπηρεσιών της Εκκλησίας της Ελλάδος σε σχετικό του πόνημα με τίτλο: “Μαρτυρία για το επίκαιρο θέμα της αξιοποιήσεως της εκκλησιαστικής περιουσίας” (Αθήνα 2002) αναφέρει: “Η περιουσία της Εκκλησίας ως προερχόμενη από δωρεές και κληρονομίες πιστών, είναι ιερή. Εχει προέλευση, αξία τιμής, προστασίας και σεβασμού”. Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, αυτό είναι ένα από τα βασικά επιχειρήματα που ξεχωρίσαμε, διαβάζοντας τις 18 σελίδες του κειμένου, με το οποίο απαντά η Εκκλησία στο εύλογο ερώτημα “γιατί πρέπει να έχει η εκκλησία περιουσία;”…!

Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο

Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν φροντίσει να βοηθήσουν με τον τρόπο τους, ώστε να ενισχύσουν το …φιλόπτωχο ταμείο της Εκκλησίας. Πριν από τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Μάρτη του 2004, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατήργησε την υποχρέωση της Εκκλησίας να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό το 25% των ακαθάριστων εσόδων για την κάλυψη της μισθοδοσίας των κληρικών από το κράτος, όπως το όριζε ο νόμος 536 του 1945. Η συγκεκριμένη τροποποίηση πέρασε στο ίδιο νομοσχέδιο στο οποίο υπήρχε η διαβόητη τροπολογία Πάχτα. Ταυτόχρονα, αυτή η απόφαση συνοδεύτηκε από τη θέσπιση και άλλων φοροαπαλλαγών υπέρ της Εκκλησίας, όπως η κατάργηση φόρου για εισοδήματα από ακίνητα.

Με τη σειρά της, η ΝΔ με το νέο φορολογικό που ψηφίστηκε τον περασμένο Δεκέμβρη φρόντισε να επεκτείνει τη φοροασυλία για ναούς, μητροπόλεις, μοναστήρια για τα εισοδήματα που αποκτούν από την κάθε είδους ακίνητη περιουσία τους. Ετσι, χαρίζεται ολόκληρος ο φόρος εισοδημάτων από ακίνητη περιουσία από το συμβολικό 10% που ίσχυε στο μηδέν (0%) σταδιακά μέχρι το 2007…!

“Εκκλησία ΑΕ”

Δύο Ανώνυμες Εταιρίες (ΑΕ) έχει συστήσει η Εκκλησία προκειμένου να αποσπάσει κονδύλια από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης και να διαχειριστεί κερδοφόρα την περιουσία της. Η πρώτη ΑΕ έχει την επωνυμία “Υποστήριξη Επιχειρησιακών και Χρηματοδοτικών Προγραμμάτων Μελετών και Εργων, Ανώνυμη Εταιρία” και διαχειρίζεται τα κονδύλια από το Γ’ ΚΠΣ, την ανέγερση ξενοδοχείου της εκκλησίας στην οδό Δεινοκράτους και του συνοδικού συγκροτήματος στον Καρέα.

Η δεύτερη ΑΕ αφορά την εκμετάλλευση των εκκλησιαστικών ακινήτων και ειδικότερα χώρων στάθμευσης αυτοκινήτων και πρατηρίων καυσίμων. Στο χαρτοφυλάκιο της ίδιας εταιρίας εμπίπτει και η διαχείριση του μεγάλου βενζινάδικου που βρίσκεται επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, δίπλα στο γήπεδο του ΠΑΟ και το οποίο ανήκει στην εκκλησία.

Το μετοχικό κεφάλαιο κάθε εταιρίας κυμαίνεται στα 60.000 ευρώ. Για την ΑΕ που έχει σκοπό “την κατασκευή, αγορά, μίσθωση, εταιρική συμμετοχή και εκμετάλλευση χώρων σταθμεύσεως αυτοκινήτων, πρατηρίων καυσίμων και συναφών δραστηριοτήτων σε εκκλησιαστικά ή μη ακίνητα” το 98% του εταιρικού κεφαλαίου κατέχεται από την Εκκλησία της Ελλάδος, το 1% από τη Μονή Πετράκη και το υπόλοιπο 1% από τη Μονή Πεντέλης.

Οι παντοφλίτσες…

Σε πολλές περιπτώσεις γίνεται μια άνευ προηγουμένου μετατροπή της ίδιας της πίστης του ποιμνίου σε εμπορεύσιμο προϊόν. Διάφορα μοναστήρια έχουν εξελιχθεί κυριολεκτικά σε σούπερ – μάρκετ για τους επισκέπτες.

  • Υπάρχει μοναστήρι στο οποίο πωλούνται αντί 300 ευρώ παντοφλίτσες που είχαν φορεθεί στο σκήνωμα του αγίου!
  • Σε άλλο μοναστήρι κυκλοφορούσε κάποιο… σκουφί, το οποίο είχε φορεθεί σε άλλο σκήνωμα αγίου και το οποίο, όποιος ήθελε απλά να το φορέσει για να πάρει…“ευλογία”, έπρεπε να πληρώσει έως 1.000 ευρώ!

Επιχειρηματικά μυαλά…

Ρεπορτάζ: Κώστας ΠΑΣΑΚΥΡΙΑΚΟΣ Ριζοσπάστης 25-3-05

Επιστροφή

 

Επιστροφή

Αγ Βαρβάρα ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ Ομολογεί ότι θέλει να χτίσει πολυκατοικία

Στην ομολογία ότι θέλει να χτίσει πολυκατοικία σε δημόσια έκταση προχωρά η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Σε χτεσινή της ανακοίνωση, κάνει λόγο για παραποίηση της πραγματικότητας από το Δήμο Αγίας Βαρβάρας, που – όπως αναφέρει – της προσάπτει ότι θέλει να κτίσει πολυκατοικία, σε έκταση του Ελληνικού Δημοσίου που κατέχει η Αποστολική Διακονία.

Πρόκειται για μία έκταση 60 στρεμμάτων που περιβάλλουν το ναό της Αγίας Βαρβάρας και που επί 50 χρόνια αποτελεί τόπο αναψυχής, πρασίνου και περιπάτου για τους κατοίκους.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αποστολικής Διακονίας, η «έκταση των 60 στρεμμάτων στο προσκύνημα της Αγίας Βαρβάρας ουδέποτε ανήκε στο Ελληνικό Δημόσιο και υπάρχουν τίτλοι κτήσεως που ξεπερνούν τα 120 έτη». Παραδέχεται, επίσης, ότι θέλει να κτίσει από τα 70.000 τ.μ. που δικαιούται μόνο τα 4.000 τ.μ. χέρσου χώρου, μια πολυκατοικία επί αντιπαροχή, με σκοπό – όπως ισχυρίζεται – τα ενοίκια να διατίθενται στο φοιτητικό Οικοτροφείο της περιοχής.

Οι προθέσεις της Αποστολικής Διακονίας έχουν προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής, φορέων και σύσσωμου του Δημοτικού Συμβουλίου. Μάλιστα, την Τετάρτη 6 Απρίλη, διοργανώνεται συγκέντρωση διαμαρτυρίας με σύνθημα «όσο πράσινο απέμεινε πρέπει πάση θυσία να σωθεί». Ριζοσπάστης 2-4-05

Επιστροφή

Σώσον, Κύριε, το τζακ-ποτ σου! Των Μ. ΠΙΝΗ ΜΠ. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗ

“Ευλογημένα” έσοδα, μέχρι και 10 εκατ. ευρώ (3,4 δισ. δρχ.) ετησίως, εισπράττουν, κάθε χρόνο, φορείς της Εκκλησίας της Ελλάδος (μητροπόλεις, ναοί, ιδρύματα κ.ά.) από τα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ (στοίχημα, λόττο, τζόκερ, ΠΡΟ-ΠΟ κ.λπ.) και από το Κρατικό Λαχείο.
Με άλλα λόγια, ο κρατικός τζόγος -άσχετα με το τι υποστηρίζουν οι ιεράρχες στα κήρυγματά τους περί τυχερών παιγνίων και άλλων ανθρωπίνων παθών- αποτελεί ακόμη μία “θεάρεστη” πηγή εσόδων για τα παγκάρια και για τα ταμεία της εκκλησίας, τη στιγμή που ο πολιτισμός, τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλοι κοινωνικοί φορείς αναζητούν εναγωνίως πηγές εσόδων για να καλύψουν τις “τρύπες” τους.
**Τα μεγαλύτερα ποσά προς ιερούς πατέρες και ιδρύματα προέρχονται από τον “τυχερό” εξαψήφιο αριθμό 234372, ο οποίος αντιστοιχεί σε λογαριασμό του υπουργείου Πολιτισμού με τίτλο “Κατάθεση μερίσματος από τη συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο του ΟΠΑΠ”.
75 εκατ. κάθε χρόνο
Το Δημόσιο κατέχει στον ΟΠΑΠ το 51% των μετοχών του ως εταιρείας και κατά την τριετία 2001-2003 εισέπραξε ως μέρισμα 320 εκατ. ευρώ (110 δισ. δρχ.). Από αυτά, κάθε χρόνοκατετίθεντο στο συγκεκριμένο λογαριασμό του υπουργείου Πολιτισμού περίπου 70-75 εκατ. ευρώ (25 δισ. δρχ.)!
Αρμόδιοι παράγοντες του υπουργείου αναφέρουν ότι από το κονδύλι αυτό επιχορηγούνται μεταξύ άλλων μητροπόλεις, ναοί και μονές, με την προϋπόθεση ότι τα χρήματα πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για ενέργειες “πολιτιστικού χαρακτήρα” όπως αναστήλωση ναών, συντήρηση εικόνων και μνημείων.
**Οι ίδιοι, ωστόσο, μέχρι προχθές δεν ήταν σε θέση να δώσουν ακριβή στοιχεία για τους αποδέκτες, τα ποσά και τις αιτιολογίες των χρηματοδοτήσεων. Πληροφορίες πάντως αναφέρουν ότι από το 2001 έως το 2003 αποδιδόταν σε εκκλησιαστικούς φορείς ποσοστό 5 έως 10% του εν λόγω κονδυλίου (3,5 έως 7 εκατ. ευρώ ετησίως).
**Μοναστήρια, γνωστές και άγνωστες αδελφότητες και ναοί εισπράττουν όμως και απευθείας χρηματοδοτήσεις από τον ΟΠΑΠ, υπό την μορφή δωρεών και χορηγιών.
Σύμφωνα με στοιχεία του οργανισμού πέρυσι η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου έλαβε από τον ΟΠΑΠ 50.000 ευρώ (17 εκατ. δρχ.), ενώ το ίδιο ποσό δόθηκε στο σωματείο “Οι φίλοι του Αϊ-Γιάννη”! Παράλληλα, δεκάδες ναοί, σωματεία και αδελφότητες φέρονται να έχουν χρηματοδοτηθεί με ποσά από 2.000 έως 10.000 ευρώ (680 χιλ. δρχ. έως 3,4 εκατ. δρχ.)
**Σε φορείς της εκκλησίας καταλήγει όμως και το 25% των καθαρών κερδών του Κρατικού Λαχείου, ποσό που αναλογεί σε 1,75 εκατ. ευρώ ετησίως (600 εκατ. δρχ.). Τα έσοδα του Κρατικού (περίπου 7 εκατ. ευρώ κάθε χρόνο) διαχειρίζονται από κοινού τα υπουργεία Οικονομικών και Υγείας.
Χρηματοδότηση ιδρυμάτων
Τα αιτήματα πάντως για χρηματοδότηση από αυτά κατατίθενται στη Διεύθυνση Κοινωνικής Αντίληψης και Αλληλεγγύης του υπουργείου Υγείας.
“Για να πάρει ένας φορέας χρήματα από εμάς πρέπει να καταθέσει στη νομαρχία όπου υπάγεται απολογιστικά στοιχεία για το πώς αξιοποιήθηκαν”, αναφέρει παράγοντας του υπουργείου Υγείας.
Η χρηματοδότηση των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων από τα υπουργεία Υγείας και Πολιτισμού αναδεικνύει μία ακόμη πτυχή στις οικονομικές σχέσεις κράτους-Εκκλησίας. Δηλαδή, πέρα από τη μισθοδοσία ανώτερων και κατώτερων κληρικών, τις φοροαπαλλαγές των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων και των μητροπόλεων (που ψήφισε η κυβέρνηση της Ν.Δ. και θα ισχύσει από το 2008), χρηματοδοτείται ενδεχομένως επειδή κατά το γνωστό σλόγκαν “έχει αγώνα αύριο”.
Η διαφάνεια για το πού καταλήγουν οι επιχορηγήσεις των υπουργείων προς την εκκλησία δεν είναι φαινόμενο τωρινό. Τα στοιχεία του ειδικού λογαριασμού 234372 του ΥΠΠΟ είχαν γίνει, μάλιστα, το 2002 αντικείμενο ερώτησης της βουλευτού τότε και προέδρου της Βουλής σήμερα Αννας Ψαρούδα-Μπενάκη.
Ερώτηση όμως για τα κονδύλια που δίνονται μέσω του λογαριασμού 234372/1 του ΥΠΠΟ κατέθεσε την παρασκευή και ο βουλευτής του ΣΥΝ Γ. Δραγασάκης. Σε αυτή ρωτά -μεταξύ άλλων- τον αρμόδιο υπουργό αν επιχορηγογήθηκαν από τον συγκεκριμένο ή άλλο λογαριασμό του ΥΠΠΟ φορείς της εκκλησίας.

ΟΠΑΠ εξ ουρανού

Η χρηματοδότηση ναών, μονών και εκκλησιαστικών ιδρυμάτων για πολιτιστικούς λόγους, και μάλιστα μέσω του τζόγου, είναι παλιά αμαρτία.

Το 1981, λίγο μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, ο αρχιτέκτονας Μιχ. Δωρής τοποθετήθηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού, με υπουργό την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη.
* “Ενα από τα πρώτα θέματα για τα οποία ενημερώθηκα -δηλώνει στην «Κ.Ε.»- από τους τότε γενικούς διευθυντές ήταν και οι σοβαρές οικονομικές εκκρεμότητες που υπήρχαν. Κυρίως, υπήρχαν επιχορηγήσεις προς διάφορους φορείς από την προηγούμενη κυβέρνηση (υπουργός τότε στην κυβέρνηση Ράλλη ήταν ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος). Γι’ αυτές δεν είχε αποδοθεί από τους επιχορηγηθέντες απολογισμός σχετικά με τον τρόπο που είχαν χρησιμοποιηθεί”.
Μεταξύ αυτών ήταν και πολλές μητροπόλεις, οι οποίες είχαν επιχορηγηθεί με σοβαρά ποσά για τη δημιουργία “θρησκευτικών μουσείων”, αλλά κανείς μητροπολίτης δεν είχε κάνει απολογισμό: “Στείλαμε -συνεχίζει- προς όλους έγγραφα, υπενθυμίζοντάς τους τις υποχρεώσεις τους. Κανείς δεν απάντησε, οπότε έστειλα και δεύτερη, αυστηρή αυτή τη φορά, υπόμνηση με την οποία έθετα και κάποια προθεσμία για να απαντήσουν. Απάντηση δεν έλαβα, δέχθηκα όμως τηλεφώνημα από τον μακαρίτη Μένιο Κουτσόγιωργα, υπουργό Προεδρίας τότε, ο οποίος είχε ενοχληθεί, γιατί μεταξύ των επιχορηγηθέντων μητροπολιτών ήταν και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος, περιοχής δηλαδή της εκλογικής του περιφέρειας”.
Για το θέμα αυτό υπήρξε διαφοροποίηση και διαφωνία μεταξύ του Μιχ. Δωρή και της Μελίνας και στη συνέχεια, παρέμβαση του ίδιου του πρωθυπουργού, ο οποίος ανέφερε στον πρώτο: “Μη με ανακατεύετε με τους παπάδες”!
* “Τελικά, κανένας μητροπολίτης δεν απέδωσε λογαριασμό (τουλάχιστον όσο διάστημα ήμουν εγώ γ.γ. του ΥΠΠΟ) για τον τρόπο χρησιμοποίησης αυτών των γενναίων επιχορηγήσεων. Εκτοτε-είναι γνωστό- η Εκκλησία, εκτός απ’ τα τεράστια κέρδη τα οποία έχει από ανεξέλεγκτες πηγές επιχορηγείται με τεράστια ποσά, ακόμα και από τον ΟΠΑΠ, τα κρατικά λαχεία, τον ιππόδρομο, από τα κέρδη του τζόγου. Από τα χρήματα του Μαμωνά, δηλαδή!”.
* Ερωτηθείς για το θέμα των επιχορηγήσεων ο Θ. Μικρούτσικος αναφέρει ότι επί των ημερών του στο ΥΠΠΟ δεν υπήρχε ο λογαριασμός 234372/1 αλλά ότι δεν αποκλείει να έχουν χορηγηθεί χρήματα σε φορείς της εκκλησίας. Αποκαλύπτει δε ότι όταν ήταν υπουργός τον είχε επισκεφθεί ο τότε μητροπολίτης Δημητριάδος και σημερινός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και ότι του ζήτησε 150 εκατ. δρχ. για το ραδιοφωνικό σταθμό της μητρόπολής του. Ο κ. Μικρούτσικος λέει “φυσικά δεν τα έδωσα”.
* Ο Ν. Κωνσταντόπουλος σε δήλωσή του αναφέρει ότι οι κυβερνήσεις έχουν από τα τέλη του 1970 να διατάξουν έλεγχο για τα οικονομικά της εκκλησίας και ότι “την ίδια ώρα τα εκκλησιαστικά ταμεία εισπράττουν όσα εκταμιεύουν κατά καιρούς διάφορα υπουργεία και υπουργοί”. ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 17/04/2005

Επιστροφή

Ο άγιος «αυθαιρέτιος» 

Της ΧΑΡΑΣ ΤΖΑΝΑΒΑΡΑ

Επιστροφή στο παρελθόν επιχειρεί η κυβέρνηση στο θέμα της ναοδομίας. Με το νομοσχέδιο Σουφλιά για τις οικοδομικές άδειες, δεν εξοφλεί απλώς προεκλογικά «γραμμάτια» της Νέας Δημοκρατίας προς την Εκκλησία, αλλά… ευλογεί την κατασκευή αυθαιρέτων οικοδομών μέσω της κατασκευής ναΐσκων.

Ο «άγιος των αυθαιρέτων» είχε καταργηθεί με το νόμο του 2001, που έβαλε τέλος στις διαπιστωμένες παρανομίες που δημιουργήθηκαν μέσω του διατάγματος του 1979. Η συνταγή ήταν απλή και δοκιμασμένη στις εκτός σχεδίου περιοχές, κυρίως στα νησιά: Αν κάποιο ακίνητο δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για την έκδοση νόμιμης άδειας, ο υποψιασμένος ιδιοκτήτης «έστριβε» διά της… ναοδομίας.
Προσέφευγε στις υπηρεσίες της τοπικής μητρόπολης που του χορηγούσαν άδεια για την ανέγερση μικρού ναού και πανηγυρόσπιτου. Το τελευταίο στην πραγματικότητα ήταν βίλα και μάλιστα πολλών τετραγωνικών, πάνω από τα 200 που επιτρέπονται στις εκτός σχεδίου περιοχές.
Είναι ενδεικτικό ότι το διάταγμα του 1979 προέβλεπε μόνον την υποβολή μιας απλής κάτοψης, ενώ δεν απαιτούσε στατική μελέτη. Το μεγαλύτερο, όμως, πλεονέκτημα ήταν ότι ο ιδιοκτήτης δεν έπρεπε να υποβάλει βεβαίωση του δασαρχείου με την οποία τεκμηριώνεται ότι το ακίνητο δεν βρίσκεται σε δασική περιοχή, παρόλο που είναι υποχρεωτική για την εκτός σχεδίου δόμηση. Βεβαίως, δεν υπήρχαν περιορισμοί για την επιφάνεια των κτισμάτων.
Τι προέβλεπε ο νόμος
Το «παραθυράκι» αξιοποιήθηκε κατά κόρον στα νησιά του Αιγαίου. Ο εντοπισμός των παρανομιών έγινε πριν από μερικά χρόνια από τον τότε υπουργό Νίκο Σηφουνάκη, ο οποίος εισηγήθηκε αυστηρές ρυθμίσεις που θεσμοθετήθηκαν στο νόμο 2940/2001.
* Στο άρθρο 5 περιλαμβάνεται παράγραφος που αναφέρει ότι η ανέγερση ιδιωτικών ιερών ναϋδρίων σε εκτός σχεδίου ακίνητα επιτρέπεται μόνον όταν το οικόπεδο που θα χτιστεί πληροί τις προϋποθέσεις δόμησης. Αυτό σημαίνει ότι θα διαθέτει την προβλεπόμενη αρτιότητα και πιστοποιητικό από το δασαρχείο.
* Η επιφάνεια του ναϋδρίου δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 50 τετραγωνικά, μαζί με τα βοηθητικά κτίσματα που δεν μπορεί να ξεπερνούν 10 τετραγωνικά, ενώ θα είναι υποχρεωτικά ενός ορόφου.
* Οι οικοδομικές εργασίες, εκτός από αυτές που αφορούν τον ναΐσκο, γίνονται με οικοδομική άδεια που εκδίδεται από την αρμόδια πολεοδομία.
Οι αυστηρές αυτές διατάξεις του νόμου του 2001, που ισχύουν ώς σήμερα, καταργούνται με τις διατάξεις του άρθρου 9 του νομοσχεδίου Σουφλιά. Πρόκειται για πρόχειρη προσθήκη, κάτι που αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι δεν γίνεται ούτε καν μνεία στην εισηγητική έκθεση.
Στο νομοσχέδιο αναφέρεται ότι η ανέγερση, προσθήκη, επέκταση, επισκευή, συντήρηση των ναών «θα εξειδικευτούν με κοινή απόφαση των υπουργών ΠΕΧΩΔΕ και Παιδείας». Γίνεται όμως σαφές ότι οι οικοδομικές άδειες:
* Χορηγούνται από την Εκκλησία, που απλώς θα ενημερώνει την πολεοδομία.
* Οι πολεοδομίες θα έχουν μόνον την αρμοδιότητα της έγκρισης των όρων δόμησης και επιβολής προστίμων αν εντοπιστούν αυθαιρεσίες.
* Περιλαμβάνονται εργασίες, όπως η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου ακόμη και… διαρρύθμιση, λες και υφίσταται τέτοια έννοια σε εκκλησίες.
* Πολλαπλασιάζονται τα ερωτήματα για αυθαίρετα κτίσματα, αφού η Εκκλησία θα έχει την αρμοδιότητα ακόμα και για την… αλλαγή χρήσης των κτισμάτων που προφανώς δεν αφορά τους ναούς.   ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 20/11/2005

Επιστροφή

Ποιες αρμοδιότητες παίρνει η Nαοδομία  Mανίνα Nικολοπούλου

Τις έντονες αντιδράσεις των μηχανικών έχει προκαλέσει διάταξη στο σχέδιο νόμου του YΠEXΩΔE για τον νέο τρόπο έκδοσης των οικοδομικών αδειών, με την οποία παραχωρούνται ευρείες πολεοδομικές αρμοδιότητες στην Eκκλησία της Eλλάδος. Tο Tεχνικό Eπιμελητήριο Eλλάδος θεωρεί ότι η συγκεκριμένη διάταξη κινείται στα όρια της αντισυνταγματικότητας και με ομόφωνη απόφαση της διοικούσας του επιτροπής ζήτησε από τον υπουργό ΠEXΩΔE να αποσυρθεί.

Σήμερα οι σχετικές αρμοδιότητες της Eκκλησίας ρυθμίζονται από το άρθρο 47 του Nόμου 590/1977, που αναφέρει επιγραμματικά πως η Nαοδομία της Aρχιεπισκοπής και οι κατά τόπουςMητροπόλεις είναι αρμόδιες για την ανέγερση και την επισκευή των μητροπολιτικών μεγάρων, των ιερών ναών και μονών και των κτισμάτων τους. Oρίζει, επίσης, πως τα κατά τόπους Γραφεία Σχεδίου Πόλεως έχουν αρμοδιότητα μόνο επί της εφαρμογής των όρων δόμησης.

O Γενικός Oικοδομικός Kανονισμός του 1985 προσέθεσε τη συναρμοδιότητα της Eπιτροπής Πολεοδομικού και Aρχιτεκτονικού Eλέγχου (EΠAE) του YΠEXΩΔE στην έγκριση των σχετικών μελετών.

H νέα διάταξη που προωθεί το YΠEXΩΔE επεκτείνει κατά πολύ τις πολεοδομικές αρμοδιότητες της Nαοδομίας, ενώ εκχωρεί και το δικαίωμα αλλαγής χρήσεων. Πλέον, η Nαοδομία μπορεί να εκδίδει άδειες για την ανέγερση και προσθήκη, για τη διαρρύθμιση, επισκευή, συντήρηση ναού και κτίσματος, ακόμα και για την κατεδάφιση. Aρμόδια είναι επίσης και για τις εργασίες διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου γύρω από τα κτίσματα. Aμφίβολο επίσης το αν θα παραμείνει η οποιαδήποτε συναρμοδιότητα των κρατικών υπηρεσιών, όπως της EΠAE.

H επίμαχη διάταξη ορίζει συγκεκριμένα τα εξής:

«Για την ανέγερση, προσθήκη, επέκταση, διαρρύθμιση, επισκευή, συντήρηση και εκτέλεση κάθε οικοδομικής εργασίας, κατεδάφιση, διαμόρφωση περιβάλλοντος χώρου MητροπολιτικώνMεγάρων, Iερών Mονών, Iερών Nαών μετά των κτισμάτων αυτών καθώς και άλλων κτιρίων, όπως αυτά εξειδικεύονται με κοινή υπουργική απόφαση YΠEXΩΔE και υπ. Eθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, οι οικοδομικές άδειες και οι αναθεωρήσεις τους χορηγούνται από την Eκκλησία της Eλλάδος.

  1. Oι ανωτέρων οικοδομικές άδειες και οι συναφείς διοικητικές πράξεις εκδίδονται από το Γραφείο Nαοδομίας της Δ/νσηςTεχνικώνYπηρεσιών της Eκκλησίας της Eλλάδας μετά από έλεγχο όλων των σχετικών μελετών και στοιχείων που προβλέπονται από τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις για την έκδοση των οικοδομικών αδειών.

Oι αρμόδιες πολεοδομικές υπηρεσίες έχουν την αρμοδιότητα θεώρησης των όρων δόμησης και των επιτρεπομένων χρήσεων για τις ως άνω περιπτώσεις.

  1. H Eκκλησία της Eλλάδος χορηγεί οικοδομικές άδειες για αλλαγή χρήσης των ως άνω κτιρίων, υπό τον όρο η νέα χρήση να προβλέπεται από τους όρους δόμησης της περιοχής. Eπίσης: α) Θεωρεί τα στελέχη των σχετικών οικοδομικών αδειών για τη σύνδεσή τους με τα δίκτυα κοινής ωφελείας, β) εκδίδει πράξεις διακοπής οικοδομικών εργασιών σε περίπτωση υπερβάσεων ή παράβασης των πολεοδομικών διατάξεων, γ) ανακαλεί τις οικοδομικές άδειες που έχει χορηγήσει. Για τις ως άνω β και γ περιπτώσεις η Nαοδομία κοινοποιεί στην αρμόδια πολεοδομική υπηρεσία τις σχετικές διοικητικές πράξεις και συγχρόνως διαβιβάζει τον φάκελο της οικοδομικής άδειας για την τήρηση της διαδικασίας περί αυθαιρέτων.
  2. Oι αρμόδιες πολεοδομικές υπηρεσίες για όλα τα ως άνω κτίρια και για οικοδομικές εργασίες ασκούν την αρμοδιότητα περί αυθαιρέτων κατασκευών και επιβολής προστίμων, σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις ως και τις διατάξεις «περί επικινδύνων οικοδομών».

ΤΑ «ΑΓΚΑΘΙΑ»

Eνστάσεις από το TEE για τη διάταξη του YΠEXΩΔE

«Eξαιρετικά αμφίβολης συνταγματικότητας» θεωρεί τη διάταξη περί των πολεοδομικών αρμοδιοτήτων της Eκκλησίας το TEE, καθ όσον αυτές «δεν τελούν υπό κρατικό έλεγχο και εποπτεία και δεν έχουν δημοκρατική νομιμοποίηση».

Oι κρατικές πολεοδομικές υπηρεσίες δεν διατηρούν καμία από τις ελεγκτικές και κατασταλτικές αρμοδιότητες που προβλέπει το Σύνταγμα, αφού όλες αυτές (θεώρηση αδειών για σύνδεση με δίκτυα, διακοπή οικοδομικών εργασιών, ανάκληση οικοδομικών αδειών) ανατίθενται στη Nαοδομία.

Tο Tεχνικό Eπιμελητήριο επισημαίνει δύο ακόμα ζητήματα που αξίζει να καταγραφούν:

  1. Δεν γίνεται διάκριση αν η διάταξη αφορά την ανέγερση ναών κ.λπ. της ανατολικής ορθόδοξης Eκκλησίας ή και άλλων δογμάτων.

Aν αφορά ναούς και άλλων δογμάτων, τότε η διάταξη φαίνεται να επεκτείνει το αναχρονιστικό καθεστώς του ισχύοντος ακόμα και σήμερα νόμου της 4ης Aυγούστου 1936, που εμπλέκει τον επιχώριο ορθόδοξο μητροπολίτη στην ανέγερση ναών κάθε δόγματος.

Καταδίκες
H χώρα μας έχει κατ επανάληψη καταδικαστεί από το Eυρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Aνθρώπου για την εφαρμογή του τελευταίου αυτού νόμου.

  1. H ίδια διάταξη οδηγεί σε καταστρατήγηση των πάγιων ρυθμίσεων για την έκδοση οικοδομικών αδειών, πέραν των άλλων, και για τον λόγο ότι επιτρέπει στις εκκλησιαστικές υπηρεσίες να χορηγούν άδεια για αλλαγή της χρήσης.

Kαι τούτο υπό μόνη την προϋπόθεση ότι η χρήση επιτρέπεται από τους όρους δόμησης μίας περιοχής.

Mε τον τρόπο αυτό μπορεί η Nαοδομία να επιτρέπει την αλλαγή της χρήσης π.χ. ναού σε κατοικία, να χορηγεί με άλλα λόγια άδειες για τις οποίες αρμόδιες είναι οι κρατικές πολεοδομικές υπηρεσίες. http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5349&subid=2&pubid=35394

Επιστροφή

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ στου Μαξίμου με φόντο τις δημοτικές και τα …ευρωκονδύλια- Λιβάνισε τον Καραμανλή

Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ

Η συνάντηση με τον Κ. Καραμανλή, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν σε καλό κλίμα. Το ίδιο έλεγαν και συνεργάτες του πρωθυπουργού. Το σίγουρο είναι ότι ο αρχιεπίσκοπος προσέφερε στον πρωθυπουργό ένα στήριγμα. «Πραγματικά, διαπίστωσα ότι ο πρωθυπουργός έχει τις δυνατότητες και τη διάθεση να σταθεί στο πλευρό της Εκκλησίας», δήλωσε χαρακτηριστικά, ενώ απέφυγε να απαντήσει στις επίμονες ερωτήσεις για το θέμα των ταυτοτήτων και της ύλης των Θρησκευτικών. Στη δήλωση που έκανε, μίλησε για χρονοδιάγραμμα για την αντιμετώπιση των ζητημάτων που ο αρχιεπίσκοπος έθεσε πριν από δύο χρόνια στον πρωθυπουργό, ενώ έδειξε ενδιαφέρον και για την ανέγερση τζαμιού στον Βοτανικό. Οπως είπε: «Ηταν μια προγραμματισμένη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, την οποία ζήτησα για να συζητήσουμε θέματα εκκλησιαστικού ενδιαφέροντος. Υπήρξε θετική ανταπόκριση και αντιμετώπιση και χαίρομαι να διαπιστώνω ότι υπάρχει αυτή η διάθεση». Πρόσθεσε ότι στη συζήτηση που έγινε, παρουσία της υπουργού Παιδείας Μ. Γιαννάκου και του υπουργού Επικρατείας Θ. Ρουσόπουλου, μίλησαν για την ικανοποίηση πάγιων αιτημάτων της Εκκλησίας. Αυτά είναι:
– Η ανέγερση συνοδικού μεγάρου και καθεδρικού ναού. Ο αρχιεπίσκοπος, όπως είναι γνωστό, έχει ζητήσει την ανέγερση νέας μητρόπολης στη λ. Αλεξάνδρας και νέου συνοδικού μεγάρου στον Καρέα. Κάποιες πληροφορίες τον φέρουν έτοιμο να ζητήσει την ανέγερση συνοδικού μεγάρου στην περιοχή του Παπάγου.
– Η συμμετοχή της Εκκλησίας στο 3ο και 4ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. «Συζητήσαμε για τη συμμετοχή της Εκκλησίας στο 3ο και 4ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης το οποίο έρχεται και θα ισχύσει από την 1η Ιανουαρίου, με έμφαση στο κοινοτικό έργο που ενδιαφέρει όχι μόνο την Εκκλησία αλλά και τον λαό», είπε για το θέμα ο κ. Χριστόδουλος. Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι ο αρχιεπίσκοπος είπε ότι τέθηκαν χρονοδιαγράμματα «για την αντιμετώπιση των θεμάτων» που ο ίδιος επιθυμεί να λυθούν. Και με αφορμή δύο έντυπα της Αρχιεπισκοπής που έκανε δώρο στον Κ. Καραμανλή -το περιοδικό «Τόλμη» και ένα λεύκωμα της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Αλληλεγγύη»- μίλησε για το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας που, όπως είπε, «καλύπτει πολλαπλές ανάγκες του λαού». Και ανέφερε ότι αυτό το έργο, το κάνουν η «Αλληλεγγύη» και οι μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. tsath@enet.gr ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/09/2006

Επιστροφή

Εκκλησία Α.Ε. και με νόμο

Ως θέμα σχετικό με τις συντάξεις του δημοσίου η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη μετατροπή της Εκκλησίας της Ελλάδος σε «Εκκλησία Α.Ε.». Με αιφνιδιαστική τροπολογία, που κατατέθηκε χθες στο άσχετο με το θέμα νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομίας για τη συνταξιοδοτική νομοθεσία του Δημοσίου, επιτρέπεται στην Εκκλησία της Ελλάδος, στους ναούς και στις μη κυβερνητικές οργανώσεις της Εκκλησίας να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις με το δημόσιο. Την τροπολογία υπογράφουν οι υπουργοί Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος, Οικονομίας ΓιώργοςΑλογοσκούφης και Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου.
Συγκεκριμένα παρέχεται η δυνατότητα στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στις Μητροπόλεις, στα ΝΠΔΔ της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και στις μη κυβερνητικές οργανώσεις της Εκκλησίας, μέλη των οποίων είναι αποκλειστικά ΝΠΔΔ, στο πλαίσιο της δράσης που αναπτύσσουν για την πρόοδο της χώρας, να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις με το Δημόσιο, μεταξύ τους και με τους φορείς του δημοσίου τομέα. Πρόκειται για ένα ευρύ φάσμα φορέων με τους οποίους η Εκκλησία μπορεί να αναπτύξει επιχειρηματική δράση στους οποίους περιλαμβάνονται: δήμοι, νομαρχίες, περιφέρειες, επιμελητήρια, επιστημονικοί φορείς του δημοσίου, συνεταιρισμοί, ενώσεις συνεταιρισμών, εργοδοτικές και εργατοϋπαλληλικές ενώσεις, αναπτυξιακές επιχειρήσεις υπό τη μορφή Α.Ε. και ΕΠΕ.
Με την τροπολογία αυτή ανοίγει ο δρόμος για την αδρή χρηματοδότηση της Εκκλησίας με κοινοτικά και κρατικά χρήματα, αλλά βέβαια χωρίς το κράτος να διενεργεί έλεγχο στο εκκλησιαστικό ταμείο. Είναι ενδεικτικό ότι στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας τονίζεται πως «οι προγραμματικές συμβάσεις είναι δυνατό να χρηματοδοτούνται από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, από πόρους της Ε.Ε. και από τους προϋπολογισμούς των συμβαλλόμενων φορέων». Υπενθυμίζεται ότι η Εκκλησία έχει ήδη συστήσει, και πάλι με την στήριξη της πολιτείας, αναπτυξιακή εταιρεία για τη διαχείριση έργων του Γ’ και Δ’ ΚΠΣ.

Αυγή 14-11-06

Επιστροφή

Μπίζνες Χριστόδουλου με χρήμα του Δημοσίου

Της ΝΤΟΡΑΣ ΝΤΑΪΛΙΑΝΑ

Επιχειρηματικό «πεδίον δόξης λαμπρόν», με τα χρήματα του έλληνα φορολογούμενου και αδιαφανείς διαδικασίες, προσφέρει στον αρχιεπίσκοπο και στους περί αυτόν «ιερούς επιχειρηματίες» η κυβέρνηση: Με τροπολογία που ψηφίστηκε στο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο, η Εκκλησία και οι επιχειρήσεις της καθίστανται συνέταιροι της κυβέρνησης, του κρατικού προϋπολογισμού και των κοινοτικών κονδυλίων για «την εκτέλεση έργων και δραστηριοτήτων αναπτυξιακού και ανθρωπιστικού χαρακτήρα».
* Η Ιερά Σύνοδος, οι Μητροπόλεις, τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου της Εκκλησίας, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις της, αναπτυξιακές Α.Ε. και ΕΠΕ της Εκκλησίας, θα μπορούν να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις με το Δημόσιο, και με φορείς του ευρύτερου δημοσίου φορέα, «στο πλαίσιο της δράσης που αναπτύσσουν για την πρόοδο της χώρας».
Μάλιστα, τα χρήματα γι’ αυτές τις δραστηριότητες θα εκταμιεύονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Με άλλα λόγια, η Εκκλησία, με χρήματα των ελλήνων πολιτών μπορεί να αναπτύξει επιχειρηματικές δραστηριότητες ευρείας κλίμακας.

Από το λεγόμενο κοινωνικό έργο, ώς τις τουριστικές ή άλλες κερδοφόρες επιχειρήσεις.
* Το ύψος της επιχορήγησης από τον προϋπολογισμό δεν προσδιορίζεται. Στην έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που συνοδεύει την τροπολογία, σημειώνεται ότι «από τις προτεινόμενες διατάξεις προκαλείται δαπάνη σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, καθώς και του προϋπολογισμού των συμβαλλομένων φορέων -επιχορηγούμενων και μη από τον κρατικό προϋπολογισμό- το ύψος της οποίας εξαρτάται από την κάθε σύμβαση και τις αναλαμβανόμενες υποχρεώσεις».
* Η σκανδαλώδης τροπολογία (που δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΣΥΝ) δεν προβλέπει ούτε κριτήρια και διαδικασίες αξιολόγησης των προτεινόμενων έργων, ούτε σύστημα ελέγχου για τη χρήση των δημόσιων πόρων που θα διατεθούν μέσω των προγραμματικών συμφωνιών. «Στην ουσία, η Βουλή καλείται να επικυρώσει τη συμφωνία του κ. Χριστόδουλου με τον κ. πρωθυπουργό, χωρίς να ξέρουμε το περιεχόμενό της», τόνισε ο βουλευτής του ΣΥΝ Γ. Δραγασάκης.
* Αξίζει να σημειωθεί ότι οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ κράτους και Εκκλησίας καλύπτονται από πλέγμα αδιαφάνειας. Ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης, παρά τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις, έχει αποφύγει να ενημερώσει τη Βουλή για τις χρηματοδοτήσεις που έχουν λάβει τα ιδρύματα της Εκκλησίας από τον κρατικό προϋπολογισμό, το Γ’ ΚΠΣ και από το υπουργείο Εξωτερικών. ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 19/11/2006

Επιστροφή

Υπεγράφη σύμβαση με την Πολιτεία
Τριάντα εκατ. ευρώ θα πάρει η Εκκλησία για κοινωνικά έργα

Αθήνα

Συνολικούς πόρους ύψους περίπου 30 εκατ. ευρώ διαθέτει το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών στο πρόγραμμα της Εκκλησίας για κοινωνικό έργο τα επόμενα έξι χρόνια.

Η σχετική προγραμματική σύμβαση υπεγράφη την Τρίτη από τον υπουργό Οικονομίας Γιώργο Αλογοσκούφη και τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο.

Το έργο φέρει τον τίτλο: «Πρόγραμμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος για την εκτέλεση έργων συμβολής στην εθνική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική πρόοδο του τόπου για την Προγραμματική Περίοδο 2007 – 2013».

Σε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομίας διευκρινίζεται ότι η συνολική δαπάνη για την υλοποίηση των έργων, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις, ανέρχεται ενδεικτικά σε 30.571.917,18 ευρώ. Τα ποσά αυτά προέρχονται από πόρους των Επιχειρησιακών και Περιφερειακών Προγραμμάτων της Προγραμματικής Περιόδου 2007 – 2013.

Newsroom ΔΟΛ 07/08/07 12:47

Επιστροφή

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Ιερή δασική περιουσία

Του ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ

Μήπως η Εκκλησία της Ελλάδος, για μία φορά ακόμα, κατεβαίνει στο εκλογικό παζάρι; Ο κ. Χριστόδουλος, φεύγοντας πριν από είκοσι μέρες, κυριολεκτικά με την ψυχή στο στόμα, για το Μαϊάμι δεν παρέλειψε να μας «εκμυστηρευτεί» πως εκτός από τις προσευχές όλων μας που προσδοκά για τη θετική έκβαση της υγείας του, πάνω απ’ όλα, «πάνω από το κοινό μέτρο, κουβαλά το προσωπικό φυλαχτό που του έδωσε ο κ. Καραμανλής». Από τις ΗΠΑ, εν αναμονή μεταμόσχευσης ήπατος, επικρότησε γλαφυρά, μέσα από ένα εθνοφοβικό-παραφυσικό διάγγελμα, τα αναπόδεικτα «ασύμμετρα» σενάρια της κυβερνητικής παράταξης. Το μόνο που απομένει στον Αρχιεπίσκοπο πλέον είναι να δώσει εντολή στους ιερείς να μοιράζουν ψηφοδέλτια των υποψηφίων της Ν.Δ. έξω από τις εκκλησίες. Αλλά είπαμε, η μικροπολιτική δεν σαρώνει μόνο τη Βουλή, τα κανάλια και τα καφενεία, σαρώνει και τις μητροπόλεις και τον «πνευματικό» βίο των θρησκευτικών ταγών.
Κι ας συνωστίζονταν πριν από λίγους μήνες οι πάντες (μόνο το άθρησκο ΚΚΕ δεν εκπροσωπήθηκε, αλλά αυτό δεν ανησυχεί γιατί έχει στις τάξεις του τη μαχητική κ. Κανέλλη που ασπάζεται τη δεξιά του Προκαθήμενου) έξω από το «Αρεταίειο», αποζητώντας μερίδιο από την κοσμική εύνοια του κ. Παρασκευαΐδη και ψήφους από το χειραγωγούμενο ποίμνιο.
Παρεμπιπτόντως, πόσα από τα 500.000 αποτεφρωμένα στρέμματα (500.000 ευρώ έδωσε και η Ελλαδική Εκκλησία για τους πυροπαθείς- τα υπόλοιπα: ας είναι καλά το παγκάρι των ευσεβών) του φετινού θέρους ανήκουν στη δικαιοδοσία της καταπατημένης και αφορολόγητης «ιερής» δασικής περιουσίας;  www.fais.gr  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/09/2007

Επιστροφή

Ιερές μπίζνες (και) στα καμένα

* Οι επενδύσεις στο όνομα της «ευλογημένης» ανάπτυξης προχωρούν σε εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δασών, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων τις οποίες η Εκκλησία διεκδικεί από το Δημόσιο

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΙΤΣΙΚΑ – ΜΑΧΗ ΤΡΑΤΣΑ

Η Εκκλησία οικοδομεί εσχάτως γήπεδα γκολφ, ξενοδοχειακές μονάδες, ποικίλες εγκαταστάσεις σε «φιλέτα» της περιουσίας της, ακόμη και σε δάση. Οι επενδύσεις στο όνομα της «ευλογημένης» ανάπτυξης προχωρούν στο θολό ιδιοκτησιακό τοπίο των εκατοντάδων χιλιάδων στρεμμάτων δασών, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων τις οποίες η Εκκλησία διεκδικεί από το Δημόσιο. Η δημόσια γη έχει αφεθεί στην τύχη της, στις πυρκαϊές και στα επιχειρηματικά σχέδια που καταστρώνονται όχι μόνον από ιδιώτες επενδυτές, αλλά και από την Εκκλησία στο όνομα μιας περιουσίας η οποία αμφισβητείται ως προς το ιδιοκτησιακό της καθεστώς ή ως προς τους στόχους αξιοποίησή της. Οι πρόσφατες δυναμικές κινητοποιήσεις κατοίκων και τοπικών φορέων κατά της απόφασης της Μητρόπολης Καισαριανής να φτιάξει νέες εγκαταστάσεις μέσα στο δάσος, στον Υμηττό, έφεραν για μία ακόμη φορά – και μάλιστα μετά τις καταστρεπτικές πυρκαϊέςτου καλοκαιριού – στο προσκήνιο το θέμα της δασικής μοναστηριακής περιουσίας, το οποίο εδώ και χρόνια έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες.

Την ίδια ώρα, ιεράρχες επιδίδονται στο επιχερείν ευλογώντας το δάσος όχι ως δημόσιο αγαθό αλλά ως προϊόν κέρδους στην ανταγωνιστική αγορά. Η Εκκλησία έχει ή διεκδικεί την κυριότητα περισσότερων από 1.100.000 στρεμμάτων δασικής γης που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλους τους νομούς της χώρας, χωρίς να υπάρχει συστηματική καταγραφή από την πολιτεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με υπολογισμούς που είχαν γίνει προ ετών από υπηρεσίες του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης (τότε υπουργείου Γεωργίας), μόνον οι εκτάσεις που κατέχει στην Αττική ξεπερνούν τις 61.000 στρέμματα (από αυτά 40.000 δάση και δασικές εκτάσεις) στη Βάρη, στη Βούλα, στον Αγ. Ανδρέα, στον Κοκκιναρά, στην Πεντέλη, στην Οινόη, στη Φυλή ενώ σύμφωνα με στοιχεία από έρευνες δασολόγων μόνο στον Υμηττό διεκδικούνται από την Εκκλησία 14.000 στρέμματα δασικής έκτασης. Επιπλέον, 8.480 στρέμματα είναι διακατεχόμενα στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.

Στην Πελοπόννησο, οι διεκδικήσεις επιμερίζονται ως εξής: στον Νομό Αχαΐας 23.410 στρέμματα δάσους και δασικών εκτάσεων (Προφ. Ηλ. Σαλμενικού, Στροφυλιά Μετοχίου, Μελίσσια), στον Νομό Ηλείας 200 στρέμματα στην περιοχή Λαυρίου Σκαφίδιας, στον Νομό Μεσσηνίας 20 στρέμματα (Αγ. Σωτήρας Μοναστηρίου), στον Νομό Λακωνίας 8.210 στρέμματα (Σταματήραςπεριοχής Βασσάρα, Πριτσιώτικο περιοχής Γυθείου). Στην Αρκαδία η Ι.Μ. Παλαιοπαναγιάς διεκδικεί 6.400 στρέμματα δασικής έκτασης (Αγ. Γεώργιος – Σβέρκα) και η Ι.Μ. Ορθοκωστάς 560 στρέμματα (Πραστού, Καρακοβουνίου), ενώ στην Αργολίδα, στην περιοχή της Θερμησίας, τα διακατεχόμενα στρέμματα είναι 15.000.

Στην περιοχή Σκούρτων της Βοιωτίας διεκδικούνται 4.410 στρέμματα στο δάσος Μολέμα-Καψοσπίτι, ενώ στην Εύβοια 62.180 στρέμματα δάσους, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων στη λίμνη Σπαθαρίου, στο Μαντούδι, στην περιοχή Ηλίων και Κύμης. Στην περιφέρεια Υπάτης, στον Νομό Φθιώτιδας, η Ι.Μ. Αγάθωνος διεκδικεί 620 στρέμματα. Περισσότερα από 49.000 στρέμματα διεκδικούνται από την Εκκλησία στον Νομό Ηρακλείου (48.500 στρέμματα σε Αντισκάτι, Μεταξοχώρι, Παγαϊδάκι, Σαμπά, Ζαρού Βαριζίων, Ρογδία, Ανώπολη, Στερνά) και στον Νομό Ρεθύμνου (10.800 στρέμματα).

Στον Νομό Σάμου, ιερές μονές διεκδικούν 3.760 στρέμματα δάσους, 6.270 στρέμματα δασικών εκτάσεων, 600 στρέμματα χορτλιβαδικών εκτάσεων.

Τέλος, στη Χαλκιδική διακατεχόμενα είναι 8.340 στρέμματα, στην Ημαθία 12.940, στον Νομό Λάρισας 590 στρέμματα, στον Νομό Μαγνησίας 40.290, στον Νομό Τρικάλων 89.800 και στον Νομό Καστοριάς 4.370 στρέμματα. Στο πέρασμα του χρόνου και με δεδομένη την αδιαφορία της πολιτείας να υπερασπιστεί τη δημόσια περιουσία, η Εκκλησία αυξάνει τις διεκδικήσεις της και οι αριθμοί γίνονται λάστιχο.

Πυρ, συνεταιρισμοί και Εκκλησία
Μετά τη μεγάλη πυρκαϊά στην Πάρνηθα οι πιέσεις για οικοδομική ανάπτυξη είναι μεγάλες. Τον Εθνικό Δρυμό «περιζώνουν» εκτός από το καζίνο (φωτογραφία αριστερά) και τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς και η Εκκλησία, η οποία διεκδικεί γύρω στα 10.000 στρέμματα για άμεση αξιοποίηση. Η συγκεκριμένη περιοχή, σύμφωνα με δασολόγους του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, εκτείνεται από τις παρυφές του βουνού ως το Μενίδι και ως το ύψος του τελεφερίκ. Το ελληνικό Δημόσιο αμφισβητεί την έκταση που προσπαθεί να αποχαρακτηρίσει η Εκκλησία, ωστόσο οι νομικές ασάφειες είναι πολλές και η υπόθεση ακόμη εκκρεμεί. Στο πλευρό της Εκκλησίας βρίσκονται και ιδιώτες, οι οποίοι διαθέτουν συμβόλαια που αναφέρουν αγορά αγροτεμαχίου στην επίμαχη περιοχή. Οι διεκδικητές των εκτάσεων στην Πάρνηθα «πατούν» σε νομικές διαδικασίες που εφαρμόστηκαν για τον αποχαρακτηρισμό γης κατά την κατασκευή του Ολυμπιακού Χωριού, όπως επισημαίνουν οι Οικολόγοι Πράσινοι, οι οποίοι δηλώνουν ότι βρίσκονται σε εγρήγορση ώστε να αποτρέψουν κάθε προσπάθεια οικοδόμησης στις καμένες περιοχές «από όπου κι αν προέρχεται, είτε πρόκειται για την Εκκλησία είτε για το Καζίνο είτε για οικοδομικούς συνεταιρισμούς».

Το γκολφ της Μονής Τοπλού

Οι «μπίζνες» στο Κάβο Σίδερο της Σητείας για την τουριστική επένδυση που θα… κάνει αγνώριστη την κρητική γη έχουν τις ευλογίες της Εκκλησίας, βοηθούντος του κυβερνητικού οράματος για την Ελλάδα των… γκολφ. Στο ανατολικότερο άκρο της Κρήτης η βρετανική Minoan Group Plc. θα εκμεταλλεύεται για 80 χρόνια 25.000 στρέμματα της Μονής Τοπλού και του Ιδρύματός της «Παναγία Ακρωτηριανή». Τα μεγαλεπήβολα σχέδια προβλέπουν δημιουργία 7.000 κλινών, διασκορπισμένων σε έξι τουριστικά χωριά με την υποδομή υποστήριξής τους εντός έκτασης 250 στρεμμάτων, με τρία γήπεδα γκολφ, γήπεδα άλλων αθλημάτων και συνεδριακό κέντρο. Εντονες είναι οι αντιδράσεις των οικολογικών οργανώσεων για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, αλλά και για το εφικτό της επένδυσης. Η υπόθεση της τουριστικής επένδυσης της μοναστηριακής περιουσίας στη Σητεία, στον Δήμο Ιτάνου, ξεκινά πριν από 15 χρόνια, όταν το Ιδρυμα «ΠαναγίαΑκρωτηριανή» δημιουργήθηκε από τη Μονή Τοπλού για να διαχειριστεί την έκταση. Η Εκκλησία σε μια περιοχή φυσικού κάλους και ευαίσθητου οικοσυστήματος, επέλεξε επιχειρηματικές λύσεις για την αξιοποίηση της έκτασης…

Τα σχέδια για τις Νήες Μαγνησίας

Στις Νήες της Μαγνησίας ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος έχει μεγαλεπήβολα σχέδια για… αξιοποίηση μιας παρθένας περιοχής. Στην Περιφέρεια Θεσσαλίας έχουν κατατεθεί αιτήσεις από τις δύο εταιρείες Golfing Developments SA και Xscape Ltd. για την κατασκευή δύο ξενοδοχειακών μονάδων δυναμικότητας 999 κλινών εκάστη, στην περιοχή Νήες του Δήμου Σούρπης.Ηδη έχει δοθεί προέγκριση χωροθέτησης για τη μία μονάδα και αναμένεται σύντομα και η προέγκριση για τη δεύτερη. Οι οικολογικές οργανώσεις της περιοχής Μαγνησίας και άλλοι τοπικοί φορείς έχουν εκφράσει την έντονη αντίθεσή τους στις προθέσεις της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος να πουλήσει και να ενοικιάσει, «με αδιαφανείς διαδικασίες, έκταση 2.500 στρεμμάτων στιςΝήες για την κατασκευή τουριστικών εγκαταστάσεων και γηπέδου γκολφ». Οι επιπτώσεις από την κατασκευή γηπέδων γκολφ, ιδιαίτερα στις άνυδρες περιοχές της Μεσογείου, είναι τεράστιες, καθώς το γκαζόν απαιτεί τεράστιες ποσότητες νερού για τη συντήρησή του. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF Ελλάς) ένα γήπεδο γκολφ σε ημιξερικές περιοχές καταναλώνει κάθε ημέρα όσο νερό χρειάζεται μια πόλη 12.000 κατοίκων! Είναι πλέον επιστημονικά διαπιστωμένο ότι τα γήπεδα γκολφ όχι μόνο δεν αποτελούν ήπιες παρεμβάσεις στο περιβάλλον, αλλά αντίθετα επιφέρουν δυσμενέστατες επιπτώσεις στο περιβάλλον της περιοχής εγκατάστασής τους. Επιπλέον, ύστερα από χρόνια χρήσης το έδαφος χάνει την παραγωγική του ικανότητα και αποκλείεται να επανακάμψει αν το γήπεδο πάψει να λειτουργεί, ενώ η καταστροφή ή η υποβάθμιση της φυσικής εδαφοκάλυψης επιταχύνει τη διαβρωτική επίδραση φυσικών φαινομένων (κατακρημνίσεις, αιολική διάβρωση κ.ά.) και μειώνει την απορροφητικότητα του εδάφους σε νερό, και συνεπώς την τροφοδοσία των υπόγειων υδροφορέων. Πάντως σε συνάντηση των οικολογικών οργανώσεων ο κ. Ιγνάτιος δήλωσε ότι υπάρχει απόφαση και ανάγκη αξιοποίησης της έκτασης που κατέχει η Μητρόπολη στις Νήες. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα επιτρέψει την κατασκευή γηπέδου γκολφ και το θέμα το εξετάζει προσεκτικά και πολύπλευρα, με γνώμονα τις ανάγκες της Εκκλησίας και την προστασία του περιβάλλοντος.

Αγιορείτικες επενδύσεις στη Σκύρο

Η Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Ορους ανοίγει τον δρόμο για την κατασκευή του μεγαλύτερου ίσως αιολικού πάρκου της Ευρώπης. Πού; Στη μικρή Σκύρο. Σε έκταση 40.000 στρεμμάτων (φωτογραφία) στα νότια του νησιού η μονή έχει προχωρήσει στο επιχειρηματικό σχέδιο αξιοποίησης της έκτασής της με την εγκατάσταση 111 ανεμογεννητριών, των 3 MW η καθεμία, οι οποίες θα παράγουν το 15% της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές που έχει τεθεί ως στόχος από τη χώρα μας στο πλαίσιο των δεσμεύσεών της προς την Ευρωπαϊκή Ενωση. Την υλοποίηση έχει αναλάβει η κοινοπραξία Αιολική Νοτίου Σκύρου ΑΕ στην οποία η αθωνική μονή συμμετέχει με 95%. Οι κάτοικοι, αλλά και οι τοπικοί φορείς θεωρούν ότι το έργο είναι εξωφρενικά μεγάλο για την κλίμακα του νησιού και ανησυχούν για τις επιπτώσεις στην κτηνοτροφία, στη μελισσοκομεία, καθώς και στην προστατευόμενη περιοχή του και στη βιοποικιλότητά της. Επιπλέον για την κατασκευή των εγκαταστάσεων θα απαιτηθούν μεγάλης έκτασης έργα οδοποιίας. Βεβαίως από την πλευρά των νομικών εκπροσώπων της μονής προτάσσεται ότι η αξιοποίηση της περιουσίας της έγινε σε μια επένδυση φιλική προς το περιβάλλον, απορρίπτοντας προτάσεις για βαριές επενδύσεις.

Σύνοδος σε… δάσος

Τα σχέδια της Εκκλησίας για κατασκευή Συνοδικού Μεγάρου (στη φωτογραφία το παλιό) πηγαινοέρχονται εδώ και καιρό με εντοπισμένο σημείο για την ανέγερσή του τα στρέμματα δασικής γης στην περιοχή του Καρέα. Επειδή όμως οι αντιδράσεις των κατοίκων είναι συνεχείς και οι κινητοποιήσεις τους δυναμικές, υπάρχουν και εναλλακτικά σχέδια για την κατασκευή του, όπως σε έκταση στα όρια Παπάγου – Χολαργού, η οποία όμως προστατεύεται από τη δασική νομοθεσία. Οπως επισημαίνεται σε κείμενο για τη σωτηρία του Υμηττού που υπογράφεται από 22 οικολογικές οργανώσεις και τοπικούς φορείς από δέκα δήμους της Νοτιοανατολικής Αθήνας «η Εκκλησία της Ελλάδος εξακολουθεί να επεξεργάζεται τα σχέδιά της για την κατασκευή στον Υμηττό στην περιοχή του Καρέα ή στην περιοχή της Αγ. Ελεούσας του λεγόμενου Συνοδικού Κέντρου συνολικής δομημένης επιφάνειας 67.000 τ.μ.».

Κάτοικοι εναντίον… αγίου

Η Μητρόπολη Καισαριανής, Βύρωνα και Υμηττού έχει απέναντί της κατοίκους και φορείς της ευρύτερης περιοχής οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχείς κινητοποιήσεις για να αποτρέψουν την οικοδόμηση του περιβάλλοντος χώρου της Μονής του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου. Μάλιστα ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο της Καισαριανής ζητεί τη ματαίωση των έργων επέκτασης του μοναστηριού για το κτίσιμο 700-800 τ.μ. για πολιτιστικό κέντρο και άλλες εγκαταστάσεις. Η Μητρόπολη επιχείρησε δύο φορές να δημοπρατήσει το έργο αλλά εξαιτίας των κινητοποιήσεων των κατοίκων η διαδικασία της δημοπράτησης δεν προχώρησε. Πριν από λίγες ημέρες έγινε κατάληψη του χώρου στη Μονή του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου και ακολούθησε δενδροφύτευση, ενώ ο Δήμος Καισαριανής αποφάσισε να προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας ώστε να ματαιωθεί το έργο. Μάλιστα αποφάσισε να προχωρήσει τις διαδικασίες για να κηρυχθεί ο περιβάλλων χώρος της μονής αισθητικό δάσος.

«Θησαυρός» στο Γεροτσακούλι

Στην περιοχή Γεροτσακούλι Αγίου Ανδρέα στη Νέα Μάκρη Αττικής εδώ και περίπου 30 χρόνια η αξία της γης άρχισε να ανεβαίνει. Σύμφωνα με ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γ. Δραγασάκης η Εκκλησία της Ελλάδος «διεκδίκησε την έκταση, επικαλούμενη φιρμάνια από την εποχή της Τουρκοκρατίας και τα ιδιωτικά της αρχεία». Συγκεκριμένα η Μονή Πεντέλης (φωτογραφία) διεκδικεί έκταση περίπου 800 στρεμμάτων της οποίας έχει τη νομή, όχι όμως την κυριότητα. Είναι διακατεχόμενη έκταση, δηλαδή ανήκει στο Δημόσιο και διεκδικείται από την Εκκλησία. Μάλιστα το καλοκαίρι που πέρασε έγινε το εξωφρενικό: η μονή απέστειλε εξώδικη διαμαρτυρία προς την Υπηρεσία Αναδασώσεων και το Δασαρχείο Πεντέλης για την περιοχή Γεροτσακούλι στο Πεντελικόν Ορος επειδή το Δασαρχείο, θεωρώντας δημόσια τη συγκεκριμένη έκταση, προχώρησε στον καθαρισμό της. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στη μονή, η οποία διεκδικεί την κυριότητα. Επίσης, όπως αναφέρεται στην ερώτηση του κ. Δραγασάκη, η Μονή έχει ασκήσει αγωγές εναντίον κατοίκων της περιοχής, αναγκάζοντάς τους σε παραίτηση από τη διεκδίκηση των σπιτιών τους τα οποία βρίσκονται σε έκταση που διεκδικεί ή σε συμβιβασμό. «Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία θεωρεί ότι είναι κατ’ εξοχήν φιλανθρωπικός οργανισμός, διεκδικεί λυσσαλέα ιδιοκτησία της οποίας το ιδιοκτησιακό καθεστώς δεν είναι ξεκάθαρο» σημειώνει ο κ. Δραγασάκης.
Το ΒΗΜΑ, 30/09/2007

Επιστροφή

Βάζουν χέρι στο Ταμείο Κληρικών

Της ΝΤΟΡΑΣ ΝΤΑΪΛΙΑΝΑ

Μπορεί οι ιεροί πατέρες να διχάζονται σε θέματα που αφορούν την ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδας, σ’ ένα όμως συμφωνούν: Στην αύξηση των περιουσιακών στοιχείων των μητροπόλεων.
*Θύμα τους, αυτή τη φορά, οι κληρικοί και ο ασφαλιστικός τους φορέας ΤΠΟΕΚΕ (Ταμείο Προνοίας Ορθοδόξου Εφημεριακού Κλήρου Ελλάδος), ο οποίος μεταφέρεται στο Ταμείο των Δημοσίων Υπαλλήλων και γίνεται κλάδος του. Ενώ διατηρεί την οικονομική του αυτοτέλεια, αποστερείται τα περιουσιακά του στοιχεία (οικόπεδα και κτίρια), μερικά από τα οποία είναι οικονομικά «φιλέτα».
Χαριστική διάταξη
Αυτά προσφέρονται ως «προίκα» στις μητροπόλεις και την Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Φρόντισε επ’ αυτού ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, πείθοντας τον υπουργό Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας Β. Μαγγίνα να ψηφίσει τη σχετική ρύθμιση-τροπολογία στο νομοσχέδιο για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.
*Οι προτάσεις και οι διαμαρτυρίες του πανελληνίου συνδικαλιστικού οργάνου των κληρικών και του προέδρου του, θεολόγου Ευσ. Κολλά, προς τον υπουργό Απασχόλησης, έπεσαν στο κενό.
Η χαριστική διάταξη αποσπά από το ήδη προβληματικό ταμείο των κληρικών την κινητή και ακίνητη περιουσία του, αποτελούμενη από 280 περίπου ξωκλήσια και διαλυμένες μονές σε όλη την Ελλάδα, που αποτελούν νομοθετημένο πόρο του ταμείου (Νόμος 2200/40 και Νόμος 2084/92).
*Το φιλέτο, όμως, βρίσκεται κυρίως στην περιουσία και το παγκάρι 11 παρεκκλησίων της Αττικής και τριών της υπόλοιπης χώρας που τους είχαν απομείνει μετά και την «αρπαγή», πριν από λίγο καιρό, από τη Μονή Πετράκη, του προσοδοφόρου παρεκκλησίου Αγίου Νικολάου Ρηγίλλης. Πρόκειται για τα εξής παρεκκλήσια:
Του Αγίου Κοσμά, που περιβάλλεται από έκταση 4.500 στρεμμάτων και όπου, στο Ακρωτήρι, βρίσκονται δύο πολυτελή κέντρα διασκέδασης. Των Αγίου Γεωργίου Λυκαβηττού, Αγίου Ισιδώρου Λυκαβηττού, Αγίας Βαρβάρας Ψυχικού, Αγ. Δημητρίου Κυψέλης, Αγ. Δημητρίου Λουμβαδιάρη, Αγ. Θεοδώρων Κλαυθμώνος, Κοιμήσεως Θεοτόκου στην οδό Ρόμβης, Αγίας Κυριακής στην οδό Αθηνάς, Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Πεδίον του Αρεως, Παναγίας Ελεούσας στην Καλλιθέα, Μονής Τρυπητής στο Αίγιο, Αγίας Βαρβάρας στη Χαλκίδα, Ιεράς ΜονήςΦραγκαβίλα στην Αμαλιάδα.
Παρεκκλήσια με σημαντικά περιουσιακά στοιχεία…
*Ο κ. Κολλάς θεωρεί λογικό το ότι το κράτος πήρε τα δύο τρίτα περίπου της ακίνητης περιουσίας του ταμείου, όταν με τον νόμο 2084/92 ανέλαβε την μισθοδοσία και τον κλάδο σύνταξης των κληρικών.
*Σήμερα, μετά την ενοποίηση του ταμείου τους με εκείνο του Δημοσίου, προτείνει ωστόσο, ως… μέση λύση, να κρατήσουν οι μητροπόλεις τους ναούς και τον περίβολό τους, αλλά να μεταφερθεί η υπόλοιπη περιουσία στον Κλάδο Πρόνοιας για την κάλυψη του εφάπαξ των ασφαλισμένων.
*Η αρχιεπισκοπή, οι μητροπόλεις και κατ’ επέκταση ο υπουργός δεν συμβιβάζονται ούτε με την πρόταση να αναλάβουν τη διαχείριση του παγκαριού οι οικείες μητροπόλεις, αλλά να αποδίδουν ένα ποσοστό 10% των ετήσιων εσόδων τους στον ασφαλιστικό φορέα των κληρικών, ο οποίος θα διατηρήσει και την ακίνητη περιουσία του.
Το… παγκάρι
*Σημειώνεται ότι οι μητροπόλεις εισπράττουν ως εισφορά από τους ενοριακούς ναούς 7% επί του προϋπολογισμού τους και από τους μη ενοριακούς 6%, ενώ το ταμείο των κληρικών ενισχύεται με βάση τα πραγματοποιηθέντα έσοδα, αφού προηγουμένως αποδοθεί η εισφορά στις μητροπόλεις και πληρωθούν τα διάφορα έξοδα. Ο προϋπολογισμός καταρτίζεται από τους μητροπολίτες και τα μητροπολιτικά συμβούλια και εγκρίνεται από τους ίδιους. Αποτελεί, ωστόσο, κοινό μυστικό ότι όλοι οι ναοί έχουν κρυφό ταμείο και, παρά τις προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς, δεν δέχονται επόπτες και έλεγχο.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 04/11/2007

Επιστροφή

Με αφορμή την Ολυμπιάδα χαρίζουν στην εκκλησία τεράστιες εκτάσεις στην …Μακεδονία (8-12-2007),

 

Επιστροφή

Δος ημίν μισό δισ.!

Των ΓΙΩΡΓΟΥ Ι. ΔΗΜΗΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗ, ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

Χορός εκατομμυρίων στους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στα ιλιγγιώδη ύψη των 300-500 εκατ. ευρώ ανέρχονται τα ποσά που διεκδικεί από τους κοινοτικούς πόρους του Δ’ ΚΠΣ, ενώ παράλληλα αναμένεται αύξηση των εσόδων της σε όλους τους τομείς, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2008 που παρουσίασε στην Ιερά Σύνοδο ο διευθυντής των οικονομικών υπηρεσιών της Κ. Πυλαρινός.
**Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει το καλό κλίμα στις σχέσεις με την κυβέρνηση, είχε από διετίας δώσει ρητές εντολές στην ΣΥΜΕΑΝ, την αναπτυξιακή εταιρεία που συστήθηκε ειδικά γι’ αυτό το σκοπό, να προχωρήσει με ταχείς ρυθμούς στο σχεδιασμό των έργων που θα μπορούσαν να ενταχθούν στο Δ’ ΚΠΣ.

Πράγματι η αναπτυξιακή εταιρεία έδρασε ταχύτατα. Λίγους μόλις μήνες μετά την ανακοίνωση ότι η χώρα μας θα πάρει συνολικά 20 δισ. και πριν προλάβει καλά καλά το κράτος να σχεδιάσει σε ποιους τομείς θα απορροφήσει τους κοινοτικούς πόρους, η ΣΥΜΕΑΝ είχε καταρτίσει μελέτες και προγράμματα για τη χρηματοδότηση 250 έργων που αφορούν «τη διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς, την κατασκευή κοινωφελών έργων», αλλά ακόμη και την ανέγερση πολυτελών κατοικιών, σε ολόκληρη τη χώρα.
Το σχέδιο για τον Καρέα

Τα σημαντικότερα έργα που η Εκκλησία αναμένει να χρηματοδοτηθούν είναι:
* Το πολυσυζητημένο συνοδικό μέγαρο στον Καρέα, προϋπολογισμού 17,7 εκατ. ευρώ, που περιλαμβάνει βιβλιοθήκη της Εκκλησίας (προϋπολογισμού 6,5 εκατ. ευρώ), κέντρο διάδοσης-προβολής της πληροφόρησης της Εκκλησίας (επίσης 6,5 εκατ. ευρώ) και κέντρο πληροφορικής της Εκκλησίας (4,7 εκατ. ευρώ). Βέβαια η υλοποίηση της επένδυσης αυτής είναι πολύπλοκη, καθώς υπάρχουν αντιδράσεις από το ΥΠΕΧΩΔΕ αλλά και από το δήμο Βύρωνα. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, εάν η επένδυση «κολλήσει» η Εκκλησία θα χάσει τα συγκεκριμένα κονδύλια.

* Η ανέγερση πολιτιστικού κέντρου, τριών ορόφων, με δύο υπόγεια, κοντά στο ναό των Αγίων Αναργύρων στο Μαρούσι, προϋπολογισμού 3 εκατ. ευρώ.
* Εντυπωσιακά είναι επίσης τα ποσά που ζητεί η Εκκλησία για την αποκατάσταση ναών, όπως της Παναγίας στη Γαστούνη Ηλείας, προϋπολογισμού 3 εκατομμυρίων ευρώ.

* Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ακόμη τα σχέδια για ανέγερση διώροφης μονοκατοικίας για φιλοξενία υψηλών προσώπων στην περιοχή Σεντούκι στον Θεολόγο Φθιώτιδος, προϋπολογισμού 700.000 ευρώ, αλλά και η ανακαίνιση επταώροφου κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Λεωνιδίου 34, προϋπολογισμού 700.000 ευρώ.
* Για την κατασκευή 21 βρεφονηπιακών σταθμών σε ολόκληρη τη χώρα, η Εκκλησία ζητεί 7,6 εκατ. ευρώ. Για την ανάπτυξη υποδομών κέντρων κακοποιημένων γυναικών στην Αθήνα και το Σιδηρόκαστρο 7,5 εκατ. ευρώ. Για τον εκσυγχρονισμό 42 γηροκομείων 30,3 εκατ. ευρώ και για την αποπεράτωση κέντρων ατόμων με ειδικές ανάγκες σε όλη την Ελλάδα, ζητεί 10 εκατ. ευρώ.
**Ο διευθύνων σύμβουλος της Αναπτυξιακής Εταιρείας της Εκκλησίας, Κώστας Σκαρίπας, τόνισε στην «Κ.Ε.»: «Εχουμε πάνω από 10 έργα, συνολικού προϋπολογισμού 50 εκατ. ευρώ, έτοιμα προς δημοπράτηση εντός του 2008. Εχουμε δημιουργήσει έναν αξιόπιστο φορέα διαχείρισης των κονδυλίων και υποσχόμαστε ότι δεν θα χάσουμε ούτε ένα ευρώ».
**Αξιοσημείωτη όμως είναι η ταχύτητα που απορροφά κονδύλια η Εκκλησία της Ελλάδος, αφού μέσω της ΣΥΜΕΑΝ ήδη είχε εξασφαλίσει από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης 55 εκατ. ευρώ, με τα οποία χρηματοδοτούνται 14 έργα. Μέσα σε διάστημα λίγων μηνών τα έργα αυτά όχι μόνο έχουν δημοπρατηθεί, αλλά οι εργασίες ολοκληρώνονται το αργότερο στις αρχές του 2009.

Η ακίνητη περιουσία
Τα έργα αυτά είναι τα πρώτα που εντάσσονται στα κοινοτικά προγράμματα με χρηματοδότηση εξ ολοκλήρου από την Κοινότητα και το κράτος, σε ποσοστό 75% από κοινοτικούς πόρους και 25% από πόρους του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, όπως προβλέπει και η νομοθεσία για τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, όπως είναι η Εκκλησία.
Η Εκκλησία, δηλαδή, χωρίς να συνεισφέρει ούτε ένα ευρώ, θα αξιοποιήσει την, ούτως ή άλλως παραμελημένη, ιδιοκτησία της.
**Αύξηση των εσόδων από την ακίνητη περιουσία προβλέπεται και στον προϋπολογισμό της Εκκλησίας για το 2008. Γύρω στα 12 εκατ. ευρώ εκτιμάται ότι θα μπουν στα ταμεία της τον επόμενο χρόνο από την εκμετάλλευση κατοικιών, γραφείων, καταστημάτων, χώρων στάθμευσης κ.λπ. σε όλη την Ελλάδα.
Είναι φανερό ότι υπάρχει πλέον στροφή προς μια πιο προσοδοφόρα διαχείριση των ακινήτων, από τα οποία πολλά ήταν κλειστά τα τελευταία χρόνια, άλλα κατέρρεαν λόγω παλαιότητας και άλλα είχαν εκμισθωθεί με πολύ χαμηλά ενοίκια. Τώρα, σε αρκετά κτίρια -κυρίως σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη- αρχίζουν εργασίες ανακαίνισης ώστε να αυξηθεί η απόδοσή τους, ενώ προβλέπεται και η ανέγερση νέων οικοδομών σε προνομιακά οικόπεδα που διαθέτει η Εκκλησία.
Αυξημένες αναμένονται και οι αποδόσεις των μετοχών που κατέχει η Εκκλησία (Τράπεζα της Ελλάδος, Εθνική, Πειραιώς), αφού τα μερίσματα που θα εισπράξει το 2008 θα φθάσουν στα 6,3 εκατ. ευρώ.
**Στον τομέα των δαπανών του προϋπολογισμού, αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι για τον ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας θα διατεθούν τον επόμενο χρόνο 700.000 ευρώ, ενώ για τοΙντερνετ 150.000. Για τα έξοδα της αρχιγραμματείας υπολογίζονται 2,2 εκατομμύρια ευρώ , από 1,6 εκατ. που ήταν το 2007.
* Για την επιτροπή Διορθοδόξων Σχέσεων (ταξίδια, αποστολές στο εξωτερικό), υπολογίζεται το ποσό του 1,7 εκατ. ευρώ.
* Για την επιτροπή Δημοσίων Σχέσεων 213.850, ενώ για την αγορά… εγκολπίων, σταυρών, μεταλλίων και τη διοργάνωση δεξιώσεων εντός του 2008 υπολογίζεται να διατεθούν 135.000 ευρώ.
**Ωστόσο η «πολιτική» που επιδιώκει να εφαρμόσει πλέον η Εκκλησία είναι η εξεύρεση χορηγών που θα την απαλλάξουν από έξοδα διοργάνωσης συνεδρίων, ημερίδων κ.λπ.
Στα έκτακτα έξοδα περιλαμβάνονται και ποσά για τους πυρόπληκτους των νομών Ηλείας, Λακωνίας, Μεσσηνίας και Εύβοιας, που ανέρχονται σε 1 εκατ. ευρώ.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 09/12/2007

Επιστροφή

Πολυώροφα κτίρια και ξενοδοχεία σε ακριβές περιοχές

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 10 πολυώροφα κτίρια – που στεγάζουν κυρίως γραφεία- διαθέτει η Εκκλησία. Το κτίριο-βιτρίνα της ακίνητης περιουσίας της είναι πλέον- αφού το κτίριο στη Μητροπόλεως είναι κενό- το οκταώροφο έκτασης 2.700 τ.μ. που στεγάζει το υπουργείο Εσωτερικών στην Πλατεία Κλαυθμώνος (Σταδίου και Δραγατσανίου). Το ενοίκιο που πληρώνει το υπουργείο είναι 456.000 ευρώ τον χρόνο- 38.000 ευρώ τον μήνα.
Στο εξαώροφο κτίριο της Εκκλησίας στην οδό Μιμνέρμου 6-8 στεγάζονται οι υπηρεσίες του Αστυνομικού Τμήματος Συντάγματος. Εξαώροφο κτίριο έχει στην οδό Αθηνάς 30 δίπλα στο εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής, οκταώροφο στην οδό Ακαδημίας 95, στην Πλατεία Κάνιγγος, με γραφεία και καταστήματα, οκταώροφο στην Πατησίων 60, καθώς και στη γωνία Βασ. Σοφίας και Βεντήρη 1 πίσω από το «Χίλτον».
Στο παρελθόν, όπως είχε διαπιστωθεί έπειτα από ελέγχους, πολλά από τα ακίνητα ενοικιάζονταν με όρους χαριστικούς. Μιλώντας πάντως στα «ΝΕΑ» ο σύμβουλος ακινήτων κ. ΝίκοςΓιαννουλέλης τόνισε ότι οι τιμές ενοικίου τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα δύο μεγάλα κτίρια- το υπουργείο Εσωτερικών και το πρώην Παιδείας- κρίνονται κανονικές με το δεδομένο της μακροχρόνιας σύμβασης.
Ιδιοκτησίας της Εκκλησίας είναι και το ξενοδοχείο «Ηλέκτρα» στον πεζόδρομο της Ερμού- ο πλέον εμπορικός και ακριβός δρόμος της Αθήνας- του οποίου τη μίσθωση (1 εκατ. ευρώ τον χρόνο) αποφάσισε το 1964. Στον ίδιο δρόμο διαθέτει και καταστήματα.
Για παράδειγμα σε πάροδο της Ερμού στην οδό Κορνάρου, κατάστημα γραφικών τεχνών 40 τ.μ. καταβάλλει 400 ευρώ τον μήνα στη Σύνοδο. Επαγγελματίες που στεγάζονται σε κτίριο της Εκκλησίας επί της οδού Κάνιγγος τονίζουν στα «ΝΕΑ» ότι τα ενοίκια που πληρώνουν είναι καλά σε σύγκριση με άλλους ιδιοκτήτες. Για παράδειγμα, ένα δικηγορικό γραφείο 25 τ.μ. καταβάλλει κάθε μήνα 220 ευρώ στην Εκκλησία. Ωστόσο η μίσθωση είναι από το 1975.
Ακίνητα έχει όμως και σε άλλες ακριβές περιοχές της Αττικής, όπως στη Βουλιαγμένη. Σ΄ αυτήν ανήκει το εμπορικό κέντρο «Στάτους», ενώ ενοίκια παίρνει και από την εταιρεία Ιαματικά Λουτρά Α.Ε., την εταιρεία που έχει την ευθύνη λειτουργίας στη Λίμνη Βουλιαγμένης. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 πάντως, η Εκκλησία έπαιρνε ως ενοίκιο για τις εγκαταστάσεις περίπου 3.000 ευρώ τον μήνα με όρους μίσθωσης 30 ετών.

Και 1.300.000 στρέμματα

Θολό είναι το τοπίο σε ό,τι αφορά τις εκτάσεις που ανήκουν στην Εκκλησία. Κι αυτό διότι έως σήμερα δεν έχει γίνει πλήρης καταγραφή της ακίνητης περιουσίας της. Τα στοιχεία προέρχονται από εκτιμήσεις και στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Σύμφωνα με αυτά, η έκταση της εκκλησιαστικής περιουσίας φτάνει τα 1.300.000 στρέμματα. Από αυτά 732.000 είναι βοσκότοποι, 367.000 δασικές εκτάσεις και 189.000 γεωργικές. Ωστόσο περίπου 400.000 στρέμματα χαρακτηρίζονται ως «διακατεχόμενα», αφού γι΄ αυτές τις εκτάσεις δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας.

ΤΑ ΝΕΑ 11-3-08

Επιστροφή

Ευλόγησον τις μπίζνες

Το πράσινο φως άναψε ο υπουργός Οικονομικών σε κονδύλια που ζητάει η Εκκλησία απ’ το Δ’ ΚΠΣ

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

Την «ευλογία» του έδωσε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης στον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να προχωρήσει στην υλοποίηση των έργων της Εκκλησίας που θα ενταχθούν στα κοινοτικά κονδύλια (ΕΣΠΑ).

Η Εκκλησία εδώ και χρόνια έχει ζητήσει κονδύλια που ξεπερνούν τα 300 εκατ. ευρώ, για να προχωρήσει σε κοινωφελή έργα αλλά και στη δημιουργία υποδομών ανάδειξης της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς των μητροπόλεων.
**Η Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης και Υποστήριξης Επιχειρήσεων και Χρηματοδοτικών Μελετών (ΣΥΜΕΑΝ) έχει αλλάξει πρόσωπο και στελέχη. Ο νέος τίτλος της θα είναι Αναπτυξιακός Οργανισμός της Εκκλησίας και μαζί με τις άλλες οργανώσεις όπως είναι η γνωστή «Αλληλεγγύη», εντάσσεται πλέον κάτω από την ομπρέλα της Κεντρικής Υπηρεσίας των Οικονομικών της Εκκλησίας.
Στόχος να ελέγχονται καλύτερα τα οικονομικά τους, αλλά και να μη δημιουργούνται «καπετανάτα» μέσα στους κόλπους της Ιεραρχίας.
**Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι οι οικονομικές «τρύπες» τόσο στην «Αλληλεγγύη» όσο και στη ΣΥΜΕΑΝ, που πρέπει να καλυφθούν για να προχωρήσουν το έργο τους. Δεν αποκλείεται πάντως να κληθεί να «βοηθήσει» η πολιτεία να κλείσουν τα ανοίγματα, και να αποδοθούν «καθαρές» στα χέρια των νέων διαχειριστών τους.
Αλλωστε η κυβέρνηση «χρωστά» στον Ιερώνυμο, τον οποίο μπορεί να μη στήριξε στις αρχιεπισκοπικές εκλογές, την ξάφνιασε όμως ευχάριστα με τους χειρισμούς του στα εθνικά θέματα αλλά και στο νόμο για την ελεύθερη συμβίωση.
Κυβερνητική βοήθεια
Γι’ αυτό και η οδηγία προς τον Γ. Αλογοσκούφη είναι να βοηθήσει τον Ιερώνυμο με κάθε τρόπο. Στη συνάντησή τους την προηγούμενη Πέμπτη του είπε ότι είναι στο χέρι των ιεραρχών να «ωριμάσουν» τα έργα που θέλουν για να γίνουν επιλέξιμα να αναγνωρισθούν και να χρηματοδοτηθούν.
**Στο παρελθόν είχαν εκπονηθεί αρκετά προγράμματα, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων είναι σε τέτοια κατάσταση, ώστε να θεωρείται ότι είναι από τα πρώτα που θα εγκριθούν.
Μεταξύ αυτών είναι η κατασκευή 21 βρεφονηπιακών σταθμών που προϋπολογίζεται περί τα 7 εκατ. ευρώ. Ο εκσυγχρονισμός 42 γηροκομείων, για τον οποίο απαιτούνται 30 εκατ. ευρώ και η αποπεράτωση κέντρων για άτομα με ειδικές ανάγκες, κόστους 10 εκατ. ευρώ.
**Ο Ιερώνυμος είναι γνωστός για το φιλανθρωπικό έργο του στη Μητρόπολη Θηβών. Η ίδια λογική της προώθησης κοινωφελών έργων τον διακρίνει και τώρα που είναι αρχιεπίσκοπος. Πρώτη του μέριμνα η φιλανθρωπία και όπως είπε στον επιβατήριο λόγο του, στόχος του είναι τα χρήματα της Εκκλησίας που προέρχονται από το λαό να επιστρέφουν στο λαό.
**Σ’ αυτό το πλαίσιο, εγκατέλειψε τα σχέδια του Χριστόδουλου για την ανέγερση του Συνοδικού Μεγάρου στον Καρέα και τα κονδύλια που προορίζονταν γι’ αυτό θα διατεθούν στη λειτουργία κέντρου απεξάρτησης.
Πάντως, άμεσα η Εκκλησία διεκδικεί 31 εκατ. ευρώ από το Δ’ Κοινοτικό Πλαίσιο και το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα ΕΣΠΑ, τα οποία άλλωστε είχαν συμφωνηθεί μεταξύ Χριστόδουλου και υπουργού Εθνικής Οικονομίας πριν από ένα χρόνο.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 31/08/2008

Επιστροφή

Το top-10 των χρυσών μοναστηριών

Οι μονές με τη μεγαλύτερη περιουσία στον ελλαδικό χώρο και η σκοτεινή πλευρά του «πόθεν έσχες»

ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ

ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ μπορούν να υπολογίσουν το μέγεθος της περιουσίας που διαθέτουν δεκάδες μονές σε ολόκληρη τη χώρα. Για ιστορικούς λόγους κάποιες κατάφεραν να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν ένα πολύ πλούσιο χαρτοφυλάκιο, με καταθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, δεκάδες ακίνητα, χιλιάδες στρέμματα γης και μετοχές. Αρχαιότερες ή νεότερες μονές γνώρισαν την απλόχερη γαλαντομία των βυζαντινών αυτοκρατόρων, ενώ άλλες πέτυχαν την έκδοση πατριαρχικών σιγιλίων και σουλτανικών φιρμανίων, επί των Οθωμανών, που τους παραχωρούσαν γη και ύδωρ. Σήμερα ορισμένες επαναφέρουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας ξεχασμένα βεράτια ή διατάγματα και διεκδικούν κολοσσιαίες εκτάσεις.

Σε αυτή την ιστορία υπάρχουν και σκοτεινές πλευρές. Η πρώτη είναι ότι, σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη, οι βυζαντινοί αυτοκράτορες ουδόλως σεβάστηκαν την περιουσία των μονών. Αντίθετα, χρησιμοποίησαν την Εκκλησία και τον μοναχισμό κατά το δοκούν, άλλοτε υφαρπάζοντας τις περιουσίες τους, όταν το δημόσιο ταμείο ήταν μείον, και άλλοτε ευνοώντας συγκεκριμένες μονές, προκειμένου να εξασφαλίσουν υποστήριξη και επιρροή. Στο Βυζάντιο το πολιτικό συμφέρον ήταν υπέρ πάντων και αξίζει να σημειωθεί ότι, στις όποιες παραχωρήσεις, η ψιλή κυριότητα παρέμενε στα αυτοκρατορικά χέρια.

Από την άλλη η άποψη που υποστηρίζει ότι οι Οθωμανοί σεβάστηκαν την περιουσία της Εκκλησίας, χωρίς να είναι ψευδής, «σηκώνει» πολλές ερμηνείες, καθώς αν στις μέρες μας «το νόμιμο είναι ηθικό», στην Υψηλή Πύλη το νόμιμο ήταν μάλλον σχετικό. Στην Οθωμανική περίοδο οι σουλτάνοι προχώρησαν σε μεγάλες κατασχέσεις και εκποιήσεις της μοναστηριακής περιουσίας και οι σύγχρονοι ιστορικοί ανακαλύπτουν όλο και συχνότερα ότι τα ίδια μετόχια άλλαζαν γεωγραφική θέση από αιώνα σε αιώνα και επισημαίνουν ότι η ρευστότητα της νομοθεσίας και της οθωμανικής διοίκησης ώθησε τους καλόγερους να μάθουν από νωρίς τους αμείλικτους κανόνες του real estate. Αυτό συνέβη και για έναν άλλον λόγο, ακόμη πιο πρακτικό. Χιλιάδες χριστιανοί, φοβούμενοι ότι ανά πάσα στιγμή η περιουσία τους θα μπορούσε να δημευθεί από κάποιον φιλόδοξο πασά, τη μετέγγραφαν εικονικά στην Εκκλησία και την εκμεταλλεύονταν μέσω αυτής. Ετσιπολλοί κατάφεραν να προστατέψουν τις περιουσίες τους, αν και αιώνες αργότερα εκ των πραγμάτων οι μονές τις καρπώθηκαν. Το τρίτο σκοτεινό σημείο είναι η αξιοπιστία των χρυσόβουλλων που επικαλούνται πολλές μονές στα δικαστήρια. Αυτό που πολλοί ιστορικοί και αρχειονόμοι αναφέρουν είναι ότι, λόγω της τακτικότατης ενασχόλησης των καλογέρων με την αντιγραφή βιβλίων, πολλοί φρόντισαν να παραχαράξουν αντίγραφα αυτοκρατορικών αποφάσεων.

Ενας άλλος παράγοντας που διογκώνει τη μοναστηριακή περιουσία είναι ο κανόνας που θέλει τους μοναχούς να είναι ακτήμονες, κάτι που σημαίνει ότι χαρίζουν την περιουσία τους στη μονή όπου ζουν, ενώ δεν πρέπει να λησμονούμε τις εκατοντάδες δωρεές ανά την επικράτεια

Τέλος, ένα ακόμη χαρακτηριστικό που δυσκολεύει τη χαρτογράφηση της περιουσίας των μονών, εν προκειμένω του Αγίου Ορους, είναι ότι λόγω αυτοδιοικήτου η μοναστηριακή περιουσία παραμένει επτασφράγιστο μυστικό του ηγουμένου και του οικονόμου της μονής. Ελλείψει διαφάνειας μόνο αν φτάσει μία υπόθεση στη Δικαιοσύνη ή κινητοποιηθούν οι τοπικές κοινωνίες με αφορμή μια ακραία επενδυτική κίνηση ή διεκδίκηση εκ μέρους των μονών ρίχνεται λίγο φως στην αχλύ του περιουσιακού μυστηρίου

Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας

Η Μονή Μεγίστης Λαύρας είναι η πρώτη τη τάξει στην Αθωνική Πολιτεία. Οταν ιδρύθηκε από τον Αγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, κληροδοτήθηκε από τον Νικηφόρο Φωκά με το ένα τρίτο της Σκύρου (40.000 στρέμματα). Μία χιλιετία αργότερα η μονή δρομολογεί στον Νότο του νησιού την κατασκευή του δεύτερου μεγαλύτερου αιολικού πάρκου στην Ευρώπη. Πριν από λίγα χρόνια η μονή εκποίησε ένα κομμάτι γης που κατείχε στο νησί, το οποίο αγόρασε το υπουργείο Αμυνας αντί 12 εκατ. ευρώ για τις ανάγκες της Πολεμικής Αεροπορίας.

Η Μεγίστη Λαύρα ελέγχει από τον 10ο αιώνα και την Κυρά Παναγιά, το μεγαλύτερο από τα «ερημονήσια» των Βορείων Σποράδων. Πρόκειται για μία προστατευόμενη περιοχή μοναδικού φυσικού και αρχαιολογικού πλούτου, η οποία όμως έχει ήδη υποστεί τις πρώτες εργολαβικές επεμβάσεις. Ακόμη, στην Κυρά Παναγιά η μονή μισθώνει περίπου 2.500 ερίφια σε χωρικούς, για τα οποία λαμβάνει και επιδοτήσεις.
Το μεγαλύτερο μετόχι της Αγίας Λαύρας, αυτό του Μυλοποτάμου, βρίσκεται εντός του Αθωνα, παράγει κρασί και προσθέτει έσοδα στην περιουσία της μονής. Αλλο ένα μετόχι υπάρχει εκτός του Αγίου Ορους και είναι η Μονή της Αγίας Τριάδας της Ανω Γατζέας στη Μαγνησία. Ακόμη, σύμφωνα με τη μοναδική επίσημη καταγραφή του υπουργείου Γεωργίας (1984), η μονή κατέχει 7.000 στρέμματα στη Χαλκιδική και άλλα 400 στη Σκόπελο. Επίσης η μονή διεκδικεί 10.000 στρέμματα γης στη Χαλκιδική, ενώ πρόσφατα προχώρησε σε εκποίηση επτά ακινήτων της στην Αττική, συνολικής αξίας 450.000 ευρώ. Ολα τα ακίνητα ήταν κληρονομιές μοναχών που έζησαν στη Μεγίστη Λαύρα. Θεωρείται από όλους η πλέον ευκατάστατη μονή

Ιερά Μονή Βατοπαιδίου

Το Βατοπαίδι, η δεύτερη τη τάξει μονή του Αγίου Ορους, αποτελεί εδώ και τρεις εβδομάδες την «πέτρα του σκανδάλου» της επικαιρότητας. Με ενεργό δραστηριότητα στα κτηματομεσιτικά και εμφανή πολιτική υποστήριξη κατάφερε να καλύψει σε μεγάλο βαθμό το περιουσιακό χάσμα που τη χωρίζει από τον «αιώνιο αντίπαλό» της, την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά το τελευταίο διάστημα, η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου έχει στην ιδιοκτησία της καταθέσεις που προσεγγίζουν τα 70 εκατ. ευρώ, χιλιάδες στρέμματα-«φιλέτα» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και σημαντικές εκτάσεις στην Πέλλα. Ακόμη η μονή διαθέτει μεζονέτες στη Θεσσαλονίκη, κτίρια στη λεωφόρο Κηφισιάς και κατοικίες σε πολλά γεωγραφικά διαμερίσματα. ΤοΒατοπαίδι έχει επίσης στην κυριότητά του 4.000  στρέμματα στη Χαλκιδική, ενώ στην Ουρανούπολη έχει δρομολογήσει, μέσω ενός δυναμικού business plan, την κατασκευή ενός ομοιώματος της μονής. Πληροφορίες αναφέρουν ότι το 2001 εκποίησε ένα ακίνητο στα βόρεια προάστια λαμβάνοντας 7,5 εκατ. ευρώ, ενώ σήμερα διεκδικεί χιλιάδες στρέμματα σε Ξάνθη και Ροδόπη. Τέλος, όπως έγινε γνωστό, στα τέλη του 2007 πούλησε ακίνητα και καταστήματα που διέθετε στη Θεσσαλονίκη, συνολικής αντικειμενικής αξίας 500.000 ευρώ

Ιερά Μονή Διονυσίου

ΠΕΜΠΤΗ τη τάξει αγιορείτικη μονή, διαθέτει σημαντική περιουσία από παρεκκλήσια και μετόχια, ενώ στις προθήκες της φυλάσσει μοναδικά κειμήλια. Την τελευταία περίοδο προκάλεσε αρνητικές εντυπώσεις καθώς διεκδικεί από τη Νομαρχία Χαλκιδικής και τον Δήμο Ορμύλιας δεκάδες στρέμματα, σε περιοχή όπου στεγάζεται εδώ και δεκαετίες κατασκήνωση για ανάπηρα παιδιά. Από τη δεκαετία του 1930 η μονή διεκδικεί στη Χαλκιδική 15.000 στρέμματα«φιλέτα» και ο Αρειος Πάγος της αναγνώρισε την κυριότητα στα μισά. Τα άλλα μισά βρίσκονται υπό διεκδίκηση. Ακόμη, σύμφωνα με το υπουργείο Γεωργίας, έχει στην κυριότητά της 18.000 στρέμματα στη Χαλκιδική

Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ ο Αλέξιος Β Δ Κομνηνός χάρισε στη μονή το σύνολο του νησιού. Στους αιώνες που πέρασαν η μονή απέκτησε μετόχια σε ολόκληρο το Αιγαίο, ενώ βρέθηκε με περιουσία και στη Μικρά Ασία. Τα περισσότερα από αυτά εκμισθώνονταν σε τρίτους και το μοναστήρι εισέπραττε σημαντικά ποσά. Στις μέρες μας η μονή διαθέτει δεκάδες σκήτες και ιερά καθίσματα, καθώς και 13 μετόχια, διάσπαρτα στο Αιγαίο. Μέσα από τα μετόχια της έχει στην κυριότητά της μία σημαντική περιουσία, την οποία ουδείς, πλην ελαχίστων, μπορεί να υπολογίσει. Είναι ενδεικτικό ότι μόνο στη Σάμο έχει στην κυριότητά της 18.000 στρέμματα γης. Συν τοις άλλοις η μονή διαθέτει ακόμη και σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι του νότιου τμήματος της Πάτμου. Η μονή απασχόλησε την κοινή γνώμη πριν από λίγα χρόνια με το σκάνδαλο που αφορούσε ένα δίκτυο εκμετάλλευσης της περιουσίας της από μοναχούς. Ακόμη, στο πλαίσιο των διεκδικήσεών του, το μοναστήρι πρόσφατα ενεπλάκη σε δικαστική διένεξη (από κοινού με τον δήμο και την ΚΥΔ) για την κυριότητα του ακριτικού νησιού Αρκοί.

Μονή Ιβήρων

Η ΜΟΝΗ Ιβήρων, τρίτη τη τάξει στο Αγιον Ορος, αν και πανίσχυρη, ήταν επί δεκαετίες αφοσιωμένη στο πνευματικό της έργο και στη συντήρηση των χιλιάδων μνημείων που υπάρχουν στις προθήκες της. Ολα αυτά ως τη στιγμή που διεκδίκησε με κάθε επισημότητα την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας! Οι ιβηρίτες μοναχοί γνώριζαν ότι είχαν τόσο τις νομικές όσο και τις ιστορικές προϋποθέσεις για να καταστούν μέτοχοι της «ψυχής» της ακριβότερης πόλης του πλανήτη. Τελικά, όπως έγινε γνωστό, η ρωσική κυβέρνηση διαπραγματεύεται την παραχώρηση ενός ιστορικού παρεκκλησίου πλησίον της πλατείας, το οποίο τους ανήκε κατά την προσοβιετική περίοδο. Ακόμη, η Μονή έχει στην ιδιοκτησία της 7.000 στρέμματα γης στη Χαλκιδική και άλλα 2.000 στονΕβρο

Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη

Μία από τις ιστορικότερες μονές της Αθήνας, η Μονή Πετράκη θεωρείται πάμπλουτη εδώ και πολλούς αιώνες. Ριζάρειος, ΝΙΜΤΣ, Ακαδημία Αθηνών, Αιγινήτειο, Πολυτεχνείο, Μαράσλειος, Ευαγγελισμός, Αρεταίειο, Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, Σχολή Χωροφυλακής, Νοσοκομείο Συγγρού, Λαϊκό, Σωτηρία, Ασκληπιείο, Γεννάδιος Βιβλιοθήκη είναι μόνο λίγα από τα κτίρια που χτίστηκαν σε εκτάσεις που δώρισε η μονή στο κράτος σε βάθος ενός αιώνα. Σήμερα η μονή είναι μέτοχος της Εθνικής Τράπεζας, έχει στην ιδιοκτησία της κτήματα στην Πεντέλη, στον Υμηττό και στην Πάρνηθα και συμμετέχει σε αναπτυξιακή εταιρεία της Εκκλησίας. Αν και είναι χαρακτηρισμένη ως εθνικός ευεργέτης, το 1997, μαζί με άλλες επτά μονές, προσέφυγε κατά του Δημοσίου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για αρπαγή περιουσίας, μία υπόθεση που έκλεισε τελικά με συμβιβασμό

Ιερά Μονή Ξενοφώντος

Αν και βρίσκεται στη 16η θέση των μονών του Αθωνα, η Μονή Ξενοφώντος διαθέτει μετόχια και εκτάσεις στη Σκόπελο, στη Χαλκιδική, στις Σέρρες και στην Αττική. Επίσης διεκδικεί από τους Χαλκιδικιώτες 53.000 στρέμματα γης, βασιζόμενη σε χρυσόβουλλα.

Ιερά Μονή Πεντέλης

ΙΔΡΥΘΗΚΕ τον 16ο αιώνα και κατέστη σταδιακά μία από τις πλουσιότερες της παλαιάς Ελλάδας. Και αυτή συμμετέχει σε αναπτυξιακή εταιρεία της Εκκλησίας και διαθέτει μεγάλη ακίνητη περιουσία, καθώς και μετοχές της Εθνικής Τράπεζας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη Μονή Πετράκη, η Μονή Πεντέλης έχει βεβαρημένο παρελθόν στα κτηματομεσιτικά. Εχοντας στην ιδιοκτησία της τεράστιες εκτάσεις στους πρόποδες της Πεντέλης, πούλησε τμηματικά εκατοντάδες στρέμματα σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς, αφήνοντας όμως αναπάντητα ερωτήματα για το πώς απέκτησε αυτή τη γη. Επιπλέον με χρυσόβουλλα διεκδικεί από το Δημόσιο αλλά και από κατοίκους της περιοχής περισσότερα από 50.000 στρέμματα. Της έχει επιβληθεί πρόστιμο ενός εκατομμυρίου ευρώ από τη Νομαρχία για αυθαίρετα, ενώ όταν κάηκε η Πεντέλη ζήτησε, από κοινού με τον συνεταιρισμό των αξιωματικών, να μην καθαριστούν και αναδασωθούν τα καμένα που διεκδικούσε. Τέλος διαθέτει ακίνητο 1.133 τ.μ. στην οδό Ευριπίδου

Ιερά Μονή Ξηροποτάμου

Η όγδοη τη τάξει αγιορείτικη μονή διαθέτει μακρά ιστορία καθώς είναι μία από τις παλαιότερες της Αθωνικής Πολιτείας. Οπως έχει γίνει γνωστό η μονή έχει στην ιδιοκτησία της σχεδόν 40.000 στρέμματα στη Σάρτη, ακίνητο 3.500 τ.μ. στην εθνική οδό Αθηνών- Λαμίας και κατάστημα 400 τ.μ. στην οδό Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη. Ακόμη έχει πουλήσει περισσότερα από 32.000 στρέμματα σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς, ενώ διεκδικεί χιλιάδες στρέμματα δάσους στη Βόρεια Σιθωνία

Μονή Τοπλού

Το ιστορικό μοναστήρι συγκέντρωσε την προσοχή της κοινής γνώμης πριν από μία δεκαετία όταν εξήγγειλε τη δημιουργία μιας… πόλης δίπλα στο Βάι, στη Σητεία της Κρήτης. Σε μία περιοχή που τοπικοί παράγοντες χαρακτηρίζουν «το καλύτερο οικόπεδο της Μεσογείου», η μονή συνήψε συμφωνία με μία βρετανική εταιρεία για την κατασκευή πέντε τουριστικών χωριών με εμπορικά, εκθεσιακά και συνεδριακά κέντρα, καθώς και πέντε γηπέδων γκολφ σε έκταση 26.000 στρεμμάτων που της ανήκουν. Το Δημόσιο παρενέβη και διεκδίκησε 10.000 στρέμματα. Η υπόθεση απασχόλησε τη Δικαιοσύνη πολύ καιρό. Αν και στην αρχή ασκήθηκαν ποινικές διώξεις, στο τέλος… δεν άνοιξε ρουθούνι. Η επένδυση, ύψους 1,2 δισ. ευρώ(!), εξελίσσεται κανονικά και όταν ολοκληρωθεί θα κάνει τη μονή μία από τις πλουσιότερες της Μεσογείου

http://www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080921&nid=9868333&sn=&spid=

Επιστροφή

Αυτοδικαίως άδικες οι ανταλλαγές, Του Μ. Σταθόπουλου

Δάση, λιβάδια, δασικές εκτάσεις και ακίνητα διαθέτουν σε όλον τον ελλαδικό χώρο οι 81 μητροπόλεις που υπάγονται στην Εκκλησία της Ελλάδος, η κεντρική της οικονομική υπηρεσία της Ιεράς Συνόδου, καθώς και δεκάδες μονές. Ανάλογη περιουσία διαθέτουν όλα τα μοναστήρια του Αγίου Ορους, οι μητροπόλεις και οι μονές της Δωδεκανήσου και της Κρήτης που υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Εντυπωσιακές χαρακτηρίζονται οι περιουσίες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, το οποίο αποτελεί τον μεγαλύτερο γαιοκτήμονα μετά το κράτος του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ και στην ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Γεωργίας της δεκαετίας του 1980, οι εκτάσεις που αναγνωρίζεται ότι ανήκουν στην Εκκλησία ανέρχονται σε 432.880 στρέμματα. Από αυτά, οι 276.880 είναι δάση, 69.550 δασικές εκτάσεις και 86.459 χορτολιβαδικές εκτάσεις. Σε πολλές περιπτώσεις η Εκκλησία προσπαθεί μέσα από το κτηματολόγιο να κατοχυρώσει μέρος της περιουσίας της η οποία αμφισβητείται ή έχει καταπατηθεί.

Σε 50 νομούς της χώρας υπάρχουν εκτάσεις της Εκκλησίας που περιλαμβάνουν δάση, λιβάδια, οικόπεδα και ακίνητα. Η φορολόγηση στην οποία υποβάλλεται η Εκκλησία για την ακίνητη περιουσία της χαρακτηρίζεται ελάχιστη. Οπως επισημαίνουν οικονομολόγοι, για το έτος 2007 η κεντρική οικονομική υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος κατέβαλε τον ειδικό φόρο που απαιτείται, ύψους 700.000 ευρώ. Αντίστοιχο ειδικό φόρο, επισημαίνουν οι ίδιοι, κατέβαλαν και οι μητροπόλεις που διαθέτουν ακίνητα

1Μοναχικός βίος και επιχειρηματική δραστηριότητα είναι ασφαλώς έννοιες ασυμβίβαστες. Το κυνήγι πλούτου και μέσω αυτού εξουσίας βρίσκεται σε οξεία αντίθεση προς τον ασκητισμό και την εγκράτεια που πρέπει να διέπει τη ζωή ενός μοναχού. Οι Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας διδάσκουν ότι ο μοναχισμός είναι «η αρετή της πτωχείας και της ταπεινοφροσύνης» και τα μοναστήρια είναι (πρέπει να είναι) «σεμνεία χριστιανικών αρετών». Οι ίδιοι Πατέρες επέκριναν εκείνους τους μοναχούς που ήταν «γαιοχαρείς».

Το αν είναι σύμφωνες με τις παραπάνω ηθικές αρχές του μοναχισμού οι ανά την Ελλάδα κτηματικές συναλλαγές της Μονής Βατοπαιδίου μπορεί να το κρίνει κάθε εχέφρων πολίτης.

2Πέρα όμως από το ασύμβατο προς τον μοναχισμό, οι συναλλαγές της Μονής Βατοπαιδίου εγείρουν σοβαρά θέματα νομιμότητας. Η ανταλλαγή κτημάτων, με τη Μονή Βατοπαιδίου να καρπούται τα ανταλλασσόμενα ακίνητα του Δημοσίου που έχουν πολλαπλάσια αξία από εκείνα που η ίδια δίνει στο Δημόσιο, είναι, κατά τον αστικό κώδικα, εν όψει κυρίως της προφανούς υπερβολικής δυσαναλογίας των ανταλλασσόμενων κτημάτων, αυτοδικαίως άκυρη ως «αντίθετη στα χρηστά ήθη», πολύ περισσότερο αν υπάρχει και πρόθεση εκμετάλλευσης, οπότε έχει και το βαρύτερο στίγμα της αισχροκέρδειας, με παραπέρα συνέπεια η πράξη να γίνεται και ποινικώς κολάσιμη. Εύστοχοι επομένως είναι οι σχετικοί χαρακτηρισμοί αλλά και η όλη πρωτοβουλία του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (ο οποίος όμως δεν έπρεπε να απαλλάξει εκ των προτέρων τους πολιτικούς που τυχόν συνέπραξαν στις αθέμιτες συναλλαγές). Ετσι κι αλλιώς η κρίση του Εισαγγελέα δεν δεσμεύει τα ποινικά δικαστήρια ούτε τη Βουλή (ως προς την ποινική ευθύνη υπουργών), που μπορούν και πρέπει να επιληφθούν του θέματος. Ας σημειωθεί ότι η Βουλή μπορεί κατά το Σύνταγμα να πάρει η ίδια την πρωτοβουλία για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και την άσκηση ποινικής δίωξης κατά υπουργών.

Το ελληνικό Δημόσιο εξάλλου οφείλει να ζητήσει από τα πολιτικά δικαστήρια την αναγνώριση της ακυρότητας της ανταλλαγής (τεκμηριώνοντας, φυσικά, την προφανή δυσαναλογία

3Αλλά με την ευκαιρία της υπόθεσης Βατοπαιδίου εγείρεται πάλι το χρονίζον θέμα της εκκλησιαστικής και ιδίως της μοναστηριακής περιουσίας. Γιατί βέβαιον είναι ότι δεν επαρκούν βυζαντινά χρυσόβουλλα ως τίτλοι ιδιοκτησίας για τη σημερινή εποχή. Εκτός του ότι θα έχουν εν τω μεταξύ μεσολαβήσει άλλες νομικής φύσεως ιδιοκτησιακές μεταβολές, σε κάθε περίπτωση τέτοιοι τίτλοι έχουν με την πάροδο του χρόνου (εδώ μάλιστα με την πάροδο αιώνων!) πλήρως αποδυναμωθεί από νομική άποψη. Ο θεσμός της αποδυνάμωσης δικαιώματος βρίσκει εδώ πλήρη εφαρμογή. Μόνο αν και στο μέτρο που ασκούνταν στη νεότερη εποχή διακατοχικές πράξεις (νομή κτλ.) από τις μονές, π.χ. βάσει των παλαιών τίτλων (πράγμα που άλλωστε ούτε οι ίδιες οι μονές φαίνεται να επικαλούνται και πάντως δυσχερώς θα μπορούσαν να το αποδείξουν), θα ήταν δυνατόν να έχουν σήμερα οι μονές ιδιοκτησιακά δικαιώματα.

Είναι καιρός η πολιτική εξουσία να τολμήσει. Ο νόμος Τρίτση του 1987 για την εκκλησιαστική περιουσία έμεινε ανενεργός γιατί ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, υποχωρώντας απέναντι στην Εκκλησία, στην ουσία τον κατήργησε διά λόγου! Εύλογες και θεμιτές αξιώσεις της Εκκλησίας είναι σεβαστές. Αλλά οι περισσότεροι πρωθυπουργοί στην Ελλάδα συχνά υποχωρούν και σε παράλογες αξιώσεις της. Σήμερα είναι ευκαιρία να συζητηθεί νηφάλια το θέμα  γιατί επικεφαλής της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας βρίσκεται ένας συνετός ιεράρχης που εμπνέει με το χριστιανικό ήθος του και με την ενάρετη άσκηση των υψηλών θρησκευτικών του καθηκόντων και που συγχρόνως σέβεται τη δημοκρατική αρχή όπως αυτή εκφράζεται από την πολιτεία.

4Το κράτος φυσικά θα πρέπει να συνεχίσει να ενισχύει (και οικονομικά) την Εκκλησία, διότι άλλωστε έτσι ικανοποιεί τις θρησκευτικές ανάγκες των δικών του πολιτών. Ανάλογη πρέπει, βεβαίως, να είναι και η οικονομική ενίσχυση των θρησκευτικών αναγκών μειονοτήτων (ανάλογη με την αριθμητική τους δύναμη). Πρέπει επίσης το κράτος να μεριμνά για τη συντήρηση και την αξιοποίηση των εκκλησιαστικών μνημείων. Ολα αυτά, εννοείται, στο μέτρο που δεν επαρκούν οι οικονομικές δυνατότητες της Εκκλησίας

Ελεγχος και δημοσιοποίηση των εσόδων και εξόδων των μονών, των μητροπόλεων και των άλλων εκκλησιαστικών φορέων είναι η αυτονόητη συνέπεια της κρατικής οικονομικής ενίσχυσης (στην οποία συμπεριλαμβάνονται και η μισθοδοσία, η συνταξιοδότηση, η ασφαλιστική κάλυψη κτλ. του κλήρου). Ο έλεγχος και η διαφάνεια είναι όμως και η συνέπεια της αποστολής και ευθύνης της δημοκρατικής πολιτείας να διατηρεί κάποια εποπτεία για κάθε οικονομική δραστηριότητα, σεβόμενη βέβαια την ανεξαρτησία των οργανισμών (εκκλησιαστικών ή άλλων) όταν αυτοί απολαύουν κατά το Σύνταγμα αυτονομίας. Αυτονομία δεν σημαίνει ότι γινόμαστε «κράτος εν κράτει» με υψωμένα τείχη αδιαφάνειας. Μόνο με διαφάνεια μπορούν να διαπιστώνονται π.χ. ποινικές ευθύνες κατά την εσωτερική οικονομική διαχείριση ενός οσοδήποτε ανεξάρτητου οργανισμού και να μη διαφεύγουν τη δικαιοδοσία των δικαστικών αρχών. Δίκαιη, τέλος, οικονομική μεταχείριση της Εκκλησίας είναι να καταργηθεί το προνόμιο του αφορολογήτου της εκκλησιαστικής περιουσίας, προνόμιο το οποίο είναι αντίθετο με τη συνταγματική αρχή της ισότητας, που περιλαμβάνει και (αναλογική) ισότητα συνεισφοράς στα δημόσια βάρη.

Ο κ. Μιχάλης Σταθόπουλος είναι καθηγητής του Αστικού Δικαίου, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης

http://www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080921&nid=9866496&sn=&spid=

Επιστροφή

Ξαναχτύπησαν οι «ανώνυμοι γέροντες»

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Σε επανεκδόσεις, με όλο και σκοτεινότερη «βυζαντινή ατμόσφαιρα», κυκλοφορούν πλέον οι ανώνυμες επιστολές από «σεβαστούς γέροντες πατέρες» εναντίον του «πνευματιστή» ηγούμενουΕφραίμ της Μονής Βατοπεδίου, των Κυπρίων ρασοφόρων εν γένει αλλά και του… διαδόχου του Εφραίμ!

Με ηλεκτρονικό μήνυμα από τον αποστολέα «pater oros» έφτασε χθες δεύτερη έκδοση της επιστολής, που είχε αρχικώς παραλήπτες τους 300 βουλευτές, κρατικούς φορείς, ΜΜΕ και το ΑγιονΟρος. Τη φορά αυτή προστέθηκαν στους παραλήπτες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός και στην εξιστόρηση με νέα επεισόδια ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκης, ο Γιώργος Καρατζαφέρης και ο τέως βασιλιάς.
Γέροντες σε διωγμό
Σκοτεινά εγκλήματα, μυστική διπλωματία, μπίζνες με ακίνητα και αρχαιοκαπηλία ξετυλίγονται σε μια πυρετική αναφορά δώδεκα σελίδων, ενώ οι «ανώνυμοι γέροντες» σε κάποια από τα όσα αναφέρουν, παραθέτουν και τα τηλέφωνα πιθανών μαρτύρων προκειμένου κάθε ενδιαφερόμενος να ελέγξει την ορθότητα των γραφομένων.
Η διήγηση ξεκινά με την αναφορά δεκάδων γερόντων που ζούσαν σε σκήτες και κελιά της Μονής Βατοπεδίου και «εκδιώχθηκαν» από τον Εφραίμ. Συναντούμε τον 90χρονο Αγαθάγγελο, που ξέφυγε από στενό μονοπάτι «διότι οι πονηροί Κύπριοι έκλεισαν τον δρόμο βάζοντας σιδερένια σύνορα με φύλακες σκοπούς», τον 90χρονο Δημήτριο Μυτιληναίο, που προσπάθησε να ξεφύγει «παίρνοντας μαζί του όλες τις λίρες του», αλλά και τον Δημήτριο Χιώτη, που «έφυγε στο χωριό του καθώς είδε αυτοπροσώπως τον ρασοφόρο Εφραίμ Κουτσού μέσα στον κεντρικό ναό του Βατοπεδίου να κάνει επικλήσεις πνευμάτων και να μεταμορφώνεται»!!! Επίσης τον 90χρονο Αθανάσιο, που «πέθανε από τη στενοχώρια του» και τους γέροντες του ιστορικού κελίου Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, το οποίο «πούλησε ο Εφραίμ στους Βουλγάρους με ομόλογο»…
Μπίζνες σε εξέλιξη
Κλείνοντας τη μακρά καταγραφή γερόντων που διώκονται και κελιών που ξεπουλιούνται, ξεκινούν οι μπίζνες. Ο Εφραίμ συστήνει κτηματομεσιτική εταιρεία μαζί με τον Θεόδωρο Ρουσόπουλο. Οι ανώνυμοι αναρωτιούνται για τη σιωπή των πολιτικών διοικητών του Ορους Κ. Λούλη, Στ. Ψυχάρη και Γ. Δεληκούρα και λένε ότι ο «πονηρός Εφραίμ Κουτσού εξαφάνισε τα έγγραφα και τα απολυτήρια των γερόντων και έκανε ιδιωτικές μελέτες με Κύπριους πολιτικούς μηχανικούς για να εισπράξουν επιχορηγήσεις δισεκατομμυρίων ευρώ». Παρακάτω αναφέρονται συγκεκριμένα στη «χειμωνιάτικη νύχτα του 1990», που «ο Εφραίμ με τη συμπαράσταση του διοικητή Κ. Λούλη κατ’ εντολή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και με την προσωπική παρουσία του κ. Βαρθολομαίου, τότε Εξάρχου του Οικονομικού (sic) Θρόνου με τους αστυνομικούς των Καρυών έδεσαν τους 11 σεβαστούς γέροντες της Ι.Μ. Βατοπεδίου (παρακάτω λέει ότι πέθαναν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες), παίρνοντας τα κλειδιά που είχαν και φύλαγαν σαν κόρη οφθαλμού τον αμύθητο θησαυρό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας».
Για τον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη δεν τσιγκουνεύονται καθόλου την… αγάπη, λέγοντας ότι «θα εγκαινίαζε ο ίδιος μεγαλοπρεπέστατα το βυζαντινό τουριστικό χωριό που θα πραγματοποιούσε ο οραματιστής πνευματιστής Εφραίμ» (Λέτε γι’ αυτό να κυκλοφόρησε χθες η επιστολή με την οποία το Βατοπέδιο λέει ότι επιστρέφει τη συγκεκριμένη έκταση;).
Οι ανώνυμοι αναλαμβάνουν επίσης να μας θυμίσουν την περιφορά της Ιεράς Ζώνης της Παναγίας ακόμη και με το ελικόπτερο του Αντέννα, την επίσκεψή της στον άρρωστο ΑνδρέαΠαπαδρέου και τη σύζυγό του, στολίζοντας τον Εφραίμ ως «Ρασπούτιν που εισχώρησε στα παλάτια του Τσάρου και κατέστρεψε την Αγία Μεγάλη Ρωσία» για να πάρουν την εξουσία «οι άθεοι κομμουνιστές».
Εκδόσεις και ρεπορτάζ
Ενεργό παρουσία έχει στην επιστολή ο τηλε-βιβλιοπώλης Δημοσθένης Λιακόπουλος, που διαφημίζει το βιβλίο του Ιωσήφ Σπηλιώτη -γέροντα του Εφραίμ- «Εγγύς ο καιρός». Αλλού «ο φημισμένος ρεπόρτερ Μάκης Τριανταφυλλόπουλος» εμφανίζεται έτοιμος να ξεσκεπάσει σκάνδαλο με την αγορά κτιρίου αξίας 4 δισ. από τον επιχειρηματία Βωβό στο Μαρούσι, αλλά ο συνεργάτης του «πέφτει και αυτός θύμα της γοητείας του Εφραίμ».
Ο Κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται ως παραλήπτης ιερών εικόνων από τον Γιοσάκη, ο Κάρολος της Αγγλίας προωθητής του ηγουμένου Χρυσόστομου Κατσουλιέρη (γνωστού, όπως λένε, για ηθικά σκάνδαλα στο Χαλάνδρι!) τον οποίο ο Πατριάρχης προσπαθεί να βάλει στη Μονή Εσφιγμένου αλλά και στο Βατοπέδιο… Θυμίζουν τις διαπραγματεύσεις με τον Πούτιν για τη Μονή Παντελεήμονος, αλλά και τον Αμερικανό πρόεδρο Μπους που επισκέφθηκε το Ορος συνοδευόμενος από τον Κ. Μητσοτάκη.
Στη δεύτερη παραλλαγή, γέροντες εμφανίζονται να ενημερώνουν για τα προβλήματα από το 2000 τον Κ. Μητσοτάκη και τον τότε ευρωβουλευτή Γιώργο Καρατζαφέρη, οι οποίοι «υποσχέθηκαν ότι θα ενημέρωναν και τον τέως βασιλιά των Ελλήνων στην Αγγλία»! Επαναλαμβάνουν ότι αμύθητοι θησαυροί είναι τώρα στα χέρια των Εφραίμ, Βαρθολομαίου και Μητσοτάκη και ζητούν να γίνει εκλογή ηγουμένου στο Βατοπέδιο με μυστική ψηφοφορία, για να μην εκλεγεί ο Χρ. Κατσουλιέρης.
*«Δεν έκανε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μπίζνες με το Αγιον Ορος όπως κάνει η σημερινή», απάντησε ο εκπρόσωπος του κόμματος Γ. Παπακωνσταντίνου, σχολιάζοντας αναφορά στην επιστολή για μεσολάβηση του Ευάγγ. Βενιζέλου υπέρ του εργολάβου Ευάγγ. Πολυδώρου, φίλου του Εφραίμ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/09/2008

Επιστροφή

(αναδημοσιεύουμε με επιφύλαξη ένα μήνυμα που λάβαμε. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε την ακρίβεια των στοιχείων ή το περιοδικό που φέρεται να το δημοσίευσε, αλλά όλα φαίνονται αληθοφανή)

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ…
Ξεσφράγισαν το σφραγισμένο ιδιαίτερο δωμάτιο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στο Παλαιό Ψυχικό και βρήκαν πάρα πολλά αντικείμενα μεγάλης χρηματικής αξίας. Τα κατέγραψε επιτροπή την οποία αποτελούσαν δικαστικές αρχές, ο διευθυντής της αστυνομίας, ο εκπρόσωπος της εφορίας, ένας συμβολαιογράφος, ο αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Χρυσικός, ο πρώην αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Συνοδινός, ο γνωστός Βρεσθένης Θεόκλητος Κουμαριανός, και δύο διάκονοι του Χριστόδουλου.
Τα πράγματα που καταγράφηκαν βρίσκονταν τόσο στο ιδιαίτερο δωμάτιο του Χριστόδουλου όσο και στα βεστιάριά του(= ιματιοθήκες) και στο υπόλοιπο ανάκτορό του. Μόνο τα μικροαντικείμενα τρεχούσης χρήσεως του δωματίου του ξεπερνούν σε αξία το ένα εκατομμύριο ευρώ.
Αραδιάζουμε μερικά χαρακτηριστικά από τα καταγραμμένα.

600 ζεύγη χρυσά ή αργυρά μανικετόκουμπα. Απ’ αυτά τα 140 ζευγάρια έχουν διαμάντια και μερικά έχουν ζαφείρια.
Πάνω από 100 πολύτιμα χρυσά και αργυρά στυλό και πέννες ανεκτίμητης αξίας.
Πάρα πολλοί χρυσοί και αργυροί σταυροί ευλογίας με πολύτιμα πετράδια.
Πολλές αρχαίες εικόνες. 30.000 ευρώ και 9 χρυσές λίρες σε φάκελο για τον π. Θωμά Συνοδινό.
Ένας μεγάλος πολυτιμότατος πολυέλαιος Baccarat αξίας 50.000.ευρώ η ανώτερη φίρμα στον κόσμο.
Καναπέδες και πολυθρόνες του σαλονιού, των γραφείων και των δωματίων από τις δυό ακριβότερες φίρμες του κόσμου Versace και Armani.
Μεταξωτές κουρτίνες πολυτιμότατες από τις καλλίτερες φίρμες στον κόσμο σε όλο το ανάκτορο.
Εκατοντάδες λευκά πουκάμισα, τα περισσότερα μεταξωτά.
Εκατοντάδες μαύρα παντελόνια πανάκριβα.
Εκατοντάδες ζεύγη παπουτσιών όλα από τις δυό ακριβώτερες φίρμες του κόσμου Sebago και Church’ s, απ’ αυτά που φορούν μόνο οι Άγγλοι πρίγκηπες, λόρδοι και άλλοι αριστοκράτες. Ο Χριστόδουλος φορούσε μόνο τέτοια παπούτσια, που το κάθε ζεύγος τιμάται πάνω από 1.000 χίλια ευρώ. ( Όταν ανατράπηκε ο δικτάτωρ των Φιλιππίνων Μάρκος, βρέθηκε ότι η γυναίκα του είχε 80 ζεύγη παπουτσιών, ακριβά βέβαια αλλά συνηθισμένα).
Τρείς δεκάδες σέτ με καθημερινά δεσποτικά άμφια.
50 επίσημες και μεγαλοπρεπείς αρχιερατικές στολές αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ η κάθε μία.
12 στέμματα ( μίτρες ) από χρυσό και πολυτίμους λίθους αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ το καθένα. Κυρίως έχουν διαμάντια.
100 εγκόλπια χρυσά και γεμάτα πολυτίμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ζαφείρια, αξίας 100.000 ευρώ το καθένα.
200 εγκόλπιοι σταυροί ίσης αξίας και παρόμοιας διακοσμήσεως ο καθένας.
25 ποιμαντορικές ράβδοι (πατερίτσες) χρυσές και αργυρές και ελεφάντινες (φιλντισένιες) γεμάτες πολυτίμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ρουμπίνια, αξίας κατά μέσον όρο 100.000 ευρώ η κάθε μία. 40 απλές αργυρές ράβδοι (βακτηρίες, μπαστούνια) με ημιπολυτίμους λίθους, αξίας 20.000 ευρώ η κάθε μία.
Δύο υπερπολύτιμα δισκοπότηρα χρυσά, σκαλιστά έργα τέχνης, με πολυτίμους λίθους, δώρα το ένα του Βαρθολομαίου και το άλλο του πάπα Ρώμης Βενεδίκτου.
Δεκάδες χρυσά και αργυρά κηροπήγια (δικηροτρίκηρα).
Δεκάδες χρυσά και αργυρά επιτραπέζια κηροπήγια με πολυτίμους λίθους.
Πολλές δεκάδες αργυροί δίσκοι σερβιρίσματος και κεράσματος.
Δεκάδες αργυρές φρουτιέρες.
Εκατοντάδες δωδεκάδων ποτήρια αργυρά και κρυστάλλινα υψηλής αξίας. Εκατοντάδες πανάκριβα αργυρά κρυστάλλινα και πορσελάνινα σερβίτσια ανυπολόγιστης αξίας.
Εκατοντάδες δωδεκάδες πανάκριβα χρυσά και αργυρά κουταλομαχαιροπήρουνα φίρμας Christofie, που είναι η ακριβώτερη στον κόσμο.
Εκατοντάδες πορσελάνινες δωδεκάδες πιάτων.
Εκατοντάδες πορσελάνινες και αργυρές πιατέλλες.
Βαρύτιμες μεταξωτές κουρτίνες σε όλο το ανάκτορο.
Εκατοντάδες ζεύγη μεταξωτές μπιζάμες.
Δεκάδες μεταξωτές κλινοστρωμνές και μαξιλάρια.
Τέσσερες ζωγραφικοί πίνακες αμύθητης αξίας που ανήκουν στο Μουσείο Μπενάκη και τους νοίκιαζε με μηνιαίο μίσθωμα που του καθενός η αξία είναι όσο τα μηνιαία μισθώματα τριών μεγάλων και πολυτελών ρετιρέ.
Έξι γκραβούρες με πανάκριβο μηνιαίο μίσθωμα από το ίδιο Μουσείο.
Πάρα πολλά και πανάκριβα έπιπλα από πολύτιμα ξύλα υφάσματα μέταλλα και γυαλιά, φτιαγμένα από τις 4 μεγαλύτερες και ακριβώτερες φίρμες στον κόσμο.
Τα αρχιτεκτονικά σχέδια για δύο βίλλες-ανάκτορα του Χριστοδούλου, για να ξεκουράζεται, που θα κτίζονταν σε τεράστια οικόπεδά του πανύψηλης αξίας, ένα στην Ερμιονίδα και ένα στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο σε πανέμορφες τοποθεσίες.
Ένα τεράστιο ποσό (πολλά εκατομμύρια ευρώ ), για να κτιστή ειδικό μουσείο με την επωνυμία «Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος», για να φυλάγωνται και να εκτίθενται εκεί σε κοινή θέα οι στολές, οι μίτρες, οι πατερίτσες, και όλα τα λειτουργικά και μη λειτουργικά κοσμήματα και σκεύη του Χριστόδουλου στους αιώνες των αιώνων, μαζί και με τα έξοδα συντηρήσεως τόσο του μουσείου όσο και των εκθεμάτων, και με τους μισθούς των υπαλλήλων του μουσείου.

…Και μια ξεραμένη πορτοκαλάδα στο ποτήρι, πάνω στο γραφείο του, την οποία δεν πρόλαβε να πιή, γιατί πέθανε. Είχε μέσα και το καλαμάκι.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πρόεδρος δημοκρατίας ή πρωθυπουργός, πρώην και τωρινός, ή βιομήχανος ή εφοπλιστής που να έχη σπίτι με τέτοια οικοσκευή και τέτοια ρούχα, παπούτσια και κοσμήματα.
Δεν έρχεται όμως πρώτος στον κόσμο ο Χριστόδουλος, αλλά μόλις τρίτος. Οι δυό πλουσιώτεροί του είναι η βασίλισσα της Αγγλίας και ο σουλτάνος του Βόρνεο.
Υπολογίζεται, ότι τον περνούσε και ο δικτάτωρ της Ρουμανίας Τσαουσέσκου.
Άνθρωποι του Χριστόδουλου λένε ότι στο χρηματοκιβώτιο του σπιτιού του υπήρχαν κατά τις τελευταίες ώρες του και 7 εκατομμύρια ευρώ για τις τρέχουσες ανάγκες (καθημερινά ψώνια κ.λ.π), τα οποία όμως παρ’ όλες τις έρευνες δεν βρέθηκαν.
Και όλα αυτά ήταν μόνο το πρόχειρο πορτοφόλι του Χριστόδουλου για τα καθημερινά έξοδά του.
Αγνοείται, τελείως πού βρίσκονται οι κύριες καταθέσεις του στο εξωτερικό ή εσωτερικό, μετοχές, επενδύσεις, ακίνητα, κ.λ.π.
Θα πούν μερικοί κακοπροαίρετοι. «Και τι τα ήθελε όλ’ αυτά ο αρχιεπίσκοπος ;».
Δεν σκέφτονται οι αδιάκριτοι και απερίσκεπτοι ότι ο Χριστόδουλος όλ’ αυτά τα εξοικονόμησε, επειδή του χρειάζονταν για το εισιτήριο του στον παράδεισο;
Οι ευσεβείς χριστιανοί πρέπει να ζουν με λιτότητα και συνετή οικονομία, ώστε να ρίχνουν στο δίσκο της Εκκλησίας όσο μπορούν μεγαλύτερο οβολό, διότι είναι κρίμα ένας αρχιεπίσκοπος να μην μπορέση να συγκεντρώση το ποσό που του χρειάζεται για να κόψη ένα εισιτήριο για τον παράδεισο, σαν αυτό του αρχιεπισκόπου
Χριστόδουλου.
Αυτός είναι « Ο Χριστόδουλός σας», όπως είπε κάποτε κι ο ίδιος.
Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ μηνός Σεπτεμβρίου 2008

(Ελήφθη 17-10-08)

Επιστροφή

Ιερές Μπίζνες (…και προσκυνημένοι)

Επειδή αύριο, που θα ξεχαστούν οι ιερές μπίζνες, θα μας βγουν και πατριώτες…

Η επιστολή που ακολουθεί έχει συνταχθεί «Εν Αγίω Ορει τη 13/26 Απριλίου 1941» και απευθύνεται «Προς την Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγγελλάριον του ενδόξου Γερμανικού ΚράτουςΚύριον Αδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον»… Η διπλή ημερομηνία 13/26 δηλώνει ότι υπογράφεται και από τους παλαιοημερολογίτες…

Πρόκειται για την επιστολή που έστειλαν προς τον Χίτλερ – μια μέρα πριν (!) η Βέρμαχτ μπει στην Αθήνα – οι μονές του Αγίου Όρους (μεταξύ αυτών και το Βατοπέδιο) «ικετεύοντες» να τους θέσει «υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν» του!

Το σημειώνουμε γιατί εκτός από «χρυσόβουλα» βυζαντινών αυτοκρατόρων, φιρμάνια Σλάβων φυλάρχων και χοτζέτια σουλτάνων, δεν αποκλείεται οι «Άγιοι Πατέρες» να διαθέτουν και διατάγματα του …Χίτλερ, που να «αποδεικνύουν» τα ιδιοκτησιακά τους «δικαιώματα» επί λιμνών, βουνών, θαλασσών και κυρίως οικοδομικών «φιλέτων» της ελληνικής επικράτειας…»
«Εν Αγίω Όρει τη 13/26 Απριλίου 1941

Προς την Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους Κύριον Αδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον.

Εξοχότατε,
Οι βαθυσεβάστως υποσημειούμενοι Αντιπρόσωποι των Είκοσιν Ιερών Βασιλικών Πατριαρχικών καί Σταυροπηγιακών Μονών του Αγίου Όρους Άθω, λαμβάνομεν την εξαιρετικήν τιμήν νααπευθυνθώμεν προς την Υμετέραν Εξοχότητα και παρακαλέσωμεν Αυτήν θερμώς, όπως, ευαρεστημένη, αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν καί κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον, του οποίου Ηγούμενοι καί αντιπρόσωποι τυγχάνομεν, διαδεχομένη εν τούτω τους ιδρυτάς καί Ευεργέτας του Ιερού τούτου Τόπου Βυζαντινούς Αυτοκράτορας καί διαδόχους τούτων.
Το Αγιον Όρος, Εξοχώτατε, συνέστη εις Πανορθόδοξον μοναχικήν πολιτείαν, εις ήν
ανέκαθεν διαβιούν εν αγαστή ομονοία μοναχοί ακωλύτως προσερχόμενοι από διάφορα ορθόδοξα Έθνη, κατά τον Θ΄ μ.Χ. αιώνα, πνευματικώς μέν εξαρτωμένων από του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, πολιτικώς δε αυτοδιοικούμενον υπό της Ιεράς Συνάξεως των Αντιπροσώπων των Είκοσιν Ιερών καί Κυριάρχων Μονών και πολιτειακώς υπαγομένων υπό την προστασίαν καί κηδεμονίαν των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων καί των διαδόχων Αυτών.

Το Αυτονομιακόν τούτο πολίτευμα περιεθριγκώθη δι αλλεπαλλήλων τυπικών και Χρυσοβούλων των ιδρυτών καί ευεργετών των Ιερών μονών Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Βασιλείου τουΜακεδόνος(882), Ιωάννου Τσιμισκή(972), Κωνσταντίνου Μονομάχου(1046), Στεφάνου Δουσάν(1346) καί άλλων Σλαύων, Ουγγροβλάχων Ηγεμόνων καί των μετέπειτα ΣουλτανικώνΦιρμανίων τελευταίως δε υπό του Καταστατικού Χάρτου του 1926, ούτινος δύο αντίτυπα εσωκλείομεν.

Το ουτωσί καθιερωθέν προνομιακόν καί αυτοδιοίκητον καθεστώς του Ιερού τούτου Τόπου, αποτελέσαν αντικείμενον συζητήσεων καί επικυρώσεων διαφόρων διεθνών συνθηκών περιεθριγκώθητέλος, διά του 62ου άρθρου της Βερολινείου συνθήκης του έτους 1878, έχοντος ούτω, οι μοναχοί του Όρους ‘θω οθενδήποτε καί αν κατάγωνται θα διατηρήσωσι τά κτήματα καί τα πρότερα αυτών δικαιώματα καί θ’ απολαύωσιν, άνευ ουδεμιάς εξαιρέσεως, πλήρους ισότητος δικαιωμάτων καί προνομίων.

Των εν Αγίω Όρει ενασκουμένων Μοναχών, ανεξαρτήτως τόπου προελεύσεως και Εθνικότητος, σκοπός καί αποστολή καθ’ όλον τον υπερχιλιετή βίον του Αγίου Όρους, υπήρξεν η διατήρησις, προαγωγή καί εξασφάλισις των Ιερών αυτού σκηνωμάτων, η διά της ακαταπονήτου φιλεργίας των εν αυτώ ενασκουμένων μοναχών καλλιέργεια της τε εκκλησιαστικής καί κλασσικής φιλολογίας καί καλλιτεχνίας, ο ασκητικός βίος καί η διηνεκής προσευχή υπέρ του σύμπαντος κόσμου.

Την διατήρησιν του καθεστώτος τούτου της αυτονόμου μοναχικής πολιτείας, ικανοποιούντος πλήρως άπαντας τους εν Αγίω Όρει ενασκουμένους ανεξαρτήτως εθνικότητος Ορθοδόξους μοναχούς καί εναρμονιζόμενοι προς τον σκοπόν καί την αποστολήν αυτών, παρακαλούμεν καί ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα όπως αναλάβη υπό την υψηλήν προστασίαν καίκηδεμονίαν Αυτής.

Τον Βασιλέα των Βασιλευόντων καί Κύριον των Κυριευόντων εξ όλης ψυχής και καρδίας ικετεύοντες, όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητι υγείαν και μακροημέρευσιν επ’ αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Έθνους.

Υποσημειούμεθα βαθυσεβάστως.

Πηγή: Ιστορικόν Διπλωματικόν Αρχείον του Υπουργείου Εξωτερικών.

(Δημοσιεύτηκε επίσης: 1) στο περιοδικό «Ελληνικόν Πάνθεον», τεύχος 13, Ιουνίου-Αυγούστου 2001, σελίδα 18, 2) στο «Ριζοσπάστη», στις 12-9-2008, 3) στην «Ελευθεροτυπία» στις 13-9 2008, 4) στο blog «Αλφειός ποταμός» στις 15-9-2008) και 5) naftilos.blogspot.com στις 8-10-2008)

Επιστροφή

«Ιερό» ξεπούλημα μετοχών από τη Μ. Βατοπεδίου! (28.11.08, Το Πρώτο Θέμα)

Το μεγάλο χρηματιστηριακό παιχνίδι της Μονής Βατοπεδίου, που υποκρύπτει ενδεχομένως και περίεργες ροές χρήματος προς άγνωστη κατεύθυνση, αποκαλύπτουν έγγραφα της Marfin EgnatiaBank και της Επενδυτικής Τράπεζας, τραπεζικών εταιρειών του ομίλου της Marfin Popular Bank, που έχουν…

Διαβάστε περισσότερα…

Επιστροφή

Βατοπαίδι  και  Ελαιώνας

Ριχάρδος Σωμερίτης | Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008

Το Βατοπαίδιο δεν είναι όμιλος εταιρειών αλλά μοναστήρι. Σκοπός ενός ομίλου είναι το κέρδος. Σκοπός ενός μοναστηριού είναι, λένε, η σωτηρία της ψυχής. Αν ήταν το κέρδος, μοναστήρια και εκκλησίες θα έπρεπε να υπαχθούν στο εμπορικό δίκαιο και στους οικονομικούς ελέγχους του κράτους και να ξεχάσουν τις ψευδοπροσευχές. Το Βατοπαίδιο είναι σκάνδαλο και γι΄ αυτό και για την απίστευτη και τόσο προσοδοφόρα διαπλοκή μοναχών, πολιτικών και δικαστικών.
Μόνο το Βατοπαίδιο; Η απάντηση είναι: «Οχι». Μόνο μερικά μοναστήρια; Πάλι η απάντηση είναι: «Οχι». Αλλά το Βατοπαίδιο μετατράπηκε σε σύμβολο θρασύτατης διαπλοκής. Πράγμα που (ουσιαστική διαφορά δεν υπάρχει) δεν κατάφεραν ακόμα ο Ελαιώνας και όσοι ασύστολα τον τσιμεντάρουν αντί να τον αποδώσουν στη δύστυχη πρωτεύουσα, τα τόσα σε διαδικασία «ανάπλασης» πάρκα (π.χ., στο Παγκράτι), τόσες εκτάσεις σε όλη τη χώρα με τόσες «κατά παρέκκλιση» πολεοδομικές άδειες… Τόσες επιχειρήσεις άγριας δόμησης σε νησιά και παραλίες. Τόσες πλατείες, πεζόδρομοι, πεζοδρόμια και δημόσιοι χώροι που σε όλη την επικράτεια παραδίδονται με διάφορες επίσημες και κυρίως ανεπίσημες αντιπαροχές στη βιομηχανία τουτραπεζοκαθίσματος μετατρέποντας σε κόλαση τη ζωή των κατοίκων ορισμένων «επίλεκτων» περιοχών.
Ζούμε σε μια χώρα όπου οι ψευδοπρίγκιπες που μας κυβερνούν γεννήθηκαν προφανώς για την καταστροφή της.
Εφόσον λοιπόν το Βατοπαίδιο έγινε σύμβολο, ας αναλύσουμε το φαινόμενο.
1. Διαπιστώθηκε- δεν χρειάζονται άλλες «ανακρίσεις»- ότι δεν υπάρχουν αυστηροί δημόσιοι κανόνες για τη διαχείριση της τεράστιας εκκλησιαστικής και μοναστικής περιουσίας και ότι υπάρχουν μόνο διευκολύνσεις, παροχές, μισθοδοσίες και φοροαπαλλαγές. Υπάρχει συνεπώς θέμα μεγάλο με την εκκλησιαστική και μοναστική περιουσία σε συνάρτηση με το θέμα των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας αλλά και ανεξάρτητα από αυτό.
2. Διαπιστώθηκε και όχι μόνο με το Βατοπαίδιο αλλά για παράδειγμα και με την υπόθεση της «Αλληλεγγύης» [τι γίνονται αλήθεια οι σχετικές ανακρίσεις και τακτοποιήθηκε (πώς;) η επιστροφή στο υπουργείο Εξωτερικών των 6,3 εκατ. ευρώ (με τους τόκους) που «αχρεωστήτως» της καταβλήθηκαν για ανθρωπιστικό έργο που δεν έγινε;] ότι υπάρχει στον χώρο αυτό μέγα πρόβλημα… χρηστής διαχείρισης.
3. Διαπιστώθηκε, τέλος, ότι η οσμή του αγίου χρήματος έχει κάθε τόσο οδηγήσει δεσποτάδες (π.χ., ο πρώην Αττικής) και «Γέροντες» σε δραστηριότητες που δεν έχουν καμία σχέση με το σημαντικό φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μετατρέποντάς το σε κάτι άλλο που ας μην το ονομάσουμε.
Το πρόβλημα αφορά και τους πιστούς και την πολιτεία. Οι πιστοί ας πράξουν όσα ενδεχόμενα θα τους υπαγόρευε η συνείδησή τους. Η πολιτεία έχει όμως ένα τριπλό καθήκον για τα όσα την αφορούν: τη με όποιο και δικό της κόστος πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας για τις άθλιες συναλλαγές, την κάθαρση χωρίς «ετεροδικίες» και εξαιρέσεις και τη θέσπιση, σε διάλογο με την Εκκλησία, των νέων κανόνων που θα εξασφάλιζαν το κοινό περί δικαίου αίσθημα και μια καλή χωριστή συμβίωση.
somerit@otenet.gr ΤΟ ΒΗΜΑ Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008

Επιστροφή

Ούτε στο πόθεν ούτε στο έσχες

Στη δίνη του κυκλώνα παραμένει ο Γ. Βουλγαράκης, κι ας μην είναι βέβαιο ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα του αποδώσουν, τελικά, ποινικές ευθύνες για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Τα 5,4 εκατ. ευρώ που αποκαλύφθηκαν από τους ελεγκτές της Τράπεζας της Ελλάδος σε κοινό λογαριασμό με τη σύζυγό του, Αικατερίνη Πελέκη, και αποτελούν πιστώσεις των τριών τελευταίων χρόνων, εγείρουν πολλά ερωτηματικά, δεδομένου ότι ένα τέτοιο ποσό δεν αναφέρεται στην τελευταία δήλωση «πόθεν έσχες» που κατατέθηκε αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Στο «πόθεν έσχες» του κ. Βουλγαράκη για το 2006 αναφέρονται δύο καταθετικοί λογαριασμοί (Εθνικής και Πειραιώς) συνολικού ύψους 1.918.000 ευρώ.
Σημειώνεται ότι τα ερωτηματικά γύρω από το ποσό των 5,4 εκατ. ευρώ του κοινού λογαριασμού του ζεύγους Βουλγαράκη και την προέλευσή του, έφεραν σε αμηχανία και τους βουλευτές της Ν.Δ., ενώ η αναπληρώτρια γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας Φεβρωνία Πατριανάκου και ο Μ. Βολουδάκης, μετά το αίτημα της αντιπολίτευσης να ανοιχτούν οι λογαριασμοί, ζήτησαν μετ’ επιτάσεως να προσκομίσει ο κ. Βουλγαράκης στην επιτροπή την κίνηση του λογαριασμού του.
Κατόπιν αυτού, ο πρώην υπουργός έστειλε στον πρόεδρο της επιτροπής επιστολή με την οποία δήλωνε ότι θέτει στη διάθεση της επιτροπής τους λογαριασμούς του. Οι λογαριασμοί, όμως, δεν ανοίχτηκαν τουλάχιστον μέχρι σήμερα.

ΝΤ. ΝΤ.  ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 14/12/2008

Επιστροφή

Η Εκκλησία διεκδικεί κεντρικές πλατείες της Αττικής  18/03/2009

Έξι κεντρικές πλατείες του λεκανοπεδίου Αττικής διεκδικεί η Εκκλησία της Ελλάδος, ενώ τρεις από αυτές διεκδικεί και ο Δήμος Αθηναίων. Τα παραπάνω προκύπτουν από στοιχεία του Γραφείου Κτηματογράφησης Αθηνών και Κρωπίας, που παρέθεσε το ΥΠΕΧΩΔΕ, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Π. Λαφαζάνη.

Συγκεκριμένα, ο Π. Λαφαζάνης, αφού τόνισε ότι “όλες οι πλατείες είναι δημόσιοι χώροι που οφείλουν να ανήκουν αποκλειστικά στους δημότες”, ζήτησε διευκρινιστικές απαντήσεις από τους υπουργούς Εσωτερικών, Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Οικονομίας και Οικονομικών, καθώς και ΠΕΧΩΔΕ. Ζήτησε να γνωστοποιηθεί αν η Εκκλησία έχει πράγματι δηλώσει κεντρικές πλατείες ως ιδιοκτησίας της στο Κτηματολόγιο και αν ναι, βάσει ποιων τίτλων. Επιπλέον, ποιος τις εκμεταλλεύεται εμπορικά και ποια η φορολογική μεταχείριση των εσόδων που προκύπτουν. Τέλος, ρώτησε τους συναρμόδιους υπουργούς αν προτίθενται να διερευνήσουν την νομιμότητα των τίτλων και σε ποιες ενέργειες σκοπεύουν να προβούν ώστε να κατοχυρωθεί ο δημόσιος χαρακτήρας των πλατειών.

Εκκλησία και Δήμος Αθηναίων διεκδικούν ίδιες πλατείες

Οι απαντήσεις ήρθαν λίγες ημέρες μετά, από δύο υπουργεία. Αποκαλυπτική υπήρξε η απάντηση από το ΥΠΕΧΩΔΕ. Επιβεβαίωσε ότι για τις πλατείες Αγ. Ανδρέα δίπλα στο Ιπποκράτειο, Κολωνού και για αυτήν που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πόντου και Λαοδικείας στο Γουδή, έχουν κατατεθεί στο Γραφείο Κτηματογράφησης Αθηνών δηλώσεις του Ν. 2308/95 και από το Δήμο Αθηναίων, αλλά και από την Εκκλησία της Ελλάδας. Επιπλέον, δια μέσου του Ιερού Ναού Αγ. Θωμά, η Εκκλησία επιχειρεί να σφετεριστεί και την πλατεία Αγ. Θωμά, μία από τις πιο κεντρικές πλατείες στο Γουδή.

Επίσης, η Εκκλησία έχει δηλώσει ως ιδιοκτησία της και τμήματα πλατειών στο Δήμο Κρωπίας και συγκεκριμένα σε αυτήν που βρίσκεται πλησίον της οικίας Μερκούρη και στην πλατεία επί των οδών Αθ. Διάκου και Βασιλίσσης Όλγας. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην απάντησή του το υπουργείο αναφέρει ότι ο Δήμος Κρωπίας “δεν έχει τύχει ακόμη επεξεργασίας ώστε να διαπιστωθεί αν αφορά στις πλατείες του Δήμου”.

Με αισθητά πιο λακωνική διάθεση, το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ουσιαστικά δηλώνει άγνοια, αφού απαντώντας στον Π. Λαφαζάνη αναφέρει ότι έχει “ζητήσει στοιχεία από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησία της Ελλάδος προκειμένου να σας ενημερώσουμε σχετικά”.

Η Εκκλησία διεκδικεί κοινόχρηστους χώρους με τη “βούλα” του κράτους

Έπειτα από αυτές τις απαντήσεις, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Λαφαζάνης, τονίζει ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ “αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να κατοχυρωθεί η κυριότητα των κοινόχρηστων αυτών χώρων στην Εκκλησία της Ελλάδας”. “Η κυβέρνηση και τα συναρμόδια υπουργεία παριστάνουν τον Πόντιο Πιλάτο”, επισημαίνει στη συνέχεια και ρωτά πώς είναι δυνατόν η Εκκλησία να διεκδικεί, με τη “βούλα” του κράτους, κοινόχρηστους χώρους όπως οι πλατείες ή και τυχόν αφορολόγητα έσοδα επ’ αυτών; Επίσης, ζητά να γνωστοποιηθεί ποιες και πόσες πλατείες σε όλη την Ελλάδα έχουν κατακυρωθεί ως ιδιοκτησία της Εκκλησίας.

Συντάκτης : Καλυβιώτη Μαρία  ΑΥΓΗ 18/3/09

 

Επιστροφή

Το υπουργείο Οικονομίας, με ειδική τροπολογία, προωθεί τη σύσταση Ανώνυμης Εταιρείας της Εκκλησίας της Ελλάδας, η οποία θα χρηματοδοτείται από το δημόσιο… δεν θα ανήκει όμως στο δημόσιο. Διαβάστε την επιστολή-καταγγελία που έστειλε η Δήμητρα Χαλικιά, μέλος του ΔΣ του Σωματείου στο Σύλλογο Εργαζομένων, στη Μονάδα Διαχείρισης του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης.
Το υπουργείο Οικονομίας με τροπολογία–προσθήκη σε νομοσχέδιο «περί διατάξεων φορολογίας εισοδήματος», συστήνει με νόμο (που ως γνωστό έχει αυξημένη ισχύ) μια νέα Ανώνυμη Εταιρεία που την ονομάζει «Αναπτυξιακό Οργανισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος».

Η νέα αυτή Ανώνυμη Εταιρεία «θα αποτελεί τον ενδιάμεσο φορέα διαχείρισης κατά τον ν.3614/2007 πράξεων της Εκκλησίας της Ελλάδος και των εν γένει εκκλησιαστικών προσώπων (…) όπως ήδη έχει συμβεί για την εταιρείες ΚτΠ, Α.Ε., ΜΟΔ Α.Ε., ΔΗΜΟΣ Α.Ε., ενώ δύναται να μετέχει σε προγραμματικές συμβάσεις».

Από το επισυναπτόμενο κείμενο τροπολογίας ξεχωρίσαμε τα παρακάτω:
1) Αναφέρεται πως η σύσταση αυτής της ΑΕ γίνεται για την «διευκόλυνση της αποστολής της Εκκλησίας της Ελλάδος και των λοιπών εκκλησιαστικών νομικών προσώπων για την εκτέλεση αναπτυξιακών, κοινωνικών και πολιτιστικών δράσεων…»

2) «Η εταιρεία δεν υπάγεται στο δημόσιο τομέα όπως αυτός καθορίζεται κάθε φορά» τη στιγμή που εποπτεύεται από τα υπουργεία Οικονομίας και Εθνικής Παιδείας και όπως αναφέρεται (άρθρο 4: πόροι) η εταιρεία λαμβάνει αποζημίωση από νομικά πρόσωπα για την εκτέλεση πράξεων δημοσίου χαρακτήρα που χρηματοδοτούνται από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους (δηλαδή από τον προϋπολογισμό των έργων) αλλά και ότι η εταιρεία επιχορηγείται από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και λοιπούς πόρους του κρατικού προϋπολογισμού.

Επιπροσθέτως, το προσωπικό της Εταιρείας προσλαμβάνεται από τον ιδιωτικό τομέα (και αφού δεν ανήκει στο δημόσιο τομέα, προσλαμβάνει εκτός ΑΣΕΠ) ή αποσπάται από το δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα (βλέπε Μονάδα Οργάνωσης Διαχείρισης (ΜΟΔ Α.Ε).

Συμπερασματικά: μια Εταιρεία που χρηματοδοτείται από το δημόσιο, δουλεύουν σε αυτή υπάλληλοι που πληρώνονται από το δημόσιο, «αποζημιώνεται» για έργα που εκτελούνται με δημόσια χρήματα δεν ανήκει στο δημόσιο τομέα (!).

3) Η εταιρεία αναλαμβάνει «….την προετοιμασία και ωρίμανση των έργων, δηλαδή την εκτέλεση μελετών, τη λήψη των απαραίτητων αδειών και τη σύνταξη προκηρύξεων και των τευχών δημοπράτησης για την κατασκευή τεχνικών έργων, προμηθειών και την παροχή υπηρεσιών».

Συμπερασματικά: η Εταιρεία αυτή εκτελεί όχι μόνο χρέη Τεχνικής Υπηρεσίας του δημοσίου αλλά και συμβούλου παροχής υπηρεσιών και προμηθευτή.

Τα ερωτήματα που «καίνε τα χείλη» είναι :

1) Ποια είναι αυτά τα έργα της Εκκλησίας; Δεδομένου ότι στο ΕΣΠΑ δεν ονοματίζονται (ορθά) ούτε έργα ούτε δικαιούχοι; Αξίζει να σημειωθεί ότι η προσπάθεια που έκανε το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης να ονοματίσει τις «Ιερές Μονές» ως δικαιούχους του προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης (ΠΑΑ) 2007-2013 «ανακόπηκε» από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

2) Γιατί πρέπει να συσταθεί Τεχνική Υπηρεσία Μελετών και Κατασκευών Δημοσίων Έργων της Εκκλησίας και μάλιστα με χρηματοδότηση του ελληνικού δημοσίου; Δεν είναι ικανές να ανταποκριθούν οι αρμόδιες τεχνικές υπηρεσίες του δημοσίου;

3) Πώς ένας «ενδιάμεσος φορέας διαχείρισης» ιδιωτικού δικαίου (όπως το σχέδιο νόμου αναφέρει για την ΑΕ της Εκκλησίας) μπορεί να αναλάβει διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων χωρίς να επιλεγεί μέσα από δημόσιο διαγωνισμό; (όπως άλλωστε ορίζει ο ίδιος ο νόμος για την διαχείριση του ΕΣΠΑ Ν.3614/2007 στο άρθρο του 4, παράγραφος 4, εδάφιο γ).

Τέλος, νομίζω ότι χρειάζεται να υπογραμμισθεί ως ενδεικτικό της αντίληψης της κυβέρνησης περί του ρόλου της Εκκλησίας της Ελλάδος (εφόσον τη χρηματοδοτεί) ότι σύμφωνα με το σκοπό της, η εν λόγω εταιρεία «δύναται να υλοποιεί δράσεις προς όφελος δικαιούχων εκκλησιαστικών νομικών προσώπων διεθνούς, δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου ως και εκκλησιαστικών ενώσεων προσώπων, που εδρεύουν στην αλλοδαπή και ανήκουν στο Κλίμα της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας και προωθούν θρησκευτικούς σκοπούς του αυτού Κλίματος προς το σκοπό της συνεισφοράς στην ποιμαντική, πολιτιστική, αναπτυξιακή και φιλανθρωπική δράση τους».
Προφανώς η κάθε Εκκλησία (και αυτή του Κλίματος της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας) προωθεί θρησκευτικούς σκοπούς προωθώντας δράσεις στήριξης του ποιμαντικού, πολιτιστικού και φιλανθρωπικού έργου της .
«Αναπτυξιακή δράση» όμως;

Εκτός, αν η δράση της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου αποτελεί το πρότυπο «μοντέλο ανάπτυξης» το οποίο θα χρησιμοποιηθεί από την Εκκλησία της Ελλάδος για να εκτελέσει, με απόλυτο σεβασμό στις αρχές της διαφάνειας (εννοείται…), έργα «δημόσιου χαρακτήρα» όχι μόνο εντός αλλά και εκτός συνόρων .

«Κάποια» από τα «παρελθόντα» έγιναν με δημόσια γη, τα μελλούμενα πρόκειται να γίνουν «και» με δημόσια και κοινοτικά κονδύλια του ΕΣΠΑ;

Υ.Γ. Τέλος, μην ξαφνιαστείτε με το άρθρο 2 περί «Ηθικής υποχρέωσης» της Πολιτείας και άλλα, που συμπεριλαμβάνεται στο ίδιο σχέδιο-νόμου. Έτσι είναι: σου σκοτώνουνε τον αδελφό και μετά σου δίνουν την δυνατότητα να μπεις στο πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις.

Τα σχόλια δικά σας.

http://www.tvxs.gr/v10739

Επιστροφή

Από κοντά και ο Ιερώνυμος…

Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ

Στην αξιοποίηση των ακινήτων της επιθυμεί να προχωρήσει η Εκκλησία τόσο στο κέντρο της Αθήνας όσο και σε περιοχές όπως είναι η Βουλιαγμένη και ο Βαρνάβας.

Για τον λόγο αυτό ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος επισκέφτηκε χθες τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Γιώργο Σουφλιά και του ζήτησε τη διευθέτηση μιας σειράς θεμάτων που σχετίζονται με ακίνητα της Εκκλησίας, στην περιοχή του Βαρνάβα, στη Βουλιαγμένη, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας δίπλα από το γήπεδο του ΠΑΟ και στην οδό Δεινοκράτους στο Κολωνάκι.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ζήτησε από τον κ. Σουφλιά να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες, είτε για να εκδοθούν τα προεδρικά διατάγματα με τα οποία θα επικυρώνονται δικαστικές αποφάσεις από τις οποίες προκύπτει ότι κάποια ακίνητα ανήκουν στην Εκκλησία (λεωφόρος Αλεξάνδρας) είτε για να σταματήσει η δέσμευση ακινήτων όπως συμβαίνει -σύμφωνα με τους εκπροσώπους της Εκκλησίας- στη Βουλιαγμένη.

Ο Δήμος Αθηναίων επιθυμεί τη δημιουργία πρασίνου στην περιοχή και αμφισβητεί την απόφαση, σύμφωνα με την οποία το τεράστιο οικόπεδο δίπλα από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας ανήκει στην Εκκλησία. Ο Ιερώνυμος δεν έχει αποκαλύψει τις προθέσεις της Εκκλησίας σχετικά με το οικόπεδο που βρίσκεται στην περιοχή δίπλα από το γήπεδο.

Σ’ ό,τι αφορά την οδό Δεινοκράτους, εκεί που μέχρι πριν από λίγα χρόνια η διοικούσα Εκκλησία επιθυμούσε να ανεγείρει ξενοδοχείο, τώρα ο προσανατολισμός άλλαξε. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ιερώνυμος είπε στον Γ. Σουφλιά ότι επιθυμεί την κήρυξη ως διατηρητέων δύο κτιρίων που βρίσκονται στο οικόπεδο του Κολωνακίου και την ανέγερση ενός κτιρίου που δεν θα ξεπερνάει τους τρεις ορόφους. Αυτό η Εκκλησία μελετάει να το παραχωρήσει για τη στέγαση του μουσείου της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Στον Βαρνάβα Αττικής η Αρχιεπισκοπή σχεδιάζει την ανέγερση τριών κτιρίων όπου θα στεγαστούν ιδρύματα για τη φροντίδα ηλικιωμένων και κατάκοιτων, καθώς και για καρκινοπαθείς και για εξαρτημένους από τα ναρκωτικά νέους. Για να προχωρήσει όμως στην οικοδόμηση, ο Ιερώνυμος ζήτησε από τον Γ. Σουφλιά να γίνουν «οι αναγκαίες διευθετήσεις». Αξίζει να σημειωθεί ότι το ραντεβού Ιερώνυμου – Σουφλιά εκκρεμούσε εδώ κι ένα χρόνο, ενώ στη συζήτηση που έγινε δεν υπήρξε καμία αναφορά στο θέμα των πλατειών που δήλωσε η Εκκλησία ότι της ανήκουν σε περιοχές της Αθήνας. Ο υπ. ΠΕΧΩΔΕ, στις δηλώσεις που έκανε μετά τη «σημαντική», όπως τη χαρακτήρισε, συνάντηση, είπε ότι διαπίστωσε πως ο αρχιεπίσκοπος «έχει φλόγα για προσφορά στο κοινωνικό έργο, το οποίο όμως απαιτεί πόρους και έργα για τα οποία ζήτησε την αρωγή μας και συζητήσαμε τρόπους για να παρασχεθεί».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 20-8-2009

Επιστροφή

Ιερή δυσφορία για τον συντελεστή φορολόγησης των εκκλησιαστικών ακινήτων

Μάνος Χαραλαμπάκης

«ΙΕΡΗ» ΔΥΣΦΟΡΙΑ προκαλεί στην Εκκλησία της Ελλάδος η φορολόγησή της και ειδικότερα η αύξηση του συντελεστή του ΕΤΑΚ για τα ακίνητά της από το 1 τοις χιλίοις στο 3 τοις χιλίοις αλλά και το γεγονός ότι δεν προηγήθηκε συνεννόηση της κυβέρνησης με την Εκκλησία. Οι ιεράρχες διατύπωσαν χθες στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο την έντονη δυσαρέσκειά τους- κάτι που εκφράζεται και στη χθεσινή μακροσκελέστατη ανακοίνωσή τους. Πάντως, παρά το γεγονός ότι η Εκκλησία έχει ενοχληθεί από τη στάση της κυβέρνησης- το ανακοινωθέν άλλωστε περιέχει αρκετά μηνύματα προς αυτήνο Αρχιεπίσκοπος και οι συνοδικοί μητροπολίτες περιμένουν διευκρινίσεις και τηρούν στάση αναμονής. Τρεις είναι οι λόγοι που ενοχλήθηκε η Εκκλησία, όπως τόνιζαν χθες στα «ΝΕΑ» εκκλησιαστικές πηγές.

Πρώτος λόγος, ο υποβιβασμός. Η κυβέρνηση, ανέφεραν, υποβιβάζει την Εκκλησία. Μολονότι δηλαδή ανήκει στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου- όπως νομαρχίες, δημαρχεία που θα πληρώνουν συντελεστή ΕΤΑΚ 1 τοις χιλίοις- «την τοποθετεί σε άλλη κατηγορία, να πληρώνει συντελεστή ΕΤΑΚ 3 τοις χιλίοις, όπως τα μουσεία. Τη θεωρεί Μουσείο», έλεγαν χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι υφίστανται άνιση μεταχείριση από την κυβέρνηση.

Την ίδια στιγμή, οι ιεράρχες εκφράζουν τον φόβο ότι η φορολόγηση (ΕΤΑΚ με ποσοστό 3 τοις χιλίοις) δεν θα είναι έκτακτη αλλά θα έχει μόνιμο χαρακτήρα. Ότι δηλαδή το ΕΤΑΚ θα μετατραπεί σε Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η Εκκλησία εμφανίζεται ιδιαίτερα ενοχλημένη, είναι διότι δεν υπήρξε συνεννόηση με την κυβέρνηση για το θέμα. Όπως τόνιζαν χθες αρκετοί ιεράρχες, το προσχέδιο νόμου για τη φορολόγηση έγινε γνωστό μόλις δύο ημέρες μετά τη συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Αρχιεπίσκοπο και ενώ είχαν συμφωνήσει να υπάρχει διάλογος μεταξύ τους με τη συγκρότηση επιτροπών.

Ο τρίτος λόγος που έχει ενοχλήσει την Εκκλησία είναι επειδή καλείται να πληρώσει ένα υπέρογκο ποσό, όπως αναφέρουν ιεράρχες, τη στιγμή που μεγάλο κομμάτι της περιουσίας της είναι δεσμευμένο. Στην ανακοίνωση της Συνόδου τονίζεται πως «ποσοστό 60% των ακινήτων, για τα οποία καταβάλλει ΕΤΑΚ, είναι δεσμευμένα».

Οι συνοδικοί μητροπολίτες αναφέρουν ακόμη στην ανακοίνωση ότι ο τριπλασιασμός του ΕΤΑΚ θα δημιουργήσει προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και γι΄αυτόν τον λόγο η Σύνοδος καλεί την κυβέρνηση να αναλογιστεί τις δυσμενείς επιπτώσεις που θα υπάρξουν.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4544726&ct=1 (6-11-09)

 

Επιστροφή

Κατάργηση του δικαιώματος της Ναοδομίας να εκδίδει οικοδομικές άδειες      28-12-2009

28-12-2009

 ΕΡΩΤΗΣΗ

 Προς τους κ.κ. Υπουργούς

 -Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

-Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

 Θέμα: Κατάργηση του δικαιώματος της Ναοδομίας να εκδίδει οικοδομικές άδειες.

Μέχρι σήμερα για να πάρει άδεια ο κάθε ενδιαφερόμενος για ανέγερση «ναϊδριου» πρέπει να αιτηθεί στην ανάλογη υπηρεσία της  Αρχιεπισκοπής Αθηνών δηλαδή την Ναοδομία. Η Ναοδομία δεν έχει πουθενά στην ελληνική περιφέρεια γραφεία, το μόνο γραφείο είναι στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών με λίγους μηχανικούς. Παρόλα αυτά η άδεια εκδίδεται εντός μικρού χρονικού διαστήματος. Για τον έλεγχο τυχόν αυθαιρεσιών αρμόδια είναι η Πολεοδομία, η οποία μέχρι σήμερα δεν ασκεί ουσιαστικά αυτή την αρμοδιότητα και δεν ανακατεύεται στις δουλειές άλλης υπηρεσίας. Για αυτούς τους λόγους, δηλαδή έλλειψη ελεγκτικού μηχανισμού και ευκολία έκδοσης άδειας, έχουν παρατηρηθεί πολλά φαινόμενα κτισμάτων (Μύκονο, Τρίκαλα, Εύβοια, κλπ) με άδεια από την Ναοδομία που εκθέτουν την ίδια την Εκκλησία αλλά και την Πολιτεία.

 Ερωτώνται οι κ. Υπουργοί:

-Πώς προτίθενται να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα;

-Εξετάζουν το ενδεχόμενο όλες οι αιτήσεις προς τη Ναοδομία για ανέγερση ναού, μετά την έγκρισή τους, να διαβιβάζονται στην αντίστοιχη πολεοδομία για την έκδοση κανονικής οικοδομικής άδειας;

O ερωτών βουλευτής

Δημήτρης Παπαδημούλης

Επιστροφή

Εξαίρεσαν τους στρατιωτικούς και τους αστυνιμικούς από τη φορολόγηση. Να μην εξαιρεθεί και η εκκλησία

 

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ

μέλος του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

www.ecogreens.gr – email: ecogreen@otenet.gr, ecogreens@nath.gr

Αθήνα: Κολοκοτρώνη 31, 10562, τηλ. 210.3241001, fax 210 3241825

Θεσσαλονίκη: Φιλίππου 51, 54631, τηλ. 2310.222503, fax 2310.421196

ΝΑ ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΕΙ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ ΒΑΡΗ

Συγκεντρώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη την Κυριακή 11/4,  12 το μεσημέρι

Την Κυριακή 11 Απριλίου και ώρα 12.00 το μεσημέρι, η ομάδα πολιτών «ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΗΘΕΙ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ» καλεί άτομα και συλλογικότητες, ασχέτως θρησκευτικών και πολιτικών πεποιθήσεων, σε ταυτόχρονες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από τις Μητροπόλεις Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Αφορμή για τις συγκεντρώσεις, η υπαναχώρηση από τα, ούτως ή άλλως, ανεπαρκή μέτρα που είχε προαναγγείλει η κυβέρνηση για την φορολόγηση της Εκκλησίας.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι θεωρούμε πως η ισονομία στην φορολόγηση αποτελεί συστατικό στοιχείο της Δημοκρατίας, και κανένα Νομικό Πρόσωπο δεν πρέπει να εκφεύγει από αυτήν.

Στηρίζουμε λοιπόν τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και καλούμε τους πολίτες να συμμετέχουν σε αυτές.

(ελήφθη 7-4-2010)

Επιστροφή

Πως φοροδιαφεύγει η εκκλησία

 

Η ρύθμιση των σχέσεων κράτους – εκκλησίας του 1945: Θέσπιση της εισφοράς της εκκλησίας στο κράτος

 

Η ρύθμιση αυτή είναι βασική στη διαμόρφωση των οικονομικών σχέσεων κράτους -εκκλησίας. Με αυτήν, το κράτος ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλλει τους μισθούς των κληρικών και η εκκλησία ανέλαβε την υποχρέωση να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό το 25% των ακαθάριστων εσόδων της.

Συγκεκριμένα το άρθρο 2 παρ. 2Α του α.ν. 536/45 αναφέρει: «Προς κάλυψιν της δαπάνης δια την μισθοδοσίαν των εφημερίων, ορίζονται από της 1ης Οκτωβρίου 1945 οι κάτωθι πόροι: Α)Εισφορά 25% επί των ακαθαρίστων εισπράξεων των ενοριακών και συναδελφικών, ως και των υπό ειδικών διεπομένων Ναών… Η είσπραξις της ανωτέρω εισφοράς ενεργείται κατά τας διατάξεις του νόμου περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων».

* Αργότερα με το άρθρο 5 του Α.Ν. 469/68 το ποσοστό της εισφοράς αυξήθηκε από 25% σε 35%.

 

Κατάργηση της υποχρέωσης της εκκλησίας να συνεισφέρει στο κράτος το 35% των εσόδων της.

Λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του έτους 2004, η τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την ψήφιση του άρθρου 15 του ν. 3220/04, κατήργησε, από 1-1-2004, την υποχρέωση της εκκλησίας για την ως άνω εισφορά.

Συγκεκριμένα το άρθρο 15 του ν. 3220/04 αναφέρει: «Καταργείται η εισφορά που προβλέπεται από τις διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 2 του α.ν.536/45″.

Με τον τρόπο αυτό συντελέστηκε μια ουσιώδης, μονόπλευρη ανατροπή στις, ως τότε, διαμορφωμένες οικονομικές σχέσεις κράτους – εκκλησίας.

 

Υποχρεωτική εισφορά κατά το νόμο, προαιρετική στην πράξη…

Σημειώνεται ότι ο ανωτέρω ν. 536/45, ουδέποτε τηρήθηκε με συνέπεια. Όμως, το ότι η αναποτελεσματικότητα της εισφοράς οφείλεται στη συστηματική φοροδιαφυγή της εκκλησίας. καταδεικνύεται σαφώς και από την επίσημη απάντηση του Υπουργείου Οικονομίας & Οικονομικών στην υπ’ αριθμ. πρωτ. 8408/666/2-3-05 ερώτησή μας, σχετικά με την καταβολή της εν λόγω εισφοράς.

Στην ερώτηση δεν απαντήθηκαν τα ερωτήματα αν έγιναν έλεγχοι για την εξακρίβωση της τήρησης ή όχι των υποχρεώσεων που απορρέουν από το ν. 536/45 και αν υπήρξαν ναοί που δεν κατέβαλαν την ως άνω εισφορά. Από το ύψος των ποσών που καταβλήθηκαν από την εκκλησία, κατά τα έτη 2000-2004, στα Δημόσια Ταμεία, καταδεικνύεται η συστηματική φοροδιαφυγή της εκκλησίας.

Συγκεκριμένα, τα ποσά που κατέβαλε στις Δ.Ο.Υ. η εκκλησία, τα έτη 2000-2004, σύμφωνα με την απάντηση του Υπουργείου Οικονομίας & Οικονομικών, ανέρχονται (ποσά σε ευρώ):

 

Έτη Ποσά

2000 8.202.081,08

2001 9.004.597,85

2002 9.969.036,17

2003 10.246.098,23

2004 6.455.444,74

 

Τα ως άνω έσοδα καλύπτουν το 3% – 4% της δαπάνης για τη μισθοδοσία των κληρικών, ενώ, υποτίθεται, θα την κάλυπταν πλήρως. Η δαπάνη για τη μισθοδοσία των κληρικών με βάση τα στοιχεία του προϋπολογισμού (ΚΑΕ 371 και 2892) είναι η εξής ( σε εκ. ευρώ:)

 

2004    2005    2006

189,5   161,3   199,3

 

Επίσης σε σχετική επίκαιρη ερώτησή του ΣΥΡΙΖΑ (28-3-2005) για την κατάργηση της εισφοράς 35%, που κατέβαλε η εκκλησία για την ενίσχυση του κρατικού προϋπολογισμού, ο υφυπουργός Οικονομίας & Οικονομικών απάντησε: «Το σκεπτικό της κατάργησης, όπως προκύπτει από την εισηγητική έκθεση, ήταν ότι επρόκειτο για έναν αναποτελεσματικό φόρο κατά κάποιο τρόπο και δε λειτουργούσε. Η πραγματικότητα είναι κάπως έτσι, γιατί μεταβλήθηκε σε μια προαιρετική ουσιαστικά εισφορά που κάποιοι ιερείς προσήρχοντο στα δημόσια ταμεία και απέδιδαν και κάποιοι την είχαν εντελώς ξεχάσει». Το Υπουργείο, δηλαδή, σαφώς αναγνωρίζει ότι στην πράξη η εισφορά έγινε «προαιρετική», πράγμα που δεν ισχύει για κανένα φόρο ή εισφορά που αφορά τους πολίτες.

*Πηγή: Τμήμα φορολογικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ*

 

Τα παραπάνω, στη γλώσσα του φορολογικού δικαίου, συνιστούν, βεβαίως, το αδίκημα της φοροδιαφυγής. Για την πραγματοποίηση της τελευταίας, ορισμένες Μητροπόλεις, έφτασαν να τηρούν μυστικά διπλά βιβλία υπό την άμεση υπόδειξη και εποπτεία των αντίστοιχων Μητροπολιτών.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από την υπ’ αριθμ. 190/20-4-04 απόφαση του Μητροπολίτη Καλαβρύτων, η οποία έχει δημοσιευθεί στο φύλλο της εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ 588/20-4-04) και με την οποία αναγνωρίζεται η φοροδιαφυγή και γίνονται οι εξής συστάσεις προς τα ιερατικά συμβούλια των ναών: » Στο πρακτικό καταμετρήσεως των εισπράξεων αναγράφεται μεν το σύνολο των εισπράξεων, αλλά την ίδια στιγμή το συνολικό χρηματικό ποσό διαχωρίζεται σε δύο κατηγορίες: ποσοστό 10% ως «τακτικά» έσοδα και ποσοστό 90% ως έσοδο «εκ δωρεών». Το μυστικό αυτής της μεθόδευσης ήταν το εξής: οι εισφορές δεν καταβάλλονται επί των δωρεών, αλλά επί των «τακτικών» εσόδων, δηλαδή επί του 10% και όχι επί του συνόλου.

Στη συνέχεια δίνεται η εντολή: «Τα πάσης φύσεως ανεπίσημα δεύτερα και μυστικά λογιστικά βιβλία καταργούνται οριστικά και αμετάκλητα».

Ομολογείται, δηλαδή, η ανάπτυξη ενός ολόκληρου συστήματος για την παραπλάνηση των αρχών, όπως ομολογείται και η τήρηση «μυστικών» (από ποιους;) λογιστικών βιβλίων.

 

Κατάργηση του φόρου για μισθώματα ακινήτων

Με το φορολογικό νόμο που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης Ν.Δ. (ν. 3296/04), όχι μόνο δεν επανήλθε σε ισχύ η υποχρέωση της εκκλησίας για την εισφορά προς το κράτος, αλλά καταργήθηκε και ο φόρος 10% που επιβαρύνει τα μισθώματα από την εκμίσθωση γαιών και οικοδομών, αν και ο φόρος αυτός, ειδικά για την εκκλησία, ήταν ήδη μειωμένος. Εννοείται ότι ο φόρος αυτός δεν καλύπτει ακίνητα που χρησιμοποιεί η εκκλησία για τους θρησκευτικούς της σκοπούς, αλλά εκμισθώσεις εμπορικού χαρακτήρα.

Συγκεκριμένα στο άρθρο 6 του ως άνω νόμου, αναφέρεται ότι «τα εισοδήματα που αποκτούν από εκμισθώσεις οικοδομών και γαιών οι ιεροί ναοί, οι ιερές μητροπόλεις, οι ιερές μονές κλπ. φορολογούνται για το έτος 2005 με 10%, ο οποίος μειώνεται σε 7% για τα εισοδήματα οικονομικού έτους 2006 και σε 4% για τα εισοδήματα του οικονομικού έτους 2007″. Στο ίδιο άρθρο ορίζεται ότι, από 1-1-2008, ημεδαπά νομικά πρόσωπα που νόμιμα έχουν συσταθεί ή συνιστώνται και τα οποία επιδιώκουν, αποδεδειγμένα, κοινωφελείς σκοπούς, όπως, εν προκειμένω, η εκκλησία, απαλλάσσονται εντελώς του φόρου για εισοδήματα από οικοδομές γενικά και από εκμίσθωση γαιών. Κατ’ εξαίρεση δε, ημεδαπά κοινωφελή ιδρύματα, απαλλάσσονται και για εισοδήματα από μερίσματα μετοχών αλλοδαπών ανώνυμων εταιρειών.

Το δημοσιονομικό κόστος από την ως άνω απαλλαγή πρέπει να είναι σημαντικό, αν και ο ακριβής υπολογισμός του δεν μπορεί να γίνει παρά μόνον από το Υπουργείο Οικονομικών που διαθέτει τα αναγκαία στοιχεία.

Σημειώνεται ακόμη ότι η εκκλησία έχει ήδη απαλλαγεί από το φόρο της μεγάλης ακίνητης περιουσίας.

 

Κώστας Κιτσίκης

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΖΑΚΥΝΘΟΥ e- mail: zantegreens@gmail.com http://zante-greens.blogspot.com/

(ελήφθη 14-6-2011)

Επιστροφή

H Εκκλησία της Ελλάδος μας ενημερώνει για τη φορολογική συμβολή της….κοινώς, λέει να αναζητήσουμε αλλού πόρους…….όμως:
1. Δεν υπάρχει περιουσιολόγιο και βέβαια δεν υπάρχει περιουσιολόγιο της Εκκλησίας και των ιδρυμάτων της….
2. Όπως αποδείχτηκε από την υπόθεση Βατοπεδίου, η Εκκλησία χρησιμοποιεί όλες τις σύγχρονες τεχνικές (νόμιμες και μη) για την φοροαποφυγή, ήτοι πχ μεταβίβαση χρήσης περιουσιασκώνστοιχείων από εξωχώριες επιχειρήσεις, εκμετάλλευση πλεονεκτημάτων φορολογικών παραδείσων…
3. Η ποσοστική εκτίμηση για το παρεχόμενο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας (ναι, υπάρχει τέτοια για τα έτη και περιλαμβάνει και δαπάνες άλλων μη κερδοσκοπικών οργανισμών, ΕΣΥΕ, έτη 1990-1998) ανέρχεται (στοιχεία 1998) περίπου στο 0,6% των συνολικών δαπανών κοινωνικής προστασίας της χώρας, όταν η συνολική κρατική επιχορήγηση της Εκκλησίας (άμεσο δημοσιονομικό κόστος) και η υπερ της φορολογική δαπάνη (απαλλαγές/εκπτώσεις) μπορεί με συντηρητικούς υπολογισμούς μπορεί να υπερβαίνει το 0,6% του ΑΕΠ (στοιχεία 2011) ή το 2,4% των συνολικών δαπανών κοινωνικής προστασίας!…..εισροές: 2,4% (ως ποσοστό δαπανών κοινωνικής προστασίας) και εκροές: 0,45-0,5% των δαπανών κοινωνικής προστασίας……με άλλα λόγια, για κάθε μία μονάδα δημόσιας χρηματοδότησης που λαμβάνει η Εκκλησία, επιστρέφει μέσω κοινωνικού έργου 0,18!…… Dimitris Bourikos

Δελτία Τύπου της Ιεράς Συνόδου

Ενημέρωση για τη φορολόγηση της Εκκλησίας

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐλπίζουσα ὅτι ὁ δημοσιογραφικός θόρυβος, ὁ ὁποῖος προκλήθηκε χθές σχετικῶς πρός τήν φορολόγηση τῆς Ἐκκλησίας, ὀφείλεται σέ ἔλλειψη λεπτομεροῦςἐνημερώσεως ὅσων τόν προκαλέσαν, ἐπιθυμεῖ νά ἐνημερώσει δημοσίως ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, οἱ Ἱερές Μητροπόλεις μέ τά ἐκκλησιαστικά τους ἱδρύματα, οἱ Ἱερές Μονές καί οἱ Ἐνορίες,οἱ ὁποῖες εἶναι ξεχωριστά μεταξύ τους νομικά πρόσωπα, καταβάλλουν κάθε χρόνο στίς κατά τόπους Δ.Ο.Υ. τίς παρακάτω νομοθετημένες φορολογικές ὑποχρεώσεις τους :

1.Φόρο ἐπί τῶν κατ’ ἔτος μισθωμάτων, πού εἰσπράττουν ἀπό ἀκίνητα, μέ συντελεστή 20% ἐπί τῆς ἀξίας τους,
2.Συμπληρωματικό φόρο ἐπί τῶν εἰσοδημάτων τους ἀπό οἰκοδομές καί ἐκμισθώσεις γαιῶν μέ συντελεστή 3%,
3.Προκαταβολή τοῦ φόρου (γιά τό ἑπόμενο ἔτος) μέ συντελεστή 55% ἐπί τῆς ἀξίας τοῦ παραπάνω συμπληρωματικοῦ φόρου,
4.Φόρο ἐπί τῆς ἀκινήτης περιουσίας τους μέ συντελεστή 3‰ ἐπί τῆς ἀντικειμενικῆς ἀξίας τους (ἐκτός ἐάν πρόκειται γιά οἰκοδομήματα λατρευτικῆς, ἐκπαιδευτικῆς, θρησκευτικῆς ἤ κοινωφελοῦςχρήσεως π.χ. Ἱ. Ναοί, γηροκομεῖα, χῶροι συσσιτίων),
5.Φόρο ἐπί τῶν κληρονομιῶν καί δωρεῶν μέ συντελεστή 0,5% ἐπί τῆς ἀξίας τους,
6.Τέλος χαρτοσήμου καί δικαιώματα ΟΓΑ συνολικοῦ ποσοστοῦ 2,40% ἐπί κάθε χρηματικῆς παροχῆς πιστῶν πρός τούς Ἱ. Ναούς λόγῳ ἱεροπραξιῶν.

Ἐπίσης τά παραπάνω νομικά πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας παρακρατοῦν καί ἀποδίδουν στίς Δ.Ο.Υ. τά παρακάτω φορολογικά ἔσοδα :

1.Φόρο μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν γιά τούς ἐκκλησιαστικούς ὑπαλλήλους καί συνεργάτες τους, πού ἀμείβονται ἀπό τόν προϋπολογισμό τους,
2.Φ.Π.Α. μέ τούς προβλεπομένους συντελεστές γιά ὑπηρεσίες καί ἀγαθά,
3.Φόρο εἰσοδήματος μέ συντελεστή 8% σέ ὅλα τά τιμολόγια παροχῆς ὑπηρεσιῶν,
4.Φόρο εἰσοδήματος μέ συντελεστή 4% σέ ὅλα τά δελτία ἀποστολῆς ἀγαθῶν καί μέ συντελεστή 1% γιά τά ὑγρά καύσιμα.

Τέλος, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐπιθυμεῖ να τονίσει ἀφ’ ἑνός ὅτι ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τόν φόρο ἀκινήτης περιουσίας γιά τά ἀκίνητα λατρευτικῆς, θρησκευτικῆς καί κοινωφελοῦς χρήσεως ἰσχύειἀπό τό ἔτος 2008 γιά ὅλα τά θρησκεύματα καί δόγματα, πού ἔχουν ἀκίνητη περιουσία ἐντός Ἑλλάδος καί ἀφ’ ἑτέρου ὅτι, παρότι τά ἔσοδά Της προέρχονται μέχρι σήμερα ἀπό τό ὑστέρημαπιστῶν καί χρησιμοποιοῦνται γιά τήν συντήρηση τῶν θρησκευτικῶν καί κοινωφελῶν Της ἱδρυμάτων, οὐδέποτε ζήτησε κάποια ἄνιση φορολογική μεταχειρίση σέ σχέση μέ τούς ὑπολοίπουςφορολογούμενους μή κερδοσκοπικούς ὀργανισμούς τῆς Χώρας.
Ἡ Κεντρική Ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ελλάδος, οἱ Ἱερές Μητροπόλεις, οἱ Ἐνορίες, οἱ Ἱερές Μονές καί τά Ἐκκλησιαστικά Ἱδρύματα κατά τό ἔτος 2011 κατέβαλαν συνολικά φόρους ὕψους12.584.139,92€.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/holysynod.asp?id=1452&what_sub=d_typou

Επιστροφή

Πηγή: http://www.asda.gr/elxoroi/ekklisia.htm

Earthing (γείωση) – ένα από τα σημαντικότερα θεραπευτικά μυστικά της φύσης.

Γείωση Earthing υγεία
Άρθρο του Martin Zucker ενός εκ των συγγραφέων του ομώνυμου βιβλίου
(Μετάφραση Παντελής Χατζησινάκης)

Οι άνθρωποι στο παρελθόν είχαν μια ιδιαίτερη αγάπη για το χώμα και τη Γη και καθήμενοι στο έδαφος αισθάνονταν πως έρχονται σε επαφή με μια ζωοδότρια δύναμη. Ήταν καλό για το δέρμα τους να αγγίζει τη ιερή Γη και γι’ αυτό έβγαζαν τα παπούτσια τους για να περπατήσουν με τα γυμνά τους πόδια πάνω της. Η επαφή με Γη ήταν για αυτούς καταπραϋντική, ενδυναμωτική και θεραπευτική.

Ota Kte (Luther Standing Bear)

Lakota Sioux writer, educator, and tribal leader

Καθ’ όλη την εξέλιξη τους οι άνθρωποι περπατούσαν ξυπόλυτοι και κοιμόντουσαν στο έδαφος, λαμβάνοντας από τη Γη μια φυσική και ήπια ηλεκτρική ενέργεια. Είναι σίγουρο ότι κι εσείς οι ίδιοι την έχετε αισθανθεί κάποια στιγμή στη ζωή σας. Ίσως στις διακοπές σας καθώς περπατούσατε με γυμνά πόδια στην αμμουδιά, αισθανθήκατε ένα γλυκό μούδιασμα ή μια ζεστασιά στα πόδια σας. Μια αίσθηση ευεξίας. Αυτή ακριβώς η αίσθηση είναι η ενέργεια του εδάφους που διεπερνά το σώμα, είναι το αποτέλεσμα της επαφής του σώματός σας που ως καλός αγωγός, έρχεται σε επαφή με τη Γη, δημιουργώντας ένα είδος ηλεκτρικού κυκλώματος.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής διαρκώς απομακρύνει τους ανθρώπους από αυτή τη ροή ενέργειας στο σώμα τους. Φοράμε παπούτσια με λαστιχένιους ή πλαστικούς πάτους που μπλοκάρουν την αγωγιμότητα και βέβαια δεν κοιμόμαστε πια στο έδαφος όπως στο παρελθόν.
Οι έρευνες αποκαλύπτουν τώρα πως αυτή η ενέργεια δημιουργεί μια ξεχωριστή και ευχάριστη αλλαγή στην φυσιολογία. Προάγει την υγεία, την ζωτικότητα, προσφέρει καλύτερο ύπνο, εναρμονίζει και σταθεροποιεί τους βασικούς βιολογικούς ρυθμούς του σώματος, περιορίζει (και συχνά εξαφανίζει) χρόνιες φλεγμονές και ανακουφίζει από πόνους. Η αποσύνδεση από αυτή τη φυσική πηγή ενέργειας που βρίσκεται κάτω απ’ τα πόδια μας, ενδέχεται να είναι ένας πολύ βασικός παράγοντας πίσω από την εκρηκτική αύξηση των κρουσμάτων των χρόνιων ασθενειών τις τελευταίες δεκαετίες και ειδικότερα των φλεγμοδών νοσημάτων. (Νόσος του Crohn, ελκώδης κολίτιδα, ψωρίαση, πολλαπλή σκλήρυνση κλπ)
Αυτές οι αποκαλύψεις είναι το κεντρικό θέμα του νέου βιβλίου Earthing (Γείωση) που είχα την τύχη να γράψω. Οι συνεργάτες συγγραφείς είναι ο γνωστός καρδιολόγος Stephen Sinatra, MD και ο Clint Ober, ένας εκπληκτικός ερευνητής που ανακάλυψε τα πλεονεκτήματα για την υγεία μας, από την επανασύνδεσή μας με τη Γη.
Εικόνα 1 Οι παραπάνω φωτογραφίες αίματος σε dark field μικροσκόπιο είναι από τρεις ασθενείς στο ιατρείο του Dr Sinatra πριν (αριστερά) και μετά από γείωση 40 λεπτών (δεξιά). Οι φωτογραφίες δείχνουν καθαρά την αραίωση και αποσύνδεση των κυττάρων του αίματος.
Ο Dr Sinatra την περιγράφει ως την πλέον συναρπαστική ανακάλυψη στο χώρο της υγείας που αντιμετώπισε στα τριάντα χρόνια της καριέρας του. Τη θεωρεί ως μια απλή, πρακτική, αποτελεσματική και σαφώς οικονομικότερη μέθοδο ανιτμετώπισης κοινών ασθενειών που θα κάνει τους ανθρώπους υγειέστερους. Ειδικότερα στον τομέα του, πιστεύει πως θα βελτιώσει σημαντικά προβλήματα καρδιακής αρρυθμίας, αρτηριακής πίεσης, θρομβώσεων και κυκλοφορικών προβλημάτων και θα αυξήσει την ενέργεια των κυττάρων του αίματος. Πηγή έμπνευσής του ήταν ένα απλό πείραμα που έκανε χρησιμοποιώντας dark field μικροσκόπιο, που έδειξε θεαματική αλλαγή στη συμπεριφορά των κυττάρων του αίματος μετά από μόλις 40 λεπτά γείωσης. Οι αλλαγές φαίνονται καθαρά (εικ. 1)
Παρακάτω παρατίθενται μερικά βασικά σημεία του βιβλίου:
• Ο όρος «γείωση» αναφέρεται στην ανακάλυψη των σημαντικών πλεονεκτημάτων για την υγεία που προέρχονται από την επαφή-σύνδεση με την φυσική ηλεκτρική ενέργεια της επιφάνειας της Γης. Η επαφή αυτή επιτυγχάνεται είτε περπατώντας απλώς με γυμνά πόδια στο έδαφος είτε ερχόμενοι σε επαφή με ειδικές συσκευές-αγωγούς που μας μεταφέρουν την ενέργεια από το έδαφος ενώ εμείς καθόμαστε, δουλεύουμε ή κοιμόμαστε.
• Αυτές οι συσκευές «εσωτερικού χώρου» είναι συνδεδεμένες μέσω καλωδίου με μια σωστά γειωμένη πρίζα στο σπίτι, στο γραφείο κλπ ή με μια κατάλληλα γειωμένη μεταλλική ράβδο έξω. Οι συσκευές που διατίθονται για τη γείωση είναι ειδικά βαμβακερά σεντόνια και μαξιλάρια που επιτρέπουν να κοιμάσαι «γειωμένος» στο κρεβάτι σου, μαξιλάρια για την καρέκλα του γραφείου ή το πάτωμα που επιτρέπουν να δουλέυεις ή να χαλαρώνεις «γειωμένος» καθώς και ταινίες Velcro, συνδεδεμένες με γείωση, που τοποθετούνται στο σώμα σε συγκεκριμένα σημεία πόνου και φλεγμονών. Οι ταινίες αυτές έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα στις έρευνες για τη Γείωση και έχουν εξαιρετικά κλινικά αποτελέσματα.
• Εκατοντάδες άνθρωποι – ενήλικες και παιδιά- έχουν επωφεληθεί από αυτές τις συσκευές για περισσότερο από μια δεκαετία. Οι εμπειρίες τους, όπως καταγράφονται στο βιβλίο, είναι εντυπωσιακές. Ποδηλατικές ομάδες στο Tour De France χρησιμοποίησαν υπνόσακους με γείωση και είδαν, εντυπωσιακά γρηγορότερη από το συνηθισμένο, ανάρρωση από τραυματισμούς και σωματική εξάντληση.
Όλοι ζούμε και λειτουργούμε σε έναν ηλεκτρικό πλανήτη και ο καθένας μας είναι ένα σύνολο δυναμικών ηλεκτρικών κυκλωμάτων. Μέσα στο πολύπλοκο σώμα μας, τρισεκατομμύρια κύτταρα λαμβάνουν και μεταδίδουν ενέργεια στα πλαίσια των καθορισμένων βιοχημικών λειτουργιών τους. Η τροφοδοσία των θρεπτικών στοιχείων και του νερού στα κύτταρα ρυθμίζεται από ηλεκτρικά πεδία και κάθε τύπος κυττάρου έχει ένα φάσμα συχνοτήτων στο οποίο λειτουργεί. Η καρδιά, ο εγκέφαλος, το νευρικό σύστημα, οι μύες και το ανοσοποιητικό μας σύστημα είναι έξοχα παραδείγματα ηλεκτρικών υποσυστημάτων που λειτουργούν μέσα στο βιοηλεκτρικό σώμα μας. Η αλήθεια είναι πως όλες μας οι κινήσεις, συμπεριφορές και πράξεις ενεργοποιούνται με ηλεκτρισμό. Η έρευνα για την Γείωση δείχνει πως η σύνδεση με τη Γη ενεργοποιεί την άμεση αλλαγή των λειτουργιών του σώματος με βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος, του νευρικού και ανοσοποπιητικού συστήματος καθώς και της λειτουγίας των μυών.
• Όλα τα ηλεκτρικά συστήματα και συσκευές είναι γειωμένες, δηλαδή είναι ισοσταθμισμένες από την ηλεκτρική ενέργεια της Γης. Χωρίς γείωση, οι συσκευές δεν θα λειτουργούσαν σωστά. Παρομοίως, όταν είναι σε επαφή με τη Γη, το σώμα λαμβάνει ένα ηλεκτρικό σήμα που ομαλοποιεί και ισοσταθμίζει τα πολλαπλά βιολογικά του συστήματα και μηχανισμούς. Το σήμα αυτό επίσης φαίνεται να είναι πηγή αρνητικά φορτισμένων ελεύθερων ηλεκτρονίων που υπάρχουν σε απεριόριστη ποσότητας στην επιφάνεια της Γης. Το στοιχείο που μελέτησαν οι επιστήμονες στην έρευνα για τη γείωση, είναι πως η μεταφορά αρνητικά φορτισμένων ηλεκτρονίων στο σώμα φαίνεται να εξουδετερώνει τα θετικά φορτισμένα ηλεκτρόνια των ελεύθερων ριζών τα οποία μετά από χρόνια φλεγμονώδη δραστηριότητα οδηγούν σε πολλές κοινές ασθενείες. Θεωρούμε πως το καλύτερο αντιφλεγμονώδες πάνω στον πλανήτη, είναι ο ίδιος ο πλανήτης! Περαιτέρω πιστεύουμε πως μια καταστρεπτική χρόνια φλεγμονή μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της ανεπάρκειας αρνητικών ηλεκτρονίων, η οποία αποκαθίσταται με την επαφή μας με την αστείρευτη δεξαμενή ελεύθερων ηλεκτρονίων της Γης.
Όπως το φως του ήλιου μας προσφέρει την βιταμίνη D, η Γη μας προσφέρει ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που ονομάζεται βιταμίνη G (Ground=έδαφος). Τον θεωρούμε ως έναν αγνοημένο παράγοντα πρόκλησης της νόσου, ένα στοιχείο που λείπει. Ο Gary Schwartz, PhD, καθηγητής ψυχολογίας και ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, δείχνει ότι η Γείωση μπορεί να είναι τόσο θεμελιώδους σημασίας όσο το φως του ήλιου, ο αέρας, το νερά και τα θρεπτικά συστατικά.
Η συναρπαστική ανακάλυψη της Γείωσης
Σε όλη την ιστορία, διάφοροι πολιτισμοί ανά τον κόσμο τίμησαν τη σύνδεση με την Γη και περιέγραψαν την ενέργειά της με διάφορους τρόπους. Σε καποιους από εσάς μπορεί να είναι γνωστή ως Qi στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική και Prana στην Αγιουρβέδα.
Μέχρι τώρα, τα σημαντικά οφέλη αυτής της ενέργειας για την υγεία έχουν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Χάρη στην περιέργεια και την επιμονή του Clinton Ober, ενός πρωτοπόρου του κλάδου της καλωδιακής τηλεόρασης, τα οφέλη αυτά έρχονται στην επιφάνεια. Ο Ober ήταν επικεφαλής της μεγαλύτερης εταιρείας εγκαταστάσεων συστημάτων καλωδιακής τηλεόρασης στην Αμερική. Το 1993, σε ηλικία 49 ετών και στο απόγειο της καριέρας του, αρρώστησε βαριά όταν ένα απόστημα σχεδόν κατέστρεψε το συκώτι του. Όταν ανέκτησε την υγεία του αποφάσισε να πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του και να ψάξει για έναν ανώτερο σκοπό στη ζωή του. Ταξίδεψε σε όλες τις ΗΠΑ για τέσσερα χρόνια ψάχνοντας όπως έλεγε ο ίδιος «για την αποστολή του». Μια μέρα στη Σεντόνα της Αριζόνα, καθισμένος σε ένα παγκάκι στο πάρκο, βλέποντας τους περαστικούς να πηγαινοέρχονται, παρατήρησε πως όλοι φορούσαν παπούτσια με συνθετική σόλα. Αναρωτήθηκε αν τα συγκεκριμένα παπούτσια που αντκατέστησαν τα δερμάτινα από το 1960 και μετά, μπορεί να είχαν κάποια επίδραση στην υγεία. Συνειδητοποίησε πως ο ίδιος αλλά και οι περισσότεροι περαστικοί ήταν «μονωμένοι» από την ηλεκτρική ενέργεια της Γης. Η σκέψη του πήγε πίσω, στα χρόνια που δούλευε στην καλωδιακή τηλεοραση. Πριν την καλωδιακή τηλεόραση, η εικόνα της τηλεόρασης συχνά χάλαγε λόγω κηλίδων, «χιονών» ή από παράσιτα που προκαλούνταν από ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές. Στην καλωδιακή εποχή, τα συστήματα σε κάθε σπίτι ήταν γειωμένα και θωρακισμένα και η μετάδοση του σήματος γίνεται μέσω καλωδίου ώστε να αποτρέπονται παρεμβολές εξωτερικών σημάτων. Το καλώδιο αποτελείται από ένα εσωτερικό αγωγό χαλκού, ένα στρώμα μόνωσης και το εξωτερικό κάλυμμα. Αυτό το κάλυμμα είναι συνδεδεμένο στη Γη,σε μια ράβδο γείωσης. Αυτή είναι η βασική αρχή της γείωσης, της σύνδεσης δηλαδή των ηλεκτρικών συστημάτων των σπιτιών και κάθε κτιρίου με το ενεργειακό πεδίο της Γης, με σκοπό την σταθερότητα και την προστασία από τα ελεύθερα ηλεκτρικά φορτία.
Ο Ober αναρωτήθηκε αν θα μπορούσε άραγε αυτή η ενέργεια να προστατεύσει τον ανθρώπινο οργανισμό από τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία (EMF) του περιβάλλοντος που πολλοί θεωρούν ύπουλα και επικίνδυνα για την υγεία; Θα μπορούσε να παράσχει σταθερότητα στο σώμα; Ήξερε ότι το ανθρώπινο σώμα είναι καλός αγωγός του ρεύματος. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει ένα απλό πείραμα στον εαυτό του. Τοποθέτησε ένα μεταλλικό πλέγμα πάνω στο κρεβάτι του. Συνέδεσε πάνω στο πλέγμα ένα καλώδιο με κλιπ και έριξε το καλώδιο έξω από το παράθυρο όπου το συνέδεσε σε μια ράβδο γειωμένη στο έδαφος. Στη συνέχεια ξάπλωσε πάνω στο πλέγμα μετρώντας την τάση στο σώμα του. Τότε βρήκε πως όσο ήταν «γειωμένος» πάνω στο πλέγμα, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα είχαν εξαφανιστεί και η τάση του σώματός του ήταν κοντά στο μηδέν. Χωρίς να το καταλάβει αποκοιμήθηκε και ξύπνησε το επόμενο πρωΐ. Είχε κοιμηθεί για πρώτη φορά χωρίς παυσίπονα μετά από πολλά χρόνια που ταλαιπωρείτο από ανυπόφορους πόνους και αϋπνίες.
Επανέλαβε το πείραμα κάθε νύχτα για μια εβδομάδα. Τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια και επιπλέον οι πόνοι του μειώθηκαν σημαντικά. Αποφάσισε να μιλήσει στους φίλους του για το πείραμά του και τότε αυτοί του ζήτησαν να τους φτιάξει ένα μεταλλικό πλέγμα για τα κρεβάτια τους. πράγμα που φυσικά δέχτηκε. Τα αποτέλέσματα ήταν ίδια και για αυτούς. Καλύτερος ύπνος και λιγότεροι πόνοι.
Επικοινώνησε με ερευνητές πανεπιστημίων προκειμένου να πάρει μια εξήγηση αλλά κανείς δεν γνώριζε κάτι για αυτό και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να το μελετήσει. Αποφασισμένος να βρει μόνος του απαντήσεις και έχοντας πάρει πολύτιμες συμβουλές από προπτυχιακούς φοιτητές του πανεπιστημίου, ξεκίνησε την επιστημονική οδύσσειά του, αν και δεν ήταν επιστήμονας ο ίδιος. Δώδεκα χρόνια μετά, συνεχίζει ακόμα. Έχει οργανώσει και εμπνεύσει δεκάδες μελέτες ειδικών επιστημόνων οι οποίοι επιβεβαίωσαν τις διαπιστώσεις του για βελτίωση του ύπνου και μείωση των πόνων. Κατέδειξαν με σαφήνεια ότι η Γείωση έχει ισχυρή επιρροή στη λεπτή ισορροπία μεταξύ της υγείας και της ασθένειας, καθώς και στο προσδόκιμο ζωής. Στη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου, ανάπτυσσε και βελτίωνε συνεχώς συστήματα Γείωσης για επιστημονικές μελέτες αλλά και για χρήση από ιδιώτες που ενδιαφέρθηκαν.
Ομαλοποίηση μέσω Γείωσης
 
Για μένα, η ιδέα της επανασύνδεσης με τη Γη, αποκάλυψε ένα από τα σημαντικότερα θεραπευτικά μυστικά της φύσης. Προσωπικά διαπίστωσα άμεση διακοπή του συνδρόμου των ανήσυχων ποδιών που αντιμετώπιζα όταν άρχισα να κοιμάμαι «γειωμένος» πριν από δύο χρόνια. Πλέον κοιμάμαι «γειωμένος» είτε βρίσκομαι σπίτι είτε σε ταξίδια. Με τον καιρό, το ενοχλητικό ξύπνημα τη νύχτα για ούρηση, συνηθισμένο φαινόμενο για ανθρώπους στην ηλικία μου (72) έχει σταδιακά ελατωθεί. Άλλες φορές ξυπνάω μόνο μια φορά και άλλες καθόλου. Ανάλογη βελτίωση έχει και η σύζυγός μου που ταλαιπωρείται από μυοσκελετικά προβλήματα
Για να αντιληφθείτε μόνοι σας την εμπειρία της γείωσης, απλώς καθίστε ή περπατήστε ξυπόλυτοι στο γρασίδι, στο χώμα ή στην άμμο, δηλαδή σε επιφάνειες-καλούς αγωγούς. Ξύλο, άσφαλτος και πλαστικό δεν είναι καλοί αγωγοί. Σταθείτε για τουλάχιστον μισή ώρα και στο τέλος θα παρατηρήσετε ότι αισθάνεστε πιο ήρεμοι και αν είχατε κάποιο πόνο όταν ξεκινήσατε θα έχει μειωθεί και ίσως θα έχει εξαφανιστεί.
Ο βιοφυσικός James Oschman, PhD, κορυφαίος ειδικός και συγγραφέας για την ενεργειακή ιατρική, συνοψίζοντας αναφέρει:

«Τη στιγμή που τα πόδια σας πατάνε στη Γη ή συνδέεστε με αυτή μέσω καλωδίου, αλλάζει η ψυχολογία σας. Ξεκινά αμέσως η ομαλοποίηση του οργανισμού και η αντιφλεγμονώδης λειτουργία του σώματός σας. Οι άνθρωποι εμφανίζουν διαρκώς φλεγμονές επειδή είναι αποσυνδεδεμένοι από τη Γη, την πηγή των ηλεκτρονίων που μπορούν να εξουδετερώσουν τις ελεύθερες ρίζες που προκαλούν την καταστροφή των κυττάρων τους.»

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο (είναι μόνο στα αγγλικά) και να βρείτε λεπτομέρειες για τα αποτελέσματα των ερευνών που διεξάγονται αλλά και τις εντυπώσεις ανθρώπων που δοκίμασαν τη μέθοδο της γείωσης.
Τα οφέλη της Γείωσης
 
Για περισσότερο από δέκα χρόνια, οι έρευνες για τη Γείωση αλλά και οι πληροφορίες από ανθρώπους που δοκίμασαν τη μέθοδο της Γείωσης έχουν δείξει ένα πλήθος θετικών επιδράσεων. Μερικές από αυτές είναι:
  • • Μείωση έως και εξάλειψη των συμπτωμάτων πολλών φλεγμονοδών νοσημάτων
  • • Μείωση έως και εξάλειψη χρόνιων πόνων
  • • Καλύτερος ύπνος και εξάλειψη αϋπνίας
  • • Αυξημένη ενέργεια
  • • Λιγότερο στρες και περισσότερη ηρεμία
  • • Ομαλοποίηση των βιολογικών ρυθμών του σώματος
  • • Πιο αραιό αίμα, βελτίωση της αρτηριακής πίεσης και της κυκλοφορίας
  • • Ένταση των μυών και ανακούφιση από πονοκεφάλους
  • • Προστασία από ηλεκτρομαγνητικά πεδία
  • •Ταχύτερη ανάρρωση και ανάκαμψη μετά από τραυματισμούς και έντονη αθλητική δραστηριότητα

Η ΛΕΙΨΑΝΟΛΑΤΡΕΙΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ! ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΡΙ!!

10257887_472504019549107_365847147484798272_n

Η λειψανολατρεία κι ο φετιχισμός στον Χριστιανισμό – Πτώματα, τρίχες, πέτρες, ξύλα, σιδερικά, αποξηραμένο γάλα, ακροβυστίες, κόπρανα και οστά …;γαϊδάρου, στην υπηρεσία της «πίστεως»
Όπως δεν είναι τίποτα καινούργιο στον Χριστιανισμό, έτσι δεν είναι καινούργιο και το φαινόμενο της λατρείας των ιερών λειψάνων η οποία θεωρείται στοιχείο της λατρείας των μαρτύρων και των αγίων, και θα παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή των πιστών χριστιανών για δύο ολόκληρες χιλιετίες.

316253_249529545090050_100000990186042_746842_974249970_n

10559683_805586809486572_9181892962463219928_n

sedlec_ossuary_dinfo-gr-12

Ιερά λείψανα υπήρχαν από θεούς και ήρωες. Ήδη οι «πρωτόγονοι» διατηρούσαν λείψανα ανθρώπων που είχαν ανώτερες δυνάμεις, συγγενών, φυλάρχων, πολεμιστών, εχθρών, όπως παραδείγματος χάρη τα κρανία που αποκτούσαν οι κυνηγοί κεφαλών. Ή φόραγαν τα λείψανα ως φυλαχτό. Η λατρεία των λειψάνων βασίζεται στην πίστη ότι μέσα στους ήρωες, τους προφήτες, τους μεσσίες· και τους αγίους δρα μια ιδιαίτερη δύναμη η οποία παραμένει ενεργή και μετά το θάνατο τους. Ευρεία λατρεία λειψάνων υπήρχε σε αρκετές προχριστιανικές «ανώτερες θρησκείες».

Στον Ινδουισμό, λείψανα έχουν μόνο μερικές μεταρρυθμιστικές αιρέσεις, οι ραντασβάμις τα ρούχα αρχαίων γκουρού, οι καμπιρπάνθις τις παντόφλες του δασκάλου τους. Αντιθέτως, στον Ζαϊνισμό ή τον Βουδισμό αυτή η λατρεία είναι πολύ ανεπτυγμένη. Λατρεύονται υπολείμματα του σώματος βουδιστών αγίων (sharirika) και χρηστικά αντικείμενα (paribhogika). Και η στάχτη και τα οστά του Βούδα, όπως αργότερα εκείνα πολλών χριστιανών αγίων, μοιράστηκαν ανάμεσα στους κοσμικούς οπαδούς του, σε πολλούς τόπους των Ινδιών εξέθεταν τα δόντια του, τα μαλλιά του, το ραβδί, το παγούρι, όπως και λείψανα των μαθητών του. Σήμερα ακόμη η πόλη Κάντι της Κεϊλάνης ισχυρίζεται ότι έχει στην κατοχή της ένα δόντι του Βούδα (μήκους 5 εκ.), η παγόδα Σουέ Ντάγκον στη Ρανγκούν (Βιρμανία) οχτώ τρίχες του Γκαουτάμα μαζί με ό,τι άφησαν οι μυθικοί προγονοί του. Πολλά τζαμιά διατηρούν τις τρίχες από το γένι του

Μωάμεθ σε γυάλινα μπουκάλια. Αλλά και στον κινέζικο Βουδισμό διατηρούν ιερά οστά, όπως και πλήθος άλλων πραγμάτων που φτάνουν μέχρι μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης πτωμάτων.

Ο Ιουδαϊσμός δεν έχει λατρεία λειψάνων. Πώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί σ’ ένα λαό, στον οποίο η «Αγία Γραφή» (Δ’ Μωυσής 19,11 κ.εξ.) επιτάσσει: «Όποιος αγγίξει νεκρό, θα είναι ακάθαρτος για εφτά ημέρες». Όποιος μάλιστα δεν καθαριστεί την τρίτη και την έβδομη ημέρα, «όποιος μολύνει και την κατοικία του Κυρίου», «πρέπει να αποκόπτεται από το λαό του Ισραήλ».Ωστόσο η καθολική θεολογία βρίσκει στην Παλαιά Διαθήκη, εκτός πολλών άλλων χριστιανικών στοιχείων, και τη λατρεία των λειψάνων, π.χ. στα σημεία: «Τα κόκκαλα του Ιωσήφ, τα οποία έφεραν τα παιδιά του Ισραήλ από την Αίγυπτο, τα έθαψαν στην πόλη Συχέμ …;». Ή «Τα οστά τους (των δικαίων) ας αναδώσουν νέα ζωή από τον τόπο τους» (Σοφ. Σειρ. 46, 12).
Η μαγεία των χριστιανικών λειψάνων έχει επομένως τόση σχέση με τον Ιουδαϊσμό, όση και με τον Ιησού και τους Αποστόλους του. Αντιθέτως υπάρχουν εκπληκτικές ομοιότητες με μια ευρέως διαδεδομένη ειδωλολατρική λατρεία.

Για τους Έλληνες, οι ήρωες ήταν οι γενναίοι του πανάρχαιου παρελθόντος, νικητές σε μάχες, σε αγωνίσματα, ήταν ηγεμόνες, βασιλείς, τις περισσότερες φορές μυθικά πρόσωπα τα οποία ωστόσο σχεδόν όλοι θεωρούσαν πραγματικούς ανθρώπους. Σε αυτούς απέδιδαν την ίδρυση ναών και πόλεων, όλους τους σημαντικούς θεσμούς· σε αυτούς απέδιδαν την καταγωγή τους γένη ευγενών, ο Όμηρος τους ύμνησε και παντού πίστευαν ότι είχαν στην κατοχή τους τα λείψανα τους. Καθώς μάλιστα είχαν και τάφους θεών, του Δία, του Ουρανού, του Διόνυσου, του Απόλλωνα και άλλων, γνώριζαν και λάτρευαν φυσικά και πλήθος μνημείων ηρώων, θρυλικούς τάφους, πηγές, δέντρα, πέτρες, σπήλαια τα οποία έδειχναν οι ξεναγοί.

Τα λείψανα των ηρώων τα διατηρούσαν συνήθως σε τάφους που συχνά ήταν και ο αποκλειστικός τόπος λατρείας τους. Κι όπως έκαναν αργότερα οι χριστιανοί με τα οστά των αγίων τους, έτσι ενταφίαζαν ήδη οι Έλληνες τα οστά των ηρώων τους σε διακεκριμένες θέσεις, παραδείγματος χάρη στο κέντρο της πόλης, αν και κατά τα άλλα δεν έθαβαν σχεδόν καθόλου νεκρούς μέσα στην πόλη λόγω του κινδύνου της μόλυνσης. Κι αν ανέχονταν ακόμη λιγότερο να τους θάβουν στα ιερά, πάλι αποτελούσαν οι ήρωες εξαίρεση, αφού υπήρχαν πολλοί ναοί ή άλση ναών με τάφους ηρώων, ως επί το πλείστον μυθικών, αλλά και ιστορικών προσώπων Ωστόσο, στην ειδωλολατρική αρχαιότητα η λατρεία των σαρκικών λειψάνων ήταν σχεδόν πάντα ταφική λατρεία· μόνο σε μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις διατηρούσαν οστά ηρώων εκτός τάφου, σε λειψανοθήκη, παραδείγματος χάρη στην περίπτωση της Ευρώπης στην Κρήτη. Και τα οστά του Πέλοπα στην Ολυμπία και του Τάνταλου στο Άργος αναπαύονταν σε ορειχάλκινο δοχείο. Πάντως, τα περισσότερα τμήματα λειψάνων ήταν τις πιο πολλές φορές σε τάφο. Και όπως η ηρωολατρεία, έτσι και η χριστιανική λατρεία λειψάνων ήταν αρχικά ταφική λατρεία. Οι μάρτυρεςτων πρώτων αιώνων θάβονταν από τους χριστιανούς σε τάφους και λατρεύονταν εκεί. Χωρίς τάφο κάποιου μάρτυρα δεν υπήρχε λατρεία. Όπως και στους ειδωλολάτρες, έτσι και στους χριστιανούς λειψανοθήκη ήταν αρχικά η σαρκοφάγος. Είτε την τοποθετούσαν στον τάφο είτε παρέμενε θεατή στη θολωτή είσοδο του τάφου, ώστε οι περαστικοί μπορούσαν να τη δουν και να την αγγίξουν, όπως συνέβαινε και σε πολλά ειδωλολατρικά ηρώα.

Στην ηρωολατρεία όπως και στην αγιολατρεία απεικόνιζαν τους τιμώμενους συχνά σε νομίσματα, αν και τους αγίους μόλις κατά τον Μεσαίωνα. Κι όπως οι χριστιανοί έπαιρναν συχνά ονόματα αγίων, ιδιαίτερα από τα τέλη του 3ου αιώνα και μετά, έτσι καθοριζόταν ήδη για τους ειδωλολάτρες η επιλογή ονόματος από κάποιο ήρωα. Ιδιαίτερη δύναμη περνάει μερικές φορές και στα αντικείμενα τα οποία χρησιμοποιούσαν οι ήρωες. Κι αυτή δύναμη μπορεί να μεταδοθεί περαιτέρω. Γενικά όμως κάνει ο ίδιος ο ήρωας θαύματα, ενώ στη χριστιανική πίστη θαύματα κάνουν και τα λείψανα, μεταδίδοντας τη δύναμη την οποία έχουν μέσα τους. Αυτό ισχύει ακόμη και για τμήματα λειψάνων. Όποιος αγγίξει τα οστά μάρτυρα, διδάσκει ο Άγιος Βασίλειος, αποκτά μέσω της δύναμης τους μερίδιο στην αγιοσύνη. Ωστόσο, τα αρχαία λείψανα δεν μοιράζονταν. Δεν εκχωρούνταν κομμάτια λειψάνων. Ούτε υπήρχε παραγωγή τεχνητών λειψάνων -αδιανόητο για τους Έλληνες. Και πρώτα από όλα δεν γνώριζαν καθόλου το εμπόριο λειψάνων, όπως το διεξήγαγαν οι χριστιανοί από τον 4ο αιώνα. Οι ειδωλολάτρες λάτρευαν τα σαρκικά λείψανα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στον τάφο. Θα το θεωρούσαν ασέβεια να διαταράξουν τη γαλήνη του νεκρού. Ναι μεν διαμέλισαν στην αρχαία Αίγυπτο τα οστά του θεού Όσιρη και τα σκόρπισαν στη χώρα -αλλά μόνο στον μύθο. Η μάλλον μοναδική ιστορική εξαίρεση σε προχριστιανική εποχή, το σκόρπισμα των λειψάνων του Μένανδρου, ενός ηγεμόνα της Ινδίας της ελληνιστικής περιόδου, ενός βουδιστή, δεν αφορούσε το σκελετό αλλά την τέφρα.

Η πρώτη μαρτυρία για την αρχή της χριστιανικής λειψανολατρείας είναι η πολλαπλά πλαστογραφημένη αναφορά στο μαρτύριο του Πολύκαρπου, και αυτή η λατρεία αρχίζει στον τάφο του μάρτυρα. Σε αυτόν οδηγούν τα αρχαιότερα ίχνη -«όπως και στην ηρωολατρεία στον τάφο του ήρωα» (Pfister). Από τα μέσα του 3ου αιώνα ο τάφος των μαρτύρων δεν είναι μόνο τόπος της νέας αρχαίας λατρείας, αλλά μεταβάλλεται ο ίδιος σε λατρευτικό αντικείμενο, μεταβάλλεται, πριν τη γένεση της τότε ακόμη απαγορευμένης χριστιανικής εικονολατρίας, σε σημείο αποκρυστάλλωσης της αγιολατρείας. Στον τάφο καλούν τον άγιο, παρακαλούν για τη διαμεσολάβησή του, πιστεύουν ότι θα τους δοθεί βοήθεια και ευχαριστούν ήδη με αφιερωματικές πλάκες. Πάνω από μερικούς από τους ημοφιλέστερους τάφους χτίζουν μάλιστα και εκκλησίες, πράγμα με το οποίο δημιουργούνται οι απαρχές του μελλοντικού κύματος των προσκυνητών.

Οι χριστιανοί πίστευαν τώρα ότι η δύναμη που δρούσε στον άγιο, όταν ζούσε, συνεχίζει να είναι αποτελεσματική και στο άψυχο σώμα του. Συμπέραναν ότι, εάν τα ρούχα του Αποστόλου Παύλου έκαναν θαύματα, τότε πόσο μάλλον το σώμα των αγίων. Όποιος άγγιζε αυτά τα λείψανα, σε αυτόν μεταβιβαζόταν η δύναμή τους. Και πίστευαν ότι χάρη στην υπερφυσική δύναμη τους, με τη θεία χάρη τους, τα ιερά λείψανα κάνουν θαύματα, εξορκίζουν τα δαιμόνια των ειδωλολατρών γι’ αυτό το λόγο και τα χρησιμοποιούσαν στους εξορκισμούς, τα έπαιρναν μαζί τους σε λιτανείες ή τα εναπόθεταν σε ειδικούς βωμούς.

Αλλά καθώς στον καθολικισμό τα πάντα είναι ιεραρχημένα, όπως ο Πάπας έχει μεγαλύτερο κύρος από ό,τι ο επίσκοπος, ο επίσκοπος μεγαλύτερο από του ιερέα, εκείνος με τη σειρά του μεγαλύτερο από του λαϊκού, έτσι και τα λείψανα, όσο ιερά κι αν είναι, έχουν διαφορετική αξία, τα εξέχοντα κομμάτια (Reliquiae insignes), ολόκληρη η σορός, το κεφάλι, το χέρι, το πόδι, έχουν μεγαλύτερο κύρος από τα «Reliquiae non insignes» (μη εξέχοντα κομμάτια) στην περίπτωση των οποίων κάνουν και τη διάκριση σε «notabiles» (σημαντικά), όπως η παλάμη και το πέλμα, και σε «exiguae» (κατώτερα), π.χ. τα δάχτυλα των χεριών ή τα δόντια. Εκτός από αυτά, υπάρχουν τα αποκαλούμενα πρωταρχικά και τα δευτερεύοντα λείψανα, τα οποία με τη σειρά τους χωρίζονται σε αντικείμενα, όπως ρούχα, όργανα του μαρτυρίου κ.λπ., και σε ευλογίες, δηλαδή αντικείμενα με τα οποία αγγίχτηκαν οι σοροί ή τα απομεινάρια των αγίων.

Μετά τον ίδιο τον άγιο, το πρωταρχικό αντικείμενο, τη μεγαλύτερη αξία καταλαμβάνουν τα αντικείμενα με τα οποία ήρθε σε επαφή όταν ζούσε, και ανάμεσα σε αυτά πάλι τη μεγαλύτερη έχουν τα όργανα του μαρτυρίου. (Ο άγιος Λαυρέντιος αποκεφαλίστηκε μάλλον. Αυτό φάνηκε πολύ «απλοϊκό» στους μεταγενέστερους χριστιανούς. Γύρω στο 400 τον έβαλαν να «ψηθεί» σε σχάρα, και τώρα, φυσικά, σύντομα ξαναβρήκαν και το περίφημο όργανο του μαρτυρίου και το λάτρευαν ως λείψανο -παρεμπιπτόντως δεν είναι η μοναδική τιμώμενη σχάρα). Μετά τα όργανα βασανισμού ακολουθούσε η γκαρνταρόμπα των αγίων προσώπων, π.χ. της Παναγίας (στο Βυζάντιο μάλωναν δύο Εκκλησίες σε ποιο από τα ρούχα της Παναγίας άξιζε η πρώτη θέση). Στα λείψανα δευτέρου βαθμού συγκαταλέγονται και αντικείμενα από το κοντινό περιβάλλον των τάφων των αγίων: λουλούδια, σκόνη την οποία οι πιστοί έτρωγαν, χάδι από τον τάφο, από τα καντήλια που άναβαν εκεί, ή και πράγματα που είχαν έρθει σε επαφή με τον τάφο, μαντήλια, αφιερώματα. Με την ευρύτερη και υψηλότερη έννοια του όρου, λείψανα θεωρούνταν και θεωρούνται όλα όσα βρίσκονταν δήθεν σε στενότερη σχέση με τον Ιησού και έτσι καθαγιάστηκαν στον ίδιο βαθμό, η φάτνη, ο σταυρός, το αγκάθινο στεφάνι, τα καρφιά, τα ρούχα του κ.ο.κ.

Και το κοινό αίσθημα του λαού ήξερε να κάνει τον λεπτό διαχωρισμό. Γερά κομμάτια της σορος μετρούσαν φυσικά περισσότερο από ένα δόντι ή τρίχες από το γένι. Αλλά κι αυτά εξακολουθούσαν να καταλαμβάνουν υψηλότερη θέση από ό,τι ενδύματα ή άλλα πράγματα με τα οποία είχε έρθει σε επαφή ο τιμώμενος. Επίσης ιεράρχησαν βέβαια πολύ καλά και τους θαυματουργούς αγίους, χτίζοντας στους μεγαλύτερους μεγαλύτερες εκκλησίες ή μνήματα, στους μικρότερους μικρότερα, και τους πρώτους τους γιόρταζαν φυσικά και με μεγαλύτερες γιορτές.

Η αυξανόμενη «ζήτηση» νεκρών αγίων, η ανεύρεση και τα «θαύματά» τους

Με την αυξανόμενη λατρεία των μαρτύρων και των λειψάνων τους χρειάζονταν φυσικά όλο και περισσότερες σορούς μαρτύρων. Έλα όμως που οι τάφοι των ομολογητών του 1ου και 2ου αιώνα είχαν χαθεί εντελώς. Αλλά και στην περίπτωση μεταγενέστερων δεν γνώριζαν συχνά τον τόπο ταφής τους. Έτσι έπρεπε να τους εντοπίσουν και να τους μεταφέρουν εκεί που ήθελαν. Τέτοιες ανακομιδές πιστοποιούνται στον Χριστιανισμό από τον 4ο αιώνα. Προϋποθέτουν συνήθως την ανεύρεση (inventio), όπως και την εκταφή τους (elevatio), και τελειώνουν κάθε φορά με την εναπόθεσή τους (depositio).

Η πρώτη ανακομιδή μιας (ακέραιης) σορού μάρτυρα έγινε στην Αντιόχεια το 354, όταν μετέφεραν τον άγιο Βαβύλα στη Δάφνη, για να αφανίσουν την εκεί λατρεία του Απόλλωνα. Αργότερα ο διαβόητος Κύριλλος μετέφερε τους μάρτυρες Κύρο και Ιωάννη από την Αλεξάνδρεια στη Μένουθη, για να καταστρέψει εκεί τη λατρεία της Ίσιδος. Στην περίπτωση του πρωτομάρτυρα Στέφανου, του οποίου ο μαρτυρικός τάφος εμφανίστηκε το 415 ξαφνικά στα Καφαργάμαλα -η σημαντικότερη ανακάλυψη σε αυτή την περιοχή-, ξαναβρήκαν τώρα ακόμη και τις πέτρες με τις οποίες τον είχαν λιθοβολήσει -και τις λάτρευαν φυσικά κι αυτές ως λείψανα, καθώς είχαν έρθει σε επαφή με το μάρτυρα, πράγμα που δηλώνει κάποια συνέπεια· γιατί, ακόμη κι αν είναι τρέλα, έχει παρ’ όλα αυτά μια μέθοδο.
Πολύ μεγάλο ρόλο στις ανακομιδές παίζουν τα θαύματα τα οποία αρχίζουν κατά την ανακάλυψη και την εκταφή του αγίου, κατά την ίδια τη μεταφορά και λίγο μετά την άφιξη. Αφού προϋπόθεση για την επίσημη εκκλησιαστική αναγνώριση των λειψάνων ήταν γενικά η απόδειξη μέσω θαυμάτων και οραμάτων. Γι’ αυτό τον λόγο οπουδήποτε υπάρχει τάφος μάρτυρα, συμβαίνουν θαύματα, θεραπεύονται άρρωστοι, εξορκίζονται δαίμονες. Κι από το δεύτερο ήμισυ του 4ου αιώνα ανακάλυπταν τον ένα τάφο μάρτυρα μετά τον άλλο. Και οι σοροί και τα οστά ασκητών ήταν περιζήτητα λείψανα. Μόλις πέθαινε κάποιος ιδιαίτερα σεβαστός μοναχός, έσπευδαν εκεί, για να αποκτήσουν τη σορό του. Πολλοί προσπαθούσαν να αποφύγουν τη μοίρα των ιερών λειψάνων, παρακαλώντας να ταφούν σε μυστικό μέρος. Όταν τελικά κατάφεραν να μεταφέρουν στην πόλη τον λιπόθυμο μοναχό Ιάκωβο -παραλίγο να γίνει μάχη ανάμεσα στους κατοίκους της πόλης και τους αγρότες-, δεν ήθελαν να τον δώσουν πίσω, μόλις συνήλθε. Κατά τον θάνατο του στυλίτη Συμεών αναγκάστηκαν μάλιστα να κληθούν στρατιώτες για την προστασία της σορού του. Και μετά τη δολοφονία μερικών μοναχών το έτος 395 από Άραβες ληστές, δύο πόλεις έδωσαν κανονική μάχη μεταξύ τους για τις σορούς· και δεν ήταν η μοναδική περίπτωση.

Οι κλοπές λειψάνων, ήταν για τους εραστές του είδους σχεδόν υπόθεση τιμής. Έτσι έκλεψαν ανάμεσα σε άλλα τη σορό του αγίου Ιλαρίωνα, του αγίου Μαρτίνου της Τουρ, του αγίου Μακάριου. Τα λείψανα του αγίου Χρυσοστόμου τα έκλεψαν μαζί με εκείνα άλλων αγίων κατά τη διαβόητη σταυροφορία του έτους 1204 στην Κωνσταντινούπολη και τα «μετέφεραν» στη Βασιλική του Βατικανού στη Ρώμη.
Οι χριστιανοί δεν φείδονταν κανενός κόπου, καμίας θυσίας και καμίας απάτης, για να αποκτήσουν λείψανα. Κατά τη διάρκεια των διωγμών, κάποιοι προσπάθησαν, λέει, να αποσπάσουν τα σκηνώματα ακόμη κι από τα χέρια των διωκτών τους, για να έχουν «κοινότητα» με το «ιερό σώμα». Και χριστιανοί αποστάτες κατά τους διωγμούς επιθυμούσαν διακαώς λείψανα μαρτύρων, για να αντιμετωπίσουν την αδυναμία τους! Και όταν δεν υπήρχαν πλέον μάρτυρες, αναζητούσαν τους τάφους τους, τους μυρίζονταν με αλάθητη όσφρηση λαγωνικού και τους ξέθαβαν. Ακόμη κι οι πιο περίφημοι εκκλησιαστικοί ηγέτες το έκαναν, όπως ο άγιος Αμβρόσιος, στον οποίο έδειχνε τα οστά μαρτύρων «κάποιο φλογερό αισθητήριο». Το έτος 386 έγινε ευρετής και εφευρέτης δύο εντελώς άγνωστων έως τότε ομολογητών, «ιερών σφαγίων», όπως τους ονόμαζε, «θριαμβευτικών σφαγίων», των αγίων «Γερβάσιου» και «Προτάσιου» -η πρώτη γνωστή εκταφή «ευρεθέντων» μαρτύρων-, όπου σκηνοθέτησε και μια θεραπεία τυφλού, η οποία αντιμετωπίστηκε με μεγάλες επιφυλάξεις ακόμη κι από οπαδούς του. (Εφ)ηύρε έπειτα τους αγίους «Αγρικόλα» και «Βιτάλιο», «Ναζάριο» και «Κέλσο» και ισχυρίστηκε ότι «ακόμη κι αν η τέφρα τους σκορπιστεί σε ολόκληρο τον κόσμο, η δύναμη τους θα παραμείνει ακέραιη». Αλλά και η χριστιανική αυτοκρατορική αυλή θεωρούσε αυτές τις αμβροσιανές δραστηριότητες στημένο παιχνίδι.
Το 386, το ίδιο έτος κατά το οποίο ο Αμβρόσιος είχε παρουσιάσει στα Μεδιόλανα με θαυματουργικό τρόπο τους δύο μάρτυρες «Γερβάσιο» και «Προτάσιο», ένα διάταγμα απαγόρευε την παραγωγή και διανομή λειψάνων. Ο εκκλησιαστικός Διδάσκαλος ο οποίος στο αποκορύφωμα του αγώνα του εναντίον της αυλής υμνούσε τα ευρήματα του ως «υπερασπιστές» και «στρατιώτες», ως «προστάτες», και δόξαζε την ισχυρή προστασία τους (praesidia, patrocinia), νοιάζεται για το διάταγμα λιγότερο από όλους. Γενναιόδωρα έστειλε τα μικρότερα κομμάτια του «Γερβάσιου» και του «Προτάσιου» σε όλο τον κόσμο· τα περισσότερα κατακλύζουν τη Γαλατία. Μικρές μερίδες των μαρτύρων ταξίδεψαν στην Τουρ, Βιεν, Ρουέν, όπου ο άγιος επίσκοπος Βικτρίκιος (εορτάζεται στις 7 Αυγούστου) -ένας πρώην στρατιώτης ο οποίος εγκατέλειψε τη στρατιωτική θητεία του «με ένα καλά επικυρωμένο θαύμα» (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό) και ύστερα δραστηριοποιήθηκε ως φανατικός προσηλυτιστής ειδωλολατρών έως τη Βρετανία -κέρδισε υψηλές απολαβές, πουλώντας του κόσμου τα λείψανα. Ο Βικτρίκιος διέθετε ήδη μια συλλογή την οποία είχε αγοράσει στην Ιταλία, και προπαγάνδιζε ακούραστα την αποτελεσματικότητά της, αν και τα κομμάτια ήταν πολύ μικρά: «Δεν κάνει να διαμαρτυρόμαστε για το μικρό μέγεθος αυτών των λειψάνων …; Οι άγιοι δεν παθαίνουν τίποτα, όταν τεμαχίζονται τα λείψανα τους. Σε κάθε κομμάτι υπάρχει η ίδια θεραπευτική ενέργεια, όπως και στο σύνολο» -μια «γρανιτένια προσωπικότητα» υμνεί ο Ιησουίτης Ε. de Moreau, εξέχουσα «ανάμεσα στις ευγενέστερες της εποχής του» .

Αλλά δεν κατάφερναν όλοι τα πάντα, και ακόμη κι ένας τόσο πωρωμένος, τετραπέρατος πάτρωνας, όπως ο άγιος Μαρτίνος, έμελλε κάποτε να σταματήσει μια λατρεία που μόλις άνθιζε, επειδή εκείνος που τιμάτο και λατρευόταν από την Εκκλησία ήταν πρώην ληστής των δρόμων.

Όπως ο Αμβρόσιος, έτσι υποστήριξαν κι οι άλλοι εκκλησιαστικοί διδάσκαλοι τη λατρεία των λειψάνων, ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός, ο Χρυσόστομος, ο Ιερώνυμος, ο Αυγουστίνος. Χωρίς κανένα δισταγμό επικυρώνουν θαύματα. Σύμφωνα με τον Αμβρόσιο, «πολλοί θεραπεύτηκαν σαν από μια σκιά (umbra quadam) των ιερών σορών». «Μόνο λίγη σκόνη μάζεψε τέτοιο μεγάλο πλήθος λαού. Η τέφρα δεν φαίνεται, οι ευεργεσίες είναι εμφανείς» (Αυγουστίνος). «Όχι μόνο οι σοροί των αγίων, αλλά και οι τάφοι τους είναι γεμάτοι πνευματική χάρη» (Χρυσόστομος).

Για παράδειγμα με μύρο. Πολλά λείψανα αναβλύζουν κατά θαυμαστό τρόπο μύρο. Και ο Ιωάννης Δαμασκηνός ο οποίος «ως λόγιος, ποιητής και κήρυκας» παρείχε «στην εκκλησία μεγάλες υπηρεσίες» (Altaner/Stuiber), τον οποίο δόξασε η Σύνοδος της Νίκαιας (787), παρακινούσε τους αμφισβητίες του αγίου μύρου που ανάβλυζε από τα λείψανα: «Ως θεραπευτική πηγή μάς έδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός τα λείψανα των αγίων από τα οποία βγαίνουν με ποικίλους τρόπους ποτάμια αγαθοεργιών και αναβλύζουν μύρα. Και κανείς να μην είναι άπιστος! Διότι αφού από σκληρό βράχο στην έρημο ανάβλυσε νερό …; είναι τότε απίστευτο να αναβλύζει από λείψανα μαρτύρων μύρο;». Έτσι στηρίζει η μια βλακεία την άλλη.

Από τον σεπτό δήθεν τάφο του αποστόλου Ανδρέα στην Πάτρα, όπου υπέστη δήθεν μαρτυρικό θάνατο σε σταυρό από τον οποίο έβγαζε δύο ολόκληρες ημέρες τα πιο ηθοπλαστικά κηρύγματα, από τον οποίο κήρυξε την «από του σταυρού διδασκαλία», ο οποίος «χρησιμεύει για την αιώνια καταστροφή των απίστων» («αυτό διαβάζεται σαν ευαγγέλιο»: Καπουτσίνος Maschek), ανάβλυζε μύρο και μάννα (ο Αντρέας προήχθη βέβαια και σε προστάτη άγιο της Ρωσίας, της Σκωτίας, της Ελλάδας, σε προστάτη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος, προστάτη των χασάπηδων κ.ά. και τον καλούν συχνά στο ανεμοπύρωμα, τους σπασμούς όπως και ως διαμεσολαβητή σε ερωτικές υποθέσεις).

Ως διασημότερος αναβλυστής μύρου θεωρείτο ο -ίσως ιστορικό πρόσωπο- άγιος Δημήτριος του οποίου η λατρεία εντούτοις είναι μόνο συνέχεια εκείνης του ειδωλολατρικού Κάβειρου. Ο (δήθεν) τόπος ανάπαυσης του Δημήτριου στη Θεσσαλονίκη, όπου του αποδίδουν μεγάλες τιμές ως πολιούχου αγίου, με τη δύναμη του νεκρού έκανε το μύρο να αναβράζει (σ.σ.: το οποίο μύρο, διοχετεύεται στον τάφο μέσω μυστικών αγωγών, όπως ομολογείο ομότιμος καθηγητής θεολογικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Νίκος Ζαχαρόπουλος). Αλλά και ερχόμενο σε επαφή με τα λείψανα του το μύρο αναβράζει -όπως κι αλλού, αν το μύρο περιέλθει στα χέρια των σωστών ανθρώπων, π.χ. σε εκείνα του αγίου Μαρτίνου της Τουρ. Ο φίλος του Σουλπίκιος Σεβήρος γράφει: «Ο ιερέας Αρπάγιος πιστοποιεί ότι είδε πώς φούσκωνε το λάδι με τις ευλογίες του Μαρτίνου, έως ότου ξεχείλισε από το παραγεμισμένο δοχείο». Το ίδιο αποτέλεσμα είχε φυσικά και η ευλογία του «ελαίου από το Τίμιο Ξύλο», του οποίου τα θραύσματα ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον (ορθόδοξο) κόσμο. Ο προσκυνητής της Πιατσέντσα (Πλακεντίας) αναφέρει: «Κατά τη διάρκεια της λατρείας του Σταυρού στο αίθριο της εκκλησίας του Αγίου Τάφου φέρνουν λάδι για αγιασμό σε μισογεμάτα δοχεία. Τη στιγμή που το Τίμιο Ξύλο αγγίζει το στόμιο του δοχείου, το λάδι φουσκώνει, κι αν δεν το κλείσουν αμέσως, χύνεται έξω όλο το λάδι».

Τον 4ο αιώνα εδραιώθηκε σιγά-σιγά το έθιμο να φυλάσσουν λείψανα αγίων κάτω από την Αγία Τράπεζα (πράγμα που συνήθιζαν προ πολλού στον ειδωλολατρικό κόσμο). Τα έβαζαν κάτω από την πλάκα της Τράπεζας ή σε κάποια εσοχή της, το «sepulcrum» -η Αγία Τράπεζα μεταβλήθηκε σε τάφο αγίων. Όσο ακαλαίσθητο κι αν ήταν πράγμα, παρότι το είχαν συνηθίσει -αν αγνοήσουμε το γεγονός ότι πάρα πολλά, πιθανώς τα περισσότερα οστά, πάνω από τα οποία τελούσαν το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, το Δείπνο του Κυρίου, δεν ανήκαν σε εκείνους στους οποίους τα απέδιδαν-, προέκυψε τώρα «έντονη ζήτηση» (Εγκυκλοπαίδεια της Εικονογραφίας) ιερών σορών ή μερών της σορού, η «ανάγκη» ήταν σύντομα κυριολεκτικά τεράστια. Και το πρόβλημα επίσης. Και το συλλεκτικό πάθος επίσης. Υπήρχαν φανατικοί συλλέκτες χριστιανικών λειψάνων. Και σιγά-σιγά κάθε Εκκλησία ήθελε να έχει τα δικά της ιερά λείψανα μαρτύρων, και στα τέλη του 6ου αιώνα είχαν σχεδόν όλες.

Απ’ τα αυτοκρατορικά εμβλήματα ως το …;λίπος αρκούδας

Τώρα όμως τα λείψανα δεν χρειάζονταν μόνο για την «τιμή των Αγίων Τραπεζών». Ιερές σοροί προστάτευαν κι από κάθε είδους διαβολικά πράγματα, έδιωχναν ένα σωρό κακά. Έτσι τα επιθυμούσαν διακαώς οι αυτοκράτορες, οι Εκκλησίες, αλλά και ιδιώτες.

Οι χριστιανοί αυτοκράτορες έδειξαν αμέσως μεγάλο ενδιαφέρον. Ήδη ο γιος του Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, διέταξε να μεταφέρουν το έτος 357 τρεις ολόκληρους αγίους, ή μάλλον τα οστά τους, στην πρωτεύουσα της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, τα φερόμενα ως οστά των αγίων Ανδρέα, Λουκά και Τιμόθεου. Το 438, η Ευδοκία η Αθηναΐδα, η σύζυγος του Θεοδόσιου Β’, του ανθρώπου που εκπλήρωνε «όλες τις εντολές του Χριστιανισμού», έφερε στην Κωνσταντινούπολη από ένα προσκύνημα των Ιεροσολύμων τα λείψανα του αγίου Στέφανου και τις αλυσίδες του αγίου Πέτρου. Αφού ο βασιλιάς Σιγισμούνδος της Βουργουνδίας «κατανάλωσε» τα ιερά λείψανα που είχε πάρει κατά την επίσκεψη του στη Ρώμη, έστειλε τον διάκονο του Ιουλιανό στον πάπα Σύμμαχο (498-514) -περιβόητο για τις οδομαχίες του, τις εκκλησιαστικές σφαγές και τις συμμαχιανές πλαστογραφίες-, για να του δώσει καινούργια. Επανειλημμένα δώρισε ο πάπας Πελάγιος Α’ (556-561), τον οποίο θεώρησαν συνένοχο στον θάνατο του προκατόχου του, του δολοφόνου πάπα Βιγίλιου, και στον βασιλιά Χιλδεβέρτο θησαυρούς λειψάνων. Κι όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός θέλησε να ανεγείρει στην Κωνσταντινούπολη εκκλησία προς τιμή των Αγίων Αποστόλων, παρακάλεσε και πήρε από τον πάπα Ορμίσδα σχετικά λείψανα, καθώς βέβαια άξιζε «να πάρει κι εκείνος τέτοια λείψανα, όπως τα είχε όλος ο κόσμος». Επιθυμούσε «sanctuaria beatorum Petriet Pauli» (ευλογίες από τους μακάριους Πέτρο και Παύλο), εκτός αυτού και κάτι από τις αλυσίδες των Αγίων Αποστόλων, «ει δυνατόν» και μερικά κομματάκια από τη σχάρα του αγίου Λαυρέντιου.

Οι αυτοκράτορες ήταν συχνά παρόντες και κατά την άφιξη των λειψάνων, κι αυτό το ενδιαφέρον διατηρήθηκε κι εντάθηκε περισσότερο κατά τους επόμενους αιώνες. Τα λείψανα ανήκαν, ούτως ειπείν, στο δημόσιο θησαυρό, ήταν σύμβολο «επίσημης» άσκησης της εξουσίας μέχρι και τον ακμάζοντα Μεσαίωνα. Η ευσεβής μανία (ή η υποκρισία) των κυρίων, τα καμώματα της εξουσίας τους έφταναν μέχρι τον εξοπλισμό των εκκλησιών των αυτοκρατορικών νεκροταφείων με λείψανα, μέχρι το συνδυασμό των αυτοκρατορικών εμβλημάτων με λείψανα, αλλά και τη δημιουργία «αυτοκρατορικών αγίων», patroni peculiares των βασιλέων, τα ιερά λείψανα έπαιζαν ρόλο και κατά τη σύναψη συμβάσεων, ορκίζονταν παρουσία λειψάνων, αλλά κυρίως τα έπαιρναν μαζί στον πόλεμο. Ο βασιλιάς Ερρίκος Α’ (919-936) δεν φειδόταν καμμίας εκστρατείας, για να αρπάξει μια από τις πολλές «Ιερές Λόγχες».

Ειδικά την εποχή της μετανάστευσης των λαών, όταν η δύναμη της αυτοκρατορίας συρρικνώθηκε, όταν η αυτοκρατορία της Δυτικής Ρώμης κατέρρευσε και οι πόλεις αφέθηκαν στη μοίρα τους, κοίταζαν και οι Εκκλησίες να βρουν θρησκευτικούς προστάτες. Εδώ βοήθησαν κατά κάποιο τρόπο τα ιερά πτώματα, οι σοροί, τα οστά αλλά και άλλα κομμάτια των αγίων, κυρίως τις ιδιαίτερα απειλούμενες πόλεις. Οι μεγάλοι άγιοι των προσκυνημάτων, οι Απόστολοι και οι μάρτυρες της Ρώμης, ο άγιος Φήλιξ της Νόλας, ο άγιος Βικέντιος της Σαραγόσας, φιγούραραν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ως πολιούχοι όπως ο Σέργιος στη Ρουσαφά, ο Θεόδωρος στα Ευχάιτα, ο Θωμάς στην Έδεσσα, ο Δημήτριος στη Θεσσαλονίκη ή ο επίσκοπος Ιάκωβος στη Νίσιβη -ο «προστάτης και στρατηλάτης».

Σε περίπτωση πολέμων και λοιμών βοηθούσαν πάντα τα σκηνώματα, οι ιεροί σκελετοί, τα ιερά λείψανα. Σε κάποια επιδημία, οι πολίτες της Ρενς έκαναν πανηγυρική λιτανεία στην πόλη, μεταφέροντας ένα κάλυμμα από τον τάφο του αγίου Ρεμίγιου (Ρεμί).

Ωστόσο το έθιμο δεν είχε μεταδοθεί μόνο στους ηγεμόνες και στις πόλεις, αλλά και στους περισσότερους χριστιανούς. Υπήρχαν αμέτρητα άτομα που έπαιρναν σπίτι τους λείψανα μαρτύρων (ή τέλος πάντων αυτά που νόμιζαν πως ήταν), κυρίως τέφρα ή «λείψανα αίματος», πανιά ποτισμένα με αίμα, στην Αίγυπτο ενίοτε και ολόκληρες σορούς μαρτύρων, τα είχαν μαζί τους στο κάθε τους βήμα ή τα χρησιμοποιούσαν περιστασιακά. Κι έτσι πίστευαν ότι αποσοβούσαν όλων των ειδών τις καταστροφές ή προσέλκυαν τη «δύναμη» και τη συνηγορία των ουρανών (έως τον 13ο αιώνα οι αγορές λειψάνων από ιδιώτες επιτρέπονταν, χωρίς οποιονδήποτε έλεγχο από την πλευρά της Εκκλησίας).

Ένα από τα πρώτα τεκμηριωμένα παραδείγματα αυτής της πίστης, δίνει τον πρώιμο 4ο αιώνα η πλούσια χήρα Λουκίλλα από την Καρχηδόνα. Πριν κοινωνήσει, φιλούσε πάντα οστά μαρτύρων -κι αυτό μάλιστα, χωρίς εκείνα να είναι επίσημα αναγνωρισμένα ως τέτοια. Με εντελώς διαφορετικό τρόπο προσπαθούσε να προστατευθεί ο βασιλιάς Χιλπέριχος. Όταν το 583 εισέβαλε στο Παρίσι, διέταξε να προπορευθούν τα λείψανα πολλών αγίων, για να ματαιώσει μια κατάρα. Λεγόταν δε ότι τα οστά δε βοηθούσαν μόνο σε αυτή τη ζωή αλλά και στην άλλη. Καθώς μια άλλη χριστιανική δεισιδαιμονία ή δοξασία -που τελικά είναι το ίδιο- ήταν να παίρνουν μαζί στον τάφο τους λείψανα, «για να γλυτώσουν μ’ αυτό τον τρόπο τα ερέβη του Κάτω Κόσμου» (επίσκοπος Μάξιμος του Τορίνου). Ο ειδικός προσκυνηματολόγος και τα λειψανολόγος Kotting διαπιστώνει και σε τέτοιου είδους «απανθίσματα» ένα γνήσιο θρησκευτικό πυρήνα «της υγιούς χριστιανικής λειψανολατρείας». Όταν όλα γύρω σήπονται, για τους· απολογητές εξακολουθεί να υπάρχει πάντα ένας ωφέλιμος «πυρήνας».

Ήδη κατά τον όψιμο 4ο αιώνα εμφανίστηκε στην Ανατολή η ευσεβής μέθοδος να ξεθάβουν και να τεμαχίζουν αυτές τις σορούς, με σκοπό τον πολλαπλασιασμό και τη διανομή των θαυματουργικών δυνάμεων των μαρτύρων. Ειδωλολάτρες και χριστιανοί αυτοκράτορες είχαν μεν διασφαλίσει δια νόμου το απρόσβλητο των τάφων, εκδίδοντας μάλιστα και αυστηρότερες διατάξεις, αλλά αυτό δεν κατόρθωσε να αποτρέψει τη χριστιανική Εκκλησία. Ήδη ο εκκλησιαστικός πατέρας Θεοδώρητος, ο πρώτος θεολόγος της χριστιανικής λειψανολατρείας, απέδιδε στα πιο μικρά τμήματα των λειψάνων την ίδια αποτελεσματικότητα με τα ολόκληρα. Τεμαχισμένα σώματα -ολόκληρη η δράση της θείας χάριτος! Άρχισε ένα ανθηρό εμπόριο, ανταλλαγές και πωλήσεις, παζάρευαν με γνήσια κι ακόμη συχνότερα με ψεύτικα λείψανα, ενίοτε έβγαιναν στην αγορά ως υπολείμματα μαρτύρων και δόντια τυφλοπόντικα, κόκκαλα ποντικών, λίπος αρκούδας. Με λίγα λόγια, οι συναλλαγές πήραν από εκείνη την εποχή τέτοιες διαστάσεις, ώστε το 386 ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος εξέδωσε ειδικό νόμο ενάντια στην πώληση και το εμπόριο λειψάνων. Εντούτοις αυτό συνέχιζε να ανθεί ασταμάτητα, καθώς μάλιστα δεν κατακρεουργούσαν με φρικιαστικό τρόπο μόνο τα πτώματα (reliquiae de corpore), αλλά κατά τον ίδιο τρόπο τεμάχιζαν κι άλλα ιερά λείψανα, τα διέλυαν, τα παλαίωναν, όπως τα όργανα του μαρτυρίου, τον δήθεν σταυρό του Χριστού, αλυσίδες, σχάρες, ρούχα, καθώς, όπως δίδασκε ο πάπας Γρηγόριος Α’, «ο Μέγας», υπήρχε και σ’ αυτά η ίδια «δύναμη». Έτσι άνθιζαν οι δουλειές από τον 4ο αιώνα έως τη Μεταρρύθμιση, «διότι ένα θαυματουργό λείψανο έφερνε μεγάλα κέρδη» (Schlesinger), οπότε τον 9ο κι ακόμη περισσότερο το 12ο και 13ο αιώνα ο τζίρος έφτασε στα ύψη, με τις σταυροφορίες, τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης. Στο τέλος ο κλήρος, όταν αυτό το εμπόριο είχε φτάσει στο αποκορύφωμα του, προσπάθησε να βγάλει από τη μέση τους ακριβούς μεσάζοντες. Γιατί η λατρεία των λειψάνων είναι «μία απλή ανθρώπινη ανάγκη σεβασμού προς το πρόσωπο του αγίου ανθρώπου». «Στην αρχή υπήρχε η αθόρμητη ευλάβεια απέναντι στα λείψανα …;» (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό).

Ευλογίες και σκελετοί που ταξιδεύουν

Όπως και να έχει το πράγμα, με τον τεμαχισμό των λειψάνων μπόρεσαν να εκπληρώσουν πολλές επιθυμίες και να αναζωογονήσουν την πίστη τους. Διότι όσο μικρό κομματάκι κι αν έπαιρναν από το λείψανο, ως ιδιώτες ή ως Εκκλησία, από μισαλλοδοξία ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο, μιλούσαν ασταμάτητα για το γεγονός ότι είχαν στην κατοχή τους τον ένα ή τον άλλο άγιο. Και καθώς σκέφτονταν ποσοτικά και πίστευαν ότι η προστασία από περισσότερους αγίους θα ήταν μεγαλύτερη παρά από έναν, όπως και ότι, συγκεντρώνοντας πολλά ακόμη και μικροσκοπικά κομμάτια, θα αποκτούσαν μεγαλύτερη ευλογία, επεδίωκαν την απόκτηση όλο και περισσότερων. Έτσι προέκυψαν βέβαια ολόκληρες συλλογές λειψάνων.

Ο τεμαχισμός των λειψάνων γινόταν χωρίς περιορισμούς ιδίως στη χριστιανική Ανατολή. Πριόνιζαν, έκοβαν κι έσπαγαν ό,τι μπορούσαν να κόψουν από τον άγιο, ό,τι μπορούσαν να μικρύνουν και να πολλαπλασιάσουν. Η Δύση έδειχνε έως και τον 7ο, 8ο αιώνα περισσότερη αυτοσυγκράτηση, αλλά όχι και πλήρη αποχή, όπως πίστευαν για πολύ καιρό έως και τον 20ό αιώνα. Ένας αυστηρός ρωμαϊκός νόμος διασφάλιζε μεν το απρόσβλητο των τάφων, αλλά προφανώς τον παρέβαιναν. Στη Δύση έκοβαν ήδη τεμαχισμένα σαρκικά λείψανα σε ακόμη μικρότερα κομμάτια, ή μοίραζαν σε μερίδες όσα ήταν εύκολο να διαιρεθούν, όπως το αίμα, η τέφρα, τα δόντια, οι τρίχες, και με τον ίδιο τρόπο κομμάτιαζαν και τις εισαγόμενες, ήδη κομματιασμένες σορούς. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ, στις ταξιδιωτικές αποσκευές μιας προσκυνήτριας των Ιεροσολύμων υπήρχε ένα κομμάτι από λείψανο του Ιωάννη του Βαπτιστή, το οποίο τρεις Γαλάτες επίσκοποι ήθελαν να κόψουν σε μικρότερες φέτες.

Και στην Τουρ έγιναν πολλές ανακομιδές. Και στη Βόρεια Ιταλία υπό τον ιδιοφυή ευρετή κι εφευρέτη μαρτύρων Αμβρόσιο τεμάχιζαν σορούς μαρτύρων. Τη Δύση κατέκλυσαν κυρίως λείψανα από το αίμα των μαρτύρων «Γερβάσιου» και «Προτάσιου» που ο ίδιος είχε «ανακαλύψει». Ο φίλος του Αμβρόσιου επίσκοπος Βικτρίκιος της Ρουέν αγόραζε με ζήλο λείψανα μαρτύρων της Βόρειας Ιταλίας και της Ανατολής. Αλλά και στη Βόρεια Αφρική πουλούσαν μοναχοί αληθινά και ψεύτικα οστά μαρτύρων.

Ωστόσο, παρόλο τον τεμαχισμό και τη διακίνηση μικρών και μικροσκοπικών κομματιών, το απόθεμα δεν επαρκούσε, καθώς μάλιστα στη Ρώμη, όπως φαίνεται, για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έκαναν τεμαχισμούς, αν και δεν δίσταζαν να παίρνουν λείψανα που είχαν κόψει οι Έλληνες. Οι πάπες τσιγκουνεύονταν μεν τα λείψανα που είχαν στην κατοχή τους, ιδίως εκείνα «πρωτευόντων αγίων», αλλά πιο γενναιόδωρα χάριζαν λείψανα τα οποία παρήγαγαν φτηνά, με ένα κόλπο. Κατασκεύασαν δηλαδή το είδος των ευλογιών, όπου το κάθε αντικείμενο το οποίο ερχόταν σε επαφή με τον τάφο του αγίου, π.χ. τον δήθεν τάφο του αγίου Πέτρου (ή ύστερα και στην Τουρ τον τάφο του αγίου Μαρτίνου), μεταβαλλόταν το ίδιο σε ιερό λείψανο, καθώς η υπερφυσική δύναμη του «γνήσιου» λείψανου μεταφερόταν στο άλλο, που ήταν τώρα και αυτό «γνήσιο». Τοποθετούσαν απλά δίπλα στις σορούς των αγίων μαντήλια μέσα σε κουτιά από ξύλο, ελεφαντόδοντο ή πολύτιμο μέταλλο, και ισχυρίζονταν ότι είχαν ακριβώς την ίδια αποτελεσματικότητα με τα άλλα λείψανα -πράγμα που αναμφίβολα αλήθευε. Και σ’ αυτό έδωσαν έμφαση οι μεγάλοι θεολόγοι του Χριστιανισμού του 4ου και 5ου αιώνα, οι εκκλησιαστικοί διδάσκαλοι Ιλάριος, Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Ιωάννης Χρυσόστομος, Αυγουστίνος και άλλοι. Πολλά πράγματα μπόρεσαν τώρα να γίνουν λείψανα, για να μην πούμε τα πάντα, όχι μόνο το ελάχιστο κομματάκι μιας σορού αγίου, αλλά. π.χ. κι ένα σφουγγάρι το οποίο ήταν ποτισμένο με το αίμα του αγίου ή ακόμη κι ένα κουρελάκι, αρκεί να είχε έρθει σε επαφή με το λείψανο· διότι με αυτό τον τρόπο η «δύναμη» του γνήσιου λειψάνου μεταφερόταν στο καινούργιο -από τον 4ο αιώνα μια έμμονη ιδέα ολόκληρου του χριστιανικού κόσμου.

Με τη βοήθεια των ευλογιών, τις οποίες η Ρώμη διασκόρπισε σε όλη τη Δύση, εδραίωσε πρώτα από όλα την επιρροή της εκκλησιαστικής πολιτικής της. Γενναιόδωρα μοίραζαν οι πάπες προς όλες τις κατευθύνσεις τα δώρα τους που δεν κόστιζαν τίποτα και μπήκαν «στην ιστορία της ευσέβειας» με ποικίλα ονόματα: brandea, pallida, sanctuaria, memoriae, benedictiones, eulogiae, patrocinia. Ο πάπας Γρηγόριος A’ (590-604), ο επονομαζόμενος Μέγας, έκανε μεγάλες αποστολές λειψάνων. Ανάμεσα τους υπήρχαν σπάνια κομμάτια (με αποδέκτες βασιλείς), όπως σταυροί με ένθετα θραύσματα από τον σταυρό του Ιησού ή με τρίχες του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος ως εκ θαύματος άφησε δύο κεφάλια. Αυτός ο πάπας έστελνε και κλειδιά με ρινίσματα από τις αλυσίδες του κορυφαίου Αποστόλου, για να τα κρεμάνε κατά της βασκανίας. Και τώρα δεν δίσταζαν ούτε στη Ρώμη να χυμήξουν στους τάφους. Έτσι ο πάπας Βονιφάτιος Δ’ (608-615) διέταξε να μεταφέρουν στη Ρώμη πολλά οστά και να τα τοποθετήσουν κυρίως στην εκκλησία Santa Maria ad martyres (Παναγία των Μαρτύρων), το αρχαίο Πάνθεο, το «Ιερό όλων των θεών», το οποίο είχε ο ίδιος αναμορφώσει και αφιερώσει στην Παναγία και σε άπαντες τους μάρτυρες. Από την εποχή του Παύλου Α’ (757-767) παραδόθηκαν πολλά «άγια σώματα» (αργότερα πλέον μόνο μικρά τμήματα) στο βασίλειο των Φράγκων αφού αυτός ο πάπας απευθύνθηκε επανειλημμένα στον Πιπίνο για βοήθεια εναντίον των Λογγοβάρδων και του Βυζαντίου -επομένως μπορούσε να ξοδέψει γι’ αυτό το σκοπό μερικά πτώματα, σε οποίον κι αν ανήκαν.

Οι περισσότεροι σκελετοί, κόκκαλα και κοκκαλάκια έκαναν πιο έντονη, πιο διάσημη ζωή απ’ ό,τι είχαν κάνει ποτέ όσο ζούσαν. Τα λείψανα του αγίου Βικέντιου της Σαραγόσας π.χ., του Ισπανού πρωτομάρτυρα και προστάτη της Πορτογαλίας, είναι από μόνα τους μια ολόκληρη ιστορία, είτε είναι ιστορικός ο θρυλικός θάνατος του είτε όχι. Έως τον 6ο αιώνα αναπαύονταν όλα τα οστά του, όπως λέγεται, στη Βαλένθια· όμως μισή χιλιετία αργότερα δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Αντί αυτού, δίνονται ήδη το 542 στη μονή Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε (Αγίου Γερμανού του Πρε) κοντά στο Παρίσι τα άμφια του αγίου, στο αββαείο των Βενεδικτίνων του Καστρ δίνονται το 864 τα οστά, στο Λε Μαν η κάρα, αλλά και στο ναό του Αγίου Λαυρέντιου της Κολωνίας δίνεται η κάρα (και το κεφάλι του Ορφέα ήταν θαμμένο σύμφωνα με τη μια παράδοση στη Λέσβο, σύμφωνα με την άλλη κοντά στη Σμύρνη), το Μπάρι παίρνει το «ιερό λείψανο της χειρός» του χριστιανού ήρωα, οστά δίνονται και στο ναό του αγίου Βικέντιου στο Μετς, οστά και στο Μπρέσλαου (Βρότσλαφ), όπου ο Βικέντιος προήχθη τον 11ο αιώνα σε προστάτη του ιερατείου του εκεί καθεδρικού ναού και σε δεύτερο άγιο της επισκοπής, το σώμα δόθηκε και στην Αλγκάρβε της Πορτογαλίας, το σώμα δόθηκε και στη Λισαβόνα, λείψανα δόθηκαν και στη Σαραγόσα (το 855), στην Κορτόνα, στον καθεδρικό ναό της Λοζάνης (έως το 1529). Τέλος η κάρα η οποία είχε κλαπεί από την Κολωνία, καταλήγει το 1463 στη μητρόπολη της Βέρνης, όπου ο άγιος Βικέντιος γίνεται πολιούχος, και η εικόνα του εμφανίζεται σε νομίσματα και εμβλήματα της πόλης.
Τα υπολείμματα της Παναγίας, ή «όλη η αθλιότητα της ανθρωπότητας»

Μάλλον δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στο γεγονός ότι από την Παναγία δεν διέθεταν τίποτα, ούτε το παραμικρό. Οι κάτοικοι της Ναζαρέτ δεν είχαν προσέξει τίποτα το ασυνήθιστο επάνω της. Ολόκληρη η Καινή Διαθήκη την αναφέρει σπάνια και χωρίς ιδιαίτερες τιμές. Οι πατέρες της Εκκλησίας, του 3ου αιώνα ακόμη, την κατηγορούν για ματαιοδοξία, υπερηφάνεια, έλλειψη πίστης στον Χριστό και πολλά άλλα. Και οι επίσημοι ηγέτες της Εκκλησίας διατηρούσαν αρχικά κάποιες επιφυλάξεις απέναντι στη λατρεία της Παναγίας, προσπαθούσαν τουλάχιστον να την περιορίσουν στα όρια της αγιολατρείας. Ενώ μάλιστα από τον 4ο αιώνα τιμούσαν τους αγίους με αναφορά του ονόματός τους στις δεήσεις κατά τη θεία Λειτουργία, η Μαρία εξαιρείτο από αυτό έως τα μέσα του 5ου αιώνα. Έναν αιώνα νωρίτερα της έδιναν λιγότερη προσοχή απ’ ό,τι στους κατώτερους μάρτυρες. Μόλις τον όψιμο 4ο αιώνα χτίζουν την πρώτη εκκλησία της Παναγίας στη Ρώμη η οποία διαθέτει σήμερα περίπου ογδόντα εκκλησίες της Παναγίας. Αλλά τότε δεν γνώριζαν ακόμη πουθενά προσκύνημα της Παναγίας. Τουλάχιστον τέσσερις αιώνες τα έβγαλε πέρα χωρίς αυτήν η χριστιανοσύνη. Μόλις από τον 5ο αιώνα τελούν εορτασμούς της Παναγίας. Αλλά στην Αφρική ακόμη και την εποχή του Αυγουστίνου δεν υπάρχει εορτασμός της Παναγίας. Και μόνο από τη Σύνοδο της Εφέσου, στην οποία ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Κύριλλος επιβάλλει το δόγμα της Θεοτόκου Μαρίας, με τεράστιες δωροδοκίες, επίσκοποι, αυτοκράτορες και όσοι άλλοι ήθελαν και είχαν τη δυνατότητα, «σκοτώνονταν» ποιος θα ανεγείρει ναό της Παναγίας.

Για την εξωτερική εμφάνιση της Μαρίας δεν ήταν τίποτα γνωστό, όπως πιστοποιεί κι ο Αυγουστίνος. Αλλά κατά το προσκύνημα της στα Ιεροσόλυμα, η αυτοκράτειρα Ευδοκία είχε την τύχη ενός ευτυχούς ευρήματος. Γύρω στο 435 ανακάλυψε μια εικόνα της Παναγίας, και μάλιστα ζωγραφισμένη από τον Απόστολο Λουκά! Τον 6ο-7ο αιώνα παρήγαγαν «κυριολεκτικά εργοστασιακά» πορτρέτα της Παναγίας, και σαν να μην έφταναν αυτά, τον 8ο αιώνα ήρθαν να προστεθούν οι εικόνες της Παναγίας που δεν είχαν φτιαχτεί από ανθρώπινα χέρια, οι «αχειροποίητες». Συνηθισμένες εικόνες της Παναγίας βρίσκονταν τον όψιμο 6ο αιώνα αναμφίβολα στα σπίτια των περισσότερων χριστιανών της Ανατολής, όπως και στα κελιά των μοναχών, όπου λέγεται ότι σχεδόν τις θεοποιούσαν. Εικόνες της Παναγίας λατρεύονταν τώρα περισσότερο από άλλες εικόνες αγίων, λατρεύονταν ως λείψανα, κι αυτός ήταν πιθανώς ο λόγος που δεν έκαναν ακόμη μεγάλο εμπόριο με λείψανα της Μαρίας: η εικόνα της ήταν αρχικά επαρκές υποκατάστατο. Τέλος έγινε το πιο συχνό θέμα της χριστιανικής τέχνης. Φιγούραρε από τις αρχές του 7ου αιώνα (610) στα πολεμικά πλοία του αυτοκράτορα Ηράκλειου -και διαμέσου των αιώνων η Παναγία παρέμεινε η «βασίλισσα της άνοιξης» και η μεγάλη βασίλισσα του πολέμου και του αίματος, η οποία γνώρισε σίγουρα τους μεγαλύτερους θριάμβους της στη Δύση, έως και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από τα τέλη του 5ου και τον 6ο αιώνα, κυρίως στην Παλαιστίνη, συνηθίζουν να προωθούν την πίστη και το εμπόριο με λείψανα της Παναγίας. Γνώριζαν ξαφνικά την πέτρα πάνω στην οποία ξεκουράστηκε η Παρθένος στο ταξίδι της για τη Βηθλεέμ. Όπως πιστοποιεί κάποιος προσκυνητής, αυτή η πέτρα ήταν τοποθετημένη γύρω στο 530 ως Αγία Τράπεζα στην εκκλησία του Αγίου Τάφου των Ιεροσολύμων. Δεκαετίες αργότερα όμως ένας άλλος προσκυνητής τη βρήκε πάλι στην πρωταρχική θέση της· από εκεί ανάβλυζε τώρα αφρίζοντας το πιο εύγευστο νερό.

Τον 6ο αιώνα ακόμη, υπάρχουν σχετικά λίγα λείψανα της γκαρνταρόμπας της Παναγίας. Γύρω στο 570 προσκυνητές από τη Δύση λατρεύουν στη Διοκαισάρεια ένα σταμνί κι ένα καλαθάκι της Παναγίας, στη Ναζαρέτ θαυματουργά ρούχα της Παναγίας, στα Ιεροσόλυμα δείχνουν τη ζώνη της και το κεφαλομάντηλό της. Ιδιαίτερα η ζώνη αποκτά όπως φαίνεται σύντομα μεγάλο κύρος και υμνείται αργότερα σε ύμνους και κηρύγματα. (Αφού τώρα λείψανα της ζώνης της Παναγίας υπάρχουν στο Λίμπουργκ, στο Άαχεν, στη Σαρτρ, στο Πράτο της Φλωρεντίας. Στην Τοσκάνη χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης ένα λείψανο της Τίμιας Ζώνης, στην Ανατολή έχουν προς τιμήν της ιδιαίτερο εορτασμό στις 31 Αυγούστου). Εκκλησίες και ιδιώτες μαλώνουν τώρα για το ποιος κατέχει αυτά ή τα άλλα λείψανα της Παναγίας. Τα περισσότερα τα κερδίζει η Κωνσταντινούπολη: τα ιδρωμένα σάβανα στα οποία ήταν τυλιγμένη η σορός της Παναγίας, κι ένα φόρεμα το οποίο φορούσε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Προς τιμή του φορέματος και της ζώνης η Κωνσταντινούπολη τελεί εορτασμούς, περιφέρουν το φόρεμα ακόμη και σε παρακλητικές λιτανείες, κι αυτό με μεγάλη επιτυχία, αφού τον 7ο και τον 9 ο αιώνα προστατεύει την πόλη επανειλημμένα από πολεμικούς αντιπάλους και σεισμούς. Τώρα τα λείψανα από τα ρούχα της Παναγίας βρίσκονται στο Άαχεν (από το «θησαυρό λειψάνων» των Καρολίγγειων), στη Σαρτρ (ως δώρο του Καρόλου του Φαλακρού), στη Σανς, στη Ρώμη, στο Λίμπουργκ κ.ο.κ. Τέλος σκορπίζονται στο κόσμο όλα τα πράγματα της Παναγίας που μπορεί κανείς να διανοηθεί.

Τον Μεσαίωνα λατρεύουν στο Γκάμινγκ κάτι «από την πέτρα πάνω στην οποία έτρεξε γάλα από τη παμμακάριστη παρθένο», κάτι «από τα μαλλιά της, από το πουκάμισο της, από τα παπούτσια της» κ.ά. Η εκκλησία των ανακτόρων της Βιτεμβέργης διαθέτει το 1509 «5 κομματάκια από «το γάλα της Παρθένου, 4 κομματάκια από τα μαλλιά της Παναγίας, τρία κομματάκια από το πουκάμισο της Παναγίας» κ.λπ. Ας σκεφτούμε: Η Βιτεμβέργη είχε στην κατοχή της εκείνη τη χρονιά, όπως και να το κάνουμε, 5.005 λείψανα, τα περισσότερα εκ των οποίων είχε εισαγάγει από τους «Άγιους Τόπους» ο πρίγκιπας Φρειδερίκος ο Σοφός (!)· έως το 1522 εργαζόταν στη Βενετία για λογαριασμό του σοφού ηγεμόνα ειδικός αγοραστής. Αλλά και στα μέσα του αιώνα του Διαφωτισμού οι Ιησουίτες, οι οποίοι είναι μέχρι σήμερα ενεργοί στο Μόναχο, εισήγαγαν μια ειδική «προσευχή στη χτένα της Παρθένου Μαρίας», ισχυριζόμενοι ότι η λατρεία των μαλλιών της Μαρίας σε κάνει αλεξίσφαιρο: «Σαν να είσαι χωμένος σε σακί με μαλλί, θα στέκεσαι καταμεσής στη βροχή από σφαίρες …;». Λάτρευαν δε τη μαλλιαρή ιστορία της Παναγίας και με ένα ποίημα από το οποίο αρκεί μάλλον η πρώτη στροφή:

«Ο Θεός που μετράει όλες τις τριχούλες,
διάλεξε και τούτες,
κι έτσι αυτές οι λίγες τριχούλες αξίζουν για μένα,
περισσότερο από όλα τα μαργαριταράκια».

Ακόμη κι αυτή η σύντομη ματιά στο μέλλον μπορεί να υποδηλώσει την αποβλάκωση της χριστιανοσύνης για δύο ολόκληρες χιλιετίες. Αφού από ιστορική άποψη -κι εμείς εδώ δεν εξετάζουμε καμία άλλη!- ειδικά η λατρεία της Παναγίας παρουσιάζει μια εικόνα που, όπως λέει με παράπονο ο Arthur Drews, στη θέα της σε αγγίζει «όλη η αθλιότητα της ανθρωπότητας. Είναι μια ιστορία της πιο παιδαριώδους δεισιδαιμονίας, των πιο θρασειών πλαστογραφιών, παραποιήσεων της αλήθειας, ερμηνειών, φαντασιώσεων, σκευωριών, υφασμένη από ανθρώπινη κακομοιριά και ανεπάρκεια, ιησουίτικη πονηριά και εκκλησιαστική αρχομανία, ένα θέατρο για γέλια και για κλάματα: η αληθινή θεία κωμωδία …;».

Σπάνια κομμάτια και διαμαρτυρίες

Ωστόσο, ειδικά ανάμεσα στα λείψανα υπάρχουν αρκετά φαιδρά και περίεργα πράγματα. Ακόμη σπανιότερα κομμάτια είναι ίσως τα φτερά και τα αβγά του Αγίου Πνεύματος στην τιμημένη αρχιεπισκοπή του Μάιντς. Ή τα λείψανα του γαϊδάρου των Βαΐων, τα οποία η Βερόνα επέμενε ότι είχε. (Στον ευσεβή Μεσαίωνα υπήρχαν ακόμη και πολλές εορτές του γαϊδάρου όπως η festum asinorum της Ρουέν, η οποία όμως αφορούσε τον γάιδαρο του Βαλαάμ, το αντίστοιχο ζώο της Παλαιάς Διαθήκης· και η γιορτή του γαϊδάρου στη Μπωβαί τελείτο σε ανάμνηση της υποτιθέμενης φυγής στην Αίγυπτο).

Σε ιερά λείψανα μπορούσαν να μεταβληθούν ακόμη και κτίρια. Π.χ. στη Ρώμη μια ιδιωτική κατοικία, στην οποία λέγεται ότι ζούσε και κήρυττε ο απόστολος Παύλος δύο ολόκληρα χρόνια· έδειχναν τη σάλα ακόμη και τον 20ό αιώνα. Το πιο περιβόητο λείψανο αυτού του είδους όμως είναι αναμφίβολα η Santa Casa (Άγια Οικία) του Λορέτο, η υποτιθέμενη οικία της Παναγίας στη Ναζαρέτ την οποία επισκέπτονταν κάποτε αμέτρητοι προσκυνητές. Αλλά όταν το 1291 έχασαν και το τελευταίο οχυρό στην Παλαιστίνη, άγγελοι μετέφεραν «την Αγία Οικία» στην Ιταλία· αρχικά κοντά στο Φιούμε (Ριγιέκα), ύστερα στο Λορέτο, όπου και τον 20ό αιώνα εξακολουθεί να είναι προορισμός προσκυνητών.

Η λατρεία των λειψάνων διευρύνθηκε με το σύστημα των φυλακτηρίων που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνέχεια των πολύ διαδεδομένων φυλαχτών της ειδωλολατρίας, αντικειμένων γεμισμένων με μαγικά στοιχεία τα οποία φορούσαν τις περισσότερες φορές γύρω από το λαιμό και τα οποία σκοπό είχαν να δίνουν ιδιαίτερες υπερφυσικές δυνάμεις και να απομακρύνουν το κακό από εκείνους που τα φορούσαν. Η Εκκλησία απαγόρευσε μεν τα φυλαχτά, αλλά ευλόγησε τα φυλακτήρια και σύντομα η ζήτηση φυλακτηρίων από χριστιανούς «έγινε ανυπολόγιστη» (Kotting).

Το όλο θέμα ήταν όμως τόσο απεχθές, ώστε ακόμη και μέσα από την Εκκλησία ξεσηκώθηκαν διαμαρτυρίες εναντίον των «τεφρολατρών και των ειδωλολατρών» (cinerarios et idololatras). Με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα συνέβη αυτό στις αρχές του 5ου αιώνα από τον Γαλάτη ιερέα Βιγιλάντιο τον οποίο υποστήριξαν και επίσκοποι της πατρίδας του, αλλά ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Ιερώνυμος, προφανώς για εντελώς προσωπικούς λόγους, του επιτέθηκε με τη γνωστή και διαβόητη σφεντόνα λάσπης του και τον γκρέμισε στη δυσμένεια. Αλλά και κατά τον Μεσαίωνα εμφανίζονταν συνεχώς πολέμιοι της αηδιαστικής λατρείας, παραδείγματος χάρη στο πρόσωπο του αρχιεπισκόπου Αγοβάρδου της Λυών (πέθανε το 840) ή, ακόμη περισσότερο στο πρόσωπο του σύγχρονου του, επισκόπου Κλαύδιου του Τορίνου, ο οποίος πολέμησε για την άποψη να αφήνουν καλύτερα τα λείψανα στον τάφο, στο χώμα, όπου είναι η θέση τους· ο οποίος αποκαλούσε αντιπάλους επισκόπους υβριστικά «σύναξη γαιδάρων»· ο οποίος δεν είχε σε καμία υπόληψη τα προσκυνήματα στον δήθεν τάφο του Πέτρου· ο οποίος έβαλε να απομακρύνουν από τις εκκλησίες της επισκοπής του όλες τις εικόνες, ακόμη και τους σταυρούς, και παρά την καταδίκη έμεινε ανενόχλητος στο επισκοπικό αξίωμα έως τον θάνατο του. Μόνο με τη Μεταρρύθμιση αποδοκιμάστηκε αυστηρά κάθε λατρεία λειψάνων.

Η Σύνοδος του Τριδέντου διέταξε όμως άλλη μια φορά κατηγορηματικά το αρχαίο χριστιανικό έθιμο και διακήρυξε ότι όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι τα λείψανα των αγίων λατρεύονται ανώφελα, ότι τα μνήματα τους (memoriae) δέχονται μάταια επισκέπτες, ότι δεν επιτυγχάνεται καμία βοήθεια μέσω αυτών, «πρέπει να αναθεματίζονται ακριβώς όπως τους αναθεμάτιζε παλαιότερα η Εκκλησία και το κάνει πάλι τώρα».

Η χριστιανική λειψανολατρεία συνδέεται άρρηκτα με τη μαρτυρολατρεία και αγιολατρεία· σχεδόν το ίδιο όμως και με το θεσμό του προσκυνήματος. Ηγεμόνες, επίσκοποι ή απεσταλμένοι τους έκαναν πολύ μακρινούς δρόμους, για να αποκτήσουν σορούς μαρτύρων και αγίων (για τις οποίες, εκτός από τα φανταστικά θαύματα που τους απέδιδαν, ισχυρίζονταν συχνά και ότι δεν σήπονταν, ότι ανέδιδαν την πιο γλυκιά ευωδιά). Αλλά και τους απλούς πιστούς παρακινούσε η επιθυμία να πάρουν στο σπίτι τους λείψανα ή ευλογίες που διέθετε κάθε τόπος προσκυνήματος της αρχαιότητας. Και εκείνη την εποχή δεν έκαναν σχεδόν καμία διάκριση ανάμεσα σε λείψανα και ευλογίες. Πολύ θετικά για τα προσκυνήματα έδρασε και η δεισιδαιμονία (ή η πίστη) ότι ο άγιος βοηθούσε πολύ περισσότερο εκεί όπου κειτόταν θαμμένος ο ίδιος ή τουλάχιστον ένα κομμάτι του, το κεφάλι, το χέρι, το πέλμα, το δάχτυλο του ποδιού ή ένα κόκκαλο. Σε αυτά ήρθε να προστεθεί τέλος η πίστη (ή η δεισιδαιμονία) ότι η θαυματουργική δύναμη του ζωντανού αγίου υπήρχε αναλλοίωτη και στα λείψανα του και ότι αποκτούσαν ή μπορούσαν να αποκτήσουν αυτή τη δύναμη και οι ίδιοι με ένα απλό άγγιγμα.

Οι απαρχές του χριστιανικού προσκυνήματος των Ιεροσολύμων – Από το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού» έως την «Πανάγια Ακροβυστία»

Για δυο-τρεις αιώνες, οι χριστιανοί ούτε που το σκέφτονταν να πάνε προσκυνητές. Τελικά ο Ιησούς δεν είχε αναφωνήσει: «Όταν πεθάνω, τρέξτε όλοι στην Ιερουσαλήμ! Θαυμάστε τη γκαρνταρόμπα της μακαρίτισσας της μάνας μου! Πηγαίνετε προσκυνητές στο γάλα της, στα πούπουλα του Αγίου Πνεύματος!». Ο Ιησούς της Βίβλου, και ιδιαίτερα εκείνος της ιστορικοκριτικής θεολογίας, άλλα πράγματα δίδασκε.

Τον 2ο αιώνα ακόμη, κανείς δεν νοιαζόταν για τους τόπους των βιβλικών ιστοριών. Τους επισκέφτηκαν μόλις στα μέσα περίπου του επόμενου, μεμονωμένοι, δεν υπήρχε τακτική κίνηση προσκυνητών. Εξάλλου, οι πρώτοι οι οποίοι πήγαν προσκυνητές από περιοχές εκτός Παλαιστίνης σε τόπους των «σωτήριων συμβάντων» της Παλαιάς Διαθήκης και σε εκείνους στους οποίους «διαδραματίστηκαν» τα κύρια συμβάντα της ζωής του Ιησού (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό) ήταν αποκλειστικά ιερείς και επίσκοποι, και μάλιστα από τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Πραγματικοί προσκυνητές της Παλαιστίνης «υπάρχουν μόλις από τον 4ο αιώνα» (Altaner/Stuiber). Και σε όλο τον 4ο αιώνα κυριαρχούσαν τα προσκυνήματα στην Παλαιστίνη.

Εξελίχθηκαν, παρεμπιπτόντως, «ως πλήρης αντιστοιχία των προχριστιανικών ειδωλολατρικών προσκυνημάτων στους τάφους ηρώων και των ιουδαϊκών, στους τάφους πατριαρχών, προφητών και βασιλέων». Ο ισχυρισμός ότι εξελίχθηκαν «εντελώς αυτόνομα», όπως έρχεται να συμπληρώσει ο Kotting, μέσα από σκέψεις της Καινής Διαθήκης ήδη, δεν είναι παρά αερολογίες των απολογητών. Διότι οι ιστοριούλες περί αρρώστων τους οποίους στις «Πράξεις των Αποστόλων» θα θεράπευε ή θεράπευσε η σκιά του Πέτρου ή η ιδρωμένη γκαρνταρόμπα του Παύλου, είχαν βασικά την ίδια ηλικία με το θεσμό του προσκυνήματος.

Τα κίνητρα θα πρέπει να ήταν ποικίλα. Αλλά το επικρατέστερο ήταν σίγουρα η θρησκευτική «ανάγκη», δηλαδή η επιθυμία να δουν τους «Αγίους Τόπους», να πεισθούν, να βρουν, ούτως ειπείν, αποδείξεις για την αλήθεια της Βίβλου και την πιστότητα της παράδοσης, ενισχύοντας έτσι την πίστη τους. Η πρώτη τεκμηριωμένη αναφορά ανήκει στον εκκλησιαστικό ιστοριογράφο Ευσέβιο σχετικά με την προσευχή ενός προσκυνητή της Παλαιστίνης στους τόπους των «σωτήριων συμβάντων». Αναφέρει, ότι ο επίσκοπος Αλέξανδρος από την Καππαδοκία «με θεία εντολή …; ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα, για να προσευχηθεί».Αυτό συνέβη γύρω στο 212. Μία δεκαετία αργότερα ο Αλέξανδρος έγινε Πατριάρχης Ιεροσολύμων, εμφανίστηκε δημόσια ως προστάτης του Ωριγένη και πέθανε το 250 ως μάρτυρας.

Το πραγματικό ρεύμα των προσκυνητών αρχίζει μόλις τον 4ο αιώνα, όταν η θρησκευτική πολιτική του Κωνσταντίνου εξομαλύνει το δρόμο. Προηγούμενες μαρτυρίες προσκυνημάτων στα Ιεροσόλυμα αφορούν μόνο ιερείς κι επισκόπους. Τώρα πήγαιναν και λαϊκοί, κυρίως προστέθηκε η Δύση, για την οποία λείπουν οι μαρτυρίες για την προκωνσταντίνεια εποχή. Τα περισσότερα εγχειρίδια εκκλησιαστικής ιστορίας τοποθετούν την έναρξη των προσκυνημάτων στα Ιεροσόλυμα μόλις στην εποχή του Κωνσταντίνου. Αλλά εφεξής τα Ιεροσόλυμα επιδρούσαν «όλους τους αιώνες σαν μαγνήτης στις καρδιές των χριστιανών».

Τώρα ξαφνικά βρίσκουν όλα τα πιθανά «λείψανα του Χριστού»: Εργαλεία του μαρτυρίου, ρούχα και «άλλα εμπράγματα λείψανα» του Χριστού. (Εγκυκλοπαίδεια της Εικονογραφίας). Η λατρεία του ακάνθινου στεφάνου αρχίζει μόλις τον 5ο αιώνα, εκείνη της λόγχης μόλις τον 6ο. Το 614 μεταφέρεται στην Κωνσταντινούπολη η αιχμή της και το 10ο αιώνα ακολουθεί το κοντάρι, στα τέλη του 15ου αιώνα επί πάπα Ιννοκέντιου Θ’ καταλήγει στη Ρώμη, στον ναό του αγίου Πέτρου. Τα ιερά καρφιά εξακολουθούν να βρίσκονται στον θησαυρό του καθεδρικού ναού της Τρηρ. Ο άγιος μανδύας έρχεται εκεί γύρω στα 1100. Αλλά υπάρχουν και νέες ευρέσεις «λειψάνων του Χριστού» έως και τον 15ο αιώνα! Και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο κόσμος έχει ευλογηθεί ήδη με περισσότερα από δέκα χιλιάδες κείμενα σχετικά με τις τοπικές χριστιανικές παραδόσεις της Παλαιστίνης. Το ουσιαστικό κύμα των προσκυνητών έφερε στο ζενίθ του, αν δεν το εισήγαγε, κυρίως η Αγία Ελένη.

Η αμείλικτη ραδιούργα η οποία ήταν πρώτα για μεγάλο χρονικό διάστημα παλλακίδα του πατέρα του Κωνσταντίνου και μετά ζούσε μαζί του με διγαμία, μεταβάλλεται από τους σύγχρονους καθολικούς σε αγνότατο άγγελο, «σε χριστιανή από θεία χάρη και πίστη» (Hummeler), «πολύ λιτή και απλή, ακούραστη στις επισκέψεις των Θείων Λειτουργιών, πάντα πρόθυμη να βοηθήσει στην κάθε ανάγκη» (Schamoni), πάντα δραστήρια υπέρ των φυλακισμένων, των εξόριστων, των κατάδικων στα ορυχεία. Κι έτσι εορτάζεται λοιπόν κάθε χρόνο ακόμη και σήμερα, ακόμη σήμερα καταφεύγουν σε αυτή για την αποκάλυψη κλοπών και για την πρόληψη της κεραυνοβολίας. (Και για να ρίξουμε ένα βλέμμα στα μετέπειτα συμβάντα: τη θάβουν πρώτα στη Ρώμη, η σορός της μεταφέρεται ύστερα στην Κωνσταντινούπολη και τελικά το πολυτελές πορφυρό φέρετρο της, προφανώς κενό, καταλήγει στο μουσείο του Βατικανού. Η κάρα της λατρεύεται στο αββαείο των Βενεδικτίνων στην Hautvillers (Altum Villare), αργότερα στον καθεδρικό της Τρηρ. Αλλά και με όλα της τα λείψανα, γνήσια ή μη, συμβαίνουν -το εγγυώνται οι λόγιοι Βολλανδιστές- θαύματα επί θαυμάτων, που γεμίζουν δώδεκα σελίδες, οργανωμένα σε δώδεκα κατηγορίες, φθάνοντας έως εκείνη την ανήκουστη διάσωση του κόμη Αστάλδου, ο οποίος λίγο έλειψε να σπάσει το σβέρκο του πέφτοντας από το άλογο του, αλλά μετά από τη μικρή προσευχή «Αγία Ελένη, στάσου στο πλευρό μου!» δεν τον έσπασε).

Λέγεται ότι η αγία Ελένη πέτυχε, από κοινού με τον άγιο Μακάριο, την ανεύρεση του σταυρού του Ιησού (μαζί με τα καρφιά) στον Γολγοθά -ένα από τα αμέτρητα χονδροειδή ψέματα του Χριστιανισμού, που γι’ αυτό τον λόγο χαρακτηρίζεται θρύλος. Έως τα βάθη του 11ου αιώνα όμως, τα βασικά καθολικά έργα παρουσίαζαν την υπόθεση ως πραγματική! Συμβαίνει μάλιστα και τον 20ό αιώνα τα ίδια βιβλία να παρουσιάζουν την «ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού» ή το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού», όπως και ονομάζεται συμβολικά, και ως γεγονός και ως θρύλο.

Η αγία βρήκε τον σταυρό, όταν το 326 πήγε για προσκύνημα στους «Αγίους Τόπους». Και ο άγιος επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος Α’ πιστοποίησε την «ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού» ή το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού». Μετά από θεία αποκάλυψη η Ελένη βρήκε μάλιστα και τους τρεις σταυρούς του Γολγοθά και μπόρεσε να βρει τον σωστό με τη βοήθεια μιας νεκρανάστασης. Δηλαδή, αρχικά ο άγιος Μακάριος άγγιξε το νεκρό σώμα της χριστιανής χήρας Λιβανίας με δύο από τους σταυρούς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, όταν όμως ήρθε σε επαφή με τον τρίτο σταυρό «εκείνη ζωντάνεψε και υμνούσε τον Κύριο» (Donin). Ένας άλλος τοπικός επίσκοπος, ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Κύριλλος των Ιεροσολύμων (348-386), ο οποίος δεν σημαδεύτηκε τυχαία με αυτό τον ύψιστο τίτλο της Καθολικής Εκκλησίας, πιστοποιεί παρομοίως τη γνησιότητα του σταυρού, τον οποίο όμως, σε αντίθεση με τον θρύλο, βάζει να έρχεται στο (θολό) φως της ιστορίας σε μια άλλη αγία ανεύρεση, εκείνη του Αγίου Τάφου. Και σύντομα επεκτείνονται σχετικά με το διακεκριμένο εύρημα ο Σωκράτης, ο Ρουφίνος, ο άγιος Αμβρόσιος, ο επίσκοπος Παυλίνος της Νόλας. Κι αυτά τα αμέτρητα σταυρικά λείψανα, καρπός μίας εντελώς ψευδούς πολυλογίας, «έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην εκκλησιαστική ιστορία …;» (Bertholet).

Σύμφωνα με τον Κύριλλο των Ιεροσολύμων, ήδη γύρω στο 350 ο κόσμος ήταν λοιπόν γεμάτος από κομματάκια του σταυρού. Έστελναν -ως ιδιαίτερη ένδειξη τιμής!- ροκανίδια, μεγάλα και μικρά, σε αμέτρητες εκκλησίες και ιδιώτες. Σε όλες τις χώρες, οι πολλές εκκλησίες του Τίμιου Σταυρού στις οποίες πηγαίνουν για προσκύνημα οφείλουν το όνομά τους σε κάποιο κομματάκι από τον ψεύτικο «αληθινό» σταυρό. Πολλοί ευσεβείς φορούσαν στο λαιμό τους μικρά ψήγματα του, όπως η Αγία Μακρίνα. Έστειλαν κομματάκια του σταυρού στην Κωνσταντινούπολη, στη Ρώμη, στο Λέοντα Α , στο Σουλπίκιο Σεβήρο, στην αγία βασίλισσα Ραδεγόνδη στο Πουατιέ, όπου λατρεύουν ακόμη και τώρα το ροκανίδι, καθώς ήδη τον 6ο αιώνα ο «πνευματικός» φίλος της Βενάντιος Φορτουνάτος, επίσκοπος του Πουατιέ, συνέθεσε τον περίφημο ύμνο «Vexilla Regis prodeunt» (Οι σημαιούλες του βασιλιά προελαύνουν) που χρησιμοποιήθηκε στο ρωμαϊκό Βρεβιάριο (Ωρολόγιο). Ο πάπας Γρηγόριος Α’ έστειλε τμήματα του σταυρού στη βασίλισσα των Λογγοβάρδων Θεοδελίνδα και στον βασιλιά των Βησιγότθων Ρεκαρέδο. Και τα κομμάτια του μετανάστευσαν με αμέτρητους προσκυνητές στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου.

Με αυτή την πασίγνωστη διανομή φυλακτηρίων, «σουβενίρ για προσκυνητές», είχε γίνει εξάλλου ένα πρώτο βήμα για το κανονικό κομμάτιασμα των λειψάνων, για τον κατακερματισμό των πτωμάτων μαρτύρων, αν κι εκείνη η διαδικασία, η διανομή του σταυρού, δεν αφήνει ακόμη να υποψιαστούμε τον κατακερματισμό νεκρών. Ωστόσο, παρότι, όπως είπαμε, υπήρχαν ήδη νωρίς σταυρικά λείψανα σε όλο τον κόσμο -κι αργότερα όλο και περισσότερα- ο σταυρός δεν λιγόστευε! Τα κομματάκια που κυκλοφορούν ακόμη, δεν τα παρουσιάζουν πλέον βέβαια ως γνήσια, ισχυρίζονται όμως ότι τα έχουν φέρει σε επαφή με τον πραγματικό σταυρό και γι’ αυτό το λόγο διαθέτουν κι αυτά υπερφυσικές δυνάμεις. Η «εύρεση του σταυρού» ήταν πάντως ιστορικό γεγονός πρώτης τάξης· όχι μόνο επειδή έδωσε στο προσκύνημα της Παλαιστίνης μια ώθηση που ούτε φαντάζονταν, αλλά κι επειδή δεν διέθεταν κατά τα άλλα τίποτα χειροπιαστό από τον Αναληφθέντα εις τον Πατέρα. Μόλις πολύ αργότερα απόκτησε ο χριστιανικός κόσμος και τμήμα από το αίμα που έχυσε (κατά τα Άγια Πάθη), μάλιστα δε και την ακροβυστία του (σ.σ.: ακροβυστία είναι το «πετσάκι» του πέους, που αποκόπτεται κατά την περιτομή), που βρίσκεται σε ιταλικές, γαλλικές, βελγικές, γερμανικές πόλεις, με αποτέλεσμα να προκύψει μια ολόκληρη λατρεία της Ακροβυστίας με πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες προς τιμήν της Τίμιας Ακροβυστίας και μάλιστα με ειδικούς ιερείς της Ακροβυστίας.

Ας ρίξουμε πάλι μια σύντομη ματιά μπροστά -όχι μόνο από περιέργεια. Διότι με όλες αυτές τις Άγιες Ακροβυστίες του Ιησού έγινε τεράστια προπαγάνδα, έγιναν προσηλυτισμοί, ενισχύθηκε η πίστη, αυξήθηκε η εξουσία -όπως και τα κεφάλαια. Μία περίφημη ακροβυστία του Κυρίου υπήρχε από το 1112 ή 1114 στην Αμβέρσα. Και χαρακτηριστικά, εκεί μετακόμισε, με όλη τη χλιδή και κάθε επισημότητα, ακριβώς την εποχή που ενδημούσε η «αίρεση» του Tanchelm, ενός σχολαστικού χριστιανού ο οποίος δολοφονήθηκε πιθανώς από κάποιον ιερέα. Όπως ήταν φρόνιμο, φυλασσόταν στην «Εκκλησία των Γυναικών», αφού η Ακροβυστία άρχισε σύντομα να θαυματουργεί, και ο επίσκοπος του Καμπραί είδε να βγαίνουν από αυτή τρεις σταγόνες αίμα. Έτσι την είχαν σε μέγιστη υπόληψη. Απόκτησε μεγαλόπρεπο παρεκκλήσι, περίτεχνο μαρμάρινο βωμό στον καθεδρικό ναό και την περιέφεραν σε επίσημη λιτανεία. Και παρόλο που, όπως λένε, εξαφανίστηκε το 1566 κατά την εικονομαχία, εξακολουθούσαν να τη λατρεύουν και τον όψιμο 18ο αιώνα. Τώρα όμως η ακροβυστία του Χριστού της Αμβέρσας απόκτησε ισχυρό ανταγωνισμό από την ακροβυστία του Χριστού στη Ρώμη, μάλιστα δυσφημίστηκε σχεδόν, όταν η ίδια η αγία Μπριγκίτα (πέθανε το 1373 στη Ρώμη), η εθνική αγία της Σουηδίας, εγγυήθηκε για τη γνησιότητα της ρωμαϊκής Ακροβυστίας, βάζοντας την ίδια την αγία Θεομήτορα να εμφανίζεται ως μάρτυς. Όσο κι αν αυτό ωφέλησε το προσκύνημα της Ρώμης, τόσο επιζήμιο ήταν για εκείνο της Αμβέρσας, όπου τώρα ο κλήρος δήλωσε ότι δεν είχε μεν στην κατοχή του ολόκληρη την ακροβυστία, αλλά ένα σημαντικό τμήμα της (notandam portiunculam). Μετά από αυτό άρχισε πάλι να κινείται και το προσκύνημα της Αμβέρσας, καθώς μάλιστα οι Κανονικοί της Αγαπητής Παρθένου μας (και της Πανάγιας Ακροβυστίας του Ιησού) «απέδειξαν» τη γνησιότητα της σε ένα μακροσκελές υπόμνημα, εν μέρει μέσα από την παράδοση αρχαίων εγγράφων, εν μέρει με το «θαύμα του αίματος» το οποίο βίωσε ο επίσκοπος του Καμπραί, όπως και με άλλα θαύματα.

Το 1426 ίδρυσαν στην Αμβέρσα μια αδελφότητα. Από τους ευγενέστερους ιερείς και κοσμικούς ανήκαν σε αυτήν, και ο πάπας Ευγένιος Δ’ (εκείνος ο Άγιος Πατέρας ο οποίος αναγκάστηκε να διαφύγει από τη Ρώμη, μεταμφιεσμένος και κάτω από βροχή από πέτρες και το 1438 ανακηρύχθηκε έκπτωτος από τη Γενική Σύνοδο της Βασιλείας) προίκισε τα μέλη της Αδελφότητας της Αγίας Ακροβυστίας με πλούσια άφεση αμαρτιών και σημαντικά προνόμια, χωρίς κατά τα άλλα να διακηρύξει τη γνησιότητα της ακροβυστίας της Αμβέρσας. Τόσο χαζοί δεν ήταν οι πάπες. Και την Τίμια Ακροβυστία της Ρώμης προίκισαν με αφέσεις αμαρτιών: ο Σίξτος Ε’ το 1585, ο Ουρβανός Θ’ το 1640, ο Ιννοκέντιος Γ το 1647, ο Αλέξανδρος Ζ’ το 1661, ο Βενέδικτος I B ‘ το 1724 -αλλά και αυτοί οι πάπες δεν εγγυήθηκαν για τη γνησιότητα του ρωμαϊκού κομματιού. Ωστόσο, οι πιστοί μπορούσαν να πάρουν από αυτή πλούσιες ευλογίες. Και οι πάπες επίσης.

Όπως από το «εύρημα του σταυρού» στα Ιεροσόλυμα. Αυτό λέγεται ότι έδωσε αφορμή στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο να χτίσει εκεί εκκλησίες. Αφού απέδιδαν στην Ελένη ακόμη κι έναν οίκο του Θεού στη Γεθσημανή, τον οποίο ίδρυσε, όπως και να το κάνουμε, ως 79χρονη προσκυνήτρια. Πάντως στην Ιερουσαλήμ και στην Παλαιστίνη υψώνονταν τώρα περίλαμπροι χριστιανικοί ναοί. Εκτός από επισκόπους και ιερείς συνέρρεαν με τον χρόνο όλο και περισσότεροι μοναχοί και κοσμικοί. Κι αμέσως ήξεραν να ικανοποιήσουν με τον καλύτερο, με περιεκτικό μάλιστα, τρόπο τις ανάγκες τους για εμψύχωση και ενίσχυση της πίστης. Ανταποκρίθηκαν ακόμη και στον αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα «άγνωστα» συμβάντα της ζωής του Ναζωραίου. Στα επόμενα διακόσια χρόνια τα «αναμνηστικά αντικείμενα» από τη ζωή του «πολλαπλασιάστηκαν στο άπειρο» (Kotting). Και τα ίδια έκαναν και με την παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς μάλιστα αφορούσε χριστιανούς και Ιουδαίους κατά τον ίδιο τρόπο.

Ο Τίμιος Σταυρός, ο «γνήσιος», τον οποίο έπρεπε να προστατεύουν από τη λυσσαλέα λατρεία των πιστών -λέγεται ότι κάποιος προσκυνητής έκοψε με τα δόντια του ένα κομμάτι, καθώς τον φιλούσε-, βρισκόταν κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα στο επίκεντρο της λειτουργίας και του γενικού ενδιαφέροντος, εδώ γίνονταν θαυματουργικές θεραπείες, όπως στους ναούς του Ασκληπιού και άλλων ειδωλολατρικών θεών καθώς φαίνεται, θεραπεύονταν κυρίως δαιμονισμένοι (αφού σύμφωνα με τον άγιο Ιερώνυμο, οι δαίμονες δεν έτρεμαν πουθενά τόσο, όσο μπροστά στο δικαστήριο του Χριστού). Παρ’ όλα αυτά είχαν και την εξυπνάδα να δείχνουν στους προσκυνητές που συνέρρεαν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, από τη Μεσοποταμία, τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Θηβαΐδα, και ό,τι άλλους θησαυρούς βάζει ο ανθρώπινος νους, πλήθος μνημείων της Παλαιάς Διαθήκης όπως και ευαγγελικών τοπικών παραδόσεων.

Ποιος λέει ότι δεν υπάρχουν άγγελοι; Υπάρχουν και τεκμήρια

Tον 12ο αιώνα κάποιοι ευσεβείς καθολικοί καλόγεροι είχαν βρει ένα φτεράκι τόσο δα, που έπεσε από τις …;φτερούγες του αρχάγγελου Γαβριήλ, καθώς γλιστρούσε μέσα από ένα φεγγίτη, (και δείχνανε ένα παραθυράκι του μοναστηριού τους), με τον κρίνο στο χέρι, όπου τον περίμενε η Μαρία « …;και εισελθών προς αυτήν …; η δε διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος …; και είπεν ο άγγελος αυτή, μη φοβού Μαριάμ …;» (Κατά Λουκά, α’, 28-30). Πού ήταν το μοναστήρι; Μα, στη Γαλλία!

Πάμπολλα τα ενθύμια του Ιησού

Αλλά δεν ήταν το φτερό το μοναδικό θυμητάρι που κατάχτησαν οι χριστιανοί καλόγεροι από τη ζωή του Ιησού, ξεκινώντας όπως είδαμε από τη σημαδιακή μέρα της σύλληψης του. Δυο γαλλικές πόλεις, η Κλερμόν και η Σαλόν, έδειχναν στους πιστούς από έναν «άγιο ομφαλό» του Ιησού. Ο τρίτος, κομμένος στα δυο, φυλάσσεται ακόμη στον καθεδρικό ναό της Ρώμης Λατεράν ο ένας, και στη Σάντα Μαρία ο άλλος. Υπάρχουν επίσης, στην εκκλησία του αγίου Παύλου της Ρώμης, τα «άγια σπάργανα» του Ιησού. Μια άλλη αλλαξιά διατηρείται στον καθεδρικό ναό της πόλης Άαχεν.

Στη Γένουα και σε μερικές εκκλησίες της Λορένης, οι παπάδες δείχνουν «άγια άχυρα», απ’ αυτά που βρίσκονταν στο παχνί που πάνω του ξάπλωσαν τον Ιησού.

Από τις στάμνες, που έκανε ο Ιησούς το θαύμα της Κανά, υπάρχουν δεκατέσσερις, στην Πίζα, στη Ραβένα, στη Βενετία, Μπολόνια, Παρίσι, κλπ.

Αλλά τί να πούμε για το θαύμα της κατοχής δακρύων του Ιησού, στην πόλη Βαντόμ. «Τρίχες από τα γένια του» στην εκκλησία Ευαγγελισμός της Μόσχας. Ένα «δόντι γάλακτος» στο μοναστήρι του Αγίου Μπερνάρ, νύχια και μαλλάκια στον καθεδρικό ναό της Κλερμόν, σταγόνες αίμα από το πλευρό του στον Ευαγγελισμό της Μόσχας, μποτίλιες με το γάλα της θεομήτορος, έξι «άγια σφουγγάρια» που δώσανε το όξος, ντουζίνες οι χιτώνες του Κυρίου, 32 καρφιά, από τα τέσσερα που υποτίθεται πως χρειάστηκαν (αν και θεωρείται μάλλον απίθανο να ‘βαλαν και στα πόδια). Τρία κουμπιά από το πέπλο της Θεοτόκου δωρήθηκαν στα 1588 στον τσάρο Θεόδωρο από τον πατριάρχη Ιερεμία, καθώς κι ένα ακάνθινο στεφάνι, άλλο ένα διέθετε η Νοτρ Νταμ του Παρισιού, αγορασμένο πανάκριβα από τον Λουδοβίκο IX, που κάθε του αγκάθι δωρήθηκε ή πουλήθηκε. Παρ’ όλα αυτά το στεφάνι αυτοπολλαπλασιάσθηκε, γιατί διαθέτουν σήμερα πάνω από 800 εκκλησίες κομμάτια του. Όμως ο παπάς, που αξίζει να θαυμάσει κανείς, περισσότερο απ’ όλους, είναι κείνος πού ‘φερε στη Γένουα από τη Βηθλεέμ, μέσα σε μια μποτίλια, λίγη «ανάσα» του Ιησού!

Καιρός όμως να σοβαρευτούμε και να δώσουμε τον λόγο στον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (4ος αι.) που έγραφε στον άγιο Ιερώνυμο: «Έχουμε ανάγκη από όσο το δυνατό περισσότερους μύθους για να μπορούμε να εντυπωσιάζουμε τον όχλο. Όσο λιγότερο καταλαβαίνει ο όχλος, τόσο πιο ενθουσιώδης γίνεται». Και ο επίσκοπος Συνέσιος στα 410: «Ο λαός ζητάει επίμονα να τον εξαπατάς, αλλιώς δεν μπορείς να κάνεις τίποτα μ’ αυτόν. Σε ό,τι με άφορα θα είμαι πάντοτε φιλόσοφος μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για τον λαό θα είμαι μόνο ιερέας» (Δηλαδή τί; Απατεώνας;).

Η κόπρος του Ιώβ

Ιδιαίτερη έλξη ασκούσε στους χριστιανούς η κόπρος του Ιώβ. Όπως διαβεβαιώνει ο εκκλησιαστικός πατέρας Ιωάννης Χρυσόστομος, ήταν προορισμός «ενός ρεύματος προσκυνητών από τα πέρατα του κόσμου προς την Αραβία, επειδή η θέα της κόπρου του Ιώβ …; αύξανε τη σοφία και προέτρεπε στην αρετή της υπομονής». Τον τάφο του Ιώβ είδε ο Προσκυνητής από το Μπορντό κοντά στη Βηθλεέμ, ενώ η προσκυνήτρια Αιθερία τον είδε στο Καρνάιμ στην Ανατολική Ιορδανία …;

Πτωματολατρείας συνέχεια – Παντού μούμιες, κομμένα χέρια, πόδια και κεφάλια

Το δεξί χέρι του Χρυσόστομου και το κρανίο του, φυλάσσονται στην μονή Βατοπεδίου. Όπως υποστηρίζεται μάλιστα, το αριστερό του αφτί, αντιστέκεται επίμονα στους νόμους της φύσης και παραμένει αναλλοίωτο. Το φαινόμενο, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση (δηλαδή μυθολογία), έχει την εξήγησή του. Όπως μαρτυρεί ο Πρόκλος (μαθητής του Χρυσόστομου), σ’ αυτό το αφτί έβλεπε τον απόστολο Παύλο να υπαγορεύει στον Χρυσόστομο, την ερμηνεία των «ιερών» γραφών. Φυσικά, απ’ την στιγμή που ο Παύλος είχε αποδημήσει εις Κύριον λίγους αιώνες πριν τον Χρυσόστομο, εξυπακούεται πως πρόκειται για ένα ακόμη θαύμα.

Η αγία Αικατερίνη, είναι λίγο πιο …;αρτιμελής από τον Χρυσόστομο, καθώς «διασώζονται» και τα δυο της χέρια, καθώς και κεφάλι της. Το δεξί φυλάσσεται στην μονή Βατοπεδίου και το αριστερό στον ναό της Μεταμόρφωσης, που ανήκει σε φραγκισκανούς και βρίσκεται στο όρος Tabor του Ισραήλ. Το κρανίο της φυλάσσεται στην Σιένα της Ιταλίας.

Τα Επτάνησα, είναι μια απ’ τις περιοχές της Ελλάδος, όπου η πτωματολατρεία οργιάζει, καθώς τα λείψανα των αγίων Σπυρίδωνα (Κέρκυρα), Διονυσίου (Ζάκυνθος), και Γεράσιμου(Κεφαλλονιά), λατρεύονται ως ιερά τοτέμ. Θα πρέπει δε να σταθούμε ιδιαίτερα στην περίπτωση του αγίου Σπυρίδωνα, ο οποίος καθ’ ότι ανήσυχο πνεύμα, δεν κάθεται στο καβούκι του, αλλά κόβει βόλτες σε ξηρά και θάλασσα, καθιστώντας έτσι την συντήρησή του, οικονομικά ασύμφορη, καθώς οι ευσεβείς ιερείς αναγκάζονται να του αγοράζουν κάθε χρόνο καινούργια …;πασουμάκια, επειδή αυτά που φοράει έχουν φθαρεί από το πολύ …;περπάτημα. Όπως εξομολογούνται οι εντιμότατοι ιερείς, τα φθαρμένα πασουμάκια ενίοτε έχουν στους πάτους τους και …;φύκια, πράγμα το οποίο αποδεικνύει περίτρανα πως ο άγιος σουλατσάρει στις ακρογιαλιές. Καθώς όμως ζούμε σε περίοδο με έντονη οικονομική στενότητα και τίποτε δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο, τα παλιά πασουμάκια δεν πετιούνται, αλλά όπως λέγεται, μοιράζονται σε κομματάκια στο χριστεπώνυμο ποίμνιο. Με το αζημίωτο βέβαια …;

Λίγο πιο κάτω, στην Πάτρα, συναντούμε ένα ακόμη λείψανο. Την πολυταξιδεμένη -και αόρατη, λόγω λειψανοθήκης- κάρα του αγίου Ανδρέα, που λατρεύεται ως σετ με τον σταυρό, πάνω στον οποίο υποτίθεται πέθανε ο άγιος (όχι, που δεν θα τον ανακάλυπταν τα λαγωνικά της Εκκλησίας). Στο σετ δεν συμπεριλαμβάνεται το δεξί χέρι του αγίου, το οποίο λατρεύεται ξεχωριστά στο Άγιον Όρος (μονή Βατοπεδίου).

Επειδή όπως προαναφέρθηκε, τα λείψανα μερικών αγίων είχαν τεράστια ζήτηση και η Εκκλησία για να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες έβγαζε κι απ’ την μύγα ξύγκι, κάποια απ’ αυτά τεμαχίστηκαν σε πάμπολλα κομμάτια. Έτσι, σήμερα στο Βατοπέδι, συναντούμε τμήμα της κάρας του αγίου Στεφάνου (το οποίο εννοείται ότι εκπέμπει όλη την αγιότητα που θα είχε ακέραιο το λείψανο), στην Αθήνα το σαγόνι του αγίου Γρηγορίου Νύσσης και ένα δάκτυλο του Ιωάννη του Προδρόμου (Άγιον Όρος).

Φθάνοντας στο τέλος αυτoύ του μικρού οδοιπορικού στην πτωματολατρεία (είναι πράγματι μικρό, μπρος στην τεράστια ποσότητα των λειψάνων που λατρεύονται ανά τον χριστιανικό κόσμο), αξίζει να σταθούμε και στην περίπτωση ενός πρόσφατου αγίου, του Νεκτάριου Αιγίνης, που τα «ιερά» οστά και η κάρατου φυλάσσονται στην μονή Αγίας Τριάδας του νησιού. Αν παραβλέψουμε το γεγονός, πως η ζωή του ήταν γεμάτη «ιερές» δολοπλοκίες (συγχωρέθηκε μετά θάνατον από την Εκκλησία), είναι ν’ απορεί κανείς, πως θεωρείται μέγας θαυματοποιός και προστάτης των καρκινοπαθών, όταν είναι γνωστό, πως ο ίδιος πέθανε από καρκίνο του προστάτη μέσα στο Αρεταίειο Νοσοκομείο το 1920 …;

ΔΕΙΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΑΚΡΟΒΥΣΤΙΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ:..
Υπάρχουν 17 ακροβυστίες από την περιτομή του Χριστού
Υπάρχει μπουκάλι με την ανάσα του Χριστού!
Ακτίνες από το άστρο της Βηθλεέμ, μέσα σε μπουκάλι!
Ο θυμός του Θεού σε επτά χρυσές φιάλες (Αποκάλυψη 15-7).
Πρασινοκίτρινα άλογα (Αποκάλυψη 6).
Τρίχες από τα γενιά του Χριστού!
Νύχια του Χριστού!
Παπούτσια του Χριστού!
Αίμα από το πλευρό του Χριστού!
Μπουκάλι με γάλα της παναγιάς!
Επιστολές στον διάβολο!
Επιστολές στον Ουρανό!
Το τσεκούρι του Νώε!
Η σάλπιγγα του Ναυή!
Το κλαδί ελιάς του κατακλυσμού!
Τα κέρατα από το κριάρι που θυσίασε ο Αβραάμ!
Ο θρόνος του Δαβίδ!
Τα δώρα των μάγων!
Το ψωμί που βούτηξε ο Χριστός στον δείπνο!
Ένα μπουκάλι με τον αναστεναγμό του Ιωσήφ!
Δάκρυα της παναγιάς!

Κατά τ’ άλλα, βοήθειά μας

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=80&aid=202417&cid=122

Ζούγκλ@

Απολλώνιος ο Τυανεύς: Ο Χριστός που «ονομάστηκε» Ιησούς ο Ναζωραίος

Σχόλιο του ιστολογίου: Διάβασα την παλαιά διαθήκη και τα ευαγγέλια. Όλα που γράφουν στα ευαγγέλια για θεραπείες, τον καλό Χριστό (που δεν υπήρχε ποτέ, γιατί είναι ένα μεγάλο παραμύθι) το πήραν από την ζωή του Απολλώνιου του Τυανεύς. Σε όλα αυτά που γράφει για θαύματα δεν λέω τίποτα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο Απολλώνιος ο Τυανεύς ήταν χορτοφάγος, οπαδός πυθαγόρειας ευσπλαχνικής χορτοφαγικής φιλοσοφίας, πραγματικά ζωόφιλος, vegan, Άνθρωπος, όπως όλοι χορτοφάγοι του κόσμου, και ωμοφάγος. Όπως και όλοι πυθαγόρειοι, όπως ο Όμηρος, o Θαλής ο Μιλήσιος, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Επίκουρος και πολλοί διάσημοι και μη, δεν έτρωγε κρέας -πτώματα, σάρκες, αίμα, ζωές ζώων, παρά μόνο χόρτα και καρπούς. Έπινε μόνο νερό και απέφευγε οτιδήποτε που προερχόταν από ζώα. Λένε ότι έτρωγε και μουλιασμένα σε νερό ρεβίθια γι αυτό έζησε 104 χρόνια.

Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λένε ότι πήραν τον Βίο του Απολλώνιου του Τυανεύς και με κάποιες προσθήκες του Φλάβιου Βαλέριου Κωνστάντη, συγγενών του Φλάβιου, κάποιων κληρικών και αυλικών δημιούργησαν καινούργια θρησκεία για να ζούνε αυτοί καλά και ο κόσμος να τους υποστηρίζει.

Όποιος/α δεν διάβασε, δεν μελέτησε καλά τα ευαγγέλια, να διαβάσει, για να δει ότι έτσι είναι όπως λέω.

Απολλώνιος ο Τυανέας – Διάσημος Χορτοφάγος – Δεν έτρωγε κρέας παρά μόνο χόρτα και καρπούς. Έπινε μόνο νερό και απέφευγε οτιδήποτε προερχόταν από ζώα

Απολλώνιος ο Τυανεύς

Από την Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, των εκδόσεων Γεωργιάδης, «Φιλόστρατου, Βίος Απολλωνίου Τυανέως»

Σελίδα 63, τόμος Α’

Ο Απολλώνιος αναπροσαρμόζει την διατροφή και την ενδυμασία του.

VIII. Επειδή ο Εύξενος θεώρησε ότι ο Απολλώνιος καταπιάνετε με υψηλούς στόχους και τον ρώτησε από πού θα αρχίσει, εκείνος απάντησε: «Από όπου ακριβώς και οι γιατροί, διότι και εκείνοι καθαρίζοντες τους στομάχους, άλλους δεν τους αφήνουν να αρρωστήσουν και άλλους τους θεραπεύουν». Και αφού είπε αυτό , εγκατέλειψε τις ζωϊκές τροφές, ως μη καθαρές και ως παχυντικές του νου, και σιτιζόταν με ξηρούς καρπούς και φρούτα, καθώς και με χόρτα, λέγοντας ότι αυτά είναι καθαρά, όσα δηλαδή η ίδια η γη προσφέρει.
Για το κρασί έλεγε ότι είναι καθαρό πιοτό, ως προερχόμενο από φυτό πολύ ήμερο για χάρη των ανθρώπων, αλλ’ ότι έρχεται σε αντίθεση με τα συστατικά του νου, επειδή θολώνει την αιθέρια φύση της ψυχής. Μετά την κάθαρση του στομάχου, που έγινε μ’ αυτόν τον τρόπο κάνει κόσμημά του την ξιπολυσιά, ντύνεται ενδύματα λινά, εγκαταλείποντας τα ενδύματα από υλικά ζώων, αφήνει μακρυά μαλλιά και ζει στον ναό.

—————————————————————————————————————————-
Γνωρίζουμε όλοι μας ότι η ιστορία, ως συνήθως, γράφεται από τον νικητή. Επίσης γνωρίζουμε ότι η παραχάραξη της ιστορίας, με όποια «υλικά» απαιτούνται, αποτέλεσε εργαλείο προσπορισμού των νικητών Χριστιανών. Και ιδιαίτερα από την έναρξη (Α’ Οικουμ.Σύνοδος) της νεοτέρας «Χριστολογίας».
Μία τέτοια περίπτωση «καραμπινάτης» παραχάραξης είναι και αυτή του μεγάλου Έλληνα σοφού Άπολλώνιου Τυανέα.
Γεννήθηκε το έτος 4π.χ. και πέθανε σε βαθιά γεράματα το 100μ.χ. περίπου. Υπήρξε ανθρωπιστής μέγας Διδάσκαλος και κατά την διάρκεια της ζωής του θαυμάζονταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε παντού (Ρωμαϊκή επικράτεια) υπήρχαν εικόνες του, αγάλματα, Ναοί αφιερωμένοι στο όνομα του, αλλά και νομίσματα.

Ήτανε γιος πάμπλουτου Καππαδόκη με βαθιά Ελληνική παιδεία, και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ταρσό της Κιλικίας η οποία φημίζονταν ως μέγιστη εστία της ελληνικής φιλοσοφίας. Χάρισε από νωρίς τα πλούτη του σε «αυτούς που νομίζουν ότι τα έχουν ανάγκη», και ξεκίνησε τον αγώνα του για πνευματικές κατακτήσεις.
Ο Τυανέας υπήρξε ένα ειρηνικός επαναστάτης, ένας αναθεωρητής της θρησκείας, ένας άνθρωπος που, μεταξύ των άλλων, επιτέθηκε στην «τάση» της εποχής να αλλάζουνε οι Έλληνες τα παραδοσιακά τους ονόματα με ΛατινοεβραΙκά.
Υπήρξε Μέγας Μύστης, και παρ’όλες τις ικανότητες του και τις βαθιές του γνώσεις, έζησε ως ένα απόλυτο υπόδειγμα ηθικής και απλότητας, με βασικό του σκοπό την αποκατάσταση του Ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής στον τότε Ελλαδικό χώρο.
Την περίοδο που έζησε, δίδαξε αλλά και λατρεύτηκε από άκρη σε άκρη της Ρωμαϊκής επικράτειας, είναι συνάμα και η περίοδο που τοποθετείται…..η αρχή του Χριστιανισμού. Είναι η εποχή όπου στις περιοχές που ζουν Εβραίοι κυριαρχεί το Μεσσιανιστικό δόγμα (σύμφωνα και με την τοπική τους παράδοση) καθώς και ακούγονται πολλά περί του ερχομού του Μεσσία.
Κατά την διάρκεια της διδασκαλίας του Απολλώνιου Τυανέα συνέβησαν κάποια εκπληκτικά γεγονότα, τα οποία και γρήγορα διαδόθηκαν σε όλη τη επικράτεια. Ο Φιλόστρατος μας παραδίδει δύο τέτοια γεγονότα. Στην μία περίπτωση πρόκειται για ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΚΡΗΣ ΚΟΠΕΛΑΣ και στην δεύτερη για ΕΝΑΝ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ…….υπήρξανε και άλλα πολλά τέτοια όμως «θαύματα».
Όταν πολύ αργότερα, περί τα τέλη του τρίτου αιώνα, η διαμάχη ανάμεσα στους εθνικούς και τους χριστιανούς είχε φουντώσει για τα καλά, πολλοί πολέμιοι της «φρέσκιας» Θρησκείας αντιπαρέβαλαν τον Απολλώνιο και την ιδιαίτερα διαδεδομένη διδασκαλία του ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ!
Με λίγα λόγια: O Απολλώνιος Τυανέας ήτανε κάτι σαν τον Χριστό για τους Εθνικούς. Σε όλα του τα θαύματα υπάρχουνε «ομοιότητες» με τα θαύματα που έκανε ο Χριστός.
Έτσι το 325μ.χ. ο ηλιολάτρης (αλλά και θαυμαστής του Απολλώνιου) Κωνσταντίνος μέσω της Α’ Οικ. Συνόδου αφομοίωσε την διδασκαλία και την μεγάλη φήμη του Τυανέα, και παραχαράσσοντας την διδασκαλία του μαζί με τον Πυθαγορισμό, με κάποιες δήθεν Θεϊκές διδασκαλίες ενός υπερφυσικού Μεσσία (οι οποίες θα ήτανε όμως πιο συμφέρουσες για την Αυτοκρατορία από τις ριζοσπαστικές απόψεις του Τυανέα) ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑ «ΧΡΙΣΤΟΥ»!.
Οι δε γραφιάδες εκείνου του ανοσιουργήματος που βαπτίστηκε Α’ Σύνοδος, ονομάστηκαν αργότερα…..ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ!
Κάπως έτσι ΑΥΤΟΧΡΙΣΤΗΚΑΝΕ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, και ο Αρχιμάγειρας της υπόθεσης ανακηρύχθηκε ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ…..

Ε, ρε καημένη ιστορία!

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΤΥΑΝΕΑ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑΣ
Τον πλησίασε ο Δάμις ο Νίνιος, για τον όποιο ανέφερα στην αρχή πως ταξίδεψε μαζί του, αφομοίωσε την σοφία του και διέσωσε πολλά σχετικά με την ζωή του. Αυτός, θαυμάζοντας τον και επιθυμώντας να τον ακολουθήσει στο ταξίδι του, του είπε: «Ας φύγουμε, Απολλώνιε, εσύ ακολουθώντας τον θεό κι εγώ εσένα. Θα δεις πως αξίζω. «Αν δεν γνωρίζω τίποτε άλλο, ξέρω σίγουρα τον δρόμο που οδηγεί στην Βαβυλώνα, τις πόλεις πού συναντάει κανείς και τα χωριά, γιατί πρόσφατα επέστρεψα από κει, όπου υπάρχουν πολλά αγαθά. Ακόμη ξέρω τις βαρβαρικές γλώσσες, πού είναι διαφορετικές. «Άλλη είναι των Αρμενίων, άλλη των Μήδων και Περσών, άλλη των Καδουσίων. «Εγώ, φίλε μου», είπε ο Απολλώνιος, «όλες τις καταλαβαίνω, χωρίς να έχω μάθει καμμία». Ο Νίνιος απόρησε και ο Απολλώνιος του είπε: «Μην απορείς που ξέρω όλες τις ανθρώπινες γλώσσες, γιατί ξέρω ακόμη κι αυτά πού αποσιωπούν οι άνθρωποι». Ο Ασσύριος, μόλις άκουσε αυτά, ένιωσε δέος και τον έβλεπε σαν θεό. «Άρχισε να τον συναναστρέφεται, να ωφελείται από την σοφία του και να απομνημονεύει όσα μάθαινε» (Κεφ. Α΄ XIX). Και γρήγορα έδωσε αποδείξεις για του λόγου το αληθές στην Περσία όταν μιλώντας Περσικά: «Ό ευνούχος εξεπλάγη, επειδή έβλεπε πως ούτε διερμηνέα χρειαζόταν και επίσης απαντούσε με ευκολία και άφοβα. Του είπε λοιπόν παρακλητικά, αλλάζοντας πια τον τόνο της φωνής του: «Για όνομα του θεού, ποιος είσαι;» Παίρνοντας τον λόγο ο Απολλώνιος του είπε: «Επειδή ρωτάς με μετριοπάθεια και ανθρώπινα, άκου ποιος είμαι. Είμαι ο Τυανέας Απολλώνιος και πηγαίνω στον βασιλιά των Ινδών για να γνωρίσω την χώρα του. Θα ήθελα όμως να συναντήσω και τον δικό σου βασιλιά, διότι όσοι τον συνάντησαν λένε πως δεν είναι κακός, αν βέβαια είναι αυτός ο Ουαρδάνης που κάποτε είχε χάσει την εξουσία του και τώρα την έχει ξανααποκτήσει». «Αυτός είναι, θεϊκέ Απολλώνιε», είπε. «Από παλιά έχουμε ακούσει για σένα» (Κεφ. Α΄ XXI).

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ
Συνέβη στην Έφεσο σε μία από τις ομιλίες του προς τους κατοίκους της πόλεως. Περιγράφει ο Φιλόστρατος. «Κάποτε που μιλούσε σχετικά με την κοινοκτημοσύνη και δίδασκε ότι τα μέλη της κοινωνίας πρέπει να αλληλοβοήθιουνται, πάνω στα δέντρα κάθονταν σπουργίτια σιωπηλά και μόνο ένα απ’ αυτά πέταξε βγάζοντας φωνή σαν να ήθελε να παρακίνηση τα υπόλοιπα για κάτι. Αυτά, μόλις άκουσαν την φωνή, σηκώθηκαν και πέταξαν φωνάζοντας κάτω από την καθοδήγηση του ενός. Ο Απολλώνιος συνέχισε την ομιλία του γιατί ήξερε τι έκανε τα σπουργίτια να πετάξουν. Δεν το εξήγησε όμως στους άλλους. Επειδή παρ’ όλα αυτά όλοι σήκωσαν τα μάτια τους ψηλά κοιτάζοντας τα πουλιά και μερικοί από άγνοια θεώρησαν το περιστατικό αξιοπερίεργο, ο Απολλώνιος ξέφυγε από την ροή του λόγου του και είπε: «Ένα παιδί, ενώ μετέφερε σιτάρι μέσα σε δοχείο, γλίστρησε. Στην συνέχεια συγκέντρωσε τους σπόρους απρόσεχτα και έφυγε, αφήνοντας πολλούς σκόρπιους στο τάδε στενό. Το σπουργίτι αυτό είχε την τύχη να δη το συμβάν και ήρθε να αναγγείλει και στα άλλα το απρόσμενο εύρημα και να τα καλέσει να συμφάγουν».
Οι περισσότεροι ακροατές έφυγαν να πάνε εκεί, και ο Απολλώνιος συνέχισε να μιλάει σ’ αυτούς που παρέμειναν συνεχίζοντας τον λόγο που είχε στο μυαλό του περί κοινοκτημοσύνης. Όταν ήρθαν και οι άλλοι, φωνάζοντας και γεμάτοι θαυμασμό, είπε: «Βλέπετε με πόση επιμέλεια τα σπουργίτια φροντίζουν το ένα το άλλο και χαίρονται μ’ αυτήν την κοινοκτημοσύνη. Εμείς απαξιούμε για κάτι τέτοιο κι αν δούμε κάποιον να μοιράζεται ό,τι έχει με άλλους, τον κατηγορούμε για σπατάλη, έπαρση και τα παρόμοια, ενώ αυτούς πού φροντίζει τους λέμε παράσιτα και κόλακες» (Βιβλίο Δ΄ κεφ. III).

Ο ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΛΙΜΟ ΤΗΣ ΕΦΕΣΣΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΗΘΕΝ ΤΥΦΛΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ
«Αφού συγκέντρωσε τους Εφέσιους, τους είπε: «Κουράγιο, σήμερα θα σταματήσω την αρρώστια». Αμέσως συγκέντρωσε μικρούς και μεγάλους στο θέατρο, όπου υπήρχε άγαλμα του Αποτρόπαιου. Εκεί είδε την μορφή ενός γέρου με μάτια μισόκλειστα τεχνητά, σαν τυφλά, πού κρατούσε σακκούλι με ένα κομμάτι ψωμί και ήταν ρακένδυτος με σιχαμερό πρόσωπο. «Έβαλε γύρω του τους Εφέσιοι και είπε: «Χτυπάτε τον εχθρό των θεών, αφού μαζέψετε όσο το δυνατόν περισσότερες πέτρες». Οι Εφέσιοι απορούσαν με τα λόγια του και θεωρούσαν φοβερό να σκοτώσουν ένα ξένο, πού βρισκόταν σε τόσο άθλια κατάσταση, και τους ικέτευε και ζητούσε το έλεος τους. Ωστόσο, ο Απολλώνιος επέμενε να τους παρακινεί να ρίχνουν πάνω του και να μην τον αφήσουν να φύγει. Μόλις άρχισαν μερικοί να ρίχνουν πέτρες, αυτός, πού φαινόταν τυφλός, είδε. Τα μάτια του φάνηκαν γεμάτα φωτιά. Οι Εφέσιοι κατάλαβαν ότι υπήρχε κάποιος δαίμονας και πέταξαν πέτρες μέχρι που τον σκέπασαν με λίθινη στήλη. Μετά από λίγο ο Απολλώνιος τους είπε να απομακρύνουν τις πέτρες και να αναγνωρίσουν το θηρίο που είχαν σκοτώσει. Αφού λοιπόν ξεσκεπάστηκε αυτός που νόμιζαν ότι είχαν χτυπήσει, εκείνος είχε εξαφανισθεί και στην θέση του αντίκρισαν ένα σκύλο, παρόμοιο στην μορφή με τα σκυλιά των Μολοσσών και στο μέγεθος ίσο με το πιο μεγάλο λιοντάρι, λιωμένο από τις πέτρες, πού έβγαζε αφρούς από τα στόμα όπως οι λυσσασμένοι» (Βιβλίο Δ΄ κεφ. Χ).

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥ
Αυτό το θαύμα συνέβη στην Αθήνα όταν ένας νέος από την Κέρκυρα περιγέλασε την προτροπή τού Απολλώνιου σε μία ομιλία του, να μην πίνουν από το σπονδικό ποτήρι, άλλα να το φυλάνε μόνο για τις σπονδές για τους θεούς. Όταν λοιπόν ο νέος συνέχισε να γελάει και να υβρίζει έτσι τους θεούς τότε: «τον κοίταξε και είπε: «Δεν είσαι εσύ ο υβριστής άλλα ο δαίμονας πού σε κυρίευσε χωρίς να το ξέρεις». Πράγματι ο νέος είχε κυριευθεί από δαίμονα εν αγνοία, του, διότι γελούσε για πράγματα που σε άλλους δεν προκαλούσαν γέλιο, έκλαιγε χωρίς αιτία, μιλούσε μόνος του και τραγουδούσε. Πολλοί νόμιζαν ότι η ορμή της νιότης του οδηγούσε σ’ αυτά. «Όμως εκείνος αποτελούσε φερέφωνο του δαίμονα και έμοιαζε μεθυσμένος, με τις ανοησίες πού έκανε τότε. Όταν τον κοίταξε ο Απολλώνιος, το δαιμόνιο έβγαλε φωνή φοβισμένη και οργισμένη, σαν άνθρωπος πού καίγεται ή βασανίζεται, και ορκίσθηκε να εγκατάλειψη τον νέο και να μην κατακυρίευση κανέναν άλλο άνθρωπο. Όταν ο Απολλώνιος οργισμένος, σαν αφέντης που μιλούσε σε δούλο του αναξιόπιστο, πανούργο, αναιδή και τα παρόμοια, του είπε να αποδείξει με σημάδι ότι πράγματι έτσι θα έκανε, του είπε: «Θα ρίξω κάτω τον δείνα ανδριάντα», δείχνοντας προς την Βασιλική στοά, όπου διαδραματιζόταν το περιστατικό. Ο ανδριάντας κουνήθηκε πρώτα και έπειτα έπεσε. Ποιος θα μπορούσε να περιγραφή τον θόρυβο που ακολούθησε και το χειροκρότημα των παρευρισκομένων για το θαύμα, τότε ο νέος, σαν να είχε μόλις ξυπνήσει, έτριψε τα μάτια του και κοίταξε προς τον ήλιο. Επειδή όλοι είχαν στραμμένο το βλέμμα τους πάνω του, ντράπηκε. Είχε χαθεί το αδιάντροπο ύφος του κι οι τρελές ματιές του από δώ κι από κει και είχε επανέλθει στο φυσιολογικό του σαν να είχε θεραπευθεί με φάρμακα. Παράτησε τις πολυτελείς χλαμύδες και τα ελαφριά ενδύματα, και γενικά τον Συβαριτικό τρόπο ζωής, έγινε εραστής τής λιτότητας και τού φιλοσοφικού τρίβωνα, και απογυμνώθηκε από τις παλιές του συνήθειες για να υιοθέτηση εκείνες τού Απολλώνιου» (Βιβλίο Δ΄ κεφ. XX)

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΚΟΡΗΣ
«Ενα από τα σημαντικότερα θαύματα του μεγάλου διδασκάλου ήταν αυτό που συνέβη στην Ρώμη, που μας το περιγράφει και αυτό με αρκετές λεπτομέρειες ο Φιλόστρατος. «Ένα από τα θαύματα του Απολλώνιου είναι και το έξης. Μία κοπέλα είχε πεθάνει, όπως φαινόταν, τον καιρό του γάμου της και ο γαμπρός ακολουθούσε το φέρετρο θρηνώντας για τον ανολοκλήρωτο γάμο. Μαζί του θρηνούσε όλη η «Ρώμη γιατί η κοπέλα καταγόταν από οικογένεια υπάτων. Ο «Απολλώνιος έτυχε να παρευρεθεί σ’ αυτή την συμφορά και είπε: «Αφήστε κάτω το φέρετρο κι εγώ θα δώσω τέλος στα δάκρυα που χύνετε για την νέα». Αμέσως ρώτησε το όνομα της κοπέλας. Οι περισσότεροι νόμισαν πώς θα εκφώνηση λόγο, σαν τους επικήδειους που συνήθιζαν θρήνους, όμως ο «Απολλώνιος το μόνο που έκανε ήταν να αγγίξει την κοπέλα και, αφού ψιθύρισε κάτι, ξύπνησε την κοπέλα από τον φαινομενικό θάνατο. Η νέα έβγαλε μία φωνή και επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της, όπως η Άλκηστη, όταν ο Ηρακλής την ξαναέφερε στην ζωή. Οι συγγενείς ήθελαν να του δώσουν χρηματική αμοιβή εκατόν πενήντα χιλιάδες, όμως τους είπε να κρατήσουν τα χρήματα για την προίκα της νέας» (ΧLV).

ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ «ΟΠΤΑΣΙΑΣ» ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ
Το 81 μ.Χ. βασιλεύει στην Ρώμη ο Δομιτιανός. Αρχικά βασίλευσε καλά, αλλά στην συνέχεια η βασιλεία του έγινε μία αφόρητη τυραννία για τους υπηκόους του. Οι κατηγορίες του Απολλώνιου κατά του Αυτοκράτορα και η αλληλογραφία του με τους φίλους του Ρούφο, Όρφιτο και Νέρβα που εξόρισε ο Δομιτιανός το 92 μ.Χ. από την Ρώμη ο Δομιτιανός, έγιναν οι βασικές αιτίες για την σύλληψη του και τις κατηγορίες εναντίον του. Φυλακίζεται, δικάζεται, και την ημέρα της δίκης του εξαφανίζεται μέσα απ’ το δικαστήριο και παρουσιάζεται 200 χιλιόμετρα πιο μακρυά στον χώρο της Δικαιαρχίας, όπου είχε στείλει πριν τον Δάμι προφητεύοντας του να πάει εκεί και να περιμένει, μαζί με τον Δημήτριο όταν ακόμα ευρίσκετο στην φυλακή. «Ας αφήσουμε όμως και πάλι τον Φιλόστρατο να μας διηγηθεί.
«Ο Δάμις είχε ξεσπάσει σε δάκρυα και είπε: «Άραγε, θεοί, θα ξαναδούμε ποτέ τον καλό και ενάρετο φίλο;». Ο Απολλώνιος που ήδη είχε παρουσιασθεί στο σπήλαιο των νυμφών, τον άκουσε και είπε: «Θα δείτε ή μάλλον ήδη τον είδατε». «Ζωντανό;» είπε ο Δημήτριος «γιατί αν είσαι πεθαμένος, δεν θα σταματήσουμε να θρηνούμε για σένα». Ο Απολλώνιος άπλωσε το χέρι του και είπε: «Πιάσε με, κι αν σου ξεφύγω, είμαι οπτασία που ήρθε από τον κόσμο της Περσεφόνης, σαν κι αυτές πού στέλνουν οι θεοί του κάτω κόσμου σε όσους η λύπη τους είναι δυσβάσταχτη. «Αν με ακουμπήσεις και δεν χαθώ, πείσε και τον Δάμι ότι είμαι ζωντανός και δεν έχω χάσει το σώμα μου». Δεν μπορούσαν πια να είναι δύσπιστοι, σηκώθηκαν, τον αγκάλιασαν, τον φιλούσαν και τον ρωτούσαν για την απολογία. ο Δημήτριος νόμιζε πως δεν είχε καν απολογηθεί, γιατί αλλιώς θα θανατωνόταν ακόμα και χωρίς να έχει αποδειχθεί η ενοχή του. Ο Δάμις είχε την γνώμη πως είχε απολογηθεί, όμως συντομότερα απ’ ό,τι περίμεναν, γιατί δεν φανταζόταν πως είχε τελειώσει την απολογία του εκείνη την μέρα. Ο Απολλώνιος είπε: «Έχω απολογηθεί, φίλοι μου, και απαλλάχθηκα από την κατηγορία. Η απολογία μου τελείωσε σήμερα, πριν από λίγες ώρες, όταν κόντευε πια μεσημέρι». «Πώς λοιπόν», είπε ο Δημήτριος, «κατάφερες να κάλυψης τόσο μεγάλη απόσταση σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;». Ο Απολλώνιος είπε: «Έκτος από ιπτάμενο κριάρι και φτερά κολλημένα με κερί φαντάσου ό,τι άλλο θέλεις και θεώρησε αυτό το ταξίδι θεϊκό έργο». «Πάντα πίστευα», είπε ο Δημήτριος, «πως οι πράξεις και τα λόγια σου είναι θεόπνευστα, και σε κάποιο θεό οφείλεται αυτό που τώρα συμβαίνει» (XII).
Αυτά τα φοβερά λοιπόν συνέβησαν, όταν ο Απολλώνιος θα έπρεπε κανονικά να εκείτο νεκρός κάπου στην «Ρώμη, αφού οι κατηγορίες πού είχε δεχθεί, οδηγούσαν σίγουρα στην ποινή του θανάτου. Και ποιες ήταν οι κατηγορίες εναντίον του;
Πρώτον: Συνωμοσία κατά του αυτοκράτορα, μαζί με τον κύκλο του Νέρδα.
Δεύτερον: Κατηγορία Μαγείας κυρίως λόγω της μαντικής ικανότητας του Απολλώνιου.
Τρίτον: Κατηγορία ότι το πλήθος λόγω των ικανοτήτων του, των θαυμάτων και των προφητιών του, τον λατρεύει σαν θεό.
Και η απάντηση του Απολλώνιου σε όλα αυτά; Ενώ οι φίλοι του και μαθητές του, ο Δημήτριος και ο Δάμις τον συμβούλευαν να φύγει στην Αίγυπτο ή την Λιβύη για να σωθεί, αυτός αντίθετα αποκρούει τις προτάσεις φυγής και παρουσιάζεται αυθόρμητα στην «Ρώμη για να δικασθεί. «Ήξερε και πάλι προφανώς ότι θα επακολούθηση.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ
Σε μεγάλα γηρατειά, κοντά στα 100, πραγματοποιείται το μέγα γεγονός της ανάληψης του Απολλώνιου στους ουρανούς. το δρώμενο στην Κρήτη καθόλου τυχαία, εκεί δηλαδή όπου όλα ξεκίνησαν, συνετέλεσθησαν πρώτα τα οργανωμένα αρχαία Ελληνικά Μυστήρια, στην μητρίδα του Μίνωα και του Ραδάμανθυ δύο εκ των τριών κριτών του κάτω κόσμου και συγκεκριμένα στο ιερό σπήλαιο της Δίκτυνας, της πότνιας θηρών, της κυρίας των θηρίων, όχι τυχαία και αυτό περιγράφει πάλι ο Φιλόστρατος: «Λοιπόν λένε πως πέθανε στην Λίνδο και πως μπήκε στο ιερό της Αθηνάς και εκεί εξαφανίσθηκε. Στην Κρήτη λένε κάτι πιο θαυμαστό απ’ ό,τι στην Λίνδο ότι δηλαδή ο Απολλώνιος ζούσε στην Κρήτη τότε που τον θαύμαζαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά και ότι πήγε αργά το βράδυ στο ιερό της Δίκτυννας. Το ιερό αυτό φυλάγεται από σκυλιά γιατί μέσα υπάρχουν πολλά πλούτη και λένε οι Κρητες πως τα σκυλιά αυτά είναι το ίδιο άγρια με τις αρκούδες ή οποιοδήποτε άλλο άγριο θηρίο. Όμως όταν πλησίασε ο Απολλώνιος, δεν γαύγισαν καθόλου, αντίθετα, τον πλησίασαν κουνώντας την ουρά, έτσι όπως δεν έκαναν ούτε σε κάποιον πολύ γνωστό. Οι φύλακες του Ιερού τον συνέλαβαν με την κατηγορία πως είναι μάγος και ληστής και τον έδεσαν λέγοντας πως έρριξε στα σκυλιά λίγο κρέας και σώπασαν. Ο Απολλώνιος τα μεσάνυχτα λύθηκε, φώναξε αυτούς που τον είχαν δέσει για να τον δουν, έτρεξε προς τις πόρτες του ιερού που άνοιξαν διάπλατα και έκλεισαν μόλις βγήκε, όπως ήταν κλεισμένες προηγουμένως, και ακουστήκαν παρθένες που τραγουδούσαν το έξης τραγούδι: «Πορεύσου από την γη, πορεύσου στον ουρανό, πορεύσου», δηλαδή ανέβα πάνω από τη γη» ΒΙΒΛΙΟ Θ»΄ ΚΕΦ. XXX
Μετά την ανάληψη του Απολλώνιου πολλές συζητήσεις εγένοντο σχετικά με το απίστευτο γεγονός της αναλήψεως του. Πολλοί δεν το πίστευαν και πεισματικά αρνούντο ότι συνέβη. Μία τέτοια περίπτωση μας περιγράφει και ο Φιλόστρατος ότι συνέβη στα Τύανα αρκετό καιρό μετά όταν: «Είχε πάει στα Τύανα ένας θρασύς νέος, έτοιμος για φιλονικία και χωρίς διάθεση να παραδεχθεί την αλήθεια. ο Απολλώνιος είχε ήδη φύγει από τους ανθρώπους, ωστόσο όλοι εξακολουθούσαν να είναι έκπληκτοι για την μεταβολή της φύσης του, κανείς όμως δεν τολμούσε να πει πως δεν είναι αθάνατος. Γι’ αυτό και οι περισσότερες συζητήσεις αφορούσαν την ψυχή, γιατί ήταν εκεί και πολλοί νέοι πού είχαν έφεση προς την σοφία. Ο νέος όμως περί ου ο λόγος, δεν συμφωνούσε καθόλου με την αθανασία της ψυχής και είπε: «Εγώ, φίλοι, εδώ και δέκα μήνες σχεδόν παρακαλώ τον Απολλώνιο να μου αποκάλυψη την αλήθεια σχετικά με την ψυχή, όμως είναι τόσο νεκρός που δεν μ’ ακούει που τον παρακαλώ ούτε με πείθει για την αθανασία του». «Έτσι είπε ο νέος, και μετά από πέντε μέρες, ενώ συζητούσαν για τα ίδια πράγματα κι αυτόν τον πήρε ο ύπνος εκεί που μιλούσαν και οι άλλοι νέοι ήταν απασχολημένοι με τα βιβλία και με γεωμετρικούς τύπους που τους χάραζαν πάνω στην γη, πετάχθηκε από τον ύπνο του σαν μανιασμένος και, μισοκοιμισμένος ακόμα, με τον ιδρώτα του να τρέχει ποτάμι, φώναζε: «Σε πιστεύω». Όταν τον ρώτησαν τι έχει πάθει «δεν βλέπετε», είπε, «τον σοφό Απολλώνιο που είναι ανάμεσα μας, ακούει τις συζητήσεις μας και ψάλλει ραψωδίες υπέροχες για την ψυχή;» «Πού είναι;» του είπαν «δεν τον βλέπουμε πουθενά, αν και θα το θέλαμε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο αγαθό». «Φαίνεται πως μόνο σε μένα παρουσιάσθηκε για να με πείσει για όσα δεν πίστευα», είπε ο νέος. «Ακούστε τι λέει: Η ψυχή είναι αθάνατη και δεν ανήκει σε σένα, άλλα στην θεία πρόνοια. Το σώμα μαραίνεται κι αυτή σαν γρήγορο άλογο ελευθερώνεται από τα δεσμά, φεύγει γρήγορα και γίνεται ένα με τον ελαφρό αέρα αποδοκιμάζοντας την φοβερή και δυσβάσταχτη φροντίδα. Τι θα κερδίσεις μ’ αυτά; Κάποτε, που δεν θα υπάρχεις πια, θα τα πιστέψεις. Όσο είσαι ζωντανός γιατί προσπαθείς να βρεις εξηγήσεις σ’ αυτά; Αυτό ήταν σαφής ομιλία του Απολλωνίου, σαν λόγια θεού, για τα μυστήρια της ψυχής για να βαδίζουμε εύθυμοι και με γνώση της φύσης μας στον δρόμο που ορίζουν οι Μοίρες. Τάφο ή κενοτάφιο τους ανδρός δεν είδα πουθενά, παρ’ όλο που επισκέφτηκα το μεγαλύτερο τμήμα της γης. Παντού λέγονται ιστορίες παράδοξες που μιλούν για την θεϊκή φύση του. Στο ιερό του στα Τύανα γίνονται τελετές που ταιριάζουν σε βασιλιάδες γιατί ακόμα και αυτοί τον θεωρούσαν άξιο να τιμάται με τον τρόπο που τιμώνται οι ίδιοι» (ΒΙΒΛΙΟ Θ΄, Κεφ. ΧΧΧΙ)

Πηγή: Ευάγγελος Μπεξής, Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 25, άρθρο «Τα θαύματα του Απολλώνιου του Τυανέα», σσ. 28- 35

Ιησούς ο…..Απολλώνιος

Γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν δυστυχώς ακριβή στοιχεία για τη ζωή του Ιησού. Τα πιο αποδεκτά βρίσκονται στα τέσσερα Ευαγγέλια. Αλλά αυτά τα αρχεία δεν γράφτηκαν από τον ίδιο τον Ιησού, ούτε από κάποιον από τους άμεσους μαθητές του.
Όπως γράφει ο Fauste, ο μεγάλος Μανιχαϊστής του 3ου μ.Χ. αιώνα: Καθένας γνωρίζει ότι τα Ευαγγέλια δεν γράφτηκαν ούτε από τον Ιησού, ούτε από τους αποστόλους του, αλλά πολύ μετά από αυτούς, από κάποια άγνωστα πρόσωπα οι οποίοι κρίνοντας ορθά ότι δύσκολα θα γινόντουσαν πιστευτοί, καθώς διηγιόντουσαν πράγματα που δεν είχαν δει οι ίδιοι, κυκλοφόρησαν τις διηγήσεις τους με τα ονόματα των αποστόλων ή των μαθητών.
Αντίθετα, η καταγραφή της ζωής του Απολλώνιου είναι πλήρης. Καταγράφηκε από ένα προσωπικό φίλο και αφοσιωμένο μαθητή του Απολλώνιου, ο οποίος ήταν σταθερός σύντροφός του για πάνω από πενήντα χρόνια και ο οποίος κατέγραφε σε καθημερινή βάση όλα όσα ο Απολλώνιος έκανε ή έλεγε εκείνο τον καιρό.
Αυτή η καταγραφή αντιγράφηκε και πήρε τη μορφή βιβλίου από έναν από τους πιο γνωστούς ιστορικούς εκείνης της εποχής και δημοσιεύτηκε το έτος 210 μ.Χ. – περισσότερα από εκατό χρόνια πριν από την εμφάνιση των Ευαγγελίων.
Ο συντάκτης αυτού του βιβλίου ήταν ο Φλάβιος Φιλόστρατος ( 170 – 246 μ.Χ.), ο οποίος αποκαλείται ο Ταλλεϋράνδος του 2ου αιώνα. Ήταν διάσημος ακαδημαϊκός, συγγραφέας μεγάλου αριθμού φιλοσοφικών και ιστορικών βιβλίων και στενός φίλος του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου (146 – 211 μ.Χ.) και της συζύγου του Ιουλίας Δόμνας (158 – 217 μ.Χ.). Ο Σεβήρος ήταν Νεοπλατωνιστής και η Ιουλία Δόμνα μία από τις πιο διάσημες γυναίκες της ιστορίας. Ήταν ξακουστή φιλόσοφος και περιτριγυριζόταν από τις πιο μεγάλες διάνοιες της εποχής της. Ίδρυσε επίσης μια από τις μεγάλες βιβλιοθήκες της εποχής, η οποία απαλλάχθηκε από το φιλοσοφικό της περίβλημα από τον Χριστιανό αυτοκράτορα Ιουστινιανό (482-565 μ.Χ.) και καταστράφηκε ολοκληρωτικά τον 6ο αιώνα από τον Πάπα Γρηγόριο (540-604 μ.Χ.).
Ο αυτοκράτορας Σεβήρος και η σύζυγός του ήταν μεγάλοι θαυμαστές του Απολλώνιου και ήταν κατά παράκληση της αυτοκράτειρας που ο Φιλόστρατος συνέταξε τη ζωή του Απολλώνιου από τα χειρόγραφα που είχαν παραδοθεί στην ίδια. Ένα αντίγραφο αυτού του έργου, γραμμένο στα Ελληνικά, βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Δεν υπήρξε Αγγλική μετάφραση μέχρι το έτος 1209. Εκείνη τη χρονιά, ο αιδεσιμότατος Έντουαρντ Μπέρβικ, προκαθήμενος του Λίσλιπ στην Ιρλανδία, δημοσίευσε τη δική του μετάφραση, ζητώντας εκ βαθέων συγχώρεση από το Χριστιανικό κόσμο για τις ομοιότητες (οι οποίες ήταν ολοφάνερες σε όλους) ανάμεσα στις ζωές του Ιησού και του Απολλώνιου……

Ο κόσμος σήμερα μπορεί να αγνοεί αυτές τις ομοιότητες. Ο κόσμος όμως του 2ου και 3ου αιώνα τις γνώριζε πολύ καλά. Η Εκκλησία εκείνης της εποχής βάσιζε την πίστη της στη Θεία φύση του Ιησού, πάνω στα θαύματα που λέγεται ότι είχε κάνει. Αλλά ο Απολλώνιος έκανε τα ίδια θαύματα μπροστά στα ίδια τους τα μάτια, και την ίδια στιγμή αρνιόταν να τα αποκαλέσει θαύματα, υποστηρίζοντας ότι απλά ήταν εκφράσεις του φυσικού Νόμου. Μια μέρα ο Απολλώνιος συνάντησε μια νεκρική πομπή, που μετέφερε το σώμα ενός νεαρού κοριτσιού που μόλις είχε πεθάνει. Σταμάτησε την πομπή με αυτά τα λόγια : Αφήστε κάτω το φέρετρο και θα στεγνώσω τα δάκρυα που χύνονται γι αυτή την κοπέλα. Σε λίγα λεπτά η κοπέλα σηκώθηκε και πήγε με τις φίλες της.
Ο Απολλώνιος ρωτήθηκε πώς ήταν εφικτά τέτοια θαύματα και απάντησε : Δεν υπάρχει θάνατος σε τίποτα παρά μόνο στην εμφάνιση .Αυτό που περνά από την Ουσία στη Φύση μοιάζει να είναι γέννηση, ενώ εκείνο που περνά από τη Φύση στην Ουσία μοιάζει να είναι θάνατος. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν γεννιέται και τίποτα δεν πεθαίνει, αλλά μόνο εμφανίζεται τη μια στιγμή και την άλλη εξαφανίζεται. Εμφανίζεται λόγω της πυκνότητας της ύλης και εξαφανίζεται λόγω της λεπτότητας της ουσίας. Αλλά είναι πάντα το ίδιο, διαφέροντας μόνο σε κίνηση και κατάσταση.
Τα “θαύματα” που έκανε ο Απολλώνιος, προκάλεσαν μεγάλη περισυλλογή στη νεοσύστατη Χριστιανική Εκκλησία. Ο μάρτυρας Ιουστίνος, ο μεγάλος Πατέρας της εκκλησίας του 2ου αιώνα, ρώτησε σχετικά : Πώς γίνεται και τα φυλαχτά του Απολλώνιου έχουν ισχύ πάνω σε συγκεκριμένα μέρη της δημιουργίας, επειδή αποτρέπουν, όπως βλέπουμε, τη μανία των κυμάτων, τη σφοδρότητα των ανέμων και τις επιθέσεις των αγρίων ζώων ; Και ενώ τα θαύματα του Κυρίου μας συντηρούνται μόνο από την Παράδοση αυτά του Απολλώνιου είναι πολυαριθμότερα και αποδεικνύονται πραγματικά σε γεγονότα του παρόντος, έτσι ώστε να παρασύρουν όλους αυτούς που τα βλέπουν ;
Ο Ράλστον Σκίννερ (1830-1893) συγγραφέας του έργου “Η Πηγή των Μέτρων”, πιστεύει ότι αυτή η ομοιότητα βοηθά να εξηγήσουμε γιατί η ζωή του Απολλώνιου Τυανέα από τον Φιλόστρατο, κρατήθηκε τόσο προσεκτικά μακριά από μετάφραση και από το να γίνει ευρέως γνωστή. Λεει ότι αυτοί που έχουν μελετήσει αυτό το έργο στο πρωτότυπο, αναγκάζονται να συμπεράνουν ότι η ζωή του Απολλώνιου πάρθηκε από την Καινή Διαθήκη ή η Καινή Διαθήκη από το έργο του Φιλόστρατου. Καθώς η Καινή Διαθήκη δεν εμφανίστηκε παρά εκατό χρόνια μετά τη δημοσίευση του βιβλίου του Φιλόστρατου, αφήνουμε τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Τελικά, ΤΙ ΕΓΙΝΕ???

Πηγές: http://www.esoterica.gr
s://trelosmaniatis.wordpress.com/2014/08/16/η-παναγία-των-αρχαίων-ελλήνων/

Είπαν για τον Χριστιανισμό, Θρησκείες και Εκκλησία

Αν ο θεός εισάκουε τις προσευχές των ανθρώπων, σύντομα θα χάνονταν όλοι οι άνθρωποι, γιατί όταν προσεύχονται ζητούν διαρκώς ο ένας για τον άλλων πολλά και άσχημα.
Επίκουρος

Ασεβής δεν είναι αυτός που αναιρεί τους Θεούς των πολλών, αλλά αυτός που τις δοξασίες των πολλών προσάπτει στους Θεούς.
Επίκουρος, επιστολή προς Μενοικέα

Έλλην είναι αυτός που έχει το όμαιμων, το ομόγλωσσων, το ομόθρησκων, το ομότροπων με τους προγόνους μας.
Ηρόδοτος

Η ιδιότης του Πάπα δεν είναι παρά το Φάντασμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που στεφανωμένο, κάθεται πάνω σ’ έναν τάφο.
Τόμας Χόμπς (1588-1679)

Θέλει ο θεός να αποτρέψει το κακό και δεν μπορεί; Τότε δεν είναι παντοδύναμος. Μπορεί, αλλά δεν το επιθυμεί; Τότε είναι κακός. Είναι και ικανός και το επιθυμεί; Τότε από πού προέρχεται το κακό; Μήπως είναι και ανίκανος και δεν το θέλει; Τότε γιατί τον αποκαλούμε θεό;
Επίκουρος

Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες και συνεργοί σε αυτά που γίνονται στον κόσμο.
Ηράκλειτος

Σέλευκος: Όσοι είναι χριστιανοί και παριστάνουν τους Έλληνες, σας εξαπατούν.

Φρίντριχ Νίτσε: Καταδικάζω τον Χριστιανισμό
Απαγγέλλω κατά της χριστιανικής Εκκλησίας την εσχάτη όλων των κατηγοριών. Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη διαφθορά … Μετέβαλε κάθε αξία σε απαξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, καθετί έντιμο σε αχρειότητα. Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη κατάρα και διαστροφή, το μεγαλύτερο εκδικητικό ένστικτο, που προκειμένου να επιβληθεί χρησιμοποίησε κάθε μηχανορραφία και υποχθόνιο μέσο, δεν δίστασε μπροστά σε καμιά μικροπρέπεια. – Τον ονομάζω το ανεξίτηλο στίγμα της ανθρωπότητας…
Το σκότος του Χριστιανισμού, έσβησε το Αρχαίο Ελληνικό Φως.

Δεν είναι παράξενο ότι οι άνθρωποι είναι τόσο σκληροί για να πολεμάνε για τη θρησκεία και ταυτόχρονα είναι τόσο αδύνατοι, για να ζούνε σύμφωνα με αυτήν.
Γκέοργκ Λίχτενμπεργκ

Εάν υπάρχει Θεός ο αθεϊσμός μάλλον θα του φανεί λιγότερο προσβλητικός, παρά η θρησκεία.
Γκονκούρ Εντμόν και Ζ.

Είμαι βαθιά θρησκευόμενος μη-πιστός.
Άγνωστος

Είσαι αφελής αν πιστεύεις ότι θα πάς στον παράδεισο της μίας θρησκείας και δε θα διακινδυνεύσεις να καταλήξεις στην κόλαση των άλλων θρησκειών.
Ντε Φαλκανάρες

Έχουμε αρκετή θρησκεία για να μας κάνει να μισούμε, αλλά όχι αρκετή για να μας κάνει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Τζόναθαν Σουίφτ

Η άποψη ότι ο θρήσκος είναι πιο ευτυχισμένος από τον άθεο είναι το ίδιο άτοπη όπως και η διαδεδομένη πεποίθηση πως ο μεθυσμένος είναι πιο ευτυχισμένος από τον νηφάλιο.
Μπερνάρ Σω

Η αφοβία είναι το θεμέλιο κάθε αληθινής θρησκείας.
Βούδας

Η δεισιδαιμονία είναι θρησκεία των ευτελών ψυχών.
Κομφούκιος

Η δογματική σκέψη μεταβάλλει ταχύτητα τις ιδέες σε θρησκεία, σε σκέψεις που χρησιμεύουν μόνο για να μη σκεπτόμαστε.
Μπόρις Σιρούλνικ

Η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.

Η θεολογία είναι για τη θρησκεία ό,τι είναι το δηλητήριο για την τροφή.
Ναπολέων

Η θρησκεία αποτελεί προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Με ή χωρίς αυτήν, θα υπάρχουν καλοί άνθρωποι που θα πράττουν το καλό και κακοί που θα πράττουν το κακό. Αλλά για να πράξουν καλοί άνθρωποι το κακό, χρειάζεται η θρησκεία.
Steven Weinberg, Νομπελίστας Αμερικανός φυσικός

Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού («Религия есть опиум народа»).
Καρλ Μαρξ

Η θρησκεία έχει λειτουργία καθαρά κοινωνική, να κρατά την ακαλλιέργητη μάζα στο σεβασμό του ηθικού νόμου των προγόνων.
Πολύβιος

Η θρησκεία και οι νόμοι είναι δυο πατερίτσες που χρειάζονται οι άνθρωποι με αδύνατα πόδια.
Ντενί Ντιντερό

Η θρησκεία παρουσιάζει μέσα από τη σκέψη του Παραδείσου μια ιδέα ισότητας που δεν αφήνει τους φτωχούς να σφάξουν τους πλούσιους.
Ναπολέων

Η πατρίδα μου είναι ο κόσμος και η θρησκεία μου είναι να κάνω το καλό.
Τόμας Πέιν

Η πιο επικίνδυνη επιχείρηση στον κόσμο είναι η θεμελίωση μιας θρησκείας.
Γουίλιαμ Μπόλιθο

Η πίστη στις ουράνιες δυνάμεις εμποδίζει να φέρουμε την τάξη στα γήινα πράγματα.
Νικολάι Ογκαριόφ

Θα ‘μασταν λειψοί, και πνευματικά άεργοι, αν όλοι αυτοί οι μύθοι, οι θρησκείες, οι καθαγιασμένες αστειότητες, οι υποθέσεις, όλα αυτά τα λεκτικά παιχνίδια και τα μεταφυσικά ψευδοπροβλήματα δεν υπήρχαν. Είναι το ψεύτικο που χρωματίζει και δίνει ζωή στο αληθινό.
Πωλ Βαλερύ

Θρησκεία – παράξενο κράμα συμπαντικών και ρουτινιέρικων αντιλήψεων, μεγαλοπρεπών διαισθήσεων και κοπαδιαστών ένστικτων.
Αλεξάντερ Κρουγκλόφ

Ιερέας που ενθαρρύνει το στρατό. Σίγουρα μιλάμε για την θρησκεία. Αν μιλούσαμε για την Πίστη θα έπρεπε να είχαμε ιερέα που θα προσπαθούσε να σταματήσει το στρατό.
Αλεξάντερ Κρουγκλόφ

Να αποφεύγεται, σαν την πανώλη τον κληρικό που είναι και έμπορος, ταυτόχρονα.
Ζανγκουϊλ Ισραέλ

Να φοβάσαι τον άνθρωπο ο Θεός του οποίου ζει στον ουρανό.
Μπέρναρντ Σω

Ξύσε το περίβλημα του Χριστιανισμού και θα βρεις τον ειδωλολάτρη, φθαρμένο.
Ζανγκουϊλ Ισραέλ

Ο διαλογισμός είναι η ουσιαστική θρησκεία, η μοναδική θρησκεία. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται. Κάθε τι άλλο είναι απλώς άχρηστο τελετουργικό.
Όσσο

Ο Θεός της παλαιάς διαθήκης είναι, πιθανότατα, ο πιο αντιπαθητικός χαρακτήρας όλης της μυθιστοριογραφίας: Φθονερός και μάλιστα περήφανος για αυτό, ένα μικροπρεπές, άδικο και μνησίκακο πλάσμα, με την εμμονή να ελέγχει τα πάντα, ένας εκδικητικός, αιμοδιψείς εκκαθαριστής εθνοτήτων, ένας μισογύνης, ομοφοβικός, ρατσιστής, βρεφοκτόνος, γενοκτόνος, τεκνοκτόνος, ανήθικος, μεγαλομανής, σαδομαζοχιστής, ιδιότροπος και μοχθηρός τύραννος. Όσοι γνωρίζουμε εξ απαλών ονύχων τις πρακτικές του, ενδεχομένως αποκτούμε ανοσία απέναντι στον τρόμο που προκαλούν.
Ρίτσαρντ Ντόκινς «Η περί Θεού αυταπάτη»

Ο θεός υπήρξε το πιο μακρόχρονο ψέμα.
Φρίντριχ Νίτσε

Ο θρησκείες τείνουν να εξαφανιστούν στις κοινωνίες της αφθονίας.
Άγνωστος

Ο πιστός αισθάνεται τη μικρότητά του μπαίνοντας σ’ ένα ναό, ο σοφός μπαίνοντας σε μια βιβλιοθήκη.
Ιωάννης Ευαγγέλου

Ο πολιτισμός ποτέ δε θα πετύχει την τελειότητα, αν η τελευταία πέτρα της τελευταίας εκκλησίας δεν θα πέσει πάνω στο κεφάλι του τελευταίου ιερέα.
Εμίλ Ζολά

Οι άνθρωποι θα καβγαδίσουν για τη θρησκεία τους, θα γράψουν για αυτή βιβλία, θα πολεμήσουν γι’ αυτή, θα πεθαίνουν και θα σκοτώσουν γι’ αυτή. Οτιδήποτε άλλο, παρά να ζήσουν σύμφωνα μ’ αυτή.
Τζον Κόλτον

Οι άνθρωποι ψάχνουν τον δρόμο στον ουρανό, γιατί έχασαν τον δρόμο τους εδώ πάνω στη γη.
Γκεόργκι Πλεχάνοφ

Ανώνυμος είπε…
Οι θεοί δεν πέθαναν γιατί δεν γεννήθηκαν ποτέ.
Οι θεοί υπάρχουν μόνο στα μυαλά των ανθρώπων.
Οι θεοί είναι επινοήσεις κάποιων ανθρώπων.
Οι θεοί και οι θρησκείες είναι τρομοκρατικές θεωρίες που επινοήθηκαν από ανθρώπους για ανθρώπους. Είναι τρόποι πίεσης και τρομοκράτησης. Τον θεό μας εκπαιδεύουν, από τα γεννοφάσκιά μας, να τον φοβόμαστε, όχι να τον σεβόμαστε.
Αν δεν υπήρχε το ζώο άνθρωπος, δεν θα είχε επινοηθεί και η έννοια του θεού.

Οι θρησκείες πολεμάνε μεταξύ τους κάτω από το καγχασμό των Θεών.
Νικολάι Βέκσιν

Οι ιερείς δεν είναι απαραίτητοι για τη θρησκεία, όπως και οι πολιτικοί για τον πατριωτισμό.
Άγνωστος

Οι προσκυνήσεις και οι αλλοιώσεις της ορθίας στάσης είναι το κύριο χαρακτηριστικό των βαρβάρων.
Αριστοτέλης

Οι φιλόσοφοι είπαν πολλές κακίες για τους κληρικούς. Οι κληρικοί είπαν πολλές κακίες για τους φιλόσοφους. Όμως οι φιλόσοφοι ποτέ δε σκότωσαν κληρικούς, αλλά οι κληρικοί σκότωσαν πολλούς φιλόσοφους.
Ντενί Ντιντερό

Οι φανατικοί νομίζουν ότι πεθαίνουν για τις ιδέες τους, αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν από αυτές!
Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ

Όλες οι θρησκευτικές πεποιθήσεις φαίνονται παράδοξες σε όσους δεν ανατράφηκαν με αυτές.
Pascal Boyer (ανθρωπολόγος)

Όταν ένα άτομο πάσχει από μία πλάνη, αυτό λέγεται τρέλα. Όταν πολλά άτομα πάσχουν από μία πλάνη, αυτό λέγεται θρησκεία
Pirsig Robert

Ούτε ένας άνθρωπος με αίσθημα χιούμορ έγινε ιδρυτής θρησκείας.
Ρόμπερτ Ίγκερσολ

Πόσοι θάνατοι στο όνομα ενός βιβλίου! Πόσες σφαγές, στο όνομα ενός ίδιου θεού! Είναι μια επαρκής απόδειξη της άγνοιας μέσα στην οποία βρίσκονται. Κανείς δεν αλληλοσκοτώνεται για τα μαθηματικά, ούτε για καμιά επιστήμη.
Αντρέ Κοντ Σπονβίλ, «Το πνεύμα του αθεϊσμού».

Πόσο μίσος και ανοησία οι άνθρωποι καταφέρνουν να βάζουν μέσα σε μια συσκευασία με επιγραφή «Θρησκεία».
Σρι Αουρομπίντο

Πώς ένας Αγαθός, Σοφός, και Δίκαιος Θεός έκανε έναν Κόσμο όπου κυριαρχεί η Κακία, το Παράλογο, και η Αδικία;! Η μισαλλοδοξία, ο προσηλυτισμός και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι φαινόμενα άγνωστα στους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελούν θλιβερή ιδιότητα των μονοθεϊσμών. Ο Βουδισμός μάλιστα είναι τόσο ανεκτικός που δέχεται τη δυνατότητα να είναι κάποιος πιστός άλλης θρησκείας και ταυτόχρονα Βουδιστής! Προφανές αίτημα των «εκλεκτών του Θεού» ήταν να μην υποταγεί ο Γιαχβέ στη Ρώμη, αλλά η Ρώμη στον Γιαχβέ! Οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ανακάλυψαν ότι η αποδοχή του Χριστιανισμού εξυπηρετούσε και τους ίδιους, σε πολιτικό επίπεδο: ένας Θεός στον ουρανό, κι ένας Αυτοκράτορας στη Γη –υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας ! Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο.
Δημήτρης Χοροσκέλης

Σε όλες τις θρησκείες όλα αρχίζουν μ’ ένα Θεό που δεν αντέχει τη μοναξιά Του και τελειώνουν μ’ ένα Θεό που δεν αντέχει τη συντροφιά μας.
Στράτος Λιακάτου

Τα έθνη και οι θρησκείες έχουν δημιουργηθεί από τους παπάδες και τους πολιτικούς. Από τη στιγμή που θα τελειώσει η επιρροή τους, θα τελειώσουν επίσης και οι θρησκείες και τα έθνη.
Όσσο

Το μεγάλο άφατο κακό στο κέντρο του πολιτισμού μας είναι ο μονοθεϊσμός. Από ένα βαρβαρικό κείμενο της εποχής του χαλκού, γνωστό ως παλαιά διαθήκη, έχουν γεννηθεί τρεις εχθρικές προς τον άνθρωπο θρησκείες -ο Ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και το Ισλάμ. Αυτές είναι θρησκείες με επουράνιους θεούς. Είναι κυριολεκτικά πατριαρχικές -ο θεός είναι παντοδύναμος πατέρας-, εξού και το μίσος προς τις γυναίκες για 2000 χρόνια, σε εκείνες τις χώρες που έχουν πληγεί από τον επουράνιο θεό και τους επίγειους αρσενικούς αντιπροσώπους του.
Gore Vidal

Το πέρασμα από μια θρησκεία του φόβου σε μια θρησκεία της ηθικής αποτελεί ένα μεγάλο βήμα στη ζωή ενός έθνους.
Αλμπέρ Αϊνστάιν

Φαίνεται πως η θρησκεία με την ηλικία ξαναμωραίνεται και τώρα όπως και στην παιδική ηλικία χρειάζεται να την τρέφουμε με θαύματα.
Τζόναθαν Σουίφτ

Ως Χριστιανοί είσθε Χαμένοι μεταξύ της αγέλης των θηριωδών Χριστιανικών Λαών. Ως Έλληνες ξεχωριζόμενοι δυνατόν να σωθείτε.
Περικλής Γιαννόπουλος

 

Ελληνικές Παροιμίες

Άγιος που δε κάνει θαύματα, έχει λίγους πιστούς.

Κάθε άγιος κι η γιορτή του.

Ο παπάς πρώτα εβλογάει τα γένια του.

Παπάς, γιατρός και χωροφύλακας καλύτερα να μην μπαίνουν στο σπίτι.

 

Ιταλική παροιμία
Αν κάνεις παρέα με τον παπά, θα χάσεις την πίστη σου, με τον γιατρό την υγεία σου και με τον δικηγόρο την επιτυχία σου

Ιουδαϊσμός – Χριστιανισμός – Μωαμεθανισμός. ΟΙ ΦΟΝΙΚΟΙ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΙ!

«Ύστερα από όλα όσα έχει κάνει ο άνθρωπος για τον Θεό, μήπως θα

έπρεπε επιτέλους να μπει κι εκείνος στον κόπο να υπάρξει;».

Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ

«Οι βεβαιότητες χωρίζουν τους ανθρώπους, ενώ οι αμφιβολίες

τους ενώνουν».

Πήτερ Ουστίνοφ

Η Διαχρονικότητα της Θρησκείας και οι Φονικές Παρεκκλίσεις της

Γράφει ο Δημήτρης Χορόσκελης

Αποτελεί παράδοξο γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη θρησκευτικοί πόλεμοι στον 21ο αιώνα ότι, αντί η επιρροή της θρησκείας να φθίνει, αντιθέτως αυξάνεται συνεχώς, δικαιώνοντας έτσι την προφητική ρήση του Αντρέ Μαλρώ: «Ο 21ος αιώνας θα είναι θρησκευτικός». Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι πάντα οι άνθρωποι βρίσκουν αιτίες αντιπαράθεσης, πολέμων, και σφαγών. Είναι εξ ίσου τεκμηριωμένη η διαπίστωση ότι φαινομενικά θρησκευτικοί πόλεμοι είχαν και έχουν στο βάθος άλλα αίτια (οικονομικά, πολιτικά, κλπ.). Είναι όμως επίσης αναμφισβήτητο ότι υπήρξαν (και δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν) πόλεμοι με καθαρά θρησκευτικά αίτια. Ωστόσο, το θλιβερό προνόμιο αυτών των θρησκευτικών πολέμων το διατηρούν οι τρεις επονομαζόμενοι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» οι οποίοι, επί πλέον, έχουν κοινή καταγωγή: ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός. Και αποτελεί απορίας άξιον πώς οι οπαδοί ενός «Δίκαιου και Πανάγαθου Θεού» επιδίδονται με τόση μανία σε αδικίες και βαρβαρότητες κατά των συνανθρώπων τους στο όνομά Του!

Φυσικά, το Μέγα Παράδοξο είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν (και συνεχίζουν να σκοτώνονται) για το ποιος Θεός είναι ο αληθινός, για το τι πραγματικά είπε στους απεσταλμένους του ή για το τι ακριβώς εννοούσε με τα λόγια του, και για άλλα εξωφρενικά και αναπόδεικτα πράγματα! Δυστυχώς, η ίδια η Ιστορία της ανθρωπότητας αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είναι ένα μισότρελο ον, το οποίο, επί πλέον, δεν έχει την παραμικρή συναίσθηση της τρέλας του! «Ο άνθρωπος είναι ένα άρρωστο ζώο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χέγκελ. Μια απόδειξη αποτελεί και η διαπίστωση ότι μπορεί να διαστρεβλώσει ακόμη και την ευγενέστερη ιδέα (όπως εκείνη του Θεού), να την προσαρμόσει στην προσωπική του ερμηνεία ή στα συμφέροντά του, και να την μετατρέψει σε φονικό όπλο κατά των ομοίων του!

Σε αυτό διέπρεψαν κυρίως οι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί», ο οποίοι είναι υπεύθυνοι για φονικούς πολέμους διάρκειας τουλάχιστον δύο χιλιάδων ετών! Σύμφωνα με μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπράντφορντ, σε ένα σύνολο 67 μεγάλων πολέμων (από τους εμφυλίους πολέμους στην Κίνα, το 1027 π.Χ., μέχρι την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, το 2003), στις 23 περιπτώσεις οι θρησκευτικές διαφορές συνέβαλαν από μικρό έως αρκετά μεγάλο ποσοστό, και σε 5 ήταν απόλυτα καθοριστικές. Και στις 28 περιπτώσεις εμπλεκόμενες ήταν οι δύο από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες: ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός. (Υπ’ όψιν ότι στην έρευνα δεν αναφέρονται οι εμφύλιοι θρησκευτικοί διωγμοί και οι σφαγές των διαφόρων «αιρετικών». Αν συμπεριληφθούν, το ποσοστό θα φτάσει σε πολύ υψηλότερα επίπεδα). Η μικρή συμμετοχή του Ιουδαϊσμού δεν τον απενοχοποιεί καθόλου, δεδομένου ότι είναι η πρωταρχική και κύρια πηγή του κακού, ο βασικός υπεύθυνος για την εμφάνιση των καθαρά θρησκευτικών πολέμων, όπως θα δούμε παρακάτω.

Το θέμα που θα διερευνηθεί εδώ είναι αν γι’ αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές των μονοθεϊστικών θρησκειών ευθύνονται αποκλειστικά οι οπαδοί τους, ή εμπλέκεται καθοριστικά και η εικόνα του Ενός και Μοναδικού Θεού, που είναι σκληρός τιμωρός τόσο των δικών του πιστών που παρεκκλίνουν από τις εντολές του, όσο και των «άπιστων» οπαδών άλλων θρησκειών. Ωστόσο, για να αναφερθούμε, εισαγωγικά και συνοπτικά, και στον πυρήνα των μονοθεϊσμών, δηλαδή στη βαθύτερη φύση του Υπέρτατου Όντος, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Κόλιν Γουίλσον, «το Κακό είναι τόσο διαχρονικό και οικουμενικό, τόσο αδύνατον να υπαχθεί σε κάποιο ανώτερο σύστημα Καλού, ώστε ο διαυγής νους που το αντικρίζει να φτάνει σε σημείο παραφροσύνης»! Δηλαδή, το βασικό (και ουσιαστικά αναπάντητο) αδυσώπητο ερώτημα που προκύπτει είναι πώς ένας Αγαθός, Σοφός, και Δίκαιος Θεός έκανε έναν Κόσμο όπου κυριαρχεί η Κακία, το Παράλογο, και η Αδικία;!

Ο Λαβύρινθος προς το Θείο

Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ιδέα του Θείου συντροφεύει τον άνθρωπο από την αρχή της εμφάνισής του πάνω στη Γη, από την πρώτη στιγμή που σήκωσε το κεφάλι και αντίκρισε τον αχανή ουρανό και τα άστρα. Ωστόσο, οι μορφές που είχε, στο πέρασμα των αιώνων, ήταν και είναι πολλές και διαφορετικές, ξεπερνούν το απλό δίπολο που γνωρίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι: πολυθεϊσμός-μονοθεϊσμός. Ας παρουσιάσουμε μια γενική «θεολογική» τυπολογία της έννοιας του Υπερφυσικού.

Πολυθεϊσμός: Υπάρχουν πολλά Ανώτερα Όντα τα οποία υπερβαίνουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων ή ταυτίζονται με αυτήν, δεν συνδέονται μεταξύ τους, και το καθένα από αυτά έχει τον δικό του τομέα δράσης. Ο Κόσμος ή υπήρχε από πάντα ή δημιουργήθηκε από κάποιο από αυτά. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δίνεται προτεραιότητα σε κάποιο από τα πολλά Ανώτερα Όντα, οδηγώντας έτσι σε μια μορφή μονολατρίας, πρόδρομης του μονοθεϊσμού. (Εδώ υπάγονται οι διάφοροι πολυθεϊσμοί, όλων των λαών και όλων των εποχών).

Πανθεϊσμός: Υπάρχει ένα Υπέρτατο Ον το οποίο δεν υπερβαίνει τον Κόσμο αλλά ταυτίζεται με αυτόν. Όλα τα πράγματα αποτελούν εκφάνσεις του και υπάγονται σε αυτό. Δεν υπάρχει λοιπόν έξωθεν δημιουργία, ο Κόσμος ή υπήρχε από πάντα και είναι αιώνιος, ή αυτοδημιουργήθηκε από και μαζί με τον Θεό. (Η ιδέα αυτή δεν αποτέλεσε ποτέ ενιαία και αυτόνομη θρησκεία αλλά υποστηρίχτηκε από πολλούς μεμονωμένους στοχαστές και φιλοσόφους: Ξενοφάνης, Μάιστερ Έκχαρτ, Μπαίμε, Παράκελσος, Μπρούνο, Σπινόζα, κ.ά.).

Ενοθεϊσμός (ή ενισμός): Υπάρχουν Ανώτερα Όντα και Δυνάμεις που εκπορεύονται από Έναν πρωταρχικό Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο για να εκδηλωθεί μέσα από αυτόν. Τα Όντα αυτά υπερβαίνουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων ή ταυτίζονται με αυτήν, συνδέονται μεταξύ τους (λόγω της κοινής τους εκπόρευσης), συχνά συνεργάζονται, αλλά το καθένα έχει τον δικό του τομέα δράσης. (Αρχαία Αίγυπτος, Ερμητισμός, Ινδουισμός, Βουδισμός, Ζαϊνισμός, Ταοϊσμός).

Θεϊσμός: Η δημιουργία του Κόσμου έγινε από Έναν Θεό, ο οποίος έθεσε τους φυσικούς νόμους της λειτουργίας του κι έκτοτε δεν επεμβαίνει σε αυτόν. Δεν υπάρχει «αποκαλυμμένη αλήθεια», η αναζήτηση του Θεού μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τη διερεύνηση των φυσικών νόμων που διέπουν τη λειτουργία του. (Η άποψη αυτή ήταν δημοφιλής, στην εποχή του Διαφωτισμού, σε επιστήμονες και φιλοσόφους που δεν απέκλειαν εντελώς την ύπαρξη του Θεού. Εξ άλλου, στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης είχε θεσμοθετηθεί η λατρεία ενός γενικού και απροσδιόριστου Υπέρτατου Όντος).

Μανιχαϊσμός: Από καταβολής Κόσμου υπάρχουν δύο χωριστά βασίλεια, το Βασίλειο του Φωτός και το Βασίλειο του Σκότους, του Καλού και του Κακού, με τις αντίστοιχες κυρίαρχες οντότητες, τα οποία βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο μεταξύ τους. Το διακύβευμα του αγώνα τους είναι ο άνθρωπος, ο οποίος οφείλει να αγωνιστεί για τη σωτηρία του, δηλαδή να περάσει από το Βασίλειο του Σκότους στο Βασίλειο του Φωτός, όπου ανήκε αρχικά πριν εκπέσει. (Η κοσμική διπολικότητα του μανιχαϊσμού έχει τις ρίζες της στον παλαιότερο Ζωροαστρισμό, και συναντάται και στον Μιθραϊσμό). Εκτός από αυτόνομη θρησκεία, υπάρχει και ως ιδέα δύο διαμετρικά αντίθετων υπέρτατων οντοτήτων που αντιμάχονται σε πολλές άλλες θρησκείες).

Μονοθεϊσμός: Υπάρχει Ένας και Μοναδικός Θεός ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο για να εκδηλωθεί μέσα από αυτόν, τον υπερβαίνει, αλλά έχει τη δύναμη να επεμβαίνει συνεχώς σε αυτόν. Κάθε άλλη μορφή θεότητας είναι κατώτερη γιατί αντλεί τη δύναμη και την εξουσία της από Εκείνον. Ονομάζεται αυστηρός μονοθεϊσμός, όταν υπαγορεύει έναν και μοναδικό τρόπο λατρείας του, και θεομονισμός όταν επιτρέπει διαφορετικούς τρόπους λατρείας (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός).

Εδώ, ξεφεύγοντας από τη γενική θεολογική τυπολογία (και για να καλύψουμε όλες τις θρησκευτικές-μεταφυσικές τάσεις), οφείλουμε να προσθέσουμε τον Εσωτερισμό και τον Αποκρυφισμό. Ο πρώτος είναι η αντίληψη ότι σε κάποιες θρησκείες υπάρχει το εξωτερικό και εύληπτο μέρος τους, που απευθύνεται στους πολλούς, και ένας εσωτερικός πυρήνας ανώτερης γνώσης που απευθύνεται σε κάποιους λίγους και μυημένους (εβραϊκή Καμπαλά, μουσουλμανικός Σουφισμός, εσωτερικός Χριστιανισμός, φιλοσοφικός εσωτερισμός, κ.ά.). Ο δεύτερος εκφράζει την τάση διερεύνησης των κρυφών δυνάμεων της Φύσης και την επαφή με ανώτερες άυλες οντότητες, μέσα από συγκεκριμένες πρακτικές και τελετουργίες (μαγεία, σαμανισμός, νεοπαγανισμός, κ.ά.).

Η εξελικτική πορεία των διαφόρων θρησκευτικών πεποιθήσεων, σε αντίθεση με την εντύπωση που θέλουν να περάσουν οι οπαδοί των μονοθεϊσμών, είναι τελικά μη-γραμμική: πολυθεϊστικές και μονοθεϊστικές αντιλήψεις εναλλάσσονται χρονικά ή συνυπάρχουν την ίδια εποχή στον ίδιο ή σε διαφορετικούς λαούς. Ο μυθικός Ορφέας (6ος αιώνας π.Χ.), που θεωρείται ο ιδρυτής της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, πίστευε στην ύπαρξη ενός υπέρτατου Θεού και στην μετενσάρκωση, το ίδιο και οι Πυθαγόρειοι. Στην εποχή του Δωδεκάθεου (παρακλάδι του Ορφισμού) υπήρχαν παράλληλα απόψεις υπέρ ενός μοναδικού Θεού (το Υπέρτατο Αγαθό του Πλάτωνα, το Ακίνητο Κινούν του Αριστοτέλη, και πολλές άλλες). Οι Ινδιάνοι της Βορείου Αμερικής, που σφαγιάστηκαν από τους Ευρωπαίους ως άπιστοι, πίστευαν στο Μεγάλο Πνεύμα που εμψυχώνει τα πάντα, στον υπέρτατο Μανιτού. Ο αιγυπτιακός και ο ινδουϊστικός ενοθεϊσμός, οι παλαιότεροι ιστορικά καταγεγραμμένοι (2.500 π.Χ. και 2.000 π.Χ. αντίστοιχα), αποδεικνύουν ότι η έννοια του ενός και μοναδικού Θεού δεν αποτελεί τη (δήθεν) μέγιστη θρησκευτική συνεισφορά των Εβραίων. (Εξ άλλου, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς για το αυτονόητο: γιατί η αποδοχή της ύπαρξης ενός και μοναδικού Θεού θεωρείται ανώτερη από την αποδοχή της ύπαρξης πολλών θεών;!).

Γενικά, αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψιν τις υποκατηγορίες που περιλαμβάνουν στοιχεία από διάφορες από τις βασικές τυπολογικές κατηγορίες που ήδη εκθέσαμε, καθώς και τις πολλές και ποικίλες «αιρέσεις» της κάθε θρησκείας, δεν υπάρχει τρόπος περιγραφής του Θείου που να μην εκφράστηκε από την ανθρωπότητα. Η εικόνα της «εξέλιξης» από τον πολυθεϊσμό στον μονοθεϊσμό είναι μια ακόμη εσφαλμένη γραμμική αντίληψη, που βολεύει τους τρεις μονοθεϊσμούς και την ιδέα περί ανωτερότητάς τους. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της λατρευτικής ανεκτικότητας, αλλά μάλλον όχι για τους φανατικούς των μονοθεϊσμών. Αυτοί πιστεύουν ακράδαντα ότι μαθαίνουν σκοποβολή πυροβολώντας το κεφάλι τους! Χαρακτηριστική είναι η εικόνα της μήτρας των τριών μονοθεϊσμών, της Ιερουσαλήμ, όπου αναγκάζονται να συνυπάρξουν, μέσα σε μια ατμόσφαιρα καχυποψίας και υποφώσκοντος φανατισμού και μίσους, οι τρεις βασικές παραλλαγές του μονοθεϊσμού, ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός: τα τρία κακά της μοίρας μας!

Ο Πολυθεϊστικός Κήπος της Εδέμ

Στη Χρυσή Εποχή των πολλών θεών βασίλευε στους ανθρώπους μια φιλοπερίεργη και ειρηνική θρησκευτική ανεκτικότητα. Στον αρχαίο κόσμο φαινόταν πέρα για πέρα λογικό να έχει ο κάθε λαός, η κάθε πόλη, τους δικούς τους θεούς. Κάθε φορά που στρατιώτες ή άποικοι μετακινούνταν από έναν τόπο σε κάποιον άλλο, εύρισκαν εντελώς φυσιολογικό να λατρεύουν παράλληλα με τους δικούς τους και τους θεούς της νέας χώρας, δίχως να έχουν τη δυσάρεστη αίσθηση ότι προδίδουν την πατρογονική τους θρησκεία. Και η αντίθετη διαδρομή, δηλαδή η υιοθέτηση θεών που λάτρευαν νεοαφιχθέντες άποικοι από τον τόπο υποδοχής τους, ήταν μια συνήθης πρακτική. Κατά κανόνα, βέβαια, τα πιο ισχυρά και ανεπτυγμένα έθνη κατόρθωναν να επιβάλουν στους όποιους υποδεέστερους γείτονές τους τούς δικούς θεούς, αλλά αυτό γινόταν σχεδόν πάντα με την πειθώ και η ιεραποστολική δράση του προσηλυτισμού ήταν μια πρακτική εντελώς άγνωστη. Οι αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν τους θεούς των Αιγυπτίων, οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν τους θεούς των Ελλήνων, αμέτρητες είναι οι ανάλογες θρησκευτικές οσμώσεις στην αρχαιότητα. Μάλιστα, η ρωμαϊκή αποδοχή ξένων πολιτιστικών στοιχείων υπήρξε παροιμιώδης: πάγια και διαρκής πρακτική των Ρωμαίων ήταν να υιοθετούν τους θεούς των υποτελών εθνών και να τους προστατεύουν. «Αυτή η ένωση όλων των θεοτήτων του κόσμου, αυτή η υποδειγματική θεϊκή φιλοξενία, υπήρξε ο παγκόσμιος νόμος ολόκληρης της αρχαιότητας», (Βολταίρος).

Αυτή η ανεκτικότητα ωστόσο δεν ήταν αυθόρμητη και αυτόματη. Όπως αναφέρει και ο Ρουσώ, «κάθε κοινότητα πρέπει να αναδεικνύει μέσα της μια θρησκευτική έκφραση που να εγγυάται την πολιτική της νομιμότητα». Δεδομένου, λοιπόν, ότι η λατρεία δεν ήταν άσχετη από το πολιτικό στοιχείο αλλά το υπηρετούσε, ο νομοθέτης έπρεπε να πειστεί απόλυτα ότι μια ξένη λατρεία δεν είχε την πρόθεση να ανατρέψει την έννομη τάξη της Αυτοκρατορίας, προτού της χαρίσει μια θέση στο Πάνθεον των αναγνωρισμένων θρησκειών. Αποτέλεσμα ήταν ότι, παρ’ όλη τη θρησκευτική ποικιλομορφία, δεν υπήρξαν ποτέ θρησκευτικοί πόλεμοι, δεδομένου ότι οι περισσότερες από τις λατρείες εκείνες ήταν άκακες, καθώς οι αρχαίες θρησκείες ενδιαφέρονταν κυρίως για τις ιεροπραξίες και όχι για το δόγμα. Ακόμη και οι μυστηριακές θρησκείες, που προέβαιναν σε διάφορες μυήσεις για να μεταμορφώσουν τον συμμετέχοντα σε νέο και καλύτερο άνθρωπο, δεν εξεδήλωναν κανένα ενδιαφέρον επέκτασης, τουναντίον μάλιστα.

Ωστόσο, ένας μυημένος στα μυστήρια της Ίσιδας ή του Μίθρα μπορεί να αισθανόταν ανώτερος στη θέα ενός αμύητου, δεν θα διανοείτο όμως ποτέ να παρουσιάσει τους δικούς του θεούς ως μοναδικούς και ανώτερους ή να καταδικάσει τη λατρεία των άλλων ως ειδωλολατρία ή βλασφημία. Αυτό ήταν άλλο ένα θλιβερό και αποκλειστικό προνόμιο των μονοθεϊστών Εβραίων, οι οποίοι πυροδότησαν έτσι τους πρώτους θρησκευτικούς πολέμους στην Ιστορία! (Υπήρξαν φυσικά και στον πολυθεϊσμό πόλεμοι με θρησκευτική χροιά: οι τέσσερις Ιεροί Πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα, που αποσκοπούσαν στον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο διαφόρων δημοφιλών μαντείων, οι πόλεμοι των Αζτέκων για τη σύλληψη αιχμαλώτων που θα θυσιάζονταν στους αιμοχαρείς θεούς τους, κ.ά. Σε καμία όμως περίπτωση δεν γίνονταν πόλεμοι για το ποιος ήταν ο Μοναδικός και Αληθινός Θεός και για το τι ακριβώς είπε ή δεν είπε!).

Έτσι, ο καλλιεργημένος Εθνικός της εποχής του Καίσαρα ήταν ένας περιηγητής ανάμεσα σε αμέτρητες θρησκευτικές λατρείες και πρακτικές, και είτε αναζητούσε την κρυμμένη και βαθύτερη ομοιότητά τους, είτε απολάμβανε την πολύχρωμη ποικιλία τους. Η ίδια η ζωή του, ως πολίτη, χαρακτηριζόταν από μια σαφή διάκριση ανάμεσα στη Θρησκεία και τη Φιλοσοφία: οι τελετές της πρώτης ενσάρκωναν την πολιτική νομιμότητα και τις οικογενειακές και κοινωνικές παραδόσεις, και η δεύτερη απαντούσε σε όλα τα ερωτήματα του μορφωμένου ανθρώπου, σχετικά με τον τρόπο ζωής και με τη φύση του Κόσμου, αποτελούσε ένα πεδίο ελεύθερης έρευνας. Γενικά, στην αρχαιότητα υπήρχε μια ενστικτώδης και βαθιά σοφία, ως προς την ανεξίθρησκη αντιμετώπιση του Θείου: δεδομένου ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί θεοί και δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο αληθινός, ας τους λατρεύουμε όλους! Αυτή όμως η ειδυλλιακή και ειρηνική ατμόσφαιρα έμελλε να αλλάξει άρδην, με την επέλαση του εκλεκτικού, κτητικού, ζηλόφθονου, μισαλλόδοξου, εκδικητικού, και αιματοβαμμένου Μοναδικού Θεού: του τρομερού Γιαχβέ των Εβραίων!

Οι Ειρηνικοί Ανατολικοί Ενοθεϊσμοί

Όπως είδαμε προηγουμένως, μια πιο ήπια και πρόδρομη μορφή του μονοθεϊσμού αποτέλεσε ο ενοθεϊσμός, που επικράτησε κυρίως στην Ανατολή, σε τρεις βασικές εκδοχές, τις οποίες θα παρουσιάσουμε εν συντομία.

Ινδουισμός. Εμφανίστηκε στην Ινδία, περίπου το 2.000 π.Χ., και δεν αποδίδεται σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο. Απλά, εκείνη την εποχή συγκεντρώθηκαν διάφορες διάσπαρτες δοξασίες που υπήρχαν, σε προφορική ή γραπτή μορφή, και συντάχτηκε το ιερό βιβλίο του Ινδουϊσμού, οι Βέδες, το οποίο λέει τα εξής: Στην αρχή ήταν το Ένα, το Αιώνιο, το Άπειρο, το Ασύλληπτο. Σε κάποια απροσδιόριστη χρονική στιγμή, το Ένα χωρίστηκε στα τρία (Τριμούρτι): στον δημιουργό του εκδηλωμένου Σύμπαντος (Βράχμα), στον συντηρητή του (Βισνού), και στον καταστροφέα του (Σίβα). Η Έσχατη Απάντηση στο μυστήριο του Κόσμου βρίσκεται πέρα από τις ανθρώπινες αισθήσεις και τον νου, που συλλαμβάνουν μόνο τα φαινόμενα και ποτέ τη βαθύτερη ουσία. Η Αλήθεια βρίσκεται στον Βράχμα, δηλαδή στην ψυχή και την ουσία του Σύμπαντος. Το αντικειμενικό Σύμπαν (Βράχμα) και το υποκειμενικό Εγώ (Άτμα) στο βάθος ταυτίζονται. Η ανάμιξη της αντικειμενικής πραγματικότητας και της υποκειμενικής της βίωσης είναι το ζεύγος Βράχμα-Άτμα. Αυτή η αρμονική και διαλεκτική σχέση αντικειμένου-υποκειμένου είναι η υπέρτατη πραγματικότητα. Όταν η ανθρώπινη ψυχή γνωρίσει αυτή την πλήρη ταύτιση κι ενωθεί με το Βράχμα, περνάει στην αιωνιότητα και στη μακαριότητα. Η ευδαιμονική αυτή κατάσταση δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια αλλά μόνο να βιωθεί ατομικά.

Ο Κόσμος, σε περιοδικά χρονικά διαστήματα, καταστρέφεται και αναδημιουργείται. Ολόκληρο το Σύμπαν, μετά από παρέλευση μιας τεράστιας χρονικής περιόδου (Κάλπα), διαλύεται, οι ψυχές αποχωρίζονται από τον υλικό κόσμο και περιέρχονται σε κατάσταση ανεσταλμένης υπάρξεως. Στη συνέχεια, το Σύμπαν αναδημιουργείται και οι ψυχές, που βρίσκονταν σε αδράνεια μέχρι τότε, ενσωματώνονται ξανά στα φυτά, στα ζώα, στους ανθρώπους, στις κατώτερες θεότητες, και στους δαίμονες. Η Κάλπα χωρίζεται σε επί μέρους χρονικές περιόδους (Γιούγκα), στις οποίες εναλλάσσονται περίοδοι λαμπρών αναγεννήσεων και σκοτεινών μεσαιώνων.

Ο υλικός κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση (Μάγια), ο Θεός βρίσκεται μέσα σε κάθε εκδηλωμένη ύπαρξη, η πραγματικότητα του Σύμπαντος είναι η μοναδική προβολή του Ατμάν, δηλαδή της Παγκόσμιας Ψυχής που αποτελεί την πηγή όλων των ψυχών και των ατομικών «εγώ» (Άτμα). Η υλική ζωή είναι διαβολική και σκιάζει την ενότητα Βράχμα-Άτμα. Κάθε ανθρώπινο ον πρέπει να επιδιώκει τη λύτρωση από τις παγίδες αυτού του κόσμου και να μη θεωρεί τίποτα σαν μόνιμο και δεδομένο, μέσα στον φθαρτό κόσμο της αστάθειας και της παροδικότητας. (Στον Ινδουϊσμό και τον Βουδισμό, η Κόλαση ουσιαστικά ταυτίζεται με τον κατώτερο κόσμο της ύλης). Η ύπαρξή μας στον Κόσμο είναι αποτέλεσμα ενός αέναου κύκλου γεννήσεων, θανάτων, κι αναγεννήσεων (Σαμσάρα). Ο τεράστιος αυτός κύκλος της γέννησης και του θανάτου ταξιδεύει μέσα από μια ιεραρχία αναρίθμητων φυτών, ζώων, ανθρώπων (καθώς και πολλών άυλων οντοτήτων), με τελικό σκοπό την εξέλιξη της συνείδησης και την τελική ένωση της ψυχής με το Υπέρτατο Ένα. Κάθε μεγάλη εξελικτική γραμμή της ζωής διέπεται από έναν συγκεκριμένο νόμο (Ντάρμα). Η γέννηση στον κόσμο των ανθρώπων θεωρείται προνομιακή, επειδή το επίπεδο της συνείδησης είναι αρκετά υψηλό, και αυτό μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην πνευματική εξέλιξη. Η σύνθεση του ανθρώπου είναι επταπλή: υπάρχουν τέσσερα κατώτερα σώματα που διαλύονται, ύστερα από τον θάνατό του, και τρία ανώτερα, που συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά και τα οποία μετενσαρκώνονται. Οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες η ψυχή αναγεννάται και μετενσαρκώνεται σε ανώτερα και κατώτερα όντα, εξαρτώνται αποκλειστικά από τις πράξεις του ανθρώπου (Κάρμα). Το Κάρμα προκαθορίζει το μέλλον, τη διάρκεια, και τον αριθμό των μετενσαρκώσεων. Αντικειμενικός σκοπός της ύπαρξής μας πρέπει να είναι η απελευθέρωση από αυτόν τον οδυνηρό και αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων, και επιτυγχάνεται με τη γνώση της Αλήθειας και την ένωση Βράχμα-Άτμα, με τη βοήθεια ασκητικής ζωής και ηθικής βελτίωσης. Αυτή η ενότητα απελευθερώνει τον άνθρωπο από τον τροχό της Σαμσάρα και τον βυθίζει στο Συμπαντικό Ένα. Επίσης, σε τακτά χρονικά διαστήματα, όταν ενσκύπτουν στην ανθρωπότητα περίοδοι πνευματικού μεσαίωνα, ενσαρκώνονται οικειοθελώς κάποια ανώτερα και εξελιγμένα όντα (Αβατάρα), με σκοπό να του υπενθυμίσουν την Αλήθεια και τον βασικό σκοπό της ζωής του στη Γη, όπως είναι οι ιδρυτές των διαφόρων θρησκειών.

Βουδισμός. Εμφανίστηκε στην Ινδία, τον 7ο αιώνα π.Χ., με εμπνευστή του τον ευγενούς καταγωγής Γκαουτάμα Σιντάρτα (ο οποίος μετονομάστηκε σε Βούδας, δηλαδή φωτισμένος), και βασίζεται, σε μεγάλο μέρος, στον Ινδουισμό. Για τον Βούδα, το Σύμπαν είναι Αιώνιο, δίχως συγκεκριμένη αρχή και συγκεκριμένο τέλος. Η γένεση, η διάρκεια, και η διάλυση διαδέχονται η μία την άλλη, σε έναν αέναο κύκλο δημιουργίας και καταστροφής. Υπάρχουν τρία βασικά επίπεδα ύπαρξης: το άϋλο πεδίο (πνεύματα), το υλικό πεδίο (αιθέρια πλάσματα), και το πεδίο των επιθυμιών (υλικός κόσμος). Ο κόσμος των επιθυμιών αποτελείται από 1) τα ουράνια πλάσματα (θεοί), 2) τους ανθρώπους, 3) τα φυτά και τα ζώα, 4) τα κολασμένα πλάσματα (διεφθαρμένοι άνθρωποι). Η σύνθεση του ανθρώπου είναι πενταπλή (τα πέντε σκάντα): 1) η φυσική μορφή, 2) τα αισθήματα και οι εντυπώσεις, 3) η μορφοποίηση ιδεών, 4) οι διανοητικοί σχηματισμοί και οι διαθέσεις, 5) η συνειδητότητα και η γνώση. Υπάρχει μια συνεχής εξέλιξη και αλληλεπίδραση όλων αυτών. Δεν υπάρχει αληθινή ύπαρξη, τα πάντα στην πραγματικότητα είναι εμφάνιση και παρουσία, δηλαδή κενό. Το κενό δεν είναι το τίποτα αλλά αυτό που είναι ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία, ανάμεσα στην αιωνιότητα και την εκμηδένιση. Το κενό περικλείει τα πάντα, είναι ζωντανό επειδή δημιουργεί τις μορφές, είναι η Έσχατη Πραγματικότητα.

Η ζωή είναι ένας απέραντος ποταμός εξέλιξης και μεταμορφώσεων, γι’ αυτό ακριβώς προκαλεί θλίψη και πόνο στα όντα. Το ατομικό Εγώ είναι στην ουσία μια ψευδαίσθηση, επειδή στο βάθος όλα είναι Ένα. Όλα τα όντα υπόκεινται στον νόμο των διαδοχικών θανάτων και μετενσαρκώσεων (Κάρμα), κι αυτός είναι ο Υπέρτατος Νόμος (Ντάρμα). Η ζωή μοιάζει με τη φωτιά που καίει. Η σωτηρία επιτυγχάνεται με τη νέκρωση των επιθυμιών και των παθών. Έτσι ο άνθρωπος φτάνει σε μια κατάσταση υπέρτατης γαλήνης και φώτισης (Νιρβάνα), και σώζεται από τον αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων. Η μέθοδος της λύτρωσης περνάει από τα ακόλουθα οκτώ μονοπάτια (Οκταπλή Ατραπός): 1) ορθή πίστη, 2) ορθή κρίση, 3) ορθή ομιλία, 4) ορθά κίνητρα για κάθε πράξη, 5) ορθή τοποθέτηση απέναντι σε κάθε πράγμα και σε κάθε κατάσταση, 6) ορθή υπακοή στην εκτέλεση των καθηκόντων, 7) ορθή μνήμη, για τη δημιουργία διαχρονικής συνείδησης, ορθό διαλογισμό, για να κρατηθεί το μυαλό στην Αιώνια Αλήθεια. Η επίγεια ζωή θεωρείται ιερή επειδή είναι το μέσον για την εξατομίκευση της νόησης και για την πνευματική πρόοδο. Η αέναη εξέλιξη, που αποσκοπεί στην τελειοποίηση των μορφών, είναι το φυσικό και αιώνιο μέσον για να φτάσει η ανθρώπινη συνείδηση στη

Νιρβάνα και στην Αθανασία.

Ταοϊσμός. Αποτελεί περισσότερο ένα φιλοσοφικό σύστημα παρά μια θρησκεία (με την αυστηρή έννοια του όρου). Εμφανίστηκε στην Κίνα, τον 7ο αιώνα π.Χ., με τον Λάο Τσε, που συνόψισε τις ιδέες του σε ένα σύντομο βιβλίο, το Τάο Τε Κινγκ. Να τι λέει ο Κινέζος σοφός: «Το Τάο δημιούργησε το Ένα. Το Ένα δημιούργησε το Δύο. Το δύο δημιούργησε το Τρία. Το Τρία δημιούργησε όλα τα όντα του κόσμου. Κάθε ον κουβαλάει στην πλάτη του το σκοτάδι και σφίγγει στην αγκαλιά του το φως. Η αδιαφοροποίητη ανάσα αποτελεί την αρμονία του». Στην αρχή, λοιπόν, ήταν το Τάο, το Ασύλληπτο, το Άφατο, με την τριπλή υπόσταση: Τάι-Τσι (η πρωταρχική αιτία, η αρχική ενότητα-ολότητα), Τάι (ο δημιουργός του κοσμικού χορού), και Τάι-Χσου (το μέγα κενό, το μη-ον, η υπέρτατη και αυθύπαρκτη πραγματικότητα). Ύστερα το Τάο έγινε Ένα (η Δημιουργός Αρχή του Κόσμου), το Ένα έγινε Δύο (το Γιν και το Γιανγκ, οι δύο αντίθετες και συμπληρωματικές όψεις του Ενός), το Δύο έγινε Τρία (Ουρανός, Γη, Πνοή), και το Τρία δημιούργησε τα Δέκα Χιλιάδες Όντα.

«Τα πέντε χρώματα τυφλώνουν το μάτι. Οι πέντε τόνοι κουφαίνουν το αυτί. Οι πέντε γεύσεις φθείρουν τον ουρανίσκο. Το τρέξιμο και το κυνήγι αποβλακώνουν. Έτσι, ο Σοφός ασχολείται με την κοιλιά και όχι με το μάτι. Προτιμάει το εσωτερικό από το εξωτερικό». Ο σοφός άνθρωπος οφείλει, πρώτα απ’ όλα, να απορρίψει τις τρεις πεποιθήσεις που μας περιορίζουν και μας κάνουν να νοιώθουμε αποκομμένοι από το Σύμπαν: την πεποίθηση του αιτίου-αποτελέσματος, την αίσθηση του απόλυτου χρόνου, την αντίληψη ότι τα πράγματα γύρω μας είναι στερεά και χωρισμένα από κενό χώρο. Στην καθημερινή μας εμπειρία αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο σαν ένα τεράστιο δυαδικό σύστημα αντιθέτων. Ο Ταοϊστής πιστεύει ότι αυτή η φαινομενική δυαδικότητα είναι οι δύο όψεις μιας βαθύτερης και ενιαίας πραγματικότητας, κι έτσι όλα είναι σχετικά, εφ’ όσον κάθε πράγμα περιέχει και το αντίθετό του. Γι αυτό αφήνεται ελεύθερα στη ρυθμική φύση του Κόσμου, επειδή τα φαινόμενα είναι η ταραγμένη επιφάνεια, κάτω από την οποία κρύβεται η ηρεμία και η ενότητα του Τάο. Υπάρχουν δύο τύποι δράσης που είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς για τον άνθρωπο: οι πράξεις που υπαγορεύονται από τις επιθυμίες και τους στόχους μας, και οι πράξεις που καθορίζονται από την προσωπική αντίληψη και τη θεωρία μας για τον Κόσμο. Αυτές οι αντιλήψεις είναι πηγή σύγχυσης και αταξίας, και οδηγούν στην απώλεια του Τάο. Ο σοφός άνθρωπος πρέπει να είναι σαν το άδειο καλάμι: αφήνει τη ροή των γεγονότων της ζωής να κυλάει ανεμπόδιστη μέσα του, δίχως να επεμβαίνει. Η μη-δράση είναι η υπέρτατη αρετή του Ταοϊσμού.

Πίσω από κάθε διαίρεση υπάρχει κάτι αδιαίρετο, πίσω από κάθε συζήτηση υπάρχει κάτι που δεν συζητείται. Ο Σοφός, αντιλαμβάνεται το σύνολο των πραγμάτων, ενώ οι άνθρωποι συγκρούονται για να επιβάλει ο καθένας τις δικές του απόψεις. Αυτό αποδεικνύει ότι κάθε άποψη είναι ελλιπής και μεροληπτική. Το Τάο που εξηγείται δεν είναι πλέον το Τάο, η διαλογική συζήτηση δεν προσεγγίζει την Αλήθεια, η καλή πρόθεση που επιμένει είναι ατελής, η καθαρή αγνότητα δεν κατακτάει τη καρδιά, το θάρρος που συνοδεύεται από σκληρότητα δεν αγγίζει τον σκοπό του. Όλα αυτά μοιάζουν με μια μάταιη προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου. Το να ξέρει κανείς ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να γνωρίσει είναι το απόγειο της γνώσης. Όποιος ξέρει ότι ο Λόγος είναι δίχως λέξεις, ότι το Τάο είναι δίχως όνομα, αυτός κατέχει όλους τους θησαυρούς του Ουρανού.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, οι ανατολικοί ενοθεϊσμοί, εξ αιτίας του γεγονότος ότι εμφανίστηκαν σε παλαιούς και υψηλού επιπέδου πολιτισμούς (Ινδία, Κίνα), εμπεριέχουν άκρως εκλεπτυσμένα και υψηλά νοήματα και έννοιες. Όλοι τους συμφωνούν ότι είναι ουσιαστικά αδύνατον να συλλάβει και να περιγράψει ο άνθρωπος το Υπέρτατο Ένα, επειδή είναι κάτι που τον υπερβαίνει. Η προσέγγιση ανώτερων πνευματικών καταστάσεων, που οδηγούν σε μια αχνή αντίληψη του, μπορεί να γίνει με τη βοήθεια κάποιων φωτισμένων ανθρώπων (Δασκάλων) και μέσα από την προσωπική πρακτική (διαλογισμός) και την εσωτερική εμπειρία του πιστού (φώτιση). Ο άνθρωπος καθίσταται ο μοναδικός υπεύθυνος της ζωής και του πεπρωμένου του, δεν υπάρχει ένας ανώτατος και φοβερός Θεός, που κραδαίνει την πύρινη ρομφαία της Αιώνιας Τιμωρίας. Δεδομένης της μετενσάρκωσης, κάθε ψυχή έχει πολλές ευκαιρίες να αφυπνιστεί και να πετύχει την τελική σωτηρία της. Όλοι οι ανατολικοί μονοθεϊσμοί είναι φιλειρηνικοί, διδάσκουν την πραότητα, την κατανόηση, την αγάπη, τον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής, δεδομένης της αντίληψης ότι όλα τα όντα είναι παγιδευμένα στην Κόλαση της ύλης, από την οποία πρέπει κάποτε να λυτρωθούν. Ως εκ τούτου, είναι ανεκτικοί προς τις άλλες θρησκείες, τις θεωρούν διαφορετικές προσεγγίσεις του Υπέρτατου

Ενός, περισσότερο ή λιγότερο εξελιγμένες, αλλά σε καμία περίπτωση κατώτερες. Η μισαλλοδοξία, ο προσηλυτισμός και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι φαινόμενα άγνωστα στους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελούν θλιβερή ιδιότητα των μονοθεϊσμών. (Ο Βουδισμός μάλιστα είναι τόσο ανεκτικός που δέχεται τη δυνατότητα να είναι κάποιος πιστός άλλης θρησκείας και ταυτόχρονα Βουδιστής!). Η μοναδική πρόσφατη εξαίρεση είναι οι συγκρούσεις Ινδουιστών και Μουσουλμάνων, στην Ινδία, αλλά αυτές είναι περιορισμένες και πυροδοτήθηκαν κυρίως από τον θρησκευτικό φανατισμό των οπαδών του Μωάμεθ. (Δυστυχώς, είναι ιστορικά τεκμηριωμένο ότι η συνύπαρξη με φανατικούς και βίαιους οπαδούς μιας δογματικής θρησκείας – ή ιδεολογίας – καταλήγει να οδηγεί σε ανάλογες αντιδράσεις, για απλούς λόγους άμυνας, και την αντίθετη πλευρά, όσο ανεκτική και φιλειρηνική κι αν είναι αρχικά). Εξ ίσου αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι, παρ’ όλο που ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός συμπεριλαμβάνουν πολλές και διαφορετικές ερμηνευτικές τάσεις και σχολές («αιρέσεις») δεν έχουν καταγραφεί ιστορικά αιματηρές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, για τη διεκδίκηση της Μοναδικής Δογματικής Αλήθειας.

Επίσης, πολλές από τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις και θεωρίες συνηγορούν υπέρ των ανατολικών ενοθεϊσμών: σε ένα βαθύτερο επίπεδο όλα συνδέονται (η πανταχού παρούσα ενέργεια της Φυσικής, που εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους), υπάρχει περιοδική δημιουργία και καταστροφή του υλικού Σύμπαντος (η διάδοχη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης), ο υλικός κόσμος είναι ψευδαίσθηση, το κενό δεν είναι κενό αλλά ένας χώρος πλήρης δημιουργικών δυνατοτήτων (Κβαντική Φυσική), κλπ. Πολλοί ανοιχτόμυαλοι επιστήμονες έχουν αναλάβει τελευταία το εγχείρημα της ενοποίησης της σύγχρονης Επιστήμης και των ανατολικών ενοθεϊσμών.

Η Φονική Λαίλαπα του Μονοθεϊσμού

Στη συνέχεια θα εξετάσουμε τους τρεις μονοθεϊσμούς, παρουσιάζοντας με συνοπτικό τρόπο τις θρησκευτικές κοσμοθεωρίες τους. Οι πιθανές ενστάσεις που θα εκφραστούν θα απορρέουν από το απλό γεγονός ότι σε κάθε μία περίπτωση (και κυρίως στον Χριστιανισμό) υπάρχουν πολλοί τρόποι ερμηνείας των Θεϊκών Λόγων, ο καθένας από τους οποίους διεκδικεί τη Μοναδική Αλήθεια, και έχουν ελάχιστη και καθαρά ενδοθρησκευτική σημασία. Το ζητούμενο εδώ είναι η περιληπτική και γενική παρουσίαση της βασικής τους κοσμοθεωρίας.

Ιουδαϊσμός: Γύρω στο 1.500 π.Χ., η 18η αιγυπτιακή δυναστεία εξεδίωξε από τη χώρα τους σημιτικής καταγωγής Υξώς, οι οποίοι κυβερνούσαν επί διακόσια χρόνια τη χώρα, ως στρατιωτική αριστοκρατία. Όταν οι κατακτητές έφυγαν, έμειναν πίσω κάποιες φυλές βοσκών και πλιατσικολόγων ομοφύλων τους, οι οποίοι τους ακολουθούσαν στις εκστρατείες τους. Νοιώθοντας επισφαλείς, μετά από την αποχώρηση των κατακτητών και προστατών τους, και υποδεέστεροι μπροστά στο μεγαλείο του αιγυπτιακού πολιτισμού, έπρεπε να βρουν μια κοινή συνισταμένη που θα τους ένωνε και θα τους έκανε να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά εκείνο το αντίπαλο δέος, να γίνουν, από ένα συνονθύλευμα διαφορετικών ημιβάρβαρων φυλών, ένα ενιαίο και εκλεκτό έθνος. Το ποθητό αποτέλεσμα θα επιτυγχανόταν με τη δημιουργία μιας ανάλογης εκλεκτής θρησκείας. Το εγχείρημα ανέλαβαν οι διάφοροι επονομαζόμενοι «Γενάρχες του Ισραήλ» (Αβραάμ, Μωϋσής, κ.ά.), η υπόσταση των οποίων τρεμοσβήνει ανάμεσα στον μύθο και την ιστορική πραγματικότητα, και οι οποίοι είχαν το προνόμιο να συνομιλούν με τον Θεό, να παίρνουν απ’ ευθείας οδηγίες και εντολές από εκείνον. Η μονοθεϊστική θρησκεία που δημιούργησαν, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:

Υπάρχει Ένας και Μοναδικός Θεός (Γιαχβέ), ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο και όλα όσα είναι μέσα του. Σε μια πρώτη φάση οι πρόγονοι των ανθρώπων, οι Πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα, ζούσαν σε μια ειδυλλιακή και παραδείσια κατάσταση, στον Κήπο της Εδέμ (ή Παράδεισο), όπου δεν υπήρχε ούτε το Κακό ούτε ο θάνατος. Σε κάποια στιγμή ο αντίπαλος του καλού Θεού, ο κακός εκπεσών άγγελος Σατανάς, τους έβαλε σε πειρασμό προκαλώντας τους να φάνε τον απαγορευμένο καρπό από το Δέντρο της Γνώσης. Ο Θεός, εξοργισμένος, τους εξεδίωξε από τον Παράδεισο, τους έβαλε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το Κακό, τους έκανε βιολογικά θνητούς, και καταράστηκε όλους τους απογόνους τους, που φέρουν εκ γενετής το στίγμα εκείνου του Προπατορικού Αμαρτήματος. Ωστόσο, μέσα σε αυτούς τους απογόνους του υπάρχει ένας εκλεκτός λαός, οι Εβραίοι, οι οποίοι έχουν την αποστολή να διατηρήσουν και να διαδώσουν τον περιούσιο Λόγο Του. Σε κάποια στιγμή, στο μέλλον, ο Θεός θα στείλει έναν εκπρόσωπό του, τον Μεσσία, θα γίνει ανάσταση νεκρών και η Τελική Κρίση όλων των ανθρώπων, και όσοι πίστεψαν σε Αυτόν και έζησαν σύμφωνα με τις εντολές Του θα ανταμειφθούν, ενώ όλοι οι άπιστοι και οι παραβάτες θα καταδικαστούν στην Αιώνια Τιμωρία. Από εκεί και πέρα, όλη η Καινή Διαθήκη είναι η ιστορία του εκλεκτού λαού του Ισραήλ και των αμέτρητων θεϊκών δεινών, από τα οποία δεν απαλλάσσεται ούτε ο ίδιος, μια ιστορία γεμάτη από περιστατικά θεϊκής εκδικητικότητας, φθόνου, αιμομιξιών, πλημμύρων, πολέμων, καμένων πόλεων, και άλλων παρόμοιων ανεκδιήγητων πράξεων! Και μέσα σε όλα αυτά κυριαρχεί η περιγραφή της εικόνας ενός Αγαθού, Σοφού, και Δίκαιου Θεού! Φανταστείτε, δηλαδή, και να μην ήταν τέτοιος!

Μοιραίο αποτέλεσμα όλων αυτών των ιδεών περί Ενός Θεού και του εκλεκτού λαού Του ήταν η αλαζονεία και ο φανατισμός των Εβραίων, οι οποίοι απέρριπταν τους θεούς όλων των άλλων λαών, θεωρώντας τους δαιμονικούς, βλάσφημους, ειδωλολατρικούς, κλπ., και τους πιστούς τους κατώτερους, αποτελώντας την προκλητική εξαίρεση στη μέχρι τότε επικρατούσα γενική θρησκευτική ανεκτικότητα. Ο ίδιος ο Γιαχβέ παρεμβαίνει για να δικαιολογήσει τους Εβραίους, όταν, την περίοδο που εγκαθίστανται στη Γη της Επαγγελίας, εξοντώνουν έναν αριθμό εθνών που κατονομάζονται ρητά στην Πεντάτευχο: Χετταίοι, Αμορραίοι, Φερεζαίοι, Χαναναίοι, Γεργεσαίοι, Ευαίοι, Ιεβουσαίοι. Απέναντι στους λαούς αυτούς ο Γιαχβέ επιβάλλει το ανάθεμα, την απαγόρευση των μικτών γάμων, απορρίπτει κάθε έλεος, προτρέπει στην καταστροφή των βωμών τους, των μνημείων τους, νομιμοποιεί τις γενοκτονίες για τον απλό λόγο ότι οι Εβραίοι είναι ο εκλεκτός λαός, επιλεγμένος από τον Θεό εναντίον όλων των άλλων (Δευτερονόμιο, ζ 6). Στο εξής, κάθε προσπάθεια συνύπαρξης με άλλους διαφορετικούς θεούς ήταν εκ προοιμίου καταδικασμένη. Στην ελληνιστική περίοδο υπήρχαν συνεχώς αντιδράσεις και εξεγέρσεις των Εβραίων ενάντια στην υπάρχουσα ατμόσφαιρα ανεξιθρησκίας, και τότε δημιουργήθηκε και ο μύθος των «θρησκευτικών αντιστασιακών» τους, των Μακκαβαίων.

Στη ρωμαϊκή περίοδο επικρατούσε η ίδια κατάσταση, και ο εβραϊκός λαός ήταν ο μόνος που επιδιδόταν σε συνεχείς εξεγέρσεις για καθαρά θρησκευτικούς λόγους, με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα της Μασάντα (73 π.Χ.), όπου 900 πολιορκημένοι Εβραίοι ζηλωτές αυτοκτόνησαν για να μην πέσουν στα χέρια των Ρωμαίων, γεγονός πρωτοφανές για την εποχή! Προφανές αίτημα των «εκλεκτών του Θεού» ήταν να μην υποταγεί ο Γιαχβέ στη Ρώμη, αλλά η Ρώμη στον Γιαχβέ! Στη συνέχεια, αυτό το αντιδραστικό θρησκευτικό τους μένος υποχωρεί, για αρκετούς αιώνες, αλλά επανεμφανίζεται ωστόσο ανανεωμένο στην εποχή μας, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το 1948. Ακολουθούν εξήντα χρόνια ατελείωτων και συνεχιζόμενων πολέμων, βασική αιτία των οποίων είναι η ιδέα της θρησκευτικής και φυλετικής «ανωτερότητας» των Εβραίων, η αντίληψη ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν με έναν «κατώτερο» και άπιστο λαό, τους Παλαιστίνιους. Δυστυχώς, λοιπόν, η μεγάλη συνεισφορά των Εβραίων στην ανθρωπότητα δεν ήταν ο μονοθεϊσμός (μια σκληρή εκδοχή του πιο ήπιου και προγενέστερου ενοθεϊσμού), αλλά οι θρησκευτικές διαμάχες και οι πόλεμοι που απορρέουν από αυτή τη συγκεκριμένη αντίληψη της έννοιας του Θεού. Τη σκυτάλη αυτού του κακού, την παρέδωσε στη συνέχεια ο Ιουδαϊσμός στον Χριστιανισμό, ο οποίος διέπρεψε ακόμη περισσότερο σε μισαλλοδοξία, και για ένα χρονικό διάστημα σχεδόν είκοσι αιώνων!.

Χριστιανισμός. Για το πρόσωπο του Χριστού, που έζησε πριν από 2.000 χρόνια, εκφράζονται αμφιβολίες ακόμη και ως προς την ιστορική του υπόσταση. Ως προς αυτά που δίδασκε, υπάρχει ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο: Από τα διάφορα Ευαγγέλια, που γράφτηκαν όλα σε μεταγενέστερες εποχές, γίνονται αποδεκτά από την Εκκλησία μόνο τέσσερα (Μάρκου, Λουκά, Ματθαίου, Ιωάννη), ενώ όλα τα άλλα απορρίπτονται και αποκρύπτονται. Αλλά ακόμη και αυτά περιέχουν συχνά πληροφορίες αντιφατικές και αντικρουόμενες μεταξύ τους. Επίσης, σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν ότι η πρωτοχριστιανική λατρεία ελάχιστη σχέση έχει με αυτά που πρεσβεύουν σήμερα οι κυριότερες χριστιανικές Εκκλησίες, ότι το μεγαλύτερο μέρος της είναι μεταγενέστερες προσθήκες και ερμηνείες των εκάστοτε Πατέρων και αποφάσεις των διαφόρων Οικουμενικών Συνόδων. Σε αυτό το γενικώς αποδεκτό μέρος του σύγχρονου Χριστιανισμού θα βασιστούμε, για να σκιαγραφήσουμε μια σύντομη εικόνα του.

Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη από θνητή γυναίκα (Παρθένος Μαρία) αλλά με θεϊκή παρέμβαση, και θεωρήθηκε ότι ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας των Εβραίων, ο Υιός του Θεού, που ήρθε να κηρύξει ξανά τον Λόγο Του, σε μια περίοδο παρακμής για την ανθρωπότητα. Απόδειξη της θεϊκής του ιδιότητας ήταν τα διάφορα θαύματα που έκανε και κυρίως η ανάσταση που ακολούθησε τη σταύρωσή του. Αποστολή των πιστών του ήταν η σύμφωνα με τις εντολές του ευσεβής ζωή (με σκοπό τη μεταθανάτια σωτηρία τους), και η διάδοση του Λόγου Του (έτσι ώστε να πιστέψουν και να σωθούν και οι άπιστοι οπαδοί των άλλων θρησκειών).

Ένας βασικός τρόπος σωτηρίας για τον πιστό, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, αποτελεί η πράξη της ειλικρινούς μετάνοιας. Η θρησκεία που ίδρυσε ήταν η συνέχεια του Ιουδαϊσμού (ο ίδιος έλεγε ότι δεν ήρθε για να καταλύσει τις Γραφές αλλά για να τις συμπληρώσει). Οι Εβραίοι όμως που δεν τον πίστεψαν, λόγω του γνωστού τους φανατισμού (ακόμη περιμένουν τον Μεσσία τους!), συνέβαλαν στη σύλληψη και στη Σταύρωσή του από τους Ρωμαίους. Μετά από πολλά χρόνια, θα επιστρέψει στη γη, για να κρίνει τις ψυχές όλων των ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών (Δευτέρα Παρουσία), για να τιμωρήσει τους κακούς, στέλνοντάς τους στην αιώνια τιμωρία της Κόλασης, και να εγκαταστήσει ξανά την παραδείσια Βασιλεία των Ουρανών για τους καλούς. (Το παράδοξο εδώ είναι ότι ενώ οι Χριστιανοί διδάσκονται ουσιαστικά, στην Παλαιά Διαθήκη, τη θρησκεία των Εβραίων, παράλληλα μαθαίνουν να τους μισούν, επειδή ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι για τον μαρτυρικό θάνατό του Ιησού!). Επίσης, μια βασική καινοτομία του Χριστιανισμού, σε σχέση με τον Ιουδαϊσμό ήταν η ιδέα της Τριαδικότητας του Θεού (Πατήρ, Υιός, και Άγιο Πνεύμα).

Εδώ, πρέπει να προσθέσουμε ότι ορισμένοι θρησκειολόγοι ισχυρίζονται πως, τόσο ο πρώιμος Ιουδαϊσμός όσο και ο πρώιμος Χριστιανισμός, δεν αναφέρονται στην ύπαρξη της άφθαρτης εκείνης ουσίας (πνεύμα, ψυχή) που συναντάται στις θρησκείες όλων των λαών (πολυθεϊστικές και ενοθεϊστικές). Αυτή εμφανίστηκε μεταγενέστερα, στην ελληνιστική εποχή, όταν οι δύο αυτοί μονοθεϊσμοί ήρθαν σε επαφή με το ελληνικό πνεύμα και επηρεάστηκαν από αυτό. Αυτό δείχνει, επομένως, και τον πρωταρχικό ανθρωπομορφικό πρωτογονισμό που περιείχαν, τουλάχιστον στην αρχική περίοδο της εμφάνισής τους.

Η νέα θρησκεία του Χριστού διαδόθηκε αρκετά γρήγορα, σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου, χάρη στη δράση ενός χαρισματικού ατόμου, που θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους προπαγανδιστές όλων των εποχών, του Απόστολου Παύλου. Εξ αιτίας μιας φράσης που αποδίδεται στον Ιησού, όταν πήγαν να τον συναντήσουν κάποιοι Έλληνες («ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου»), ο Χριστιανισμός απέκτησε τον δικό του εκλεκτό λαό, τους Έλληνες, οι οποίοι πρεσβεύουν επί πλέον ότι η δική τους εκδοχή του Χριστιανισμού, η Ορθοδοξία, είναι η μοναδική αληθινή. Οι τρεις κυρίαρχες εκδοχές του Χριστιανισμού σήμερα είναι ο Καθολικισμός (που είναι και ο πολυπληθέστερος), ο Προτεσταντισμός, και η Ορθοδοξία, και οι οποίοι, εκτός από τον βασικό αγώνα που έχουν αναλάβει κατά των λοιπών «απίστων», πολεμούν και μεταξύ τους για το τρόπαιο της Μοναδικής Αλήθειας!

Το θρησκευτικό κακό με τον Χριστιανισμό θέριεψε ακόμη περισσότερο, κυρίως για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η μέχρι τότε ιουδαϊκή θρησκευτική αντίληψη φύλαγε ζηλόφθονα τον Έναν και Μοναδικό Θεό για τον «εκλεκτό λαό» του, τους Εβραίους, δεν ασκούσε καθόλου τον προσηλυτισμό, αντιθέτως τον απέφευγε: ήταν φύσει αδύνατον ένας μη-Εβραίος να γίνει Ιουδαίος. Οι Χριστιανοί, επιθυμώντας να διαδώσουν την αλήθεια τους σε όσους περισσότερους ανθρώπους γινόταν, ξεκίνησαν έναν άνευ προηγουμένου στην Ιστορία αγώνα προσηλυτισμού. Και δυστυχώς πέτυχαν, κάνοντας τον Χριστιανισμό να είναι σήμερα η θρησκεία με τους περισσότερους οπαδούς στον πλανήτη, και παράλληλα η πιο φονική! Το δεύτερο κακό είναι ότι η πληθώρα των Ευαγγελίων, οι αντιφάσεις και οι ασάφειες που περιέχουν, δημιούργησαν και πληθώρα διαφορετικών ερμηνειών, με μικρές ή μεγάλες μεταξύ τους αντιθέσεις και αποκλίσεις.

Όταν η Χριστιανική Εκκλησία οργανώθηκε, οι εκπρόσωποί της, μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους και άλλα θεσμικά όργανα, άρχισαν να αποφαίνονται για το τι ήταν θεολογικά σωστό και τι λάθος. Αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση άλλης μιας παγκόσμιας, μέχρι τότε, πρωτοτυπίας, των αιρέσεων και των ενδοθρησκευτικών συγκρούσεων. (Διαφορετικές τάσεις υπήρχαν –και υπάρχουν– και στον Ιουδαϊσμό, αλλά τουλάχιστον δεν αποτέλεσαν ποτέ αιτία διώξεων και σφαγών. Στον Μωαμεθανισμό περιορίζονται μεταξύ των δύο βασικών τάσεων, εκείνες των Σουνιτών και των Σιϊτών). Έτσι, οι πρώτες διώξεις που ξεκίνησε ο Χριστιανισμός ήταν εσωτερικές, εναντίον όλων εκείνων των οπαδών του που «ερμήνευαν με λάθος τρόπο τις Ιερές Γραφές»! Να μερικά από τα… φλέγοντα δογματικά ερωτήματα που τους απασχόλησαν (και ορισμένα συνεχίζουν να τους απασχολούν): αν ο Υιός του Θεού είναι ομοούσιος του Πατρός ή όχι, αν η φύση του ενσαρκωμένου Χριστού ήταν μόνο θεϊκή ή ταυτόχρονα θεϊκή και ανθρώπινη, αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός ή και εκ του Υιού, αν ο Χριστός επισκέφθηκε τον Κάτω Κόσμο πριν ή μετά από τη σταύρωσή του, κλπ., κλπ! Χριστιανοί Ορθόδοξοι Καθολικώς Διαμαρτυρόμενοι!

Οι Ρωμαίοι, που είχαν να αντιμετωπίσουν μέχρι τότε μόνο τον εβραϊκό φανατισμό, ήρθαν αντιμέτωποι με ένα νέο κύμα θρησκευτικής απολυτότητας: τους Χριστιανούς. Κι εδώ το πρόβλημα πάλι δεν ήταν η νέα θρησκεία, αλλά το γεγονός ότι αυτή απέρριπτε όλες τις υπόλοιπες! Όταν λοιπόν, σε μια κοινωνία ανεξιθρησκίας, δέχονται τη δική σου πίστη αλλά εσύ επιμένεις ότι αυτή είναι η μοναδική αληθινή και όλες οι άλλες είναι ψεύτικες, ειδωλολατρικές, και βλάσφημες, επόμενο είναι να προκαλέσεις και τις ανάλογες αντιδράσεις. Έτσι, ενώ σε μια πρώτη φάση ο Χριστιανισμός έγινε αποδεκτός στη Ρώμη, στη συνέχεια οι αυτοκράτορες στράφηκαν εναντίον του. Γι’ αυτούς τους περίφημους και πολυδιαφημισμένους ρωμαϊκούς «θρησκευτικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών», κύριοι υπεύθυνοι ήταν οι ίδιοι οι Χριστιανοί! Φυσικά, στο τέλος οι Ρωμαίοι, όταν είδαν ότι η πλημμυρίδα της νέας θρησκείας θα επικρατούσε ούτως ή άλλως, σοφά σκεπτόμενοι, την αποδέχτηκαν.

Το 313 μ.Χ. εξεδόθη το Διάταγμα των Μεδιολάνων, για τη θρησκευτική ειρήνη στην Αυτοκρατορία, και το 380 μ.Χ. ο Θεοδόσιος τον έχρισε επίσημη θρησκεία του Κράτους. (Εδώ πρέπει να πούμε ότι αυτό συνέβη επειδή οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ανακάλυψαν ότι εξυπηρετούσε και τους ίδιους, σε πολιτικό επίπεδο: ένας Θεός στον ουρανό, κι ένας Αυτοκράτορας στη Γη –υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας!). Φυσικά ακολούθησαν, αντιστρόφως πλέον, και οι ανάλογοι αιματηροί διωγμοί για την επιβολή της νέας θρησκείας, οι καταστροφές αρχαίων ναών, η απαγόρευση των Ολυμπιακών Αγώνων, η προσπάθεια υποβάθμισης του αρχαιοελληνικού πνευματικού πολιτισμού, κλπ.

Αυτό ήταν και το τέλος της Χρυσής Εποχής των πολλών θεών και της ανεξιθρησκίας. Στο εξής, και με την έλευση του τρίτου φονικού κύματος, του Μωαμεθανισμού, οι θρησκευτικοί πόλεμοι θα αποτελούσαν ένα τεράστιο και αιματηρό κεφάλαιο της ήδη ταλαίπωρης ανθρωπότητας. Η Χριστιανική συνεισφορά σε αυτό είναι η μεγαλύτερη, ξεκινώντας από τις εσωτερικές διαμάχες κατά ποικίλων «αιρετικών» (πρωτοχριστιανικές αιρέσεις, Εικονομαχία, σχίσμα των Εκκλησιών, Μεταρρύθμιση, Αντιμεταρρύθμιση, Ιερά Εξέταση) και καταλήγοντας σε βίαιους και αιματηρούς προσηλυτισμούς (προκολομβιανοί λαοί της Νοτίου Αμερικής), σε ανοιχτούς πολέμους (Σταυροφορίες και άλλοι πόλεμοι κατά των μωαμεθανών Αράβων, Τριακονταετής Πόλεμος, ευρωπαϊκοί αποικιακοί πόλεμοι, πόλεμος της Βοσνίας), και σε ανταρτοπόλεμους.

Η πιο θλιβερή περίπτωση αυτής της κατηγορίας είναι η ανοιχτή πληγή του ιρλανδικού προβλήματος: σε μια χώρα με εθνικά αμιγή πληθυσμό, οι κάτοικοι ενός τμήματός της, που κατέχεται από τους Άγγλους (Βόρεια Ιρλανδία), αρνούνται την ένωση με τη μητέρα-πατρίδα επειδή έχουν στην πλειοψηφία τους την ίδια θρησκεία με τους κατακτητές (Αγγλικανοί Προτεστάντες), ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι Καθολικοί! Κανείς φανατικός Χριστιανός δεν φαίνεται να σκέφτηκε ότι, με όλες αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές, αναιρεί τον Απόστολο της Αγάπης, τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, μια από τις βασικές εντολές του οποίου ήταν «Αγαπάτε αλλήλους»! Αλλά, όπως είναι γνωστό, η τυφλή πίστη (σε οποιαδήποτε θρησκεία ή ιδεολογία) προϋποθέτει την παντελή απουσία της λογικής!

Μωαμεθανισμός. Ο Μωάμεθ γεννήθηκε στη Μέκκα, το 570 μ.Χ., σε μια εποχή που οι Άραβες ήταν διαιρεμένοι σε πολλές, διαφορετικές, και αλλόθρησκες φυλές, που πολεμούσαν συχνά μεταξύ τους. Ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος όταν, στα σαράντα του χρόνια, αποσύρθηκε σε μια σπηλιά όπου, εν μέσω νηστειών και προσευχών, δεν άργησε να πέσει σε θρησκευτική έκσταση και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του ανήγγειλε ότι ήταν ο νέος (και τελευταίος) θεϊκός Προφήτης. Άρχισε να κηρύττει τη νέα θρησκεία, η οποία καταγράφηκε στο Ιερό Βιβλίο των Μωαμεθανών, το Κοράνι, που αναλύει τις βουλές του Θεού (Αλλάχ). Η νέα θρησκεία βασιζόταν εν πολλοίς στον Ιουδαιοχριστιανισμό. Ο Αλλάχ είναι ο Ένας και Μοναδικός Θεός, δημιουργός των πάντων. Ο Μωάμεθ θεωρείται ο τελευταίος μιας σειράς Προφητών (Μωϋσής, Αβραάμ, Ισαάκ, Νώε, Ιησούς, κ.ά.), και το μήνυμά του συμπληρώνει, αλλά ταυτόχρονα ακυρώνει, τις προφητείες όλων των άλλων.

Ο Μωαμεθανισμός πιστεύει στην ύπαρξη της ψυχής, στους αγγέλους, στον Σατανά, στα διάφορα Ιερά Βιβλία των άλλων ενο/μονοθεϊστικών θρησκειών (Ινδουισμός, Ζωροαστρισμός, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός), σε διάφορους Προφήτες (με εξέχοντες εκείνους του Ιουδαιοχριστιανισμού), στην Έσχατη Μέρα της Κρίσεως. Η Αγία Τριάδα και το Προπατορικό Αμάρτημα απορρίπτονται (ο Θεός συγχώρεσε τους Πρωτόπλαστους που παράκουσαν την εντολή Του). Ο άνθρωπος θεωρείται το επιστέγασμα της Θεϊκής Δημιουργίας, το ευγενέστερο όλων των όντων. Ολόκληρη η Φύση έγινε για να τον υπηρετεί κι εκείνος με τη σειρά του για να υπηρετεί τον Θεό. (Αυτές οι δύο ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις, που αποδείχτηκαν καταστροφικές για ολόκληρη την υπόλοιπη Φύση, υπάρχουν και στους δύο προγενέστερους μονοθεϊσμούς, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, που διδάσκουν τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής). Ο σωστός τρόπος ζωής και η μετάνοια μπορούν να οδηγήσουν στη σωτηρία της ψυχής. Την Έσχατη Μέρα οι πιστοί των διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων θα κριθούν σύμφωνα με τα δικά τους Ιερά Βιβλία.

Παρ’ όλο που στη θεωρία ο μωαμεθανισμός φαίνεται ο πλέον ανεκτικός από τους τρεις μονοθεϊσμούς, στην πράξη αποδείχτηκε εξ ίσου απόλυτος και φονικός, διαδίδοντας τη νέα πίστη δια πυρός και σιδήρου. (Εξ άλλου, Ισλάμ, στα αραβικά, σημαίνει «υποταγή στον Θεό»). Συνοπτικά, είναι υπεύθυνος για τους πρώτους ενδοαραβικούς πολέμους καθυπόταξης και προσηλυτισμού, για τους διαφόρους παλαιότερους πολέμους κατά των Χριστιανών, καθώς και για πολλούς σύγχρονους, εμφύλιους και μη (Παλαιστίνη, Αλγερία, Βοσνία, Αφγανιστάν, Σουδάν, Ιράκ, κλπ.).

Επίσης, οι ζηλωτές ηγέτες του δεν διστάζουν να κηρύσσουν Ιερούς Πολέμους (τζιχάντ) κατά της Χριστιανικής Δύσης, να εκδίδουν παγκόσμιες επικηρύξεις κατά οποιουδήποτε τολμάει να εκφραστεί επικριτικά για τη θρησκεία τους (περίπτωση του Ινδο-Άγγλου συγγραφέα Σάλμαν Ράσντι,), να απειλούν όσους τολμούν να απεικονίσουν τον Μωάμεθ (περίπτωση της δανέζικης εφημερίδας Jyllands-Posten), να ωθούν οπαδούς τους στη δολοφονία βλάσφημων (περίπτωση του Ολλανδού σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ)! Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρκώς και παντού ο κίνδυνος να ανατιναχτεί κάποιος φανατικός Μουσουλμάνος, ζωσμένος με εκρηκτικά, προκαλώντας εκατόμβη νεκρών. Ο θάνατός σου, ο Παράδεισός μου! (Φυσικά, γι’ αυτό ευθύνεται και η αλαζονεία και οι διαρκείς επεμβάσεις σε μουσουλμανικές χώρες των Δυτικών Χριστιανών, και κυρίως των Αμερικανών).

Οι αβραμικοί μονοθεϊσμοί, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, δεδομένου ότι εμφανίστηκαν σε λαούς με αρχικά χαμηλό πολιτιστικό υπόβαθρο (Εβραίοι, Άραβες, κατώτερα κοινωνικά στρώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), αποτελούν μια χονδροειδή και βίαιη εκδοχή του ενοθεϊσμού, επειδή όλοι εκείνοι οι αμόρφωτοι άνθρωποι θα αδυνατούσαν παντελώς να κατανοήσουν ανώτερες και πολύπλοκες μεταφυσικές έννοιες, όπως εκείνες που αναλύονται στον Ινδουισμό, στον Βουδισμό, και στον Ταοϊσμό. Πιθανό αποτέλεσμα αυτής της κατωτερότητας που αισθάνονταν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, ήταν να προτείνουν το αντιστάθμισμα της ανωτερότητας της θρησκείας τους, τον Έναν, Μοναδικό, και Αληθινό Θεό, με όλα τα γνωστά και καταστροφικά αποτελέσματα. Όταν ο μοναδικός Θεός στον οποίο πιστεύεις είναι ένας σκληρός και αδυσώπητος τιμωρός, τότε πιο εύκολα διαπράττεις κι εσύ παρόμοιες αγριότητες προς τους «άπιστους» συνανθρώπους σου στο όνομά Του!

Το γεγονός ότι σήμερα ο πιο διαδεδομένος από τους τρεις μονοθεϊσμούς, ο Χριστιανισμός, υπάρχει στο πιο ανεπτυγμένο και πολιτισμένο τμήμα της ανθρωπότητας, στον Δυτικό Κόσμο, παρ’ όλη την πρόοδο της Επιστήμης και τη σύγκλισή της με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελεί μέγα ανθρώπινο παράδοξο (που δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό), το οποίο ακυρώνει την ευρέως πλέον αποδεκτή δαρβινική θεωρία της εξέλιξης των έμβιων όντων: Στα περισσότερα και βασικότερα πράγματα οι άνθρωποι δεν εξελίσσονται καθόλου, μα καθόλου! Δεν διδάσκονται ποτέ από τα λάθη του παρελθόντος, παραμένουν διαχρονικά και φονικά ανόητοι και στενόμυαλοι οπαδοί των πολλών και διαφόρων Αληθειών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο σημερινός Πλανητάρχης, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζορτζ Μπους, που ισχυρίζεται ότι του μιλάει ο Θεός! Και αντί να βρίσκεται σε κάποιο ψυχιατρείο, κατέχει τη θέση του ισχυρότερου ανθρώπου στη Γη!

Κλείνοντας, θα παραθέσουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Μισέλ Ονφραί Περί Αθεολογίας, το οποίο συνοψίζει το μεγάλο κακό που έσπειραν οι τρεις «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» στην ανθρωπότητα. «Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, διαπνεόμενες από την ίδια γενεαλογική ενόρμηση θανάτου, συμμερίζονται μια σειρά από πανομοιότυπα μίση: μίσος για τη λογική και την ευφυΐα, μίσος για την ελευθερία, μίσος για όλα τα βιβλία στο όνομα ενός και μοναδικού, μίσος για τη ζωή, μίσος για τη σεξουαλικότητα και τις γυναίκες, μίσος για το σώμα, τους πόθους, τις ορμές. Στη θέση όλων αυτών, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, και Μωαμεθανισμός υπερασπίζονται την πίστη και την πεποίθηση, την υπακοή και την υποταγή, την κλίση για τον θάνατο και το πάθος για το υπερπέραν, τον άφυλο άγγελο και την αγνότητα, την παρθενία και τη μονογαμική πίστη, τη σύζυγο και τη μητέρα, την ψυχή και το πνεύμα. Σαν να λέμε σταύρωση της Ζωής και εξύμνηση της Ανυπαρξίας…».

 

Μελαγχολικός Επίλογος

 

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι ούτως ή άλλως οι άνθρωποι ψάχνουν (μυστηριωδώς!) πάντα αυτά που τους χωρίζουν, ποτέ αυτά που τους ενώνουν, μετατρέποντας σε φονικά όργανα ακόμη και τις ποδοσφαιρικές διαφορές! Η κάθε είδους και αποχρώσεως μολυσματική ιδεοληψία αποτελεί τη μεγαλύτερη, τη φονικότερη, και τη διαχρονικότερη μάστιγα του ανθρώπινου είδους. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ: «Οι φανατικοί νομίζουν ότι πεθαίνουν για τις ιδέες τους, αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν από αυτές»! Ωστόσο, το ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός ότι οι κυρίως θρησκευτικοί πόλεμοι (δηλαδή εκείνοι που έχουν ως αιτία αντιπαράθεσης το ποιος είναι ο Μοναδικός και Αληθινός Θεός, ή ποια από τις διάφορες δογματικές περιγραφές του είναι η μόνη που ισχύει), ξεκίνησαν με τον εβραϊκό μονοθεϊσμό και συνεχίστηκαν με τους υπόλοιπους δύο, παραμένει αδιαμφισβήτητο. Σε σημείο μάλιστα που ο φυσιολογικός και ανεξίθρησκος άνθρωπος να αναπολεί τη Χρυσή Εποχή του ρωμαϊκού πολυθεϊσμού, τότε που υπήρχε ένα ευρύ Πάνθεον διαφόρων περιγραφών του Υπερφυσικού, μέσα από το οποίο ο καθένας διάλεγε ελεύθερα τη μορφή λατρείας που του ταίριαζε, που του φαινόταν η πιο αληθοφανής και πειστική.

Με τους φονικούς μονοθεϊσμούς επήλθε μια δογματική περιγραφή του Θεού και μια τριχοτόμηση του ανθρώπινου παραλόγου: σε περίπτωση που τους απορρίψει κάποιος όλους, απλά δέχεται συγκεντρωτικά πυρά από τρία (τουλάχιστον) διαφορετικά σημεία! Πόσοι πιστοί σκέφτηκαν ποτέ τους ότι η μοναδική απόδειξη για την αλήθεια της θρησκείας την οποία ασπάζονται, είναι αποκλειστικά η τυφλή τους πίστη σε αυτή;! Ο συγγραφέας Νίκος Δήμου γράφει χαρακτηριστικά: «Ο σκεπτικισμός οδηγεί στην ανεκτικότητα, στο τέλος της μισαλλοδοξίας. Γιατί, πώς μπορείς να καταδιώξεις έναν άνθρωπο για τις πεποιθήσεις του, όταν δεν ξέρεις αν είναι σωστές ή λανθασμένες, αν δεν διαθέτεις το Απόλυτο Κριτήριο; Στις σχέσεις λαών και ανθρώπων το απόλυτο είναι τερατώδες: οδηγεί σε θηριωδίες και καταστροφές. Πρέπει να καταπολεμηθεί κάθε τι το απόλυτο, κάθε άποψη που γεννάει φανατισμό και αποκλεισμό του άλλου. Ο συμβιβασμός δεν είναι ταπείνωση, είναι η ουσία της ανθρωπιάς, το παιδί του διαλόγου, η σοφία της δημοκρατίας»…

Να κάτι συγκλονιστικά απλό και αληθινό, που θα έπρεπε να είναι αναρτημένο σε όλα τα σχολεία, σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, σε όλα τα σπίτια και τα καταστήματα, όλων των χωρών και όλων των λαών! Αλλά ποιος έχασε τη λογική, για να τη βρει ο άνθρωπος;!… Ας ευχηθούμε λοιπόν, απλά: «Ο Θεός να… βγάλει το χέρι του»!…

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΟΣΚΕΛΗΣ είναι καθηγητής κοινωνιολογίας και συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Τρομερή Ανάγκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δίον.

Πηγές

ΟΙ ΦΟΝΙΚΟΙ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΙ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΖΕΝΙΘ

ΘΕΩΡΙΗΣ ΕΙΝΕΚΕΝ

ΑΛΦΕΙΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Αρέσει σε %d bloggers: