Author Archives: vasilis kafataridis

Είπαν για τον Χριστιανισμό, Θρησκείες και Εκκλησία

Αν ο θεός εισάκουε τις προσευχές των ανθρώπων, σύντομα θα χάνονταν όλοι οι άνθρωποι, γιατί όταν προσεύχονται ζητούν διαρκώς ο ένας για τον άλλων πολλά και άσχημα.
Επίκουρος

Ασεβής δεν είναι αυτός που αναιρεί τους Θεούς των πολλών, αλλά αυτός που τις δοξασίες των πολλών προσάπτει στους Θεούς.
Επίκουρος, επιστολή προς Μενοικέα

Έλλην είναι αυτός που έχει το όμαιμων, το ομόγλωσσων, το ομόθρησκων, το ομότροπων με τους προγόνους μας.
Ηρόδοτος

Η ιδιότης του Πάπα δεν είναι παρά το Φάντασμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που στεφανωμένο, κάθεται πάνω σ’ έναν τάφο.
Τόμας Χόμπς (1588-1679)

Θέλει ο θεός να αποτρέψει το κακό και δεν μπορεί; Τότε δεν είναι παντοδύναμος. Μπορεί, αλλά δεν το επιθυμεί; Τότε είναι κακός. Είναι και ικανός και το επιθυμεί; Τότε από πού προέρχεται το κακό; Μήπως είναι και ανίκανος και δεν το θέλει; Τότε γιατί τον αποκαλούμε θεό;
Επίκουρος

Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες και συνεργοί σε αυτά που γίνονται στον κόσμο.
Ηράκλειτος

Σέλευκος: Όσοι είναι χριστιανοί και παριστάνουν τους Έλληνες, σας εξαπατούν.

Φρίντριχ Νίτσε: Καταδικάζω τον Χριστιανισμό
Απαγγέλλω κατά της χριστιανικής Εκκλησίας την εσχάτη όλων των κατηγοριών. Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη διαφθορά … Μετέβαλε κάθε αξία σε απαξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, καθετί έντιμο σε αχρειότητα. Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη κατάρα και διαστροφή, το μεγαλύτερο εκδικητικό ένστικτο, που προκειμένου να επιβληθεί χρησιμοποίησε κάθε μηχανορραφία και υποχθόνιο μέσο, δεν δίστασε μπροστά σε καμιά μικροπρέπεια. – Τον ονομάζω το ανεξίτηλο στίγμα της ανθρωπότητας…
Το σκότος του Χριστιανισμού, έσβησε το Αρχαίο Ελληνικό Φως.

Δεν είναι παράξενο ότι οι άνθρωποι είναι τόσο σκληροί για να πολεμάνε για τη θρησκεία και ταυτόχρονα είναι τόσο αδύνατοι, για να ζούνε σύμφωνα με αυτήν.
Γκέοργκ Λίχτενμπεργκ

Εάν υπάρχει Θεός ο αθεϊσμός μάλλον θα του φανεί λιγότερο προσβλητικός, παρά η θρησκεία.
Γκονκούρ Εντμόν και Ζ.

Είμαι βαθιά θρησκευόμενος μη-πιστός.
Άγνωστος

Είσαι αφελής αν πιστεύεις ότι θα πάς στον παράδεισο της μίας θρησκείας και δε θα διακινδυνεύσεις να καταλήξεις στην κόλαση των άλλων θρησκειών.
Ντε Φαλκανάρες

Έχουμε αρκετή θρησκεία για να μας κάνει να μισούμε, αλλά όχι αρκετή για να μας κάνει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Τζόναθαν Σουίφτ

Η άποψη ότι ο θρήσκος είναι πιο ευτυχισμένος από τον άθεο είναι το ίδιο άτοπη όπως και η διαδεδομένη πεποίθηση πως ο μεθυσμένος είναι πιο ευτυχισμένος από τον νηφάλιο.
Μπερνάρ Σω

Η αφοβία είναι το θεμέλιο κάθε αληθινής θρησκείας.
Βούδας

Η δεισιδαιμονία είναι θρησκεία των ευτελών ψυχών.
Κομφούκιος

Η δογματική σκέψη μεταβάλλει ταχύτητα τις ιδέες σε θρησκεία, σε σκέψεις που χρησιμεύουν μόνο για να μη σκεπτόμαστε.
Μπόρις Σιρούλνικ

Η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.

Η θεολογία είναι για τη θρησκεία ό,τι είναι το δηλητήριο για την τροφή.
Ναπολέων

Η θρησκεία αποτελεί προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Με ή χωρίς αυτήν, θα υπάρχουν καλοί άνθρωποι που θα πράττουν το καλό και κακοί που θα πράττουν το κακό. Αλλά για να πράξουν καλοί άνθρωποι το κακό, χρειάζεται η θρησκεία.
Steven Weinberg, Νομπελίστας Αμερικανός φυσικός

Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού (“Религия есть опиум народа”).
Καρλ Μαρξ

Η θρησκεία έχει λειτουργία καθαρά κοινωνική, να κρατά την ακαλλιέργητη μάζα στο σεβασμό του ηθικού νόμου των προγόνων.
Πολύβιος

Η θρησκεία και οι νόμοι είναι δυο πατερίτσες που χρειάζονται οι άνθρωποι με αδύνατα πόδια.
Ντενί Ντιντερό

Η θρησκεία παρουσιάζει μέσα από τη σκέψη του Παραδείσου μια ιδέα ισότητας που δεν αφήνει τους φτωχούς να σφάξουν τους πλούσιους.
Ναπολέων

Η πατρίδα μου είναι ο κόσμος και η θρησκεία μου είναι να κάνω το καλό.
Τόμας Πέιν

Η πιο επικίνδυνη επιχείρηση στον κόσμο είναι η θεμελίωση μιας θρησκείας.
Γουίλιαμ Μπόλιθο

Η πίστη στις ουράνιες δυνάμεις εμποδίζει να φέρουμε την τάξη στα γήινα πράγματα.
Νικολάι Ογκαριόφ

Θα ‘μασταν λειψοί, και πνευματικά άεργοι, αν όλοι αυτοί οι μύθοι, οι θρησκείες, οι καθαγιασμένες αστειότητες, οι υποθέσεις, όλα αυτά τα λεκτικά παιχνίδια και τα μεταφυσικά ψευδοπροβλήματα δεν υπήρχαν. Είναι το ψεύτικο που χρωματίζει και δίνει ζωή στο αληθινό.
Πωλ Βαλερύ

Θρησκεία – παράξενο κράμα συμπαντικών και ρουτινιέρικων αντιλήψεων, μεγαλοπρεπών διαισθήσεων και κοπαδιαστών ένστικτων.
Αλεξάντερ Κρουγκλόφ

Ιερέας που ενθαρρύνει το στρατό. Σίγουρα μιλάμε για την θρησκεία. Αν μιλούσαμε για την Πίστη θα έπρεπε να είχαμε ιερέα που θα προσπαθούσε να σταματήσει το στρατό.
Αλεξάντερ Κρουγκλόφ

Να αποφεύγεται, σαν την πανώλη τον κληρικό που είναι και έμπορος, ταυτόχρονα.
Ζανγκουϊλ Ισραέλ

Να φοβάσαι τον άνθρωπο ο Θεός του οποίου ζει στον ουρανό.
Μπέρναρντ Σω

Ξύσε το περίβλημα του Χριστιανισμού και θα βρεις τον ειδωλολάτρη, φθαρμένο.
Ζανγκουϊλ Ισραέλ

Ο διαλογισμός είναι η ουσιαστική θρησκεία, η μοναδική θρησκεία. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται. Κάθε τι άλλο είναι απλώς άχρηστο τελετουργικό.
Όσσο

Ο Θεός της παλαιάς διαθήκης είναι, πιθανότατα, ο πιο αντιπαθητικός χαρακτήρας όλης της μυθιστοριογραφίας: Φθονερός και μάλιστα περήφανος για αυτό, ένα μικροπρεπές, άδικο και μνησίκακο πλάσμα, με την εμμονή να ελέγχει τα πάντα, ένας εκδικητικός, αιμοδιψείς εκκαθαριστής εθνοτήτων, ένας μισογύνης, ομοφοβικός, ρατσιστής, βρεφοκτόνος, γενοκτόνος, τεκνοκτόνος, ανήθικος, μεγαλομανής, σαδομαζοχιστής, ιδιότροπος και μοχθηρός τύραννος. Όσοι γνωρίζουμε εξ απαλών ονύχων τις πρακτικές του, ενδεχομένως αποκτούμε ανοσία απέναντι στον τρόμο που προκαλούν.
Ρίτσαρντ Ντόκινς “Η περί Θεού αυταπάτη”

Ο θεός υπήρξε το πιο μακρόχρονο ψέμα.
Φρίντριχ Νίτσε

Ο θρησκείες τείνουν να εξαφανιστούν στις κοινωνίες της αφθονίας.
Άγνωστος

Ο πιστός αισθάνεται τη μικρότητά του μπαίνοντας σ’ ένα ναό, ο σοφός μπαίνοντας σε μια βιβλιοθήκη.
Ιωάννης Ευαγγέλου

Ο πολιτισμός ποτέ δε θα πετύχει την τελειότητα, αν η τελευταία πέτρα της τελευταίας εκκλησίας δεν θα πέσει πάνω στο κεφάλι του τελευταίου ιερέα.
Εμίλ Ζολά

Οι άνθρωποι θα καβγαδίσουν για τη θρησκεία τους, θα γράψουν για αυτή βιβλία, θα πολεμήσουν γι’ αυτή, θα πεθαίνουν και θα σκοτώσουν γι’ αυτή. Οτιδήποτε άλλο, παρά να ζήσουν σύμφωνα μ’ αυτή.
Τζον Κόλτον

Οι άνθρωποι ψάχνουν τον δρόμο στον ουρανό, γιατί έχασαν τον δρόμο τους εδώ πάνω στη γη.
Γκεόργκι Πλεχάνοφ

Ανώνυμος είπε…
Οι θεοί δεν πέθαναν γιατί δεν γεννήθηκαν ποτέ.
Οι θεοί υπάρχουν μόνο στα μυαλά των ανθρώπων.
Οι θεοί είναι επινοήσεις κάποιων ανθρώπων.
Οι θεοί και οι θρησκείες είναι τρομοκρατικές θεωρίες που επινοήθηκαν από ανθρώπους για ανθρώπους. Είναι τρόποι πίεσης και τρομοκράτησης. Τον θεό μας εκπαιδεύουν, από τα γεννοφάσκιά μας, να τον φοβόμαστε, όχι να τον σεβόμαστε.
Αν δεν υπήρχε το ζώο άνθρωπος, δεν θα είχε επινοηθεί και η έννοια του θεού.

Οι θρησκείες πολεμάνε μεταξύ τους κάτω από το καγχασμό των Θεών.
Νικολάι Βέκσιν

Οι ιερείς δεν είναι απαραίτητοι για τη θρησκεία, όπως και οι πολιτικοί για τον πατριωτισμό.
Άγνωστος

Οι προσκυνήσεις και οι αλλοιώσεις της ορθίας στάσης είναι το κύριο χαρακτηριστικό των βαρβάρων.
Αριστοτέλης

Οι φιλόσοφοι είπαν πολλές κακίες για τους κληρικούς. Οι κληρικοί είπαν πολλές κακίες για τους φιλόσοφους. Όμως οι φιλόσοφοι ποτέ δε σκότωσαν κληρικούς, αλλά οι κληρικοί σκότωσαν πολλούς φιλόσοφους.
Ντενί Ντιντερό

Οι φανατικοί νομίζουν ότι πεθαίνουν για τις ιδέες τους, αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν από αυτές!
Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ

Όλες οι θρησκευτικές πεποιθήσεις φαίνονται παράδοξες σε όσους δεν ανατράφηκαν με αυτές.
Pascal Boyer (ανθρωπολόγος)

Όταν ένα άτομο πάσχει από μία πλάνη, αυτό λέγεται τρέλα. Όταν πολλά άτομα πάσχουν από μία πλάνη, αυτό λέγεται θρησκεία
Pirsig Robert

Ούτε ένας άνθρωπος με αίσθημα χιούμορ έγινε ιδρυτής θρησκείας.
Ρόμπερτ Ίγκερσολ

Πόσοι θάνατοι στο όνομα ενός βιβλίου! Πόσες σφαγές, στο όνομα ενός ίδιου θεού! Είναι μια επαρκής απόδειξη της άγνοιας μέσα στην οποία βρίσκονται. Κανείς δεν αλληλοσκοτώνεται για τα μαθηματικά, ούτε για καμιά επιστήμη.
Αντρέ Κοντ Σπονβίλ, “Το πνεύμα του αθεϊσμού”.

Πόσο μίσος και ανοησία οι άνθρωποι καταφέρνουν να βάζουν μέσα σε μια συσκευασία με επιγραφή «Θρησκεία».
Σρι Αουρομπίντο

Πώς ένας Αγαθός, Σοφός, και Δίκαιος Θεός έκανε έναν Κόσμο όπου κυριαρχεί η Κακία, το Παράλογο, και η Αδικία;! Η μισαλλοδοξία, ο προσηλυτισμός και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι φαινόμενα άγνωστα στους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελούν θλιβερή ιδιότητα των μονοθεϊσμών. Ο Βουδισμός μάλιστα είναι τόσο ανεκτικός που δέχεται τη δυνατότητα να είναι κάποιος πιστός άλλης θρησκείας και ταυτόχρονα Βουδιστής! Προφανές αίτημα των «εκλεκτών του Θεού» ήταν να μην υποταγεί ο Γιαχβέ στη Ρώμη, αλλά η Ρώμη στον Γιαχβέ! Οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ανακάλυψαν ότι η αποδοχή του Χριστιανισμού εξυπηρετούσε και τους ίδιους, σε πολιτικό επίπεδο: ένας Θεός στον ουρανό, κι ένας Αυτοκράτορας στη Γη –υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας ! Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο.
Δημήτρης Χοροσκέλης

Σε όλες τις θρησκείες όλα αρχίζουν μ’ ένα Θεό που δεν αντέχει τη μοναξιά Του και τελειώνουν μ’ ένα Θεό που δεν αντέχει τη συντροφιά μας.
Στράτος Λιακάτου

Τα έθνη και οι θρησκείες έχουν δημιουργηθεί από τους παπάδες και τους πολιτικούς. Από τη στιγμή που θα τελειώσει η επιρροή τους, θα τελειώσουν επίσης και οι θρησκείες και τα έθνη.
Όσσο

Το μεγάλο άφατο κακό στο κέντρο του πολιτισμού μας είναι ο μονοθεϊσμός. Από ένα βαρβαρικό κείμενο της εποχής του χαλκού, γνωστό ως παλαιά διαθήκη, έχουν γεννηθεί τρεις εχθρικές προς τον άνθρωπο θρησκείες -ο Ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και το Ισλάμ. Αυτές είναι θρησκείες με επουράνιους θεούς. Είναι κυριολεκτικά πατριαρχικές -ο θεός είναι παντοδύναμος πατέρας-, εξού και το μίσος προς τις γυναίκες για 2000 χρόνια, σε εκείνες τις χώρες που έχουν πληγεί από τον επουράνιο θεό και τους επίγειους αρσενικούς αντιπροσώπους του.
Gore Vidal

Το πέρασμα από μια θρησκεία του φόβου σε μια θρησκεία της ηθικής αποτελεί ένα μεγάλο βήμα στη ζωή ενός έθνους.
Αλμπέρ Αϊνστάιν

Φαίνεται πως η θρησκεία με την ηλικία ξαναμωραίνεται και τώρα όπως και στην παιδική ηλικία χρειάζεται να την τρέφουμε με θαύματα.
Τζόναθαν Σουίφτ

Ως Χριστιανοί είσθε Χαμένοι μεταξύ της αγέλης των θηριωδών Χριστιανικών Λαών. Ως Έλληνες ξεχωριζόμενοι δυνατόν να σωθείτε.
Περικλής Γιαννόπουλος

 

Ελληνικές Παροιμίες

Άγιος που δε κάνει θαύματα, έχει λίγους πιστούς.

Κάθε άγιος κι η γιορτή του.

Ο παπάς πρώτα εβλογάει τα γένια του.

Παπάς, γιατρός και χωροφύλακας καλύτερα να μην μπαίνουν στο σπίτι.

 

Ιταλική παροιμία
Αν κάνεις παρέα με τον παπά, θα χάσεις την πίστη σου, με τον γιατρό την υγεία σου και με τον δικηγόρο την επιτυχία σου

Ιουδαϊσμός – Χριστιανισμός – Μωαμεθανισμός. ΟΙ ΦΟΝΙΚΟΙ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΙ!

«Ύστερα από όλα όσα έχει κάνει ο άνθρωπος για τον Θεό, μήπως θα

έπρεπε επιτέλους να μπει κι εκείνος στον κόπο να υπάρξει;».

Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ

«Οι βεβαιότητες χωρίζουν τους ανθρώπους, ενώ οι αμφιβολίες

τους ενώνουν».

Πήτερ Ουστίνοφ

Η Διαχρονικότητα της Θρησκείας και οι Φονικές Παρεκκλίσεις της

Γράφει ο Δημήτρης Χορόσκελης

Αποτελεί παράδοξο γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη θρησκευτικοί πόλεμοι στον 21ο αιώνα ότι, αντί η επιρροή της θρησκείας να φθίνει, αντιθέτως αυξάνεται συνεχώς, δικαιώνοντας έτσι την προφητική ρήση του Αντρέ Μαλρώ: «Ο 21ος αιώνας θα είναι θρησκευτικός». Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι πάντα οι άνθρωποι βρίσκουν αιτίες αντιπαράθεσης, πολέμων, και σφαγών. Είναι εξ ίσου τεκμηριωμένη η διαπίστωση ότι φαινομενικά θρησκευτικοί πόλεμοι είχαν και έχουν στο βάθος άλλα αίτια (οικονομικά, πολιτικά, κλπ.). Είναι όμως επίσης αναμφισβήτητο ότι υπήρξαν (και δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν) πόλεμοι με καθαρά θρησκευτικά αίτια. Ωστόσο, το θλιβερό προνόμιο αυτών των θρησκευτικών πολέμων το διατηρούν οι τρεις επονομαζόμενοι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» οι οποίοι, επί πλέον, έχουν κοινή καταγωγή: ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός. Και αποτελεί απορίας άξιον πώς οι οπαδοί ενός «Δίκαιου και Πανάγαθου Θεού» επιδίδονται με τόση μανία σε αδικίες και βαρβαρότητες κατά των συνανθρώπων τους στο όνομά Του!

Φυσικά, το Μέγα Παράδοξο είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν (και συνεχίζουν να σκοτώνονται) για το ποιος Θεός είναι ο αληθινός, για το τι πραγματικά είπε στους απεσταλμένους του ή για το τι ακριβώς εννοούσε με τα λόγια του, και για άλλα εξωφρενικά και αναπόδεικτα πράγματα! Δυστυχώς, η ίδια η Ιστορία της ανθρωπότητας αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είναι ένα μισότρελο ον, το οποίο, επί πλέον, δεν έχει την παραμικρή συναίσθηση της τρέλας του! «Ο άνθρωπος είναι ένα άρρωστο ζώο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χέγκελ. Μια απόδειξη αποτελεί και η διαπίστωση ότι μπορεί να διαστρεβλώσει ακόμη και την ευγενέστερη ιδέα (όπως εκείνη του Θεού), να την προσαρμόσει στην προσωπική του ερμηνεία ή στα συμφέροντά του, και να την μετατρέψει σε φονικό όπλο κατά των ομοίων του!

Σε αυτό διέπρεψαν κυρίως οι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί», ο οποίοι είναι υπεύθυνοι για φονικούς πολέμους διάρκειας τουλάχιστον δύο χιλιάδων ετών! Σύμφωνα με μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπράντφορντ, σε ένα σύνολο 67 μεγάλων πολέμων (από τους εμφυλίους πολέμους στην Κίνα, το 1027 π.Χ., μέχρι την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, το 2003), στις 23 περιπτώσεις οι θρησκευτικές διαφορές συνέβαλαν από μικρό έως αρκετά μεγάλο ποσοστό, και σε 5 ήταν απόλυτα καθοριστικές. Και στις 28 περιπτώσεις εμπλεκόμενες ήταν οι δύο από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες: ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός. (Υπ’ όψιν ότι στην έρευνα δεν αναφέρονται οι εμφύλιοι θρησκευτικοί διωγμοί και οι σφαγές των διαφόρων «αιρετικών». Αν συμπεριληφθούν, το ποσοστό θα φτάσει σε πολύ υψηλότερα επίπεδα). Η μικρή συμμετοχή του Ιουδαϊσμού δεν τον απενοχοποιεί καθόλου, δεδομένου ότι είναι η πρωταρχική και κύρια πηγή του κακού, ο βασικός υπεύθυνος για την εμφάνιση των καθαρά θρησκευτικών πολέμων, όπως θα δούμε παρακάτω.

Το θέμα που θα διερευνηθεί εδώ είναι αν γι’ αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές των μονοθεϊστικών θρησκειών ευθύνονται αποκλειστικά οι οπαδοί τους, ή εμπλέκεται καθοριστικά και η εικόνα του Ενός και Μοναδικού Θεού, που είναι σκληρός τιμωρός τόσο των δικών του πιστών που παρεκκλίνουν από τις εντολές του, όσο και των «άπιστων» οπαδών άλλων θρησκειών. Ωστόσο, για να αναφερθούμε, εισαγωγικά και συνοπτικά, και στον πυρήνα των μονοθεϊσμών, δηλαδή στη βαθύτερη φύση του Υπέρτατου Όντος, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Κόλιν Γουίλσον, «το Κακό είναι τόσο διαχρονικό και οικουμενικό, τόσο αδύνατον να υπαχθεί σε κάποιο ανώτερο σύστημα Καλού, ώστε ο διαυγής νους που το αντικρίζει να φτάνει σε σημείο παραφροσύνης»! Δηλαδή, το βασικό (και ουσιαστικά αναπάντητο) αδυσώπητο ερώτημα που προκύπτει είναι πώς ένας Αγαθός, Σοφός, και Δίκαιος Θεός έκανε έναν Κόσμο όπου κυριαρχεί η Κακία, το Παράλογο, και η Αδικία;!

Ο Λαβύρινθος προς το Θείο

Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ιδέα του Θείου συντροφεύει τον άνθρωπο από την αρχή της εμφάνισής του πάνω στη Γη, από την πρώτη στιγμή που σήκωσε το κεφάλι και αντίκρισε τον αχανή ουρανό και τα άστρα. Ωστόσο, οι μορφές που είχε, στο πέρασμα των αιώνων, ήταν και είναι πολλές και διαφορετικές, ξεπερνούν το απλό δίπολο που γνωρίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι: πολυθεϊσμός-μονοθεϊσμός. Ας παρουσιάσουμε μια γενική «θεολογική» τυπολογία της έννοιας του Υπερφυσικού.

Πολυθεϊσμός: Υπάρχουν πολλά Ανώτερα Όντα τα οποία υπερβαίνουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων ή ταυτίζονται με αυτήν, δεν συνδέονται μεταξύ τους, και το καθένα από αυτά έχει τον δικό του τομέα δράσης. Ο Κόσμος ή υπήρχε από πάντα ή δημιουργήθηκε από κάποιο από αυτά. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δίνεται προτεραιότητα σε κάποιο από τα πολλά Ανώτερα Όντα, οδηγώντας έτσι σε μια μορφή μονολατρίας, πρόδρομης του μονοθεϊσμού. (Εδώ υπάγονται οι διάφοροι πολυθεϊσμοί, όλων των λαών και όλων των εποχών).

Πανθεϊσμός: Υπάρχει ένα Υπέρτατο Ον το οποίο δεν υπερβαίνει τον Κόσμο αλλά ταυτίζεται με αυτόν. Όλα τα πράγματα αποτελούν εκφάνσεις του και υπάγονται σε αυτό. Δεν υπάρχει λοιπόν έξωθεν δημιουργία, ο Κόσμος ή υπήρχε από πάντα και είναι αιώνιος, ή αυτοδημιουργήθηκε από και μαζί με τον Θεό. (Η ιδέα αυτή δεν αποτέλεσε ποτέ ενιαία και αυτόνομη θρησκεία αλλά υποστηρίχτηκε από πολλούς μεμονωμένους στοχαστές και φιλοσόφους: Ξενοφάνης, Μάιστερ Έκχαρτ, Μπαίμε, Παράκελσος, Μπρούνο, Σπινόζα, κ.ά.).

Ενοθεϊσμός (ή ενισμός): Υπάρχουν Ανώτερα Όντα και Δυνάμεις που εκπορεύονται από Έναν πρωταρχικό Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο για να εκδηλωθεί μέσα από αυτόν. Τα Όντα αυτά υπερβαίνουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων ή ταυτίζονται με αυτήν, συνδέονται μεταξύ τους (λόγω της κοινής τους εκπόρευσης), συχνά συνεργάζονται, αλλά το καθένα έχει τον δικό του τομέα δράσης. (Αρχαία Αίγυπτος, Ερμητισμός, Ινδουισμός, Βουδισμός, Ζαϊνισμός, Ταοϊσμός).

Θεϊσμός: Η δημιουργία του Κόσμου έγινε από Έναν Θεό, ο οποίος έθεσε τους φυσικούς νόμους της λειτουργίας του κι έκτοτε δεν επεμβαίνει σε αυτόν. Δεν υπάρχει «αποκαλυμμένη αλήθεια», η αναζήτηση του Θεού μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τη διερεύνηση των φυσικών νόμων που διέπουν τη λειτουργία του. (Η άποψη αυτή ήταν δημοφιλής, στην εποχή του Διαφωτισμού, σε επιστήμονες και φιλοσόφους που δεν απέκλειαν εντελώς την ύπαρξη του Θεού. Εξ άλλου, στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης είχε θεσμοθετηθεί η λατρεία ενός γενικού και απροσδιόριστου Υπέρτατου Όντος).

Μανιχαϊσμός: Από καταβολής Κόσμου υπάρχουν δύο χωριστά βασίλεια, το Βασίλειο του Φωτός και το Βασίλειο του Σκότους, του Καλού και του Κακού, με τις αντίστοιχες κυρίαρχες οντότητες, τα οποία βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο μεταξύ τους. Το διακύβευμα του αγώνα τους είναι ο άνθρωπος, ο οποίος οφείλει να αγωνιστεί για τη σωτηρία του, δηλαδή να περάσει από το Βασίλειο του Σκότους στο Βασίλειο του Φωτός, όπου ανήκε αρχικά πριν εκπέσει. (Η κοσμική διπολικότητα του μανιχαϊσμού έχει τις ρίζες της στον παλαιότερο Ζωροαστρισμό, και συναντάται και στον Μιθραϊσμό). Εκτός από αυτόνομη θρησκεία, υπάρχει και ως ιδέα δύο διαμετρικά αντίθετων υπέρτατων οντοτήτων που αντιμάχονται σε πολλές άλλες θρησκείες).

Μονοθεϊσμός: Υπάρχει Ένας και Μοναδικός Θεός ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο για να εκδηλωθεί μέσα από αυτόν, τον υπερβαίνει, αλλά έχει τη δύναμη να επεμβαίνει συνεχώς σε αυτόν. Κάθε άλλη μορφή θεότητας είναι κατώτερη γιατί αντλεί τη δύναμη και την εξουσία της από Εκείνον. Ονομάζεται αυστηρός μονοθεϊσμός, όταν υπαγορεύει έναν και μοναδικό τρόπο λατρείας του, και θεομονισμός όταν επιτρέπει διαφορετικούς τρόπους λατρείας (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός).

Εδώ, ξεφεύγοντας από τη γενική θεολογική τυπολογία (και για να καλύψουμε όλες τις θρησκευτικές-μεταφυσικές τάσεις), οφείλουμε να προσθέσουμε τον Εσωτερισμό και τον Αποκρυφισμό. Ο πρώτος είναι η αντίληψη ότι σε κάποιες θρησκείες υπάρχει το εξωτερικό και εύληπτο μέρος τους, που απευθύνεται στους πολλούς, και ένας εσωτερικός πυρήνας ανώτερης γνώσης που απευθύνεται σε κάποιους λίγους και μυημένους (εβραϊκή Καμπαλά, μουσουλμανικός Σουφισμός, εσωτερικός Χριστιανισμός, φιλοσοφικός εσωτερισμός, κ.ά.). Ο δεύτερος εκφράζει την τάση διερεύνησης των κρυφών δυνάμεων της Φύσης και την επαφή με ανώτερες άυλες οντότητες, μέσα από συγκεκριμένες πρακτικές και τελετουργίες (μαγεία, σαμανισμός, νεοπαγανισμός, κ.ά.).

Η εξελικτική πορεία των διαφόρων θρησκευτικών πεποιθήσεων, σε αντίθεση με την εντύπωση που θέλουν να περάσουν οι οπαδοί των μονοθεϊσμών, είναι τελικά μη-γραμμική: πολυθεϊστικές και μονοθεϊστικές αντιλήψεις εναλλάσσονται χρονικά ή συνυπάρχουν την ίδια εποχή στον ίδιο ή σε διαφορετικούς λαούς. Ο μυθικός Ορφέας (6ος αιώνας π.Χ.), που θεωρείται ο ιδρυτής της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, πίστευε στην ύπαρξη ενός υπέρτατου Θεού και στην μετενσάρκωση, το ίδιο και οι Πυθαγόρειοι. Στην εποχή του Δωδεκάθεου (παρακλάδι του Ορφισμού) υπήρχαν παράλληλα απόψεις υπέρ ενός μοναδικού Θεού (το Υπέρτατο Αγαθό του Πλάτωνα, το Ακίνητο Κινούν του Αριστοτέλη, και πολλές άλλες). Οι Ινδιάνοι της Βορείου Αμερικής, που σφαγιάστηκαν από τους Ευρωπαίους ως άπιστοι, πίστευαν στο Μεγάλο Πνεύμα που εμψυχώνει τα πάντα, στον υπέρτατο Μανιτού. Ο αιγυπτιακός και ο ινδουϊστικός ενοθεϊσμός, οι παλαιότεροι ιστορικά καταγεγραμμένοι (2.500 π.Χ. και 2.000 π.Χ. αντίστοιχα), αποδεικνύουν ότι η έννοια του ενός και μοναδικού Θεού δεν αποτελεί τη (δήθεν) μέγιστη θρησκευτική συνεισφορά των Εβραίων. (Εξ άλλου, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς για το αυτονόητο: γιατί η αποδοχή της ύπαρξης ενός και μοναδικού Θεού θεωρείται ανώτερη από την αποδοχή της ύπαρξης πολλών θεών;!).

Γενικά, αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψιν τις υποκατηγορίες που περιλαμβάνουν στοιχεία από διάφορες από τις βασικές τυπολογικές κατηγορίες που ήδη εκθέσαμε, καθώς και τις πολλές και ποικίλες «αιρέσεις» της κάθε θρησκείας, δεν υπάρχει τρόπος περιγραφής του Θείου που να μην εκφράστηκε από την ανθρωπότητα. Η εικόνα της «εξέλιξης» από τον πολυθεϊσμό στον μονοθεϊσμό είναι μια ακόμη εσφαλμένη γραμμική αντίληψη, που βολεύει τους τρεις μονοθεϊσμούς και την ιδέα περί ανωτερότητάς τους. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της λατρευτικής ανεκτικότητας, αλλά μάλλον όχι για τους φανατικούς των μονοθεϊσμών. Αυτοί πιστεύουν ακράδαντα ότι μαθαίνουν σκοποβολή πυροβολώντας το κεφάλι τους! Χαρακτηριστική είναι η εικόνα της μήτρας των τριών μονοθεϊσμών, της Ιερουσαλήμ, όπου αναγκάζονται να συνυπάρξουν, μέσα σε μια ατμόσφαιρα καχυποψίας και υποφώσκοντος φανατισμού και μίσους, οι τρεις βασικές παραλλαγές του μονοθεϊσμού, ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός: τα τρία κακά της μοίρας μας!

Ο Πολυθεϊστικός Κήπος της Εδέμ

Στη Χρυσή Εποχή των πολλών θεών βασίλευε στους ανθρώπους μια φιλοπερίεργη και ειρηνική θρησκευτική ανεκτικότητα. Στον αρχαίο κόσμο φαινόταν πέρα για πέρα λογικό να έχει ο κάθε λαός, η κάθε πόλη, τους δικούς τους θεούς. Κάθε φορά που στρατιώτες ή άποικοι μετακινούνταν από έναν τόπο σε κάποιον άλλο, εύρισκαν εντελώς φυσιολογικό να λατρεύουν παράλληλα με τους δικούς τους και τους θεούς της νέας χώρας, δίχως να έχουν τη δυσάρεστη αίσθηση ότι προδίδουν την πατρογονική τους θρησκεία. Και η αντίθετη διαδρομή, δηλαδή η υιοθέτηση θεών που λάτρευαν νεοαφιχθέντες άποικοι από τον τόπο υποδοχής τους, ήταν μια συνήθης πρακτική. Κατά κανόνα, βέβαια, τα πιο ισχυρά και ανεπτυγμένα έθνη κατόρθωναν να επιβάλουν στους όποιους υποδεέστερους γείτονές τους τούς δικούς θεούς, αλλά αυτό γινόταν σχεδόν πάντα με την πειθώ και η ιεραποστολική δράση του προσηλυτισμού ήταν μια πρακτική εντελώς άγνωστη. Οι αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν τους θεούς των Αιγυπτίων, οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν τους θεούς των Ελλήνων, αμέτρητες είναι οι ανάλογες θρησκευτικές οσμώσεις στην αρχαιότητα. Μάλιστα, η ρωμαϊκή αποδοχή ξένων πολιτιστικών στοιχείων υπήρξε παροιμιώδης: πάγια και διαρκής πρακτική των Ρωμαίων ήταν να υιοθετούν τους θεούς των υποτελών εθνών και να τους προστατεύουν. «Αυτή η ένωση όλων των θεοτήτων του κόσμου, αυτή η υποδειγματική θεϊκή φιλοξενία, υπήρξε ο παγκόσμιος νόμος ολόκληρης της αρχαιότητας», (Βολταίρος).

Αυτή η ανεκτικότητα ωστόσο δεν ήταν αυθόρμητη και αυτόματη. Όπως αναφέρει και ο Ρουσώ, «κάθε κοινότητα πρέπει να αναδεικνύει μέσα της μια θρησκευτική έκφραση που να εγγυάται την πολιτική της νομιμότητα». Δεδομένου, λοιπόν, ότι η λατρεία δεν ήταν άσχετη από το πολιτικό στοιχείο αλλά το υπηρετούσε, ο νομοθέτης έπρεπε να πειστεί απόλυτα ότι μια ξένη λατρεία δεν είχε την πρόθεση να ανατρέψει την έννομη τάξη της Αυτοκρατορίας, προτού της χαρίσει μια θέση στο Πάνθεον των αναγνωρισμένων θρησκειών. Αποτέλεσμα ήταν ότι, παρ’ όλη τη θρησκευτική ποικιλομορφία, δεν υπήρξαν ποτέ θρησκευτικοί πόλεμοι, δεδομένου ότι οι περισσότερες από τις λατρείες εκείνες ήταν άκακες, καθώς οι αρχαίες θρησκείες ενδιαφέρονταν κυρίως για τις ιεροπραξίες και όχι για το δόγμα. Ακόμη και οι μυστηριακές θρησκείες, που προέβαιναν σε διάφορες μυήσεις για να μεταμορφώσουν τον συμμετέχοντα σε νέο και καλύτερο άνθρωπο, δεν εξεδήλωναν κανένα ενδιαφέρον επέκτασης, τουναντίον μάλιστα.

Ωστόσο, ένας μυημένος στα μυστήρια της Ίσιδας ή του Μίθρα μπορεί να αισθανόταν ανώτερος στη θέα ενός αμύητου, δεν θα διανοείτο όμως ποτέ να παρουσιάσει τους δικούς του θεούς ως μοναδικούς και ανώτερους ή να καταδικάσει τη λατρεία των άλλων ως ειδωλολατρία ή βλασφημία. Αυτό ήταν άλλο ένα θλιβερό και αποκλειστικό προνόμιο των μονοθεϊστών Εβραίων, οι οποίοι πυροδότησαν έτσι τους πρώτους θρησκευτικούς πολέμους στην Ιστορία! (Υπήρξαν φυσικά και στον πολυθεϊσμό πόλεμοι με θρησκευτική χροιά: οι τέσσερις Ιεροί Πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα, που αποσκοπούσαν στον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο διαφόρων δημοφιλών μαντείων, οι πόλεμοι των Αζτέκων για τη σύλληψη αιχμαλώτων που θα θυσιάζονταν στους αιμοχαρείς θεούς τους, κ.ά. Σε καμία όμως περίπτωση δεν γίνονταν πόλεμοι για το ποιος ήταν ο Μοναδικός και Αληθινός Θεός και για το τι ακριβώς είπε ή δεν είπε!).

Έτσι, ο καλλιεργημένος Εθνικός της εποχής του Καίσαρα ήταν ένας περιηγητής ανάμεσα σε αμέτρητες θρησκευτικές λατρείες και πρακτικές, και είτε αναζητούσε την κρυμμένη και βαθύτερη ομοιότητά τους, είτε απολάμβανε την πολύχρωμη ποικιλία τους. Η ίδια η ζωή του, ως πολίτη, χαρακτηριζόταν από μια σαφή διάκριση ανάμεσα στη Θρησκεία και τη Φιλοσοφία: οι τελετές της πρώτης ενσάρκωναν την πολιτική νομιμότητα και τις οικογενειακές και κοινωνικές παραδόσεις, και η δεύτερη απαντούσε σε όλα τα ερωτήματα του μορφωμένου ανθρώπου, σχετικά με τον τρόπο ζωής και με τη φύση του Κόσμου, αποτελούσε ένα πεδίο ελεύθερης έρευνας. Γενικά, στην αρχαιότητα υπήρχε μια ενστικτώδης και βαθιά σοφία, ως προς την ανεξίθρησκη αντιμετώπιση του Θείου: δεδομένου ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί θεοί και δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο αληθινός, ας τους λατρεύουμε όλους! Αυτή όμως η ειδυλλιακή και ειρηνική ατμόσφαιρα έμελλε να αλλάξει άρδην, με την επέλαση του εκλεκτικού, κτητικού, ζηλόφθονου, μισαλλόδοξου, εκδικητικού, και αιματοβαμμένου Μοναδικού Θεού: του τρομερού Γιαχβέ των Εβραίων!

Οι Ειρηνικοί Ανατολικοί Ενοθεϊσμοί

Όπως είδαμε προηγουμένως, μια πιο ήπια και πρόδρομη μορφή του μονοθεϊσμού αποτέλεσε ο ενοθεϊσμός, που επικράτησε κυρίως στην Ανατολή, σε τρεις βασικές εκδοχές, τις οποίες θα παρουσιάσουμε εν συντομία.

Ινδουισμός. Εμφανίστηκε στην Ινδία, περίπου το 2.000 π.Χ., και δεν αποδίδεται σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο. Απλά, εκείνη την εποχή συγκεντρώθηκαν διάφορες διάσπαρτες δοξασίες που υπήρχαν, σε προφορική ή γραπτή μορφή, και συντάχτηκε το ιερό βιβλίο του Ινδουϊσμού, οι Βέδες, το οποίο λέει τα εξής: Στην αρχή ήταν το Ένα, το Αιώνιο, το Άπειρο, το Ασύλληπτο. Σε κάποια απροσδιόριστη χρονική στιγμή, το Ένα χωρίστηκε στα τρία (Τριμούρτι): στον δημιουργό του εκδηλωμένου Σύμπαντος (Βράχμα), στον συντηρητή του (Βισνού), και στον καταστροφέα του (Σίβα). Η Έσχατη Απάντηση στο μυστήριο του Κόσμου βρίσκεται πέρα από τις ανθρώπινες αισθήσεις και τον νου, που συλλαμβάνουν μόνο τα φαινόμενα και ποτέ τη βαθύτερη ουσία. Η Αλήθεια βρίσκεται στον Βράχμα, δηλαδή στην ψυχή και την ουσία του Σύμπαντος. Το αντικειμενικό Σύμπαν (Βράχμα) και το υποκειμενικό Εγώ (Άτμα) στο βάθος ταυτίζονται. Η ανάμιξη της αντικειμενικής πραγματικότητας και της υποκειμενικής της βίωσης είναι το ζεύγος Βράχμα-Άτμα. Αυτή η αρμονική και διαλεκτική σχέση αντικειμένου-υποκειμένου είναι η υπέρτατη πραγματικότητα. Όταν η ανθρώπινη ψυχή γνωρίσει αυτή την πλήρη ταύτιση κι ενωθεί με το Βράχμα, περνάει στην αιωνιότητα και στη μακαριότητα. Η ευδαιμονική αυτή κατάσταση δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια αλλά μόνο να βιωθεί ατομικά.

Ο Κόσμος, σε περιοδικά χρονικά διαστήματα, καταστρέφεται και αναδημιουργείται. Ολόκληρο το Σύμπαν, μετά από παρέλευση μιας τεράστιας χρονικής περιόδου (Κάλπα), διαλύεται, οι ψυχές αποχωρίζονται από τον υλικό κόσμο και περιέρχονται σε κατάσταση ανεσταλμένης υπάρξεως. Στη συνέχεια, το Σύμπαν αναδημιουργείται και οι ψυχές, που βρίσκονταν σε αδράνεια μέχρι τότε, ενσωματώνονται ξανά στα φυτά, στα ζώα, στους ανθρώπους, στις κατώτερες θεότητες, και στους δαίμονες. Η Κάλπα χωρίζεται σε επί μέρους χρονικές περιόδους (Γιούγκα), στις οποίες εναλλάσσονται περίοδοι λαμπρών αναγεννήσεων και σκοτεινών μεσαιώνων.

Ο υλικός κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση (Μάγια), ο Θεός βρίσκεται μέσα σε κάθε εκδηλωμένη ύπαρξη, η πραγματικότητα του Σύμπαντος είναι η μοναδική προβολή του Ατμάν, δηλαδή της Παγκόσμιας Ψυχής που αποτελεί την πηγή όλων των ψυχών και των ατομικών «εγώ» (Άτμα). Η υλική ζωή είναι διαβολική και σκιάζει την ενότητα Βράχμα-Άτμα. Κάθε ανθρώπινο ον πρέπει να επιδιώκει τη λύτρωση από τις παγίδες αυτού του κόσμου και να μη θεωρεί τίποτα σαν μόνιμο και δεδομένο, μέσα στον φθαρτό κόσμο της αστάθειας και της παροδικότητας. (Στον Ινδουϊσμό και τον Βουδισμό, η Κόλαση ουσιαστικά ταυτίζεται με τον κατώτερο κόσμο της ύλης). Η ύπαρξή μας στον Κόσμο είναι αποτέλεσμα ενός αέναου κύκλου γεννήσεων, θανάτων, κι αναγεννήσεων (Σαμσάρα). Ο τεράστιος αυτός κύκλος της γέννησης και του θανάτου ταξιδεύει μέσα από μια ιεραρχία αναρίθμητων φυτών, ζώων, ανθρώπων (καθώς και πολλών άυλων οντοτήτων), με τελικό σκοπό την εξέλιξη της συνείδησης και την τελική ένωση της ψυχής με το Υπέρτατο Ένα. Κάθε μεγάλη εξελικτική γραμμή της ζωής διέπεται από έναν συγκεκριμένο νόμο (Ντάρμα). Η γέννηση στον κόσμο των ανθρώπων θεωρείται προνομιακή, επειδή το επίπεδο της συνείδησης είναι αρκετά υψηλό, και αυτό μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην πνευματική εξέλιξη. Η σύνθεση του ανθρώπου είναι επταπλή: υπάρχουν τέσσερα κατώτερα σώματα που διαλύονται, ύστερα από τον θάνατό του, και τρία ανώτερα, που συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά και τα οποία μετενσαρκώνονται. Οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες η ψυχή αναγεννάται και μετενσαρκώνεται σε ανώτερα και κατώτερα όντα, εξαρτώνται αποκλειστικά από τις πράξεις του ανθρώπου (Κάρμα). Το Κάρμα προκαθορίζει το μέλλον, τη διάρκεια, και τον αριθμό των μετενσαρκώσεων. Αντικειμενικός σκοπός της ύπαρξής μας πρέπει να είναι η απελευθέρωση από αυτόν τον οδυνηρό και αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων, και επιτυγχάνεται με τη γνώση της Αλήθειας και την ένωση Βράχμα-Άτμα, με τη βοήθεια ασκητικής ζωής και ηθικής βελτίωσης. Αυτή η ενότητα απελευθερώνει τον άνθρωπο από τον τροχό της Σαμσάρα και τον βυθίζει στο Συμπαντικό Ένα. Επίσης, σε τακτά χρονικά διαστήματα, όταν ενσκύπτουν στην ανθρωπότητα περίοδοι πνευματικού μεσαίωνα, ενσαρκώνονται οικειοθελώς κάποια ανώτερα και εξελιγμένα όντα (Αβατάρα), με σκοπό να του υπενθυμίσουν την Αλήθεια και τον βασικό σκοπό της ζωής του στη Γη, όπως είναι οι ιδρυτές των διαφόρων θρησκειών.

Βουδισμός. Εμφανίστηκε στην Ινδία, τον 7ο αιώνα π.Χ., με εμπνευστή του τον ευγενούς καταγωγής Γκαουτάμα Σιντάρτα (ο οποίος μετονομάστηκε σε Βούδας, δηλαδή φωτισμένος), και βασίζεται, σε μεγάλο μέρος, στον Ινδουισμό. Για τον Βούδα, το Σύμπαν είναι Αιώνιο, δίχως συγκεκριμένη αρχή και συγκεκριμένο τέλος. Η γένεση, η διάρκεια, και η διάλυση διαδέχονται η μία την άλλη, σε έναν αέναο κύκλο δημιουργίας και καταστροφής. Υπάρχουν τρία βασικά επίπεδα ύπαρξης: το άϋλο πεδίο (πνεύματα), το υλικό πεδίο (αιθέρια πλάσματα), και το πεδίο των επιθυμιών (υλικός κόσμος). Ο κόσμος των επιθυμιών αποτελείται από 1) τα ουράνια πλάσματα (θεοί), 2) τους ανθρώπους, 3) τα φυτά και τα ζώα, 4) τα κολασμένα πλάσματα (διεφθαρμένοι άνθρωποι). Η σύνθεση του ανθρώπου είναι πενταπλή (τα πέντε σκάντα): 1) η φυσική μορφή, 2) τα αισθήματα και οι εντυπώσεις, 3) η μορφοποίηση ιδεών, 4) οι διανοητικοί σχηματισμοί και οι διαθέσεις, 5) η συνειδητότητα και η γνώση. Υπάρχει μια συνεχής εξέλιξη και αλληλεπίδραση όλων αυτών. Δεν υπάρχει αληθινή ύπαρξη, τα πάντα στην πραγματικότητα είναι εμφάνιση και παρουσία, δηλαδή κενό. Το κενό δεν είναι το τίποτα αλλά αυτό που είναι ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία, ανάμεσα στην αιωνιότητα και την εκμηδένιση. Το κενό περικλείει τα πάντα, είναι ζωντανό επειδή δημιουργεί τις μορφές, είναι η Έσχατη Πραγματικότητα.

Η ζωή είναι ένας απέραντος ποταμός εξέλιξης και μεταμορφώσεων, γι’ αυτό ακριβώς προκαλεί θλίψη και πόνο στα όντα. Το ατομικό Εγώ είναι στην ουσία μια ψευδαίσθηση, επειδή στο βάθος όλα είναι Ένα. Όλα τα όντα υπόκεινται στον νόμο των διαδοχικών θανάτων και μετενσαρκώσεων (Κάρμα), κι αυτός είναι ο Υπέρτατος Νόμος (Ντάρμα). Η ζωή μοιάζει με τη φωτιά που καίει. Η σωτηρία επιτυγχάνεται με τη νέκρωση των επιθυμιών και των παθών. Έτσι ο άνθρωπος φτάνει σε μια κατάσταση υπέρτατης γαλήνης και φώτισης (Νιρβάνα), και σώζεται από τον αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων. Η μέθοδος της λύτρωσης περνάει από τα ακόλουθα οκτώ μονοπάτια (Οκταπλή Ατραπός): 1) ορθή πίστη, 2) ορθή κρίση, 3) ορθή ομιλία, 4) ορθά κίνητρα για κάθε πράξη, 5) ορθή τοποθέτηση απέναντι σε κάθε πράγμα και σε κάθε κατάσταση, 6) ορθή υπακοή στην εκτέλεση των καθηκόντων, 7) ορθή μνήμη, για τη δημιουργία διαχρονικής συνείδησης, ορθό διαλογισμό, για να κρατηθεί το μυαλό στην Αιώνια Αλήθεια. Η επίγεια ζωή θεωρείται ιερή επειδή είναι το μέσον για την εξατομίκευση της νόησης και για την πνευματική πρόοδο. Η αέναη εξέλιξη, που αποσκοπεί στην τελειοποίηση των μορφών, είναι το φυσικό και αιώνιο μέσον για να φτάσει η ανθρώπινη συνείδηση στη

Νιρβάνα και στην Αθανασία.

Ταοϊσμός. Αποτελεί περισσότερο ένα φιλοσοφικό σύστημα παρά μια θρησκεία (με την αυστηρή έννοια του όρου). Εμφανίστηκε στην Κίνα, τον 7ο αιώνα π.Χ., με τον Λάο Τσε, που συνόψισε τις ιδέες του σε ένα σύντομο βιβλίο, το Τάο Τε Κινγκ. Να τι λέει ο Κινέζος σοφός: «Το Τάο δημιούργησε το Ένα. Το Ένα δημιούργησε το Δύο. Το δύο δημιούργησε το Τρία. Το Τρία δημιούργησε όλα τα όντα του κόσμου. Κάθε ον κουβαλάει στην πλάτη του το σκοτάδι και σφίγγει στην αγκαλιά του το φως. Η αδιαφοροποίητη ανάσα αποτελεί την αρμονία του». Στην αρχή, λοιπόν, ήταν το Τάο, το Ασύλληπτο, το Άφατο, με την τριπλή υπόσταση: Τάι-Τσι (η πρωταρχική αιτία, η αρχική ενότητα-ολότητα), Τάι (ο δημιουργός του κοσμικού χορού), και Τάι-Χσου (το μέγα κενό, το μη-ον, η υπέρτατη και αυθύπαρκτη πραγματικότητα). Ύστερα το Τάο έγινε Ένα (η Δημιουργός Αρχή του Κόσμου), το Ένα έγινε Δύο (το Γιν και το Γιανγκ, οι δύο αντίθετες και συμπληρωματικές όψεις του Ενός), το Δύο έγινε Τρία (Ουρανός, Γη, Πνοή), και το Τρία δημιούργησε τα Δέκα Χιλιάδες Όντα.

«Τα πέντε χρώματα τυφλώνουν το μάτι. Οι πέντε τόνοι κουφαίνουν το αυτί. Οι πέντε γεύσεις φθείρουν τον ουρανίσκο. Το τρέξιμο και το κυνήγι αποβλακώνουν. Έτσι, ο Σοφός ασχολείται με την κοιλιά και όχι με το μάτι. Προτιμάει το εσωτερικό από το εξωτερικό». Ο σοφός άνθρωπος οφείλει, πρώτα απ’ όλα, να απορρίψει τις τρεις πεποιθήσεις που μας περιορίζουν και μας κάνουν να νοιώθουμε αποκομμένοι από το Σύμπαν: την πεποίθηση του αιτίου-αποτελέσματος, την αίσθηση του απόλυτου χρόνου, την αντίληψη ότι τα πράγματα γύρω μας είναι στερεά και χωρισμένα από κενό χώρο. Στην καθημερινή μας εμπειρία αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο σαν ένα τεράστιο δυαδικό σύστημα αντιθέτων. Ο Ταοϊστής πιστεύει ότι αυτή η φαινομενική δυαδικότητα είναι οι δύο όψεις μιας βαθύτερης και ενιαίας πραγματικότητας, κι έτσι όλα είναι σχετικά, εφ’ όσον κάθε πράγμα περιέχει και το αντίθετό του. Γι αυτό αφήνεται ελεύθερα στη ρυθμική φύση του Κόσμου, επειδή τα φαινόμενα είναι η ταραγμένη επιφάνεια, κάτω από την οποία κρύβεται η ηρεμία και η ενότητα του Τάο. Υπάρχουν δύο τύποι δράσης που είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς για τον άνθρωπο: οι πράξεις που υπαγορεύονται από τις επιθυμίες και τους στόχους μας, και οι πράξεις που καθορίζονται από την προσωπική αντίληψη και τη θεωρία μας για τον Κόσμο. Αυτές οι αντιλήψεις είναι πηγή σύγχυσης και αταξίας, και οδηγούν στην απώλεια του Τάο. Ο σοφός άνθρωπος πρέπει να είναι σαν το άδειο καλάμι: αφήνει τη ροή των γεγονότων της ζωής να κυλάει ανεμπόδιστη μέσα του, δίχως να επεμβαίνει. Η μη-δράση είναι η υπέρτατη αρετή του Ταοϊσμού.

Πίσω από κάθε διαίρεση υπάρχει κάτι αδιαίρετο, πίσω από κάθε συζήτηση υπάρχει κάτι που δεν συζητείται. Ο Σοφός, αντιλαμβάνεται το σύνολο των πραγμάτων, ενώ οι άνθρωποι συγκρούονται για να επιβάλει ο καθένας τις δικές του απόψεις. Αυτό αποδεικνύει ότι κάθε άποψη είναι ελλιπής και μεροληπτική. Το Τάο που εξηγείται δεν είναι πλέον το Τάο, η διαλογική συζήτηση δεν προσεγγίζει την Αλήθεια, η καλή πρόθεση που επιμένει είναι ατελής, η καθαρή αγνότητα δεν κατακτάει τη καρδιά, το θάρρος που συνοδεύεται από σκληρότητα δεν αγγίζει τον σκοπό του. Όλα αυτά μοιάζουν με μια μάταιη προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου. Το να ξέρει κανείς ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να γνωρίσει είναι το απόγειο της γνώσης. Όποιος ξέρει ότι ο Λόγος είναι δίχως λέξεις, ότι το Τάο είναι δίχως όνομα, αυτός κατέχει όλους τους θησαυρούς του Ουρανού.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, οι ανατολικοί ενοθεϊσμοί, εξ αιτίας του γεγονότος ότι εμφανίστηκαν σε παλαιούς και υψηλού επιπέδου πολιτισμούς (Ινδία, Κίνα), εμπεριέχουν άκρως εκλεπτυσμένα και υψηλά νοήματα και έννοιες. Όλοι τους συμφωνούν ότι είναι ουσιαστικά αδύνατον να συλλάβει και να περιγράψει ο άνθρωπος το Υπέρτατο Ένα, επειδή είναι κάτι που τον υπερβαίνει. Η προσέγγιση ανώτερων πνευματικών καταστάσεων, που οδηγούν σε μια αχνή αντίληψη του, μπορεί να γίνει με τη βοήθεια κάποιων φωτισμένων ανθρώπων (Δασκάλων) και μέσα από την προσωπική πρακτική (διαλογισμός) και την εσωτερική εμπειρία του πιστού (φώτιση). Ο άνθρωπος καθίσταται ο μοναδικός υπεύθυνος της ζωής και του πεπρωμένου του, δεν υπάρχει ένας ανώτατος και φοβερός Θεός, που κραδαίνει την πύρινη ρομφαία της Αιώνιας Τιμωρίας. Δεδομένης της μετενσάρκωσης, κάθε ψυχή έχει πολλές ευκαιρίες να αφυπνιστεί και να πετύχει την τελική σωτηρία της. Όλοι οι ανατολικοί μονοθεϊσμοί είναι φιλειρηνικοί, διδάσκουν την πραότητα, την κατανόηση, την αγάπη, τον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής, δεδομένης της αντίληψης ότι όλα τα όντα είναι παγιδευμένα στην Κόλαση της ύλης, από την οποία πρέπει κάποτε να λυτρωθούν. Ως εκ τούτου, είναι ανεκτικοί προς τις άλλες θρησκείες, τις θεωρούν διαφορετικές προσεγγίσεις του Υπέρτατου

Ενός, περισσότερο ή λιγότερο εξελιγμένες, αλλά σε καμία περίπτωση κατώτερες. Η μισαλλοδοξία, ο προσηλυτισμός και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι φαινόμενα άγνωστα στους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελούν θλιβερή ιδιότητα των μονοθεϊσμών. (Ο Βουδισμός μάλιστα είναι τόσο ανεκτικός που δέχεται τη δυνατότητα να είναι κάποιος πιστός άλλης θρησκείας και ταυτόχρονα Βουδιστής!). Η μοναδική πρόσφατη εξαίρεση είναι οι συγκρούσεις Ινδουιστών και Μουσουλμάνων, στην Ινδία, αλλά αυτές είναι περιορισμένες και πυροδοτήθηκαν κυρίως από τον θρησκευτικό φανατισμό των οπαδών του Μωάμεθ. (Δυστυχώς, είναι ιστορικά τεκμηριωμένο ότι η συνύπαρξη με φανατικούς και βίαιους οπαδούς μιας δογματικής θρησκείας – ή ιδεολογίας – καταλήγει να οδηγεί σε ανάλογες αντιδράσεις, για απλούς λόγους άμυνας, και την αντίθετη πλευρά, όσο ανεκτική και φιλειρηνική κι αν είναι αρχικά). Εξ ίσου αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι, παρ’ όλο που ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός συμπεριλαμβάνουν πολλές και διαφορετικές ερμηνευτικές τάσεις και σχολές («αιρέσεις») δεν έχουν καταγραφεί ιστορικά αιματηρές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, για τη διεκδίκηση της Μοναδικής Δογματικής Αλήθειας.

Επίσης, πολλές από τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις και θεωρίες συνηγορούν υπέρ των ανατολικών ενοθεϊσμών: σε ένα βαθύτερο επίπεδο όλα συνδέονται (η πανταχού παρούσα ενέργεια της Φυσικής, που εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους), υπάρχει περιοδική δημιουργία και καταστροφή του υλικού Σύμπαντος (η διάδοχη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης), ο υλικός κόσμος είναι ψευδαίσθηση, το κενό δεν είναι κενό αλλά ένας χώρος πλήρης δημιουργικών δυνατοτήτων (Κβαντική Φυσική), κλπ. Πολλοί ανοιχτόμυαλοι επιστήμονες έχουν αναλάβει τελευταία το εγχείρημα της ενοποίησης της σύγχρονης Επιστήμης και των ανατολικών ενοθεϊσμών.

Η Φονική Λαίλαπα του Μονοθεϊσμού

Στη συνέχεια θα εξετάσουμε τους τρεις μονοθεϊσμούς, παρουσιάζοντας με συνοπτικό τρόπο τις θρησκευτικές κοσμοθεωρίες τους. Οι πιθανές ενστάσεις που θα εκφραστούν θα απορρέουν από το απλό γεγονός ότι σε κάθε μία περίπτωση (και κυρίως στον Χριστιανισμό) υπάρχουν πολλοί τρόποι ερμηνείας των Θεϊκών Λόγων, ο καθένας από τους οποίους διεκδικεί τη Μοναδική Αλήθεια, και έχουν ελάχιστη και καθαρά ενδοθρησκευτική σημασία. Το ζητούμενο εδώ είναι η περιληπτική και γενική παρουσίαση της βασικής τους κοσμοθεωρίας.

Ιουδαϊσμός: Γύρω στο 1.500 π.Χ., η 18η αιγυπτιακή δυναστεία εξεδίωξε από τη χώρα τους σημιτικής καταγωγής Υξώς, οι οποίοι κυβερνούσαν επί διακόσια χρόνια τη χώρα, ως στρατιωτική αριστοκρατία. Όταν οι κατακτητές έφυγαν, έμειναν πίσω κάποιες φυλές βοσκών και πλιατσικολόγων ομοφύλων τους, οι οποίοι τους ακολουθούσαν στις εκστρατείες τους. Νοιώθοντας επισφαλείς, μετά από την αποχώρηση των κατακτητών και προστατών τους, και υποδεέστεροι μπροστά στο μεγαλείο του αιγυπτιακού πολιτισμού, έπρεπε να βρουν μια κοινή συνισταμένη που θα τους ένωνε και θα τους έκανε να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά εκείνο το αντίπαλο δέος, να γίνουν, από ένα συνονθύλευμα διαφορετικών ημιβάρβαρων φυλών, ένα ενιαίο και εκλεκτό έθνος. Το ποθητό αποτέλεσμα θα επιτυγχανόταν με τη δημιουργία μιας ανάλογης εκλεκτής θρησκείας. Το εγχείρημα ανέλαβαν οι διάφοροι επονομαζόμενοι «Γενάρχες του Ισραήλ» (Αβραάμ, Μωϋσής, κ.ά.), η υπόσταση των οποίων τρεμοσβήνει ανάμεσα στον μύθο και την ιστορική πραγματικότητα, και οι οποίοι είχαν το προνόμιο να συνομιλούν με τον Θεό, να παίρνουν απ’ ευθείας οδηγίες και εντολές από εκείνον. Η μονοθεϊστική θρησκεία που δημιούργησαν, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:

Υπάρχει Ένας και Μοναδικός Θεός (Γιαχβέ), ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο και όλα όσα είναι μέσα του. Σε μια πρώτη φάση οι πρόγονοι των ανθρώπων, οι Πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα, ζούσαν σε μια ειδυλλιακή και παραδείσια κατάσταση, στον Κήπο της Εδέμ (ή Παράδεισο), όπου δεν υπήρχε ούτε το Κακό ούτε ο θάνατος. Σε κάποια στιγμή ο αντίπαλος του καλού Θεού, ο κακός εκπεσών άγγελος Σατανάς, τους έβαλε σε πειρασμό προκαλώντας τους να φάνε τον απαγορευμένο καρπό από το Δέντρο της Γνώσης. Ο Θεός, εξοργισμένος, τους εξεδίωξε από τον Παράδεισο, τους έβαλε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το Κακό, τους έκανε βιολογικά θνητούς, και καταράστηκε όλους τους απογόνους τους, που φέρουν εκ γενετής το στίγμα εκείνου του Προπατορικού Αμαρτήματος. Ωστόσο, μέσα σε αυτούς τους απογόνους του υπάρχει ένας εκλεκτός λαός, οι Εβραίοι, οι οποίοι έχουν την αποστολή να διατηρήσουν και να διαδώσουν τον περιούσιο Λόγο Του. Σε κάποια στιγμή, στο μέλλον, ο Θεός θα στείλει έναν εκπρόσωπό του, τον Μεσσία, θα γίνει ανάσταση νεκρών και η Τελική Κρίση όλων των ανθρώπων, και όσοι πίστεψαν σε Αυτόν και έζησαν σύμφωνα με τις εντολές Του θα ανταμειφθούν, ενώ όλοι οι άπιστοι και οι παραβάτες θα καταδικαστούν στην Αιώνια Τιμωρία. Από εκεί και πέρα, όλη η Καινή Διαθήκη είναι η ιστορία του εκλεκτού λαού του Ισραήλ και των αμέτρητων θεϊκών δεινών, από τα οποία δεν απαλλάσσεται ούτε ο ίδιος, μια ιστορία γεμάτη από περιστατικά θεϊκής εκδικητικότητας, φθόνου, αιμομιξιών, πλημμύρων, πολέμων, καμένων πόλεων, και άλλων παρόμοιων ανεκδιήγητων πράξεων! Και μέσα σε όλα αυτά κυριαρχεί η περιγραφή της εικόνας ενός Αγαθού, Σοφού, και Δίκαιου Θεού! Φανταστείτε, δηλαδή, και να μην ήταν τέτοιος!

Μοιραίο αποτέλεσμα όλων αυτών των ιδεών περί Ενός Θεού και του εκλεκτού λαού Του ήταν η αλαζονεία και ο φανατισμός των Εβραίων, οι οποίοι απέρριπταν τους θεούς όλων των άλλων λαών, θεωρώντας τους δαιμονικούς, βλάσφημους, ειδωλολατρικούς, κλπ., και τους πιστούς τους κατώτερους, αποτελώντας την προκλητική εξαίρεση στη μέχρι τότε επικρατούσα γενική θρησκευτική ανεκτικότητα. Ο ίδιος ο Γιαχβέ παρεμβαίνει για να δικαιολογήσει τους Εβραίους, όταν, την περίοδο που εγκαθίστανται στη Γη της Επαγγελίας, εξοντώνουν έναν αριθμό εθνών που κατονομάζονται ρητά στην Πεντάτευχο: Χετταίοι, Αμορραίοι, Φερεζαίοι, Χαναναίοι, Γεργεσαίοι, Ευαίοι, Ιεβουσαίοι. Απέναντι στους λαούς αυτούς ο Γιαχβέ επιβάλλει το ανάθεμα, την απαγόρευση των μικτών γάμων, απορρίπτει κάθε έλεος, προτρέπει στην καταστροφή των βωμών τους, των μνημείων τους, νομιμοποιεί τις γενοκτονίες για τον απλό λόγο ότι οι Εβραίοι είναι ο εκλεκτός λαός, επιλεγμένος από τον Θεό εναντίον όλων των άλλων (Δευτερονόμιο, ζ 6). Στο εξής, κάθε προσπάθεια συνύπαρξης με άλλους διαφορετικούς θεούς ήταν εκ προοιμίου καταδικασμένη. Στην ελληνιστική περίοδο υπήρχαν συνεχώς αντιδράσεις και εξεγέρσεις των Εβραίων ενάντια στην υπάρχουσα ατμόσφαιρα ανεξιθρησκίας, και τότε δημιουργήθηκε και ο μύθος των «θρησκευτικών αντιστασιακών» τους, των Μακκαβαίων.

Στη ρωμαϊκή περίοδο επικρατούσε η ίδια κατάσταση, και ο εβραϊκός λαός ήταν ο μόνος που επιδιδόταν σε συνεχείς εξεγέρσεις για καθαρά θρησκευτικούς λόγους, με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα της Μασάντα (73 π.Χ.), όπου 900 πολιορκημένοι Εβραίοι ζηλωτές αυτοκτόνησαν για να μην πέσουν στα χέρια των Ρωμαίων, γεγονός πρωτοφανές για την εποχή! Προφανές αίτημα των «εκλεκτών του Θεού» ήταν να μην υποταγεί ο Γιαχβέ στη Ρώμη, αλλά η Ρώμη στον Γιαχβέ! Στη συνέχεια, αυτό το αντιδραστικό θρησκευτικό τους μένος υποχωρεί, για αρκετούς αιώνες, αλλά επανεμφανίζεται ωστόσο ανανεωμένο στην εποχή μας, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το 1948. Ακολουθούν εξήντα χρόνια ατελείωτων και συνεχιζόμενων πολέμων, βασική αιτία των οποίων είναι η ιδέα της θρησκευτικής και φυλετικής «ανωτερότητας» των Εβραίων, η αντίληψη ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν με έναν «κατώτερο» και άπιστο λαό, τους Παλαιστίνιους. Δυστυχώς, λοιπόν, η μεγάλη συνεισφορά των Εβραίων στην ανθρωπότητα δεν ήταν ο μονοθεϊσμός (μια σκληρή εκδοχή του πιο ήπιου και προγενέστερου ενοθεϊσμού), αλλά οι θρησκευτικές διαμάχες και οι πόλεμοι που απορρέουν από αυτή τη συγκεκριμένη αντίληψη της έννοιας του Θεού. Τη σκυτάλη αυτού του κακού, την παρέδωσε στη συνέχεια ο Ιουδαϊσμός στον Χριστιανισμό, ο οποίος διέπρεψε ακόμη περισσότερο σε μισαλλοδοξία, και για ένα χρονικό διάστημα σχεδόν είκοσι αιώνων!.

Χριστιανισμός. Για το πρόσωπο του Χριστού, που έζησε πριν από 2.000 χρόνια, εκφράζονται αμφιβολίες ακόμη και ως προς την ιστορική του υπόσταση. Ως προς αυτά που δίδασκε, υπάρχει ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο: Από τα διάφορα Ευαγγέλια, που γράφτηκαν όλα σε μεταγενέστερες εποχές, γίνονται αποδεκτά από την Εκκλησία μόνο τέσσερα (Μάρκου, Λουκά, Ματθαίου, Ιωάννη), ενώ όλα τα άλλα απορρίπτονται και αποκρύπτονται. Αλλά ακόμη και αυτά περιέχουν συχνά πληροφορίες αντιφατικές και αντικρουόμενες μεταξύ τους. Επίσης, σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν ότι η πρωτοχριστιανική λατρεία ελάχιστη σχέση έχει με αυτά που πρεσβεύουν σήμερα οι κυριότερες χριστιανικές Εκκλησίες, ότι το μεγαλύτερο μέρος της είναι μεταγενέστερες προσθήκες και ερμηνείες των εκάστοτε Πατέρων και αποφάσεις των διαφόρων Οικουμενικών Συνόδων. Σε αυτό το γενικώς αποδεκτό μέρος του σύγχρονου Χριστιανισμού θα βασιστούμε, για να σκιαγραφήσουμε μια σύντομη εικόνα του.

Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη από θνητή γυναίκα (Παρθένος Μαρία) αλλά με θεϊκή παρέμβαση, και θεωρήθηκε ότι ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας των Εβραίων, ο Υιός του Θεού, που ήρθε να κηρύξει ξανά τον Λόγο Του, σε μια περίοδο παρακμής για την ανθρωπότητα. Απόδειξη της θεϊκής του ιδιότητας ήταν τα διάφορα θαύματα που έκανε και κυρίως η ανάσταση που ακολούθησε τη σταύρωσή του. Αποστολή των πιστών του ήταν η σύμφωνα με τις εντολές του ευσεβής ζωή (με σκοπό τη μεταθανάτια σωτηρία τους), και η διάδοση του Λόγου Του (έτσι ώστε να πιστέψουν και να σωθούν και οι άπιστοι οπαδοί των άλλων θρησκειών).

Ένας βασικός τρόπος σωτηρίας για τον πιστό, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, αποτελεί η πράξη της ειλικρινούς μετάνοιας. Η θρησκεία που ίδρυσε ήταν η συνέχεια του Ιουδαϊσμού (ο ίδιος έλεγε ότι δεν ήρθε για να καταλύσει τις Γραφές αλλά για να τις συμπληρώσει). Οι Εβραίοι όμως που δεν τον πίστεψαν, λόγω του γνωστού τους φανατισμού (ακόμη περιμένουν τον Μεσσία τους!), συνέβαλαν στη σύλληψη και στη Σταύρωσή του από τους Ρωμαίους. Μετά από πολλά χρόνια, θα επιστρέψει στη γη, για να κρίνει τις ψυχές όλων των ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών (Δευτέρα Παρουσία), για να τιμωρήσει τους κακούς, στέλνοντάς τους στην αιώνια τιμωρία της Κόλασης, και να εγκαταστήσει ξανά την παραδείσια Βασιλεία των Ουρανών για τους καλούς. (Το παράδοξο εδώ είναι ότι ενώ οι Χριστιανοί διδάσκονται ουσιαστικά, στην Παλαιά Διαθήκη, τη θρησκεία των Εβραίων, παράλληλα μαθαίνουν να τους μισούν, επειδή ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι για τον μαρτυρικό θάνατό του Ιησού!). Επίσης, μια βασική καινοτομία του Χριστιανισμού, σε σχέση με τον Ιουδαϊσμό ήταν η ιδέα της Τριαδικότητας του Θεού (Πατήρ, Υιός, και Άγιο Πνεύμα).

Εδώ, πρέπει να προσθέσουμε ότι ορισμένοι θρησκειολόγοι ισχυρίζονται πως, τόσο ο πρώιμος Ιουδαϊσμός όσο και ο πρώιμος Χριστιανισμός, δεν αναφέρονται στην ύπαρξη της άφθαρτης εκείνης ουσίας (πνεύμα, ψυχή) που συναντάται στις θρησκείες όλων των λαών (πολυθεϊστικές και ενοθεϊστικές). Αυτή εμφανίστηκε μεταγενέστερα, στην ελληνιστική εποχή, όταν οι δύο αυτοί μονοθεϊσμοί ήρθαν σε επαφή με το ελληνικό πνεύμα και επηρεάστηκαν από αυτό. Αυτό δείχνει, επομένως, και τον πρωταρχικό ανθρωπομορφικό πρωτογονισμό που περιείχαν, τουλάχιστον στην αρχική περίοδο της εμφάνισής τους.

Η νέα θρησκεία του Χριστού διαδόθηκε αρκετά γρήγορα, σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου, χάρη στη δράση ενός χαρισματικού ατόμου, που θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους προπαγανδιστές όλων των εποχών, του Απόστολου Παύλου. Εξ αιτίας μιας φράσης που αποδίδεται στον Ιησού, όταν πήγαν να τον συναντήσουν κάποιοι Έλληνες («ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου»), ο Χριστιανισμός απέκτησε τον δικό του εκλεκτό λαό, τους Έλληνες, οι οποίοι πρεσβεύουν επί πλέον ότι η δική τους εκδοχή του Χριστιανισμού, η Ορθοδοξία, είναι η μοναδική αληθινή. Οι τρεις κυρίαρχες εκδοχές του Χριστιανισμού σήμερα είναι ο Καθολικισμός (που είναι και ο πολυπληθέστερος), ο Προτεσταντισμός, και η Ορθοδοξία, και οι οποίοι, εκτός από τον βασικό αγώνα που έχουν αναλάβει κατά των λοιπών «απίστων», πολεμούν και μεταξύ τους για το τρόπαιο της Μοναδικής Αλήθειας!

Το θρησκευτικό κακό με τον Χριστιανισμό θέριεψε ακόμη περισσότερο, κυρίως για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η μέχρι τότε ιουδαϊκή θρησκευτική αντίληψη φύλαγε ζηλόφθονα τον Έναν και Μοναδικό Θεό για τον «εκλεκτό λαό» του, τους Εβραίους, δεν ασκούσε καθόλου τον προσηλυτισμό, αντιθέτως τον απέφευγε: ήταν φύσει αδύνατον ένας μη-Εβραίος να γίνει Ιουδαίος. Οι Χριστιανοί, επιθυμώντας να διαδώσουν την αλήθεια τους σε όσους περισσότερους ανθρώπους γινόταν, ξεκίνησαν έναν άνευ προηγουμένου στην Ιστορία αγώνα προσηλυτισμού. Και δυστυχώς πέτυχαν, κάνοντας τον Χριστιανισμό να είναι σήμερα η θρησκεία με τους περισσότερους οπαδούς στον πλανήτη, και παράλληλα η πιο φονική! Το δεύτερο κακό είναι ότι η πληθώρα των Ευαγγελίων, οι αντιφάσεις και οι ασάφειες που περιέχουν, δημιούργησαν και πληθώρα διαφορετικών ερμηνειών, με μικρές ή μεγάλες μεταξύ τους αντιθέσεις και αποκλίσεις.

Όταν η Χριστιανική Εκκλησία οργανώθηκε, οι εκπρόσωποί της, μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους και άλλα θεσμικά όργανα, άρχισαν να αποφαίνονται για το τι ήταν θεολογικά σωστό και τι λάθος. Αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση άλλης μιας παγκόσμιας, μέχρι τότε, πρωτοτυπίας, των αιρέσεων και των ενδοθρησκευτικών συγκρούσεων. (Διαφορετικές τάσεις υπήρχαν –και υπάρχουν– και στον Ιουδαϊσμό, αλλά τουλάχιστον δεν αποτέλεσαν ποτέ αιτία διώξεων και σφαγών. Στον Μωαμεθανισμό περιορίζονται μεταξύ των δύο βασικών τάσεων, εκείνες των Σουνιτών και των Σιϊτών). Έτσι, οι πρώτες διώξεις που ξεκίνησε ο Χριστιανισμός ήταν εσωτερικές, εναντίον όλων εκείνων των οπαδών του που «ερμήνευαν με λάθος τρόπο τις Ιερές Γραφές»! Να μερικά από τα… φλέγοντα δογματικά ερωτήματα που τους απασχόλησαν (και ορισμένα συνεχίζουν να τους απασχολούν): αν ο Υιός του Θεού είναι ομοούσιος του Πατρός ή όχι, αν η φύση του ενσαρκωμένου Χριστού ήταν μόνο θεϊκή ή ταυτόχρονα θεϊκή και ανθρώπινη, αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός ή και εκ του Υιού, αν ο Χριστός επισκέφθηκε τον Κάτω Κόσμο πριν ή μετά από τη σταύρωσή του, κλπ., κλπ! Χριστιανοί Ορθόδοξοι Καθολικώς Διαμαρτυρόμενοι!

Οι Ρωμαίοι, που είχαν να αντιμετωπίσουν μέχρι τότε μόνο τον εβραϊκό φανατισμό, ήρθαν αντιμέτωποι με ένα νέο κύμα θρησκευτικής απολυτότητας: τους Χριστιανούς. Κι εδώ το πρόβλημα πάλι δεν ήταν η νέα θρησκεία, αλλά το γεγονός ότι αυτή απέρριπτε όλες τις υπόλοιπες! Όταν λοιπόν, σε μια κοινωνία ανεξιθρησκίας, δέχονται τη δική σου πίστη αλλά εσύ επιμένεις ότι αυτή είναι η μοναδική αληθινή και όλες οι άλλες είναι ψεύτικες, ειδωλολατρικές, και βλάσφημες, επόμενο είναι να προκαλέσεις και τις ανάλογες αντιδράσεις. Έτσι, ενώ σε μια πρώτη φάση ο Χριστιανισμός έγινε αποδεκτός στη Ρώμη, στη συνέχεια οι αυτοκράτορες στράφηκαν εναντίον του. Γι’ αυτούς τους περίφημους και πολυδιαφημισμένους ρωμαϊκούς «θρησκευτικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών», κύριοι υπεύθυνοι ήταν οι ίδιοι οι Χριστιανοί! Φυσικά, στο τέλος οι Ρωμαίοι, όταν είδαν ότι η πλημμυρίδα της νέας θρησκείας θα επικρατούσε ούτως ή άλλως, σοφά σκεπτόμενοι, την αποδέχτηκαν.

Το 313 μ.Χ. εξεδόθη το Διάταγμα των Μεδιολάνων, για τη θρησκευτική ειρήνη στην Αυτοκρατορία, και το 380 μ.Χ. ο Θεοδόσιος τον έχρισε επίσημη θρησκεία του Κράτους. (Εδώ πρέπει να πούμε ότι αυτό συνέβη επειδή οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ανακάλυψαν ότι εξυπηρετούσε και τους ίδιους, σε πολιτικό επίπεδο: ένας Θεός στον ουρανό, κι ένας Αυτοκράτορας στη Γη –υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας!). Φυσικά ακολούθησαν, αντιστρόφως πλέον, και οι ανάλογοι αιματηροί διωγμοί για την επιβολή της νέας θρησκείας, οι καταστροφές αρχαίων ναών, η απαγόρευση των Ολυμπιακών Αγώνων, η προσπάθεια υποβάθμισης του αρχαιοελληνικού πνευματικού πολιτισμού, κλπ.

Αυτό ήταν και το τέλος της Χρυσής Εποχής των πολλών θεών και της ανεξιθρησκίας. Στο εξής, και με την έλευση του τρίτου φονικού κύματος, του Μωαμεθανισμού, οι θρησκευτικοί πόλεμοι θα αποτελούσαν ένα τεράστιο και αιματηρό κεφάλαιο της ήδη ταλαίπωρης ανθρωπότητας. Η Χριστιανική συνεισφορά σε αυτό είναι η μεγαλύτερη, ξεκινώντας από τις εσωτερικές διαμάχες κατά ποικίλων «αιρετικών» (πρωτοχριστιανικές αιρέσεις, Εικονομαχία, σχίσμα των Εκκλησιών, Μεταρρύθμιση, Αντιμεταρρύθμιση, Ιερά Εξέταση) και καταλήγοντας σε βίαιους και αιματηρούς προσηλυτισμούς (προκολομβιανοί λαοί της Νοτίου Αμερικής), σε ανοιχτούς πολέμους (Σταυροφορίες και άλλοι πόλεμοι κατά των μωαμεθανών Αράβων, Τριακονταετής Πόλεμος, ευρωπαϊκοί αποικιακοί πόλεμοι, πόλεμος της Βοσνίας), και σε ανταρτοπόλεμους.

Η πιο θλιβερή περίπτωση αυτής της κατηγορίας είναι η ανοιχτή πληγή του ιρλανδικού προβλήματος: σε μια χώρα με εθνικά αμιγή πληθυσμό, οι κάτοικοι ενός τμήματός της, που κατέχεται από τους Άγγλους (Βόρεια Ιρλανδία), αρνούνται την ένωση με τη μητέρα-πατρίδα επειδή έχουν στην πλειοψηφία τους την ίδια θρησκεία με τους κατακτητές (Αγγλικανοί Προτεστάντες), ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι Καθολικοί! Κανείς φανατικός Χριστιανός δεν φαίνεται να σκέφτηκε ότι, με όλες αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές, αναιρεί τον Απόστολο της Αγάπης, τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, μια από τις βασικές εντολές του οποίου ήταν «Αγαπάτε αλλήλους»! Αλλά, όπως είναι γνωστό, η τυφλή πίστη (σε οποιαδήποτε θρησκεία ή ιδεολογία) προϋποθέτει την παντελή απουσία της λογικής!

Μωαμεθανισμός. Ο Μωάμεθ γεννήθηκε στη Μέκκα, το 570 μ.Χ., σε μια εποχή που οι Άραβες ήταν διαιρεμένοι σε πολλές, διαφορετικές, και αλλόθρησκες φυλές, που πολεμούσαν συχνά μεταξύ τους. Ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος όταν, στα σαράντα του χρόνια, αποσύρθηκε σε μια σπηλιά όπου, εν μέσω νηστειών και προσευχών, δεν άργησε να πέσει σε θρησκευτική έκσταση και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του ανήγγειλε ότι ήταν ο νέος (και τελευταίος) θεϊκός Προφήτης. Άρχισε να κηρύττει τη νέα θρησκεία, η οποία καταγράφηκε στο Ιερό Βιβλίο των Μωαμεθανών, το Κοράνι, που αναλύει τις βουλές του Θεού (Αλλάχ). Η νέα θρησκεία βασιζόταν εν πολλοίς στον Ιουδαιοχριστιανισμό. Ο Αλλάχ είναι ο Ένας και Μοναδικός Θεός, δημιουργός των πάντων. Ο Μωάμεθ θεωρείται ο τελευταίος μιας σειράς Προφητών (Μωϋσής, Αβραάμ, Ισαάκ, Νώε, Ιησούς, κ.ά.), και το μήνυμά του συμπληρώνει, αλλά ταυτόχρονα ακυρώνει, τις προφητείες όλων των άλλων.

Ο Μωαμεθανισμός πιστεύει στην ύπαρξη της ψυχής, στους αγγέλους, στον Σατανά, στα διάφορα Ιερά Βιβλία των άλλων ενο/μονοθεϊστικών θρησκειών (Ινδουισμός, Ζωροαστρισμός, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός), σε διάφορους Προφήτες (με εξέχοντες εκείνους του Ιουδαιοχριστιανισμού), στην Έσχατη Μέρα της Κρίσεως. Η Αγία Τριάδα και το Προπατορικό Αμάρτημα απορρίπτονται (ο Θεός συγχώρεσε τους Πρωτόπλαστους που παράκουσαν την εντολή Του). Ο άνθρωπος θεωρείται το επιστέγασμα της Θεϊκής Δημιουργίας, το ευγενέστερο όλων των όντων. Ολόκληρη η Φύση έγινε για να τον υπηρετεί κι εκείνος με τη σειρά του για να υπηρετεί τον Θεό. (Αυτές οι δύο ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις, που αποδείχτηκαν καταστροφικές για ολόκληρη την υπόλοιπη Φύση, υπάρχουν και στους δύο προγενέστερους μονοθεϊσμούς, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, που διδάσκουν τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής). Ο σωστός τρόπος ζωής και η μετάνοια μπορούν να οδηγήσουν στη σωτηρία της ψυχής. Την Έσχατη Μέρα οι πιστοί των διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων θα κριθούν σύμφωνα με τα δικά τους Ιερά Βιβλία.

Παρ’ όλο που στη θεωρία ο μωαμεθανισμός φαίνεται ο πλέον ανεκτικός από τους τρεις μονοθεϊσμούς, στην πράξη αποδείχτηκε εξ ίσου απόλυτος και φονικός, διαδίδοντας τη νέα πίστη δια πυρός και σιδήρου. (Εξ άλλου, Ισλάμ, στα αραβικά, σημαίνει «υποταγή στον Θεό»). Συνοπτικά, είναι υπεύθυνος για τους πρώτους ενδοαραβικούς πολέμους καθυπόταξης και προσηλυτισμού, για τους διαφόρους παλαιότερους πολέμους κατά των Χριστιανών, καθώς και για πολλούς σύγχρονους, εμφύλιους και μη (Παλαιστίνη, Αλγερία, Βοσνία, Αφγανιστάν, Σουδάν, Ιράκ, κλπ.).

Επίσης, οι ζηλωτές ηγέτες του δεν διστάζουν να κηρύσσουν Ιερούς Πολέμους (τζιχάντ) κατά της Χριστιανικής Δύσης, να εκδίδουν παγκόσμιες επικηρύξεις κατά οποιουδήποτε τολμάει να εκφραστεί επικριτικά για τη θρησκεία τους (περίπτωση του Ινδο-Άγγλου συγγραφέα Σάλμαν Ράσντι,), να απειλούν όσους τολμούν να απεικονίσουν τον Μωάμεθ (περίπτωση της δανέζικης εφημερίδας Jyllands-Posten), να ωθούν οπαδούς τους στη δολοφονία βλάσφημων (περίπτωση του Ολλανδού σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ)! Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρκώς και παντού ο κίνδυνος να ανατιναχτεί κάποιος φανατικός Μουσουλμάνος, ζωσμένος με εκρηκτικά, προκαλώντας εκατόμβη νεκρών. Ο θάνατός σου, ο Παράδεισός μου! (Φυσικά, γι’ αυτό ευθύνεται και η αλαζονεία και οι διαρκείς επεμβάσεις σε μουσουλμανικές χώρες των Δυτικών Χριστιανών, και κυρίως των Αμερικανών).

Οι αβραμικοί μονοθεϊσμοί, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, δεδομένου ότι εμφανίστηκαν σε λαούς με αρχικά χαμηλό πολιτιστικό υπόβαθρο (Εβραίοι, Άραβες, κατώτερα κοινωνικά στρώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), αποτελούν μια χονδροειδή και βίαιη εκδοχή του ενοθεϊσμού, επειδή όλοι εκείνοι οι αμόρφωτοι άνθρωποι θα αδυνατούσαν παντελώς να κατανοήσουν ανώτερες και πολύπλοκες μεταφυσικές έννοιες, όπως εκείνες που αναλύονται στον Ινδουισμό, στον Βουδισμό, και στον Ταοϊσμό. Πιθανό αποτέλεσμα αυτής της κατωτερότητας που αισθάνονταν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, ήταν να προτείνουν το αντιστάθμισμα της ανωτερότητας της θρησκείας τους, τον Έναν, Μοναδικό, και Αληθινό Θεό, με όλα τα γνωστά και καταστροφικά αποτελέσματα. Όταν ο μοναδικός Θεός στον οποίο πιστεύεις είναι ένας σκληρός και αδυσώπητος τιμωρός, τότε πιο εύκολα διαπράττεις κι εσύ παρόμοιες αγριότητες προς τους «άπιστους» συνανθρώπους σου στο όνομά Του!

Το γεγονός ότι σήμερα ο πιο διαδεδομένος από τους τρεις μονοθεϊσμούς, ο Χριστιανισμός, υπάρχει στο πιο ανεπτυγμένο και πολιτισμένο τμήμα της ανθρωπότητας, στον Δυτικό Κόσμο, παρ’ όλη την πρόοδο της Επιστήμης και τη σύγκλισή της με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελεί μέγα ανθρώπινο παράδοξο (που δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό), το οποίο ακυρώνει την ευρέως πλέον αποδεκτή δαρβινική θεωρία της εξέλιξης των έμβιων όντων: Στα περισσότερα και βασικότερα πράγματα οι άνθρωποι δεν εξελίσσονται καθόλου, μα καθόλου! Δεν διδάσκονται ποτέ από τα λάθη του παρελθόντος, παραμένουν διαχρονικά και φονικά ανόητοι και στενόμυαλοι οπαδοί των πολλών και διαφόρων Αληθειών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο σημερινός Πλανητάρχης, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζορτζ Μπους, που ισχυρίζεται ότι του μιλάει ο Θεός! Και αντί να βρίσκεται σε κάποιο ψυχιατρείο, κατέχει τη θέση του ισχυρότερου ανθρώπου στη Γη!

Κλείνοντας, θα παραθέσουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Μισέλ Ονφραί Περί Αθεολογίας, το οποίο συνοψίζει το μεγάλο κακό που έσπειραν οι τρεις «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» στην ανθρωπότητα. «Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, διαπνεόμενες από την ίδια γενεαλογική ενόρμηση θανάτου, συμμερίζονται μια σειρά από πανομοιότυπα μίση: μίσος για τη λογική και την ευφυΐα, μίσος για την ελευθερία, μίσος για όλα τα βιβλία στο όνομα ενός και μοναδικού, μίσος για τη ζωή, μίσος για τη σεξουαλικότητα και τις γυναίκες, μίσος για το σώμα, τους πόθους, τις ορμές. Στη θέση όλων αυτών, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, και Μωαμεθανισμός υπερασπίζονται την πίστη και την πεποίθηση, την υπακοή και την υποταγή, την κλίση για τον θάνατο και το πάθος για το υπερπέραν, τον άφυλο άγγελο και την αγνότητα, την παρθενία και τη μονογαμική πίστη, τη σύζυγο και τη μητέρα, την ψυχή και το πνεύμα. Σαν να λέμε σταύρωση της Ζωής και εξύμνηση της Ανυπαρξίας…».

 

Μελαγχολικός Επίλογος

 

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι ούτως ή άλλως οι άνθρωποι ψάχνουν (μυστηριωδώς!) πάντα αυτά που τους χωρίζουν, ποτέ αυτά που τους ενώνουν, μετατρέποντας σε φονικά όργανα ακόμη και τις ποδοσφαιρικές διαφορές! Η κάθε είδους και αποχρώσεως μολυσματική ιδεοληψία αποτελεί τη μεγαλύτερη, τη φονικότερη, και τη διαχρονικότερη μάστιγα του ανθρώπινου είδους. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ: «Οι φανατικοί νομίζουν ότι πεθαίνουν για τις ιδέες τους, αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν από αυτές»! Ωστόσο, το ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός ότι οι κυρίως θρησκευτικοί πόλεμοι (δηλαδή εκείνοι που έχουν ως αιτία αντιπαράθεσης το ποιος είναι ο Μοναδικός και Αληθινός Θεός, ή ποια από τις διάφορες δογματικές περιγραφές του είναι η μόνη που ισχύει), ξεκίνησαν με τον εβραϊκό μονοθεϊσμό και συνεχίστηκαν με τους υπόλοιπους δύο, παραμένει αδιαμφισβήτητο. Σε σημείο μάλιστα που ο φυσιολογικός και ανεξίθρησκος άνθρωπος να αναπολεί τη Χρυσή Εποχή του ρωμαϊκού πολυθεϊσμού, τότε που υπήρχε ένα ευρύ Πάνθεον διαφόρων περιγραφών του Υπερφυσικού, μέσα από το οποίο ο καθένας διάλεγε ελεύθερα τη μορφή λατρείας που του ταίριαζε, που του φαινόταν η πιο αληθοφανής και πειστική.

Με τους φονικούς μονοθεϊσμούς επήλθε μια δογματική περιγραφή του Θεού και μια τριχοτόμηση του ανθρώπινου παραλόγου: σε περίπτωση που τους απορρίψει κάποιος όλους, απλά δέχεται συγκεντρωτικά πυρά από τρία (τουλάχιστον) διαφορετικά σημεία! Πόσοι πιστοί σκέφτηκαν ποτέ τους ότι η μοναδική απόδειξη για την αλήθεια της θρησκείας την οποία ασπάζονται, είναι αποκλειστικά η τυφλή τους πίστη σε αυτή;! Ο συγγραφέας Νίκος Δήμου γράφει χαρακτηριστικά: «Ο σκεπτικισμός οδηγεί στην ανεκτικότητα, στο τέλος της μισαλλοδοξίας. Γιατί, πώς μπορείς να καταδιώξεις έναν άνθρωπο για τις πεποιθήσεις του, όταν δεν ξέρεις αν είναι σωστές ή λανθασμένες, αν δεν διαθέτεις το Απόλυτο Κριτήριο; Στις σχέσεις λαών και ανθρώπων το απόλυτο είναι τερατώδες: οδηγεί σε θηριωδίες και καταστροφές. Πρέπει να καταπολεμηθεί κάθε τι το απόλυτο, κάθε άποψη που γεννάει φανατισμό και αποκλεισμό του άλλου. Ο συμβιβασμός δεν είναι ταπείνωση, είναι η ουσία της ανθρωπιάς, το παιδί του διαλόγου, η σοφία της δημοκρατίας»…

Να κάτι συγκλονιστικά απλό και αληθινό, που θα έπρεπε να είναι αναρτημένο σε όλα τα σχολεία, σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, σε όλα τα σπίτια και τα καταστήματα, όλων των χωρών και όλων των λαών! Αλλά ποιος έχασε τη λογική, για να τη βρει ο άνθρωπος;!… Ας ευχηθούμε λοιπόν, απλά: «Ο Θεός να… βγάλει το χέρι του»!…

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΟΣΚΕΛΗΣ είναι καθηγητής κοινωνιολογίας και συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Τρομερή Ανάγκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δίον.

Πηγές

ΟΙ ΦΟΝΙΚΟΙ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΙ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΖΕΝΙΘ

ΘΕΩΡΙΗΣ ΕΙΝΕΚΕΝ

ΑΛΦΕΙΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

Οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι θρησκείες ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, την κατάρα, την κόλαση, το αίσχος

Σχόλιο του ΤΖΙΝΙ Χ. ΔΗΜΗΤΡΙΟ στο άρθρο “Θεωρούμε τούς πιστούς όλων των θρησκειών,ώς ανθρώπινα όντα περιορισμένου ορθολογισμού και υπαίτιους για την παγκόσμια τροχοπέδη της ανθρωπότητας

Οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι θρησκείες ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, την κατάρα, την κόλαση, το αίσχος,

Το 10% των εξοπλισμών αν δινόταν για επιστημονικές ανακαλύψεις στους ερευνητές επιστήμες, θα έφτιαναν τον άνθρωπο ακόμη και να μην “πεθαίνει” η θα εξαλείφανε πολλές αρρώστιες και φυσικά ελαττώματα, θα αυξανόταν η ποιότητα ζωής ακόμα περισσότερο κλπ. Ενώ οι πολιτικοί τα δίνουνε στους εξοπλισμούς για να μας σκοτώνουν. Το μεγαλύτερο κακό, την μεγαλύτερη δυστυχία στην ανθρωπότητα την έφεραν ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και η ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ Είν’ ο τομέας που ενεργεί για το ΚΑΚΟ του ανθρώπου, και μα τον ποιο απάνθρωπο και αυθαίρετου τρόπου. Συμβεβλημένοι απατεώνες, θρησκεία και πολιτική στους αιώνες. Κάποτε θα μας λυπούνται για τις θρησκείες και τους πολιτικούς μας η επερχόμενες γενιές, και θα μας θαυμάζουν για πρόοδο της επιστήμης μας.
Έχουν στο ενεργητικό τους τα μεγαλύτερα εγκλήματα: πολέμους, σκοτωμούς, επεμβάσεις, και απέραντα νεκροταφεία στοιχημένα και ζυγισμένα επάνω στον γαλάζιο πλανήτη.
Και μην τολμήσει κανείς να με πει τη ΚΑΛΟ έκαναν από καταβολής κόσμου και εγώ θα τους πω τη εγκλήματα τη καταστροφές και πόσα δισεκατομμύρια νεκρούς έχουν στο ενεργητικό τους. Πολιτικοί και πολιτική είναι πηγή πάσης δυστυχία της ανθρωπότητας. Πρέπει να καταργηθεί, αλλιώς το ΕΠΗ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ, η δικαιοσύνη, θα είναι όνειρο των
ηλιθίων, και όχι των σοφών. Συμβάλουν ΜΟΝΟΝ στην δυστυχία της ανθρωπότητας και φρενάρουν την πρόοδο της κατά 90%. Λυμαίνονται τα αγαθά ανθρωπάκια χαμηλής νοημοσύνης. Ποια άλλη δραστηριότητα του ανθρώπου ποιος κλάδος ποια κλίκα ΠΟΙΑ ΜΑΦΙΑ έφερε την μεγαλύτερη δυστυχία στην ανθρωπότητα; Τα καλά της είναι εξαιρετική εξαίρεση.
Οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι θρησκείες ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, την κατάρα, την κόλαση, το αίσχος, να ΥΠΕΡΤΕΡΟΥΝ και να βρίσκονται στην επικαιρότητα. Θαυμάζουμε τους ηλιθίους και τα έργα τους, και γιουχαίζουμε ή μένουμε απαθέστατοι στους φιλοσόφους και την πρόοδο και η πραγματική ΑΞΙΑ των πραγμάτων δεν μας αγγίζει. (Θεοποιούμε και θαυμάζουμε τους ηθοποιούς τραγουδιστές μπουζουκτσήδες ποδοσφαιριστές, ή έναν πίνακα που ζωγραφίστηκε με της μαϊμούς τον κώλο κλπ.)
Υπάρχουν 2 κατηγορίες: άνθρωποι που ενεργούν για το καλώ της ανθρωπότητας, (10 στο εκατομμύριο) οι θετική οι δημιουργικοί οι παραγωγικοί που δημιουργούν την πρόοδο, την ποιότητα ζωής, (εφευρέτες επιστήμονες τεχνίτες κλπ.) συνειδητός ή ασυνείδητος, και άλλοι που ενεργούν για το κακό τις ανθρωπότητας πολιτικοί θρησκείες κλπ.

ΜΙΣΩ….. (Σελ. 32)
Μισώ όσους ΠΙΣΤΕΥΟΥΝΕ ΕΛΠΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ,
Την βία και τον θάνατο αυτοί διαιωνίζουν.
Μισώ ‘όλα τα δόγματα και ΌΛΕΣ τις θρησκείες,
Για ΨΕΥΤΙΚΟΥΣ παράδεισους να γίνονται θυσίες.
Οι ποιο μεγάλη πόλεμοι και με νεκρούς χιλιάδες,
γινήκανε από πιστούς κ’ ΕΛΠΙΔΑΣ φουκαράδες.
Ξύπνιοι τους φανατίζουνε την πίστη συντηρούνε,
με δόξες και παράδεισους τα ζώα ξεγελούνε.
Και με τις ευλογίες τους ή και με τους θεούς τους,
χιλιάδες εις το στο διάβολο στέλνουν απ’ τους λαούς τους.
Μα ποιο πολύ θανάσιμα μισώ τους ηλιθίους,
που στο λαιμό τους παίρνουνε και ξύπνιους και αγίους.
Κοντά σ’ αυτούς π’ είναι πολλοί πληρούν της γης τους τόπους,
και φέρουν την καταστροφή σε λογικούς ανθρώπους.
Αυτούς εκμεταλλεύονται κρότος και πολιτεία,
για διαιωνίζεται ψεύτο δημοκρατία. (Με την τρομοκρατία).

ΜΙΣΩ (Σελ. 33)
Μισώ και τους πολιτικούς και τα συστήματα τους,
το τανκ τ’ αεροπλάνα τους και τα καθάρματα τους.
Μισώ και τα συμβούλια τα όπλα την μαφία,
γεμίσανε με πτώματα πολλά νεκροταφεία.
Μέσα εκεί οργιάζουνε βία και αδικία,
το ψέμα και ο θάνατος οι γκάνγκστερ κ’ η κακία.
Είν’ ο τομέας που ενεργεί για το ΚΑΚΟ του ανθρώπου,
και μα τον ποιο απάνθρωπο και αυθαίρετου τρόπου.
Μέσα εκεί διαβιούν όσοι παρανομούνε,
και όσοι αναξιοπρεπώς από τους άλλους ζούνε.
Πολιτικός μη “κάθαρμα” δεν γίνεται να γίνει,
για όλα τα κακά της γης φέρνουνε την ΕΥΘΗΝΗ.
Αριστεροί ή δεξιοί δεν έχει σημασία,
τα ιδία όλοι κάνουνε σαν θρουν στην εξουσία.
Και όταν κινδυνεύουνε λεν…. η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,
και ξεγελούνε τους λαούς και μου έχετε ναυτία.
Αδίκως περιμένετε κάποιο καλώ να δείτε,
απ’ τους πολιτικούς ΠΟΤΕ όσο στη γη κ’ αν ζείτε.
Οι άνθρωποι δεν πάσχουνε από τα αγαθά τους,
μα πάσχουν αποκλειστικά μόνον απ’ τα ΜΥΑΛΑ ΤΟΥΣ.
Με εκτίμηση ΤΖΙΝΙΣ Χ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
& ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ &1-&2-&3 κλπ. http://users.otenet.gr/~tzinis/30-laos.htm
# ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ φυσικής #1-#2-#3 κλπ. http://users.otenet.gr/~tzinis/FHYSICS-Gr.htm
Με εκτίμηση ΤΖΙΝΙΣ Χ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ http://users.otenet.gr/~tzinis tzinis@otenet.gr =(Στη μαύρη λίστα;;;) facebook tzinis https://www.facebook.com/profile.php?id=1248606904
Με εκτίμηση ΤΖΙΝΙΣ Χ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Φιλόσοφος αντικειμενικής διαχρονικής λογικής.

 

ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΕ. ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ

Φανατικός Χριστιανός ήταν ο Χίτλερ

ΑΘΛ1.png
Χίτλερ με Whip
(TV φωτογραφία από το National Geographic Channel με τίτλο «Αυγή των Ναζί:
Να γίνει Χίτλερ,” προβλήθηκε Δεκέμβριος 2011)
ΑΘΛ22.jpg
βομβα.jpg
Αθλι3.jpg

hitler.2.jpg



 

(TV Φωτογραφία από το History Channel του
“Lost σχέδιο του Χίτλερ,” αέρισε 18 Απριλίου 2005)
(Πηγή φωτογραφιών: Ο Χίτλερ No One Knows : 100 Εικόνες της ζωής του Fόhrer, από τον Heinrich Hoffmann)
Ο Χίτλερ με (που ενεργεί σαν «Ιησούς»)Στενός φίλος του Χίτλερ, Dietrich Eckart,
είπε από overhearing Χίτλερ επίδειξη
σε μια κυρία με την καταγγελία
του Βερολίνου σε εξωφρενικές όρους: “…
η πολυτέλεια, η διαστροφή, η ανομία,
η απρόκλητη οθόνη και το εβραϊκό υλισμό μου
αηδιασμένος τόσο καλά ότι ήμουν σχεδόν δίπλα
από τον εαυτό μου. εγώ σχεδόν φαντάστηκα
τον εαυτό μου να είναι ο Ιησούς Χριστός
όταν ήρθε στο ναό του πατέρα του
και βρήκε τους αργυραμοιβούς.
” Eckart περιγράφεται Χίτλερ “
κραδαίνοντας το μαστίγιο του
και αναφώνησε ότι η αποστολή του
ήταν να κατέβει από την πρωτεύουσα
σαν τον Χριστό και να μαστιγώσουν το διεφθαρμένο».

Και βρέθηκε στο ναό εκείνα
που πωλούνται βόδια

και πρόβατα και περιστέρια,
και οι μετατροπείς της
συνεδρίαση χρημάτων:
Και όταν είχε κάνει μια μάστιγα
των μικρών καλώδια,
τους οδήγησε όλους έξω από το ναό,
και τα πρόβατα, και τα βόδια?
Και χύνεται έξω τα χρήματα των υπέρμαχων
των αλλαγών “, και ανέτρεψε τα τραπέζια.
– John 2:14-15

(Σημείωση, μια μάστιγα των μικρών χορδών περιγράφει ένα μαστίγιο.)

Χίτλερ wth Αρχιεπίσκοπος Cesare Orsenigo, ο παπικός αντιπρόσωπος του πάπα στο Βερολίνο, 1935Στις 20 Απριλίου του 1939, ο Αρχιεπίσκοπος Orsenigo γιόρτασε τα γενέθλιά του Χίτλερ. Οι γιορτές, που ξεκίνησε από Pacelli (Πάπας Πίος XII) έγινε παράδοση. Κάθε 20 Απριλίου καρδινάλιος Bertram του Βερολίνου ήταν να στείλει “τα θερμότερα συγχαρητήρια στον Φύρερ στο όνομα των επισκόπων και των μητροπόλεων στη Γερμανία» και πρόσθεσε με “ένθερμες προσευχές που οι καθολικοί της Γερμανίας στέλνουν στον ουρανό σε βωμούς τους.”επίσηςΟ Φύρερ στο FrankenΑδόλφος Χίτλερ (κέντρο), στο μνημείο του πολέμου στο Franken Γερμανία. Σύμφωνα με τον Ray Κάουντερυ, ο Χίτλερ σπάνια έχασε την ευκαιρία να επισκεφθείτε τα μνημεία του πολέμου, ακόμη και όταν ένας φωτογράφος δεν ήταν παρούσα.

 

(Πηγή: Χίτλερ:.. Οι φωτογραφίες Hoffmann, Τόμος 1, Ray Κάουντερυ, Ed, 1990)

 

Ο Χίτλερ χαιρετά Muller το «Επίσκοπος του Ράιχ» και Ηγούμενος Schachleitner

  
Ο Χίτλερ χαιρετά ένα Καθολικός Καρδινάλιος 
Χίτλερ αφήνοντας ΕκκλησίαΟ Χίτλερ αφήνει το Marine Εκκλησία στο Wilhelmshaven.
Ο Χίτλερ σε ναζιστικό κόμμα συλλαλητήριο
Σημειώστε την «Εκκλησία της Παναγίας μας” στο παρασκήνιο, όπως εάν αντιπροσώπευε την ίδρυση του κόμματος. . Φωτογραφία που λαμβάνονται σε Νυρεμβέργη, Γερμανία (περίπου 192Cool(Πηγή: Ιστορία του 20ου αιώνα )
Εκκλησία και ΚράτοςΧίτλερ μπροστά “Εκκλησία της Παναγίας” στη Νυρεμβέργη, Σεπτ. 1934. . Φωτογράφος, Heinrich Hoffmann ;

Χίτλερ υπογράφει αυτόγραφο του για μια χριστιανική ανεμιστήρα

(Πηγή: Ο Χίτλερ στο Seinen Μπέργκεν, Heinrich Hoffmann, Βερολίνο, den 09/24/35)

Χίτλερ προσεύχεταιΗ λεζάντα αναφέρει: “Der ergreifende Abschlub der Kundgebung in Wien: Wir treten zum Beten …”

[Το συγκινητικό και συναισθηματικό τέλος του αγώνα στη Βιέννη: Ας προσευχηθούμε ...]

(Πηγή: Χίτλερ:.. Οι φωτογραφίες Hoffmann, Τόμος 1, Ray R. Κάουντερυ, Ed, 1990)

Τάφο της μητέρας του ΧίτλερKlara Χίτλερ ήταν ένας ευσεβής καθολικός μητέρα που έθεσε ο Χίτλερ σύμφωνα με τις πεποιθήσεις της.Χίτλερ αισθάνθηκε θλίψη που επλήγησαν για το θάνατο της μητέρας του.Θάφτηκε μαζί με το σύζυγό της στο Linz της Αυστρίας. Γερμανοί στρατιώτες εδώ τα σέβη τους στον τάφο το 1938.Σημειώστε το χριστιανικό σταυρό στο μνημείο της.

(Πηγή: Η σημασία του Αδόλφου Χίτλερ, . με Eleanor H. Ayer, Lucent Books, 1996, σ. 25)

Για να δείτε ποιο είναι το μνήμα μοιάζει σήμερα, κάντε κλικ εδώ .

Ο Gφring ΓάμοςΜόνο οι Χριστιανοί εκτελέσει χριστιανικές γάμους, και οι Ναζί δεν ήταν καμία εξαίρεση.Hermann Gφring παντρεύτηκε Emmy Sonnemann, ένα διάσημο αστέρι της Όπερας.Αδόλφος Χίτλερ στέκεται στην πρώτη γραμμή ως “Best Man” κατά την τελετή στον καθεδρικό ναό του Reichbishop Mόller.

Ναζί Χριστούγεννα ( Μερικοί άνθρωποι φαίνεται να πιστεύουν ότι ο Χίτλερ απαγόρευσε τα Χριστούγεννα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έκανε ποτέ απαγορεύσει τα Χριστούγεννα ή οποιαδήποτε άλλη χριστιανική διακοπές.)
Autobahn εργαζομένων, όπως οι επισκέπτες του Χίτλερ στο ΒερολίνοSportpalast τα Χριστούγεννα του 1938. Σημειώστε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα στα δεξιά.(Πηγή: calvin.edu ) Ο Χίτλερ τον εορτασμό των Χριστουγέννων με τους στρατιώτες του.
Χριστούγεννα 1942 – 1943(Πηγή: forum.axishistory.com ) Χριστούγεννα 1944 με τη ναζιστική αξιωματικούς και τις φίλες τους.Σημειώστε το γερμανικό Santa Claus.(Πηγή: www.dhm.de/ )

 


(Πηγή: Wikipedia )
Το Κονκορδάτο μεταξύ του Βατικανού και του ΝαζίΒασικός γραμματέας του κράτους, Eugenio Pacelli (αργότερα για να γίνει Πάπας Πίος XII) υπογράφει το Κονκορδάτο μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και του Βατικανού, σε επίσημη τελετή στη Ρώμη στις 20 Ιουλίου 1933. Ναζί Αντιπρόεδρος καγκελάριος Franz von Πάπεν κάθεται στα αριστερά, Pacelli στη μέση, και ο Rudolf Buttmann κάθεται στα δεξιά.Το Κονκορδάτο νομιμοποίησε ουσιαστικά ο Χίτλερ και η ναζιστική κυβέρνηση για τα μάτια του καθολικισμού, του Χριστιανισμού και του κόσμου.

 


Χίτλερ Brown Στρατού φοιτούν και την έξοδο από τις υπηρεσίες της εκκλησίας. Αυτές οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν από τους Ναζί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χίτλερ.(Πηγή: Das Braune Heer: mit einem von Geleitwort Αδόλφος Χίτλερ [Μετάφραση: The Brown Στρατός: με πρόλογο από τον Αδόλφο Χίτλερ], Φωτογραφίες από τον Heinrich Hoffmann)


Μια ναζιστική σημαία κυματίζει μπροστά από τον καθεδρικό ναό της Κολωνίας, 1937

 

Όρκος του Χίτλερ:Ορκίζομαι από τον Ιησού,
αυτό το ιερό όρκο,
με το Φύρερ του γερμανικού Ράιχ και τους ανθρώπους.
Αδόλφος Χίτλερ …

Ναζί GravesΚάποιος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γερμανία αποτελεί τον πιο Christianized χώρα στον κόσμο στη δεκαετία του 1930 και του ’40. Ναζί Christian στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους προτεστάντες και τους καθολικούς και επιτύμβια τους μαρτυρία για τη θρησκεία τους.
(Πηγή: Photoarchive του Τρίτου Ράιχ:

ST Μέτωπο

 
Εφημέριος με μια μονάδα πολυβόλο

 

Οι περισσότεροι πόλεμοι δικαιολογούνται για θρησκευτικούς λόγους.
Φυσικά, αν ένας στρατιώτης αισθάνθηκε άβολα για τη σφαγή τους άλλους, θα μπορούσαν πάντα να στραφούν σε έναν ιερέα που θα ήταν τότε υπομονετικά να τους εξηγήσουμε ότι η θανάτωση ζώων επιτρέπεται από τον Θεό και για το δίκαιο ηθική του πολέμου. Θα μπορούσε στη συνέχεια να δώσει μερικά βιβλικά παραδείγματα του Θεού χειροτονήθηκε δολοφονίες. Και τότε μπορεί να τους πει ότι ο Ιησούς θα τους συγχωρέσει και να τους στείλει στον ουρανό, αν πρέπει να συμβεί για να πεθάνει.
 
Ναζί κηδεία 
(Πηγή: Τρίτο Ράιχ Depot )
Σύμφωνα με την πηγή, η περίοδος αυτή η φωτογραφία προέρχεται από το SS Heimwehr Danzig Κηδεία / Εκδηλώσεις για Fallen SS στρατιώτες της «Μάχης της Westerplatte» που έλαβε χώρα στην Πολωνία το 1939.

 

   Βέρμαχτ Εφημέριος Με Καθολική ΣταυρούΕφημέριος με Καθολική Σταυρού

  (Φωτογραφία πηγή: άγνωστο)


. Καθολικών Επισκόπων δίνοντας το ναζιστικό χαιρετισμό προς τιμήν του Χίτλερ
Σημείωση Γιόζεφ Γκέμπελς (τέρμα δεξιά) και ο Wilhelm Frick (δεύτερος από δεξιά)

, Πηγή φωτογραφιών: Bayerische Staatsbibliothek [Bavarian State Library])

Φραγκισκανοί αδελφοί συγκεντρώνονται γύρω από Γερμανούς στρατιώτες

(Πηγή: USHMM )

 

Μια Αρχιεπισκόπου με τους ΝαζίΑρχιεπίσκοπος Cesare Orsenigo, επικεφαλής του Διπλωματικού Σώματος, που παρακολουθεί την Νυρεμβέργη Κόμμα Ράλι το Σεπτέμβριο του 1933.Σύμφωνα με τον Δρ Paul O’Shea, Orsenigo, ως Κοσμήτορας του Σώματος, ήταν ο ρόλος του πάπα να οδηγήσει το σώμα σε όλες τις μεγάλες κρατικές λειτουργίες . Μετά το 1935, Orsenigo δεν παρέστη μεγάλες οθόνες προπαγάνδα της κυβέρνησης.
(Πηγή φωτογραφιών: Μια ηθική Reckoning: Ο ρόλος της Καθολικής Εκκλησίας στο Ολοκαύτωμα και Ανεκπλήρωτες Duty της Επισκευήαπό τον Daniel Jonah Goldhagen) [. Note, Goldhagen αποδίδει σωστά αυτή τη φωτογραφία στο Cardinal Faulhaber]
Καρδινάλιος Bertram στην νεκρική πομπή για Bishop Μπάρες, Βερολίνο, 7 Μάρ, 1935
Ως πρόεδρος της γερμανικής διάσκεψης επίσκοπος το Breslauer Cardinal Bertram διαδραματίζει καίριο ρόλο στη διαμόρφωση της στάσης των Γερμανών επισκόπων σε σχέση με το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος.(Πηγή φωτογραφιών: Gedenkstδtte Deutscher Widerstand )
Καλώς Εορτασμός για Bishop Konrad Graf von Preysing στο Sportpalast , Βερολίνο, 8 Σεπτέμβρη του 1935Σημειώστε την Καθολική Chi Rho-Cross στα δεξιά της ναζιστικής σημαίας. Chi Rho είναι και τα δύο πρώτα γράμματα της ελληνικής λέξης για τον Χριστό. Η Chi Rho Σταυρός, ή σταυρός πολεμιστή, προήλθε από το μονόγραμμα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Πώς τοποθέτηση ότι εμφανίζεται δίπλα σε μια σβάστικα.Μετά το θάνατο του Βερολίνου Επίσκοπος Μπάρες, ο Πάπας Πίος ΧΙ επιλέγει απροσδόκητα Konrad Graf von Preysing, ένα ελάχιστα γνωστό Eichstatt επίσκοπος, ως επίσκοπος του Βερολίνου. Βερολίνο, η περιοχή για την οποία είναι υπεύθυνος, περιλαμβάνει πλέον και το κέντρο της δομής της εξουσίας Εθνικό Σοσιαλιστικό και έτσι απαιτεί υψηλό βαθμό πολιτικής ικανότητας από εκκλησιαστικός ηγέτης της.(Πηγή φωτογραφιών: Gedenkstδtte Deutscher Widerstand )
Ιερείς δίνοντας το χαιρετισμό του ΧίτλερΙερείς δίνοντας το χαιρετισμό του Χίτλερ σε ένα καθολικό αγώνα της νεολαίας στο γήπεδο Berlin-Neukφlln, τον Αύγουστο του 1933.(Πηγή: Μια ηθική Reckoning: Ο ρόλος της Καθολικής Εκκλησίας στο Ολοκαύτωμα και Ανεκπλήρωτες Duty της Επισκευή από τον Daniel Jonah Goldhagen)

 

Καθολική Υπηρεσία για ΝαζίΙερείς υπηρεσία για τους Ναζί(Φωτογραφία πηγή: άγνωστο)

 


Ludwig Mόller , ένας συμπαθών των Ναζί, και ένας υποψήφιος του Χίτλερ, εξελέγη στη θέση του Επισκόπου Ράιχ το 1933, όπως ο Χίτλερ προσπάθησε να ενώσει τις περιφερειακές προτεσταντικές εκκλησίες κάτω από τη ναζιστική έλεγχο.Ο Χίτλερ δεν είχε πρακτική διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους.Παρά το γεγονός ότι ο Χίτλερ είχε προβλήματα με την Καθολική Εκκλησία και τελικά ήθελε να αντικαταστήσει τον καθολικισμό με το εμπορικό σήμα του Χριστιανισμού, το γεγονός ότι ο Χίτλερ ήθελε μια ενωμένη Γερμανική Εκκλησία αποδεικνύει ότι υποστήριξε τον Χριστιανισμό.Βερολίνο, Γερμανία, 17 Νοεμβρίου 1933.

 

Αυτό αυτόγραφα πορτρέτο του Mόller τον δείχνει να φοράει το NSDAP-Hoheitsabzeichen (ναζιστικό κόμμα Eagle σήμα) και Feldschnalle (κορδέλες).(Κάντε κλικ στην εικόνα για μια διευρυμένη άποψη)(Πηγή: αποστέλλονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από Gregers Forssling)
Ράιχ Επίσκοπος Ludwig Mόller, Berlin, 1934(Πηγή φωτογραφιών: Gedenkstδtte Deutscher Widerstand )
 
Μαζική συνεδρίαση της γερμανικής Χριστιανικού Κινήματος
13 Nov.1933

Μια ριζοσπαστική πτέρυγα της γερμανικής Λουθηρανισμό και ο κύριος προτεσταντική υποκατάστημα υποστήριξη της ναζιστικής ιδεολογίας, η γερμανική Χριστιανικού Κινήματος συμφιλιωθεί χριστιανικό δόγμα με το γερμανικό εθνικισμό και τον αντισημιτισμό.

Ανάληψης των καθηκόντων Ράιχ Church Bishop, 1933Οι γυναίκες με παραδοσιακά φορέματα εντάχθηκε στους Ναζί κατά την ανάληψη των καθηκόντων Ludwig Mόller, όπως Ράιχ Εκκλησία Επίσκοπος. Mόller εξήρε την έννοια της “ένα ισχυρό, όλα-αγκαλιάζει την εκκλησία γερμανικού λαού.”
Deutsche Christens

Deutsche Christen
 (Γερμανοί Χριστιανοί)
Η Deutsche Christen (DC), έγινε η φωνή της Ναζιστικής ιδεολογίας μέσα στην Ευαγγελική Εκκλησία (η θρησκευτική δεξιά της ημέρας τους) και έχουν εγκριθεί από τον Χίτλερ. Πρότειναν μια εκκλησία “Άρια παράγραφο” να αποτρέψει την “μη-Αρίων” από το να γίνει υπουργοί ή θρησκευτικούς δασκάλους. Οι περισσότεροι εκκλησιαστικοί ηγέτες υποστήριξε σταθερά το “Judenmission.” Μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός των χριστιανών σε αντίθεση ναζισμού, όπως τα “Ομολογούντες Χριστιανοί” (ένα κίνημα Εκκλησία δεν αναγνωρίζεται από την ορθοδοξία προτεσταντική) με επικεφαλής τον Dietrich Bonhoeffer . Η υποστήριξη του ναζισμού από την πλειονότητα των Γερμανών Χριστιανών και ο Γερμανός Χριστιανοδημοκράτης ηγέτες δείχνει τον κίνδυνο της ανάμειξης της θρησκείας με την κυβέρνηση.
 
Η φωτογραφία στα αριστερά δείχνει την πομπή των επισκόπων μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Βερολίνου, 23η Σεπτεμβρίου 1934. Φρουροί SS στέκονται σε στάση προσοχής. Η κεφαλή της πορείας δείχνει μελών στο κόμμα και SA στολές, ενώ ποιμένες ακολουθούν στο πίσω μέρος.Σημειώστε τις σημαίες με το χριστιανικό σταυρό με την σβάστικα στη μέση. Για να δείτε το τρέιλερ μιας ταινίας για την Deutsche Christen, από το ντοκιμαντέρ, «Θεολόγοι Σύμφωνα με τον Χίτλερ,”

(Πηγές Φωτογραφία: άγνωστος)

Deutsche Christen ΣημαίαDeutsche χριστιανική πορεία
(Πηγές Φωτογραφία: άγνωστος)
Deutsche Christen (Γερμανοί Χριστιανοί)SA λοκατζήδες με πλακάτ των «Γερμανοί Χριστιανοί”, Βερολίνο, Ιούλιος 1933.Στις 14 του Ιουλίου του 1933, η κυβέρνηση του Χίτλερ εγκρίνει ένα νέο χάρτη για την προτεσταντική εκκλησία. Με τη μαζική παρέμβαση του NSDAP, οι εκλογές εκκλησία προγραμματιστεί μόνο ένα μικρό χρονικό διάστημα αργότερα να οδηγήσει σε μια θριαμβευτική νίκη για τους «Γερμανοί Χριστιανοί». Ο ίδιος ο Χίτλερ έκκληση προς όλους τους προτεστάντες σε ραδιοφωνική ομιλία του για την παραμονή των εκλογών να ψηφίσουν για τις «Γερμανοί Χριστιανοί». Με το σύνθημα «εκκλησία πρέπει να παραμείνει εκκλησία»
Προεδρείο των «Γερμανοί Χριστιανοί», Βερολίνο, 13 Νοεμβρίου 1933Οι “Γερμανοί Χριστιανοί” επιθυμητό να επιτευχθεί απόλυτη οργανωτική και ιδεολογική της πιστότητας μεταξύ της προτεσταντικής εκκλησίας και το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος. Μετά την θριαμβευτική επιτυχία τους στις εκλογές προτεσταντική εκκλησία, τον Ιούλιο του 1933 και την εκλογή του Ludwig Mόller στο γραφείο του Ράιχ επίσκοπος, αισθάνονται ότι έχουν φθάσει στο απόγειο της δύναμής τους στην πολιτική της εκκλησίας το φθινόπωρο του 1933.


ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ!!

ΠΗΓΗ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΜΠΛΟΚ

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΩΣ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

-)(- ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ – “ΟΡΓΑΝΟΝ”.

Παράγραφος 1:

-ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΩΣ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

-ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΝΑΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥΣ ΑΦΟΥ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ.

-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΡΗΣΚΕΙΑ Η ΣΤΗΝ ΑΘΕΪΑ.

“ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”, ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΤΕΡΕΣ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΕΣ “ΜΗΧΑΝΕΣ” ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ” Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

ΤΟ “ΣΥΣΤΗΜΑ..” ΕΧΕΙ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΤΟΥ, ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ..

ΕΦΤΕΙΑΞΕ ΤΗΝ “ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”, ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΤΕΡΕΣ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΕΣ “ΜΗΧΑΝΕΣ” ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ” Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ, ΕΝΩ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ “ΕΚΦΥΛΙΖΕ” ΣΚΟΠΙΜΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

ΦΥΣΙΚΑ, ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ Ο ΚΥΝΟΒΟΛΕΥΤΙΣΜΟΣ, ΑΛΛΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ.. ΝΑ ΤΟΝ ΣΙΧΑΘΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ, ΤΗΝ “ΚΕΝΤΡΙΚΗ….” ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!!!!

ΠΙΘΑΝΑ ΘΑ ΕΧΕΤΕ ΗΔΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ “ΚΟΜΜΑΤΑ” ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ “ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ..”, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΝΑΞΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ “ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ”..
ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ “ΑΗΔΙΑΖΟΥΝ..” ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ “ΚΟΜΜΑ”, ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟΝ ΟΤΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ “ΣΙΚΕ”(ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ ΣΙΝΓΚΟΥΛΑΡ……..), ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ “ΑΡΓΗΣΟΥΝ..” ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ!!!

ΤΟ “ΣΥΣΤΗΜΑ..” ΕΧΕΙ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ..;;;;;;;

*******************************************
ΧΜΜ.. ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΦΤΕΙΑΞΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΧΑΛΑΣΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ.. ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ!!!!

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ “ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ”, ΕΝΑ ΕΛΛΗΝΟ-ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ:

ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ “ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΡΕΠΛΙΚΑ..” ΤΩΝ 300ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ..

ΜΙΚΡΩΝ ΕΥΕΛΙΚΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ, ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ, ΒΑΣΙΣΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΜΑΣ ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ, ΜΕ ΕΝΑ ΣΤΟΧΟ:

***ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΗΜΩΝ (..ΤΟΥ ΔΟΥΡΕΙΟΥ ΙΠΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ..), ΜΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΤΟΠΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣΕΧΩΣ.***

ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΛΑΝΟΥΜΕ..;;;;
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ -
Η ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ Α ΚΕΦΑΛΑΙΟ.. ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΩΦΕΛΕΙΑ!!

ΑΩ

Θεωρούμε τούς πιστούς όλων των θρησκειών, ώς ανθρώπινα όντα περιορισμένου ορθολογισμού και υπαίτιους για την παγκόσμια τροχοπέδη της ανθρωπότητας

Nikomaxos

Ξεκινώ απο μένα και δυο τρείς άλλους ακόμη που ξέρω απο τα γραπτά τους.Δεν δεχόμαστε κανένα όν ανώτερο απο εμάς,αφού δεν έχει ώς τώρα εμφανιστεί.

Δεν ασπαζόμαστε καμμία θρησκεία,παλαιά,νέα,νεκρή ή ζωντανή.

Θεωρούμε τούς πιστούς όλων των θρησκειών,ώς ανθρώπινα όντα περιορισμένου ορθολογισμού και υπαίτιους για την παγκόσμια τροχοπέδη της ανθρωπότητας.

Δεν λατρέυουμε κανέναν θεό,ή ανώτερο όν,επειδή απλώς τα θεωρούμε ανύπαρκτα.

Για την νοημοσύνη μας,η προσκόλληση σε κάποια θρησκεία,είναι ακριβώς η ίδια με αυτή που θα λές εσύ,για κάποιον που λατρεύει,κτίζει ναούς και προσκυνά,τον…Χάρρυ Πότερ!!!

Οταν μπορέσεις να καταλάβεις αυτά τα λίγα,θα σου πώ κι άλλα,επειδή ο κόσμος σου αρχίζει και τελειώνει στον Γιαχβέ,ενώ ο δικός μου είναι άπειρος!!!
……….

E σε γενικές γραμμές οκ…, εκτός απο το δικός σου! (το δικός σου, δίνει δικαίωμα στον πανό να πει και ο δικός μου, ( γιαχβε, απείρου κλπ κλπ)

Και κάτι που δεν έγραψε ο νικομαχος.

Η μεγαλύτερη διάφορα, είναι στην ΣΚΈΨΗ (σαν νοοτροπία)

Είναι η διάφορα που έχει ο Σωκρατης απο τον πιστο (Χριστο) κλπ.

Ενω ο πρώτος με τη ΣΚΈΨΗ λέει δεν γνωρίζω μα ερευνώ, μαθαίνω και κατανοώ.

Ο πιστός λέει δεν γνωρίζω, μα γνωρίζει κάποιος άλλος…(δεν μπορει να μην γνωρίζει αφου τα πάντα τα φτιάχνει αυτος και τα χαλάει αυτός) ο θεός.

Α. Στη φιλοσοφική προσέγγιση
κυριαρχούν έρευνα, απορία, θαυμασμός, ροή ζωης και ουδεμία σιγουριά,

Β. Στην πιστό παράδοση,
Κυριαρχει σιγουρια και δύναμη απο κάτι (νοητό, ο θεος με φιλαει κλπ) υποδούλωση, τυφλη πίστη, και φόβος.

Αν το άτομο περάσει απο την Α. Στη Β κατάσταση, (όταν είναι αδύνατος και ψάχνει για σιγουρια) έχουμε καταστασεις σαν τον απ. Παύλο,τον αυγουστινο, και ορισμένους πατέρες…

Αν το άτομο περάσει απο την Β στην Α, είναι και ζει, ελεύθερος και ανεξάρτητος.

Τα περισσότερα άτομα είναι ένα μίγμα.. Λιγο απο το ένα και λιγο απο το άλλο, με % που γέρνει πολυ προς το πιστός.

Ο καθαρά αθεος είναι ένας διαφορετικός πιστός.

“Πίστη είναι το να μάθει και να παραδεχθεί γεγονότα και πράγματα που ούτε τα είδε ούτε τα άκουσε ο ίδιος, αλλ’ οι άλλοι τον πληροφορούν και τον βεβαιώνουν γι’ αυτά.”

άρα αν εγώ πω πως στο σπίτι μου υπάρχει ένας μοβ δράκος που είναι άυλος και αόρατος και βγάζει ζελεδάκια από το στόμα του και κάνει διάφορα θαυμαστά πράγματα, τότε θα έχουμε αυτούς που θα το δεχτούν δρακίακοι(πιστοί) και αυτοί που θα βάλουν το μυαλό τους σε λειτουργία και θα δουν ότι, ότι ισχυρίζομαι πως έκανε και κάνει αυτός ο δράκος και η ύπαρξη του είναι ψέματα, αυτοί λοιπόν θα είναι οι άδρακοι (άθεοι) αυτούς λοιπόν δεν μπορούμε να τους κατατάξουμε σε ομάδα πιστών γιατί δεν έχουν τα βασικά γνωρίσματα των πιστών αλλά βάζουν σε λειτουργιά τον εγκέφαλο τους.

epic-atheist.blogspot.com

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΙΟΥ ΕΘΝΟΥΣ????

-)(- ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΕ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ..?

Η περιουσία της Εκκλησίας της Ελλάδος ξεπερνά τα 5 τρισ. ευρώ! Στο λαό τίποτα!

papades.jpg

Όταν σήμερα σύσσωμος ο ελληνικός λαός, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, κόμματα, φορείς …ψάχνουν να βρουν χρήματα για την αποφυγή της χρεοκοπίας, ουδείς διανοείται να …θίξει το καυτό θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Πιθανόν κάποιοι να νομίζουν πως δεν είναι και τόσο μεγάλη που να αξίζει να ασχοληθούμε και που θα έδινε λύση στο πρόβλημα της χώρας. Αν όμως μαθαίνατε πως αυτή μπορεί να ανέρχεται ως και δέκα φορές το ελληνικό χρέος;
Όχι η εκτίμηση δεν είναι υπερβολική και είναι απορίας άξιο γιατί κανείς από τους φύλαρχους της αριστεράς δεν ξεσηκώνει τον κόσμο να απαιτήσει αυτά που η εκκλησία εδώ και αιώνες του έχει κλέψει!!!
Αναλώνονται σε ψευτοεπαναστατικές ανούσιες δράσεις που κανένα αποτέλεσμα δεν φέρουν παρά μόνον δημιουργούν προβλήματα σε άλλους πολίτες ή ενθαρρύνουν κατάπτυστες νοοτροπίες που μας οδήγησαν στην κοινωνική κατάρρευση όπως το «κίνημα» της Κερατέας και ποιούν την νύσσα για ένα τόσο σοβαρό θέμα που ουσιαστικά λύνει το πρόβλημα χρέους της χώρας μια και καλή!
H εκκλησιαστική περιουσία καλύπτεται από ένα αδιαφανές πλέγμα που «υφαίνουν» περισσότερα από 10.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (μητροπόλεις, ναοί, μονές, προσκυνήματα, ιδρύματα, κληροδοτήματα και άλλα). Ο ιστός αυτών των ΝΠΔΔ, κρύβει αποτελεσματικά την εκκλησιαστική περιουσία από τα αδιάκριτα μάτια των «αντικληρικών». Είναι δε τόσο καλά προστατευμένο το μυστικό, που ούτε η κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος μπορεί να έχει εικόνα για την περιουσία των μονών και των μητροπόλεων.
Κάθε ένα από αυτά τα ΝΠΔΔ έχει δική του ανεξάρτητη οικονομική διαχείριση, γεγονός που καθιστά το εγχείρημα για την καταμέτρηση της εκκλησιαστικής περιουσίας λίγο-πολύ ανέφικτο. Εξάλλου και για τη γνωστή ιδιοκτησία της Εκκλησίας δεν μπορεί να βγει ασφαλές συμπέρασμα, διότι ουδείς μπορεί να αποτιμήσει, λόγου χάρη, την αξία των δασών, των χορτολιβαδικών εκτάσεων αλλά και των δεσμευμένων από δήμους και κράτος οικοπέδων.
Euro_chouette.jpg
Το οργανόγραμμα της Εκκλησίας χωρίζεται σε τέσσερις ομάδες. Την κεντρική διοίκηση, τις ιερές μητροπόλεις, τις ιερές μονές και τους ενοριακούς ναούς. Οι ομάδες αυτές διοικούνται από συλλογικά όργανα. Οι ιερές μητροπόλεις από τα μητροπολιτικά συμβούλια, οι ιερές μονές από τα ηγουμενοσυμβούλια και οι ενοριακοί ναοί από τα εκκλησιαστικά συμβούλια. Με εξαίρεση τα ηγουμενοσυμβούλια που απαρτίζονται μόνο από μοναχούς, όλα τα άλλα όργανα διοίκησης περιλαμβάνουν ως μέλη και «λαϊκούς».
Πολύ πρόχειροι υπολογισμοί, φέρουν την περιουσία του ΝΠΔΔ της Εκκλησίας της Ελλάδος να ανέρχεται σε τουλάχιστον δεκαπέντε δισεκατομμύρια (15.000.000.000) ευρώ. Στο ποσό αυτό προστίθεται και η ανυπολόγιστη-αμύθητη περιουσία των περίπου δυόμισι χιλιάδων (2.500) μοναστηριών. Εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης, εκατοντάδες οικοδομικά τετράγωνα, μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και καταθέσεις αξίας εκατομμυρίων ευρώ αποτελούν την εκκλησιαστική περιουσία. Ωστόσο, το «ιερό» θησαυροφυλάκιο είναι τόσο βαθύ που αρκεί μία και μόνο αναφορά.
Πέντε μονές που προσέφυγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια εναντίον του νόμου Τρίτση αποτιμούσαν τα περιουσιακά τους στοιχεία στο αστρονομικό ποσό των 8 τρισ. δρχ. (!!!). Και μάλιστα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τους επιδίκασε το ποσό των 3 τρισ. δρχ. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι εάν η περιουσία των 5 μονών άγγιζε πριν μια 20ετία τα 3 ή 8 τρισ. δρχ., τότε πώς μπορεί κανείς να υπολογίσει την περιουσία των 2.500 μοναστηριών και ναών σε όλη τη χώρα; Mόνον η μοναστηριακή περιουσία υπολογίζεται περί τα 2,5 με 5 τρισ. ευρώ δηλαδή 6-12 φορές μεγαλύτερη του χρέους της Ελλάδος
Σύμφωνα με εκτιμήσεις αλλά και στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, η συνολική έκταση της εκκλησιαστικής περιουσίας φτάνει τα 1.300.000 στρέμματα. Απ΄ αυτά 732.000 είναι βοσκότοποι, 367.000 δασικές εκτάσεις και 189.000 γεωργικές. Και περίπου 400.000 στρέμματα χαρακτηρίζονται ως «διακατεχόμενα» αφού γι΄ αυτές τις εκτάσεις δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας. Έχει, επίσης, σημειωθεί ότι η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει παράλληλα και ολόκληρα νησιά και βραχονησίδες Exclamation mark σε νησιωτικά συμπλέγματα, όπως π.χ στις Σποράδες και στις Κυκλάδες. Η Εκκλησία της Ελλάδος φέρεται μεταξύ άλλων να διαθέτει περίπου οκτακόσια (800) κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα. Όσον αφορά δε την ρευστότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπολογίζεται σε μερικές δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) εκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα η Εκκλησία της Ελλάδος έχει συστήσει δύο Ανώνυμες Εταιρίες (Α.Ε.), μία για την διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, με την επωνυμία «Υποστήριξη Επιχειρησιακών και Χρηματοδοτικών Προγραμμάτων Μελετών και Έργων, Ανώνυμη Εταιρία» και μία για την διαχείριση της περιουσίας της.
Η μισθοδοσία των κληρικών γίνεται από το τον κρατικό προϋπολογισμό. Το ετήσιο κονδύλι φτάνει στο ύψος του 1 εκατομμυρίου ευρώ ετησίως.
Συνεπώς στο σύνολό της η εκκλησιαστική περιουσία πρέπει να ξεπερνά τα 5 τρισ. ευρώ δηλαδή δεκαπέντε φορές το ελληνικό χρέος!
Επίσης είναι μέτοχος στην Εθνική Τράπεζα στην Εμπορική και σε άλλες που έχουν δανείσει το ελληνικό κράτος με τοκογλυφικά επιτόκια 6% και έχουν στα χέρια τους περίπου το 40 % του ελληνικού χρέους.
«Η δυναμική πορεία της Εκκλησίας της Ελλάδος – ΕΚΥΟ επιβεβαιώθηκε και με την αγορά “1.600.000”μετοχών της Εθνικής Τράπεζας η οποία καλύφθηκε με την συμμετοχή των διαθεσίμων της Εκκλησίας της Ελλάδος – ΕΚΥΟ (Αποφ. ΔΙΣ 31-07-200Cool.Ήτοι το σύνολο των μετοχών της Εθνικής Τράπεζας της Εκκλησίας της Ελλάδος -ΕΚΥΟ την 31-12-2008 ανήλθε εις το ύψος των 7.785.405 τεμαχίων».

ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΤΑ ΕΧΟΥΝ;
Ιωάννης Α.

ΒΟΜΒΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ:ΠΑΝΩ ΑΠΟ 214 εκατ.ΕΥΡΩ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΡΑΣΟΦΟΡΩΝ

ΕΔΩ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ!!ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΠΡΟΒΑΤΑΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙΣ “ΙΕΡΕΣ” ΧΟΡΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ! ΠΟΛΛΩΝ ΔΙΣ ΕΥΡΩ!!!ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΑ ΔΙΣ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ Η ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΓΙΑ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΤΙΣΙΜΟ ΝΕΩΝ ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΝΑΩΝ!!

Χειροτονούν κληρικούς λόγω... μνημονίου
Περισσότερα από 214 εκατ. ευρώ καταβάλλουν κάθε χρόνο τα δημόσια ταμεία για τη μισθοδοσία και τις ασφαλιστικές εισφορές αρχιεπισκόπων, μητροπολιτών, επισκόπων, ιερέων και εκκλησιαστικών υπαλλήλων που υπηρετούν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Οι ανατροπές στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν αφήνουν ανεπηρέαστη ούτε την Εκκλησία καθώς θα ισχύσει και για τους ιερωμένους ό,τι και για τους δημοσίους υπαλλήλους: για κάθε πέντε που θα αποχωρούν θα προσλαμβάνεται μόνο ένας. Η εξέλιξη αυτή θορύβησε τον Αρχιεπίσκοπο κ.Ιερώνυμο και τη 12μελή Ιερά Σύνοδο, οι οποίοι συγκαλούν εκτάκτως αύριο το πρωί στη Μονή Πετράκη τη Σύνοδο της Ιεραρχίας.

«Μπροστά στην κρίση που περνάμε η δαπάνη είναι σημαντική για το κράτος,

γι’ αυτό και συζητάμε πώς θα νοικοκυρέψουμε την κατάσταση. Από τη μία πλευρά έχουμε μητροπολίτες που χειροτονούν διαρκώς νέους κληρικούς χωρίς να δίνουν αναφορά σε κανέναν και από την άλλη πλευρά μια αυστηρή εφαρμογή του μέτρου θα εξαναγκάσει πολλούς ιεράρχες να αφήσουν τα μικρά χωριά χωρίς ιερείς» δήλωνε στο «Βήμα» μητροπολίτης ο οποίος ασχολείται με το θέμα.

Σε τρεις μήνες 36 χειροτονίες

Οταν τον περασμένο Οκτώβριο έγινε γνωστό πως στην προσπάθεια εξυγίανσης του δημόσιου τομέα θα γινόταν περιορισμός των προσλήψεων, ορισμένοι νεοεκλεγέντες ιεράρχες άρχισαν να χειροτονούν διαρκώς νέους κληρικούς. Το γεγονός αυτό προκάλεσε αίσθηση. Σύμφωνα με πληροφορίες, τουλάχιστον τρεις νεοεκλεγέντες ιεράρχες το τελευταίο διάστημα προχώρησαν σε αρκετές χειροτονίες κληρικών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μητροπολίτη της Βόρειας Ελλάδας ο οποίος κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων μηνών φέρεται να χειροτόνησε 20 νέους διακόνους και πρεσβυτέρους. Περίπου ανάλογη στάση τήρησε και μητροπολίτης του Λεκανοπεδίου ο οποίος χειροτόνησε 16 ιερείς. Οι ίδιοι οι ιεράρχες δικαιολογώντας τη στάση τους έλεγαν ότι προέβησαν σε χειροτονίες καθώς στις μητροπόλεις όπου εκλέχθηκαν υπήρχαν πολλά κενά τα οποία έπρεπε να καλυφθούν.

Σύμφωνα μάλιστα με τις πρώτες εκτιμήσεις, στην Εκκλησία της Ελλάδος κατά τη διάρκεια του 2010 συνταξιοδοτήθηκαν 264 κληρικοί και χειροτονήθηκαν 280. Ακόμη το 2011 φαίνεται ότι προγραμματίζονται άλλες 280 νέες χειροτονίες.

Από την περασμένη Τετάρτη οι συνοδικές υπηρεσίες της Μονής Πετράκη προσπαθούσαν να συγκεντρώσουν στατιστικά στοιχεία για το σύνολο των κληρικών και των διακόνων που υπηρετούν σε κάθε μητρόπολη, για τους υποψηφίους προς αποχώρηση εξαιτίας συνταξιοδότησης, για όσους συνταξιοδοτήθηκαν το 2010 και για τους συνταξιούχους που υπηρετούν σε εφημεριακές θέσεις προκειμένου να διαπιστώσουν την κατάσταση που επικρατεί και να ενημερώσουν τη Σύνοδο της Ιεραρχίας.

Οπως όμως δηλώνουν μητροπολίτες, σε πολλές περιοχές υπάρχουν κενά. Ακόμη πολλοί κληρικοί βρίσκονται λίγο πριν από τη σύνταξη και, αν ισχύσει το μέτρο, τότε θα υπάρξουν δεκάδες χωριά αλλά και ναοί των αστικών κέντρων όπου με μεγάλη δυσκολία θα τελείται η Λειτουργία την Κυριακή. Ιδιαίτερα στις ακριτικές περιοχές υπάρχει ήδη έλλειψη ιερέων, ενώ σε μεγάλες μητροπόλεις, όπως σε μία που βρίσκεται δίπλα στην Αθήνα, το 50% των κληρικών βρίσκεται προ της συντάξεως.

Τι δείχνουν τα στοιχεία

Σύμφωνα με στοιχεία της Εurostat, 10.811 δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκκλησιαστικοί, churchmen. Ο αριθμός αυτός ενισχύεται από περίπου 350 διοικητικούς υπαλλήλους που υπηρετούν σε όλη την Ελλάδα και είναι γραμματείς ή οδηγοί των μητροπολιτών, καθώς και από όλους όσοι εργάζονται σε εκκλησιαστικά ιδρύματα και έχουν ενταχθεί με διαφόρους τρόπους στο μισθολόγιο του Δημοσίου.

Ακόμη από τα κονδύλια που δίνονται για την Εκκλησία πληρώνονται αποσπασμένοι κληρικοί που εξυπηρετούν τις ανάγκες των ορθοδόξων στις μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στα ιεραποστολικά κέντρα της Αφρικής που υπάγονται στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας αλλά και σε ορισμένα μοναστήρια.

Στο μισθολόγιο τα τελευταία χρόνια εντάχθηκαν και πολλοί ορθόδοξοι κληρικοί που ήρθαν από εκκλησίες του εξωτερικού, κυρίως από τη Ρουμανία, από σλαβόφωνες χώρες αλλά και από τη Μέση Ανατολή, για να σπουδάσουν στην Ελλάδα. Και ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι μόλις την περασμένη Πέμπτη η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να καθυστερήσει τον διορισμό τριών ξένων κληρικών που ζητούσε ιεράρχης της Βόρειας Ελλάδας ώσπου να ληφθεί η απόφαση της Συνόδου της Ιεραρχίας.

Οι νεοεκλεγέντες μητροπολίτες μετά τις μειώσεις που υπέστησαν λαμβάνουν ακαθάριστες αποδοχές 1.850 ευρώ, ενώ οι ιεράρχες που είναι παλαιότεροι _περίπου στη δεκαετία από την εκλογή τους_ λαμβάνουν ακαθάριστες αποδοχές ύψους 2.600 ευρώ.

Αντιδράσεις για τον νόμο

Οι νομικές υπηρεσίες της Εκκλησίας της Ελλάδος εργάζονται πυρετωδώς για να εφοδιάσουν με νομικά επιχειρήματα την Ιεραρχία καθώς, όπως λένε στελέχη της, υπάρχουν από τη δεκαετία του 1960 θεσμοθετημένες 8.000 οργανικές θέσεις εφημερίων για την Εκκλησία της Ελλάδος, ο αριθμός των οποίων δεν έχει μειωθεί με κάποιο συγκεκριμένο νέο νόμο. Ακόμη, τονίζουν ότι ο νέος νόμος που ψηφίστηκε και προβλέπει το ένα προς πέντε για το Δημόσιο δεν αναφέρεται στους κληρικούς και, αφού σύμφωνα με τη νομολογία οι ιερείς θεωρούνται λειτουργοί και όχι δημόσιοι υπάλληλοι, εξαιρούνται εκ των πραγμάτων από τις νέες διατάξεις που αφορούν τις προσλήψεις στον δημόσιο τομέα.

Photo: Κ. Τσακαλίδης @fosphotos.com

Σε σχετικά ανύποπτο χρόνο, πέρυσι τον Οκτώβριο, ο νέος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξή του, είχε κάνει μια διαπίστωση. Είχε πει επί λέξει: «Αυτή τη στιγμή καλούνται μισθωτοί και συνταξιούχοι να πληρώσουν ένα υπερβολικά βαρύ τίμημα, που ο κάθε βουλευτής έχει μεγάλη συνειδησιακή δυσκολία να το υποστηρίξει, εξαιτίας του γεγονότος ότι επιμένουμε να προστατεύουμε περιττές θέσεις εργασίας στο δημόσιο».

Τώρα από τη θέση του υπουργού έχει αναλάβει την ευθύνη να μην υποστούν οι βουλευτές «συνειδησιακές δυσκολίες» ξεκαθαρίζοντας το δημόσιο από τους περιττούς υπαλλήλους. (Wink)
Αναλυτικά στην Εκκλησία της Ελλάδας υπηρετούν 91 μητροπολίτες, 11 τιτουλάριοι μητροπολίτες, οκτώ βοηθοί επίσκοποι, τέσσερις τιτουλάριοι επίσκοποι και τέσσερις σχολάζοντες αρχιερείς.
Σύνολο 132, δεσποτάδες οι περισσότεροι, από τους οποίους υπό «κανονικές» συνθήκες θα έπρεπε να έχουν συνταξιοδοτηθεί.
Με το συμπάθιο τώρα: Κανένας μητροπολίτης δεν έχει κάποια ουσιαστική ανάγκη να λαμβάνει μισθό. Τα έξοδά του μπορεί να τα αναλάβει η Μητρόπολη την οποία διοικεί. Οι μητροπολίτες επίσης απολαμβάνουν ενός ειδικού καθεστώτος που δεν έχει σχέση με αυτό των δημοσίων υπαλλήλων. Εκλέγονται και δεν ελέγχονται από κανέναν και για τίποτα.

Εάν «απολυθούν», ή βρεθεί τρόπος να τεθούν εκτός του μισθολογίου του δημοσίου, ποιος θα αντιδράσει; Ούτε οι ίδιοι.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Πώς προσδιορίζεται, όμως, το «περιττό»;

Το ελληνικό δημόσιο μέσα από διαδικασίες προσλήψεων που δεν ελέγχει -και αυτό ας σημειωθεί- καταβάλει τους μισθούς των κληρικών όλων των βαθμίδων, ενώ έχει την ευθύνη και για τους μισθούς για ένα μεγάλο μέρος των υπαλλήλων -των λεγόμενων λαϊκών- που υπηρετούν στην Ιερά Σύνοδο και τις Μητροπόλεις.

Με τη λογική των ανθρώπων που περιστοιχίζουν τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου, ο ευκολότερος τρόπος για να τελειώσει με το θέμα των απολύσεων θα ήταν να σταματήσει να πληρώνει το δημόσιο τους κληρικούς, όλων των βαθμίδων και των θρησκειών που πληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο. Αλλά ποιος τα βάζει με τους «κρατικοδίαιτους» εκπροσώπους του Θεού στη Γη;

Κανένας δεν είναι σε θέση να ξεκαθαρίσει ποιος είναι ο αριθμός των διορισμένων, χωρίς διαδικασίες ΑΣΕΠ ή κάποιας μορφής αξιολόγησης που υπηρετεί αυτή τη στιγμή μέσω του ελληνικού δημοσίου την Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι μόνο. Σίγουρα είναι περισσότεροι από 10.000. Και εάν γίνει έλεγχος εύκολα θα διαπιστώσει ο νέος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης ότι στην περίπτωση της Εκκλησίας της Ελλάδας δεν ισχύει το λεγόμενο «ένας προς δέκα» (μία πρόσληψη για κάθε δέκα αποχωρήσεις).

Όταν ενημερωθεί, καλό θα ήταν με τη σειρά του να ενημερώσει και ο ίδιος τους πολίτες για ποιο λόγο πληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο, όχι μόνο οι κληρικοί κατώτατων βαθμίδων, αλλά και οι 132 «ανώτατοι» κληρικοί.

Στην ημιαυτόνομη Εκκλησία της Κρήτης -υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο- υπηρετούν εννέα μητροπολίτες ενώ στα Δωδεκάνησα, που είναι μέλη της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, άλλοι πέντε.

Σ’ ό,τι αφορά τη μισθοδοσία τους, είναι ενδεικτικό ότι ένας μητροπολίτης με προϋπηρεσία (sic) 30 χρόνια λαμβάνει μικτά 2.534 €, ενώ ο αρχιεπίσκοπος με 33 χρόνια προϋπηρεσία λαμβάνει 2.978 €. Στην προϋπηρεσία συνυπολογίζονται και τα χρόνια που ήταν διάκος ή αρχιμανδρίτης.

Οι «132» δεσποτάδες δεν προσφέρουν τίποτα στο δημόσιο. Είναι «αργόμισθοι». Η απόφαση να πληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο έχει σχέση με τον έλεγχό τους, την εποχή του εμφυλίου. Σήμερα η Εκκλησία δεν έχει την ανάγκη να υπάγεται σε οποιοδήποτε κράτος.

Και κάτι ακόμη: Η «απόλυση» των 132 θα μπορούσε να συνδυαστεί με την πρόσληψη νέων επιστημόνων που θα βοηθήσουν σε τομείς που το δημόσιο έχει ιδιαίτερη ανάγκη και κυρίως στην αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας.

http://apollonios.pblogs.gr/2013/07/bomba-apo-to-bhma-panw-apo-214-ekat-efrw-kathe-hrono-gia-thn-mis.html#.UdMlUOmvvvE.facebook

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: